Ik heb een documentaire over de Montauk Project (Long Island, US) gezien en deel met je een stuk ervan als een tekst. Wat mij diep raakte was uitleg over de reikwijdte van de mind, wat we in staat zijn om te doen in relatie tot tijd en space. Ook de tastbaarheid van wat realiteit is of juist niet is. Aan het einde van de docu gaan de mensen, die als kinderen deelmaakte in het mind control experiment, een soort van dubbele cirkel ceremonie doen om de verloren zielen van deze krachtplek te bevrijden.

(Lost Souls of Montauk Full Documentary 2024)

(transcript van ongeveer 16 – 40 min)

V: Zijn er overeenkomsten te vinden tussen overlevenden die beweren er op de een of andere manier bij te zijn geweest? Zo ja, hoe zien die er dan uit?

Brian Tseng (onderzoeker)

Brian: Er is een herhaaldelijk patroon van misbruik en marteling voor dissociatie en programmering, vanwege deze schijnbaar waanzinnige en naar mijn mening inefficiënte behoefte aan compartimentering (geheimhouding) in de programma’s. En die compartimentering is er waarschijnlijk vooral om hun belangen te beschermen, de daadwerkelijke daders die de touwtjes in handen hebben.

Er is een gemeenschappelijk thema in de gebruikte technologie. Ik bedoel, het is één ding als één persoon een “20 en terug”-scenario bedenkt, tijdreizen naar de toekomst. Maar dat meerdere mensen het over “20 en terug” hebben, en dat er steeds meer details naar voren komen naarmate meer overlevenden zich melden, die spreken over meerdere “20 en terug”-reizen en de technologie daarachter, gecombineerd met het wissen van het geheugen en parallelle universums, tja.

Ja, … het… het is nogal wat om over te piekeren.

V: Wat is “20 en terug”?

Brian: Dat is dat ze je 20 jaar lang naartoe kunnen verplaatsen. Ze kunnen je letterlijk ontvoeren en na 20 jaar je bewustzijn overbrengen naar het punt waar ze je ontvoerden.

Op die manier ben je in feite 20 jaar lang hun slaaf en kom je terug zonder dat je er iets van weet. En dan kunnen ze je weer ontvoeren. Het is een soort :”Groundhog Day” / “Back to the Future”-ontvoeringsscenario.

“Zonder overweldigend fysiek bewijs hebben veel mensen moeite om te geloven dat het Montauk-project bestond.

Buiten de wilde beweringen over wat er zogenaamd is gebeurd, willen zowel de Amerikaanse luchtmacht als de lokale overheden niet toegeven dat er een ondergrondse tunnels zijn in Camp Hero.”

John DeSouza, FBI-agent

John: Wat betreft de ondergrondse tunnels in Montauk op Long Island, ik heb nog nooit gehoord of de tunnels ondergronds zijn. Maar, ik bedoel, puur op basis van gezond verstand zou ik denken dat het wel zo moest zijn.

(scene uit het film, die de tunnels duidelijk in beeld brengt) “Het is een tijdje open. Ja, er is hier een kamer. En er is een kamer in dit gebouw waar je ondergronds naartoe kunt. En dit gaat vier verdiepingen onder de grond.”

John: En om dat niveau van activiteit verborgen te houden voor het grote publiek. Ik bedoel, het lijkt me logisch dat het ondergronds moest zijn, in ondergrondse laboratoria. Vooral als je bedenkt hoeveel dingen ze daar beneden hebben gedaan.

Ze hadden daar beneden iets wat we tegenwoordig kennen als een hadronenversneller. Om de verstoring van het tijd-ruimtecontinuüm te creëren die ze nodig hadden om verbinding te maken met andere dimensies. Dat moet dus een extreem grote ruimte zijn geweest die ze nodig hadden.

En tegelijkertijd hadden ze ook faciliteiten waar ze kinderen en gevangenen vasthielden en experimenten op hen en hun vaardigheden uitvoerden. Eh, en dat is absoluut gebeurd. < …>

Dit gebied diep in het hart van Camp Hero staat bekend als het planetaire rasterkruispunt, een naam bedacht door Preston Nichols (https://en.wikipedia.org/wiki/The_Montauk_Project:_Experiments_in_Time).

In The Montauk Enigma, mijn eerste documentaire over het Montauk-project, vertelde ik over een ervaring met remote viewing op deze specifieke locatie.

Wat je nu ziet, is wat het planetaire rasterkruispunt wordt genoemd. Deze plek is sterk geladen met een bepaalde energie. Of er nu een portaal, een vortex of iets kunstmatigs op deze plek is geïnstalleerd, de overblijfselen ervan zijn vandaag de dag zeker nog waarneembaar.

De Algangquin-indianen, de inheemse stam die voornamelijk in Montauk woont, kenden dit gebied ook als zeer magisch en spiritueel. Waren zij zich ook bewust van deze specifieke plek?

Ik wilde dat mijn bezoek aan dit gebied heel natuurlijk zou verlopen. En toen de camera’s draaiden, hield mijn microfoon er op met werken op het moment dat ik de cirkel betrad. En de camera zelf doet vreemd. Dit is geen HD wat je ziet, hoewel het wel in HD wordt opgenomen. En de focus blijft in- en uitzoomen, en het is de rest van de avond ook zo gebleven.

Meteen voelt het alsof ik naar beneden word getrokken. Niet fysiek. Ik voel dat mijn energie, mijn kernessentie, recht naar beneden wordt getrokken. Nu, een van de dingen die ik in mijn programma en andere programma’s heb verteld, is een ervaring waarbij ik besloot om deze plek op afstand te bekijken (remote viewing). En toen ik dat deed, lukte het me om onder de grond te komen en ging ik steeds dieper.

En op een gegeven moment keek ik naar beneden en in mijn focus verscheen een soort laboratoriumachtige omgeving. Er waren drie of vier verschillende mensen. Er was minstens één vrouw en ik denk twee mannen in laboratoriumjassen. Hoe vreemd en cliché het ook klinkt. Het was niet genoeg dat ik ze op deze plek zag…

Het was niet alleen dat ik ze zag. Ze keken toevallig allemaal tegelijk naar me op. En toen ik hun ogen terug zag kijken naar de mijne, of vanuit waar ik was, weet je, in dit specifiek beeld, raakte ik in paniek, omdat ik het gevoel had dat ik ermee verbonden was.

Ze zagen me en ik ging meteen terug Omhoog naar die plek en meteen terug naar, weet je, mijn normale bewustzijn. Dus dit werd zeker vaak gebruikt en als het niet direct door iemand die hier was geweest werd gebruikt, dan maakten ze gebruik van de energie van deze specifieke locatie, precies waar ik nu zit.

Een jaar later deed ik een tweede sessie met remote viewing, maar ik trof precies dezelfde kamer aan, dit keer zonder iemand. Alle lichten waren gedoofd en ik probeerde in de ruimte te voelen of er tekenen van leven waren, maar ik kon niets waarnemen behalve een griezelige stilte.

Ik vroeg Jessica Jones, die op afstand criminele zaken bekijkt voor de FBI, om deze plek te bekijken, en ze gaf een volledige analyse.

Jessica: Ik kreeg de opdracht om op afstand de locatie te bekijken. Ik denk dat het een stuk grond is, wat er zich ook ondergronds afspeelt, waar die cirkel was. Dus, een deel van mijn gegevens, oké, mijn sensorische gegevens, ik pikte iets op dat hard, metaalachtig, lang, heel diep, buisvormig, cilindrisch, rood, bruin, energiek en melodieus was.

Oké, dus ik hoorde frequenties, geluidsfrequenties, heel veel geluid. Sterker nog, voor mijn analytische overlay, wat bij remote viewing mijn rationele brein is, is het alsof mijn brein probeert te rationaliseren wat mijn sensorische gegevens precies zijn, wat ik waarneem. Dus dit is mijn poging om er betekenis aan te geven.

Ik pikte lood, mineralen, metalen, een grot, een tunnel, loden pijpen, jodium, koper, koperdraad, kristallen en kwarts op. Ik pikte dus kristallen en kwarts op, grote kristallen. Ik heb het niet over kleine kristallen, maar over een soort groot kristal, mogelijk omwikkeld met draad. Oké. Ik zag, wat dit ook is, een energiecentrale met een motor, buizen, generatoren en een modulator.

Ik pikte ook leylijnen op en een soort energiebron, een elektriciteitsnet met veel geluidsfrequenties.

En ik heb “cymatiek” opgeschreven, oké? En ik geloof dat dat geluidsfrequentie is en dat het gebruikt kan worden voor genezing en dat soort dingen, maar ik pikte cymatiek op. Oké.

Ik hoorde… er was iets super luidruchtig en ik ving veel tonen op, zoals ik al zei, en ik ving golven op. Maar goed, dit is een deel van de analytische overlay die ik heb opgeschreven: klankbad, geluidsfrequentie, muziek, toon, klankcentrum, oeroude golven, microgolven, scalaire energie, iets dat op en neer ging en overal ronddraaide.

En toen ving ik een tijdsbreuk op, “door tijd en ruimte” is wat ik hoorde, ik hoorde dat heel duidelijk – “door tijd en ruimte” en ruimtecontinuüm. Oké. Dus dit was een soort generator daar beneden. En, ik bedoel, er kan van alles zijn daar beneden. Ik geloof dat er tot op de dag van vandaag veel activiteit ondergronds plaatsvindt, daar. En er is waarschijnlijk… het is waarschijnlijk superactief.

Ze zijn daar mogelijk bezig met tijdreizen. En als het niet vandaag is, was het in het verleden. En wetende wat ik weet over wat er zich afspeelde in Camp Hero, is dat precies wat ze deden. Vroeger, volgens de mensen die bij die projecten betrokken waren.

V: Weet je, als we denken aan het Montauk-project en we begrijpen dat er een niet-lineair aspect aan zit, geeft dat een bepaald perspectief aan de mensen die er nu over praten. Een jonge man zoals jij die zegt: ‘Ik was hier op de een of andere manier bij betrokken.’ Toen ik hier in het verleden met mensen over sprak en mijn eigen onderzoek me tot de conclusie bracht dat er zusterprojecten waren die plaatsvonden na Montauk zoals wij het kennen. Misschien is het nooit echt gestopt, maar deze zusterprojecten liepen door tot in de jaren ’90 en zo verder. Hoe was het voor jou om, op jouw leeftijd, terug naar Montauk gestuurd te worden om in die omgeving te werken? Of hoe is dat verlopen?

Arkheim Ra Wood, overlevende van Montauk

Arkheim: Oké. Dus, hoe het in Montauk werkte, was dat ze je tussen de 6 en 8 jaar oud namen en je geest braken. Je weet wel, je onderdompelen in water, je verkrachten, je martelen, je dieren laten doden. Ze braken je geest. En nadat ze dat hadden gedaan en je geprogrammeerd hadden en je “alters” (dubbelgangers) hadden ingesteld, stuurden ze je terug naar huis en haalden ze je weer op als je ongeveer 15 of 16 was.

En dat deden ze omdat, oké, een kind, nutteloos is als soldaat, maar ze moesten ze programmeren. Dus ze programmeerden het kind en als het oud genoeg was om daadwerkelijk te beginnen met trainen voor gevechten, zo rond de 15-16 jaar, dan namen ze het mee.

Dus, in Montauk, je krijgt een kind van 6 jaar, je stuurt het door het portaal en 5 minuten later heb je het terug als 15-16 jaar oud. Dus, dit is letterlijk zo, want je moet er in Montauk aan denken – tijd bestaat daar niet. Mensen zeggen tegen me: “Je bent pas in 1991 geboren en Montauk gebeurde daarvoor!?” Dan zeg ik: Man, tijdreizen.

V: Je zei dat je misschien 30, 33 jaar of zoiets in Montauk hebt doorgebracht. Heb ik dat goed verstaan ​​of…?

James Rink, overlevende van het Montauk Project

James: Ik, ja, ik weet niet of dat zo was Helemaal niet of het in Brook Haven was. Dat kan ik je niet vertellen. Sorry. Maar ik herinner me wel dat ik in een kooi zat en dat ze… we waren naakt en ze… het was koud en ze besproeiden ons met water, alsof we het nog niet koud genoeg hadden. Ehm, dat was in het begin, maar uiteindelijk mochten we in de barakken verblijven.

V: Herinner je je die cellen nog, of ik bedoel, weet je, toen Al Duncan en Cameron Camp Hero bezochten voor die inmiddels beroemde rondleiding-video? Ze laten kippenhokken zien. Het leek alsof er kinderen waren. Herinner je je zoiets, met die opgestapelde latten van bedden en zo, of heb je een andere herinnering aan die ruimte?

James: Eh, nou. Ik heb een herinnering aan een andere plek, op een andere locatie waar ik was, maar eh ja, alle kinderen daar waren psychisch met elkaar verbonden. Dus als er één werd gemarteld, voelden de rest het ook. Ehm, maar ja, dat was een andere faciliteit. Ik denk dat die gelinkt was met Umbrella. Maar ja, dat is alles wat ik erover kan vertellen.

V: Is er nog iets anders dat…?

James: Nou, ze gaven ons een hondenbak en soms wat eten, en later kregen we een papieren zak met een boterham erin en een klein pilletje, een rode pil die we moesten innemen om onze herinneringen te wissen. Ik denk dat Tony Rodriguez het over die pil had die ze hem gaven, maar hij was er allergisch voor. Dus ik denk dat hij daarom gedeeltelijk zijn herinneringen terugkreeg, omdat hij de medicijnen die ze ons gaven niet kon verdragen. En ik weet niet wat het was. Het is rood en smaakt naar kaneel.

V: Maakten je ouders of je familie deel uit van een of andere militaire factie, waardoor dit op de een of andere manier makkelijker werd?

Alandra Markman, overlevende van het Montauk Project

Alandra: Ja. De inlichtingendienst van de luchtmacht, satanische sekten, vrijmetselaars, het is allemaal met elkaar verweven en zeer aanwezig aan beide kanten van mijn familie. De luchtmacht was meer aanwezig aan de kant van mijn biologische vader en de satanische en luciferiaanse sekten meer aan de kant van mijn moeder. Maar deze groepen werken zeer nauw samen, vooral de laatste tijd en met name bij projecten zoals Montauk.

Historisch gezien is er een zekere scheiding geweest tussen de meer klinische of wetenschappelijke benadering van mindcontrol en de meer religieuze of op geloof gebaseerde benadering, in navolging van de splitsing in onze maatschappij tussen wetenschappelijk onderbouwde en spiritueel onderbouwde overtuigingen. Maar de laatste tijd, en dit is waarom de duistere krachten zo machtig zijn geworden, is omdat ze, eerder dan de rest van ons, deze verbinding tussen wetenschap en spiritualiteit hebben omarmd en ze werken echt aan beide kanten mee. En organisatorisch gezien zijn dat vooral de satanisten, luciferianen, de inlichtingendienst van de luchtmacht en de CIA die zeer nauw samenwerken.

V: Kunt u mij vertellen waarom rituelen, satanische aanbidding en Luciferiaanse concepten zo belangrijk waren voor de mensen die in Montauk waren?

Alandra: Nou, mensen zijn van nature niet geneigd om kwaad te doen. Dus je moet ze een beperkend geloofssysteem aanleren, zodat ze kwaad doen. Misschien is het een beetje saai, maar dat is de basisreden. <…>

Volledige documentaire: https://www.youtube.com/watch?v=kXBu7FRpWBQ