Vrijheid in verbinding 3: Mijn innerlijke breingevangenis

Een reactie plaatsen

(door Sirpa van der Steen – Ilsink) Omdat ons ware zelf in relatie tot onze omgeving onvoldoende tot stand komt, hebben we dus een persoonlijkheid gekregen die via het brein met het tekort in de omgeving kan omgaan. Zo ingenieus is ons overleefsysteem. Als volwassenen identificeren we ons daarmee. Omdat onze persoonlijkheid in directe verbinding met onze omgeving is ontstaan, komt die omgeving in het verhaal dat we onszelf ‘vertellen’ vaak terug. We voelen ons van een ander afhankelijk of hebben verwachtingen (hoop). We creëren afstand of willen juist controle (macht). Vervolgens projecteren we ons verhaal en de onprettige (angst) of prettige (liefde) gevoelens die we daarbij ervaren op onze omgeving. ‘Het is jouw schuld dat ik me niet gelukkig voel. Je vindt me pas aardig en lief als ik voor jouw behoeften zorg. Als jij me aandacht geeft, voel ik me goed. Als jij mij waardeert, voel ik me waardevol. Ik trek me terug omdat ik de ander niet vertrouw. Ik mag geen fouten maken, anders word ik afgewezen. Ik neem veel ruimte want de ander geeft het niet. Ik zorg voor mezelf, op de ander kan ik niet rekenen. Als ik mijn kwetsbaarheid laat zien, dan pak je me. Maar ook, ik ben veilig en vertrouw de ander, etc.’  Ook bij een redelijk veilig gehecht mens is het verhaal wat ze zichzelf vertellen in hun brein geautomatiseerd. Het verhaal is vaak een combinatie van automatische gedachten, gevoelens en lichaamssensaties die voortkomen uit het brein. Heel veel mensen zijn zich vaak helemaal niet bewust dat ze een verhaal onbewust in zich meedragen. En al helemaal niet dat ze door hun verhaal vertroebeld de wereld in kijken. Of zelfs door zichzelf telkens weer opnieuw het eigen verhaal te vertellen waardoor de geschiedenis zich herhaalt.

Het is belangrijk ons te realiseren dat projectie van ons verhaal op de ander (situatie of omgeving) een zeer grote verstoring binnen ons menselijke contact is. Dit noemen ze ook wel overdracht. De persoon die de projectie (aanval) ontvangt en daardoor wordt getriggerd, projecteert ook weer zijn of haar verhaal terug (tegenoverdracht). Het houdt ons gevangen in een oneindige loep van projecties (actie-reactie) en herhaling van onze geschiedenissen. Als ik voor echt en open contact ga en de verbinding juist wil bekrachtigen dan kan ik mezelf opnieuw 2 vragen stellen:

  1. Projecteer ik nog mijn verhaal op mijn omgeving?
  2. Ben ik nog gevoelig voor projecties uit mijn omgeving? 

Antwoord op vraag 1

Als ik vanuit mijn persoonlijkheid beweeg, projecteer ik nog mijn verhaal. Weet je nog. Mijn persoonlijkheid loopt met haar verhaal en ‘bril’ door de wereld heen. Bovendien zet ik dan strategieën in die gepaard gaan met projecties van afhankelijkheid en verwachting. Vanuit mijn verhaal heb ik ‘mijn kameleon’ actief gehad. Ik synchroniseerde als vanzelf met de strategie van de ander mee. Ik moest aan alle verwachtingen in mijn buitenwereld voldoen waarbij ik afhankelijkheden, controle, macht en angst voelde. Aan de voorkant (mijn strategie) bewoog ik met de ander mee, maar op de achtergrond speelde mijn angst voor afwijzing altijd mee. Door mij te verbinden met de angst en traumapijn van mijn kleine meisje en mijn strategie onder de loep te nemen, kreeg ik in 2009 de verbinding met mezelf en mijn voelen terug.

Alleen wanneer ik stress ervaar of iets heel erg spannend vind, gaat mijn brein met zijn verhaal automatisch aan. Een mooi voorbeeld over projectie was dat ik altijd bang was voor paarden, omdat ze zo groot en onvoorspelbaar zijn. Ik projecteerde mijn angst voor afwijzing op het paard, hield me terug en hoopte dat het paard signalen zou geven dat ik haar kon vertrouwen. Dit gebeurde niet. Zij keerde zelfs haar kont naar mij toe. Pas toen ik eerlijk mezelf durfde te zijn, door mijn angst in verbinding te brengen en zonder er een strategie overheen te zetten, kwam ze uit haarzelf naar mij toe. Als ik het paard vertrouwen gaf door mijzelf te geven, kreeg ik vertrouwen terug.

Zo werkt het ook met mensen. Als we onszelf zonder strategie en met ons gevoel durven te laten zien, krijgen we dat ook van de ander terug. Het projecteren van ons verhaal zorgt voor zoveel verstoringen. Om nog een voorbeeld te geven als kind durfde ik nooit mijn vinger op te steken. Ik was bang dat ik het niet goed zou doen en zou worden afgewezen. Hierdoor was ik veelal onzichtbaar en hebben anderen mij niet echt kunnen zien. Als ik nu in een groep zit en iets wil zeggen, hoor ik negatieve gedachten en voel ik precies datzelfde gevoel in mijn lijf. Dat wil niet zeggen dat ik dan ook altijd mijn mond houd. Om de eerste keer hardop te spreken, moet ik vaak eerst even een drempel (van al mijn geprogrammeerde lichaamssensaties en afwijzende gedachten) over. Vooral als er veel mensen zijn. Soms komen er wel eens donkere gedachten op over een ander persoon. Meestal lukt het mij die gedachten meteen te stoppen omdat ik dat niet prettig vind.

Antwoord op vraag 2

Hoe zit het dan met projecties (aanvallen) die ik uit mijn omgeving ontvang? Op afwijzing zit nog wel mijn gevoeligheid. Ik loop niet meer waakzaam in de wereld en houd er van tevoren geen rekening meer mee. Alleen wanneer ik dus iets spannend vind, gaat mijn brein aan. Wanneer mijn brein aangaat, maak ik de weg naar binnen, voel ik wat ik voel en lukt het me vaak om mezelf weer te reguleren. Maar bij ‘een aanval’ van afwijzing die ik niet verwacht, kan ik een schrikreactie en bevriezingsrespons ervaren. Met als gevolg dat de angst mijn automatische afwijzende gedachten weer creëert en ik me niet meer uitspreek. Aanval tussen aanhalingstekens omdat de ander vaak geen bewustzijn heeft op zijn automatische strategie.

In de afgelopen 2,5 jaar heb ik in de samenleving veel afwijzende projecties gezien. Dit bleek voor mij een mooie stimulans voor een nog dieper zelfonderzoek. Omdat ik weet dat de buitenwereld een spiegel (interne projectie) is van mijn binnenwereld, stelde ik mijzelf de vraag: Waar wijs ik mezelf nog af? Voor iedereen zal het antwoord op de vraag anders zijn over hoe hij of zij de afgelopen tijd de omgeving heeft ervaren en waar hij of zij in is getriggerd.

Tijdens een sessie op zoek naar mijn afwijzing, kreeg ik contact met mijn binnenwereld. Ik zag een grote duivel die op me neerkeek. Hij voelt koud, kil en is donker. Het maakt zich groot, wijst veel van wat ik wil af en gaat op mijn rem staan. Hij is erop gericht mij zo onzichtbaar en stil mogelijk te maken en vertelt mij boodschappen als: ‘Neem geen ruimte in. Kom niet te krachtig over. Stop er maar mee. Je kunt het toch niet. Deel je gevoelens niet. Laat jezelf niet zien. Anderen vinden je teveel of lastig. Maak geen fouten. Houd je terug. Je bent niet belangrijk genoeg. Pas je aan.’ Ik heb dus vooral donkere gedachten over mezelf. Mijn duivel is een innerlijke stem die de verhalen van mijn ouders, hun projecties, maar later ook die van de omgeving in mijn brein (lichaam, gevoelens, gedachten) heeft verinnerlijkt en als spons geabsorbeerd. Anderen noemen het ook wel de innerlijke criticus. Het is een mechanisme uit het brein die door herhaaldelijke gedachten, gevoelens en lichaamssensaties mijn persoonlijkheid in stand houdt en zelfs aandrijft. Mezelf afwijzen was blijkbaar beter dan afgewezen worden.

De aanval van de afwijzende projectie van de ander kan hierdoor op verschillende niveaus (lichaam, emoties en gedachten) inhaken. Waardoor mijn eigen breinverhaal weer gaat draaien. Soms wordt de persoon of situatie door een afwijzende aanval in mijn brein als onveilig opgeslagen. Waardoor ik toch herhaaldelijk waakzaam word. Deze projectie van angst voor afwijzing op de ander, creëert dan juist weer afwijzing. En dan kom je weer uit bij dat ik mijn verhaal projecteer. Of ik nu zelf projecteer of door een ander door een projectie wordt aangevallen, het gaat nooit over de ander. Pas wanneer ik bij mezelf kan blijven, kan ik de projectie laten bij wie het hoort.

Mijn verhaal

Iedereen heeft mijn verhaal (zoektocht naar vrijheid) kunnen lezen. Daar heb ik geschreven over mijn kleine meisje en haar pijn. Een situatie waarin mijn behoeften en gevoelens er niet konden zijn. Waardoor ik mijn lichaam en gevoelens ben gaan verlaten. Als een kameleon vervloeide ik met de gevoelens en behoeften van de ander(en) en gaf precies wat er van mij werd verwacht of nodig was. Ik voelde mij afhankelijk van de buitenwereld en paste mijn gedrag aan. Eerst werd ik daarin extern door verhalen van anderen en het collectief gestuurd. Als klein meisje heb ik mezelf in de verstoringen van anderen laten zuigen en heb ik mijn ware gevoelens en behoeften verlaten. Ik ben mezelf stelselmatig gaan afwijzen met gedachten en gevoelens en dit stuurde mijn persoonlijkheid aan. De hoge spanning die door de situatie vrij kwam in mijn lijf, reguleerde ik door te eten. In de pubertijd werd dit mechanisme uitgebreid met externe aandacht van jongens, lust, roken, drugs en drank. Later ook nog met studeren en werken.

Een paar maanden geleden heb ik tijdens mijn onderzoek mijn verhaal in poppen gekleid. Super gaaf om te doen, maar ook zeer confronterend. Toen ik voelde dat ik ze allemaal gekleid had, zag ik dat ik alle strategieën, die ik in mijn omgeving waarneem, voor mezelf had gekleid. Groot en macht (De Duivel), Klein en hoop (Kleine Meisje), groot en hoop (De redder) en klein en macht (Mijn Straatmeid). De duivel zie ik als de grootste speler en aanjager die mijn oude verhaal via mijn brein, door mijn persoonlijkheid in beweging brengt. Wanneer ik erin vast raak, ervaar ik het als een bewustzijnskaping, een innerlijke breingevangenis. Zie het als een soort van hypnose. Zolang ik mezelf soms nog blijf identificeren met mijn persoonlijkheid, blijf ik gevoelig voor projecties, aanvallen en verstoringen van buiten. Maar die verstoring komt dus eigenlijk altijd van binnenuit. We hebben allemaal onze eigen breingevangenis. Hoe de ‘poppen’ zich in jouw verhaal verhouden, hoe ze eruit zien of hoe jij ze zou noemen, zal anders zijn dan die van mij.

Naast dit alles heeft mijn brein een favoriet probleem die hij telkens opnieuw vastpakt. Wanneer ik mij identificeer met het verhaal dat ‘mijn duivel’ mij influistert, ontstaat er een gevoel van minderwaardigheid. Mijn verhaal en de ‘poppen’ spelen vervolgens hun script. Hierdoor was ik soms dagelijks met mezelf in conflict. Dit overleefmechanisme onderdrukt mijn ware zelf en kracht. Waardoor ik mijn hele leven geregeld een energielek had. Als ik dan terug kom op mijn onderzoek en vraag, waar wijs ik mezelf nog af, dan is deze innerlijke ‘duivelse’ groot-klein dynamiek van mijn persoonlijkheid zeer destructief.

We spelen in het gezamenlijke spel, wat in mijn ogen net zo destructief is, allemaal ons eigen script. Voor mijn gevoel ben ik daarom aangekomen bij de volgende fase van mijn bevrijding, de bevrijding uit mijn eigen breingevangenis. Hoe ik naar deze bevrijding kijk, deel ik in de blog dat gaat over ons vrije hart, maar eerst leg ik verbanden met het gezamenlijke spel en onze collectieve traumavelden. Wat er zich in mij afspeelt, zie ik niet alleen bij anderen, maar ook in het collectief. Ik verwacht de volgende blog over ongeveer twee weken. Wil je een notificatie krijgen, schrijf je dan in voor de nieuwsbrief. Je krijgt dan in de mailbox een mailtje met mijn nieuwe blog.

Warme groetjes,

Sirpa

De Vrije Kameleon

devrijekameleon.nl Wil je mijn blog luisteren in plaats lezen, klik dan hier.

Wandelen naar Inzicht – impressievideo

Een reactie plaatsen

(door Palmira) De eerste try-out week met wandelen met brongenoten zit erop! Het was een waar feest. Wij hebben veel mooie momenten met elkaar gedeeld. Bovendien was het heerlijk wandelweer! Om een impressie te geven van deze wandelreis heb ik een filmpje samen gesteld( hieronder te bekijken).


Heb jij een keer interesse om mee te gaan naar Spanje of Portugal stuur me dan een persoonlijk berichtje. https://www.wandelennaarinzicht.nl/

Kwantumfysica voor Dummies

Een reactie plaatsen

(door Erik Tanghe) Er ligt een nieuwe steen op de tafel van m’n behandelingskamer.

Toen ik hem zag liggen in de uitstalraam van de edelsteenwinkel, voelde ik meteen een heel sterke aantrekkingskracht, alsof de steen me riep.

Dat is natuurlijk niet zo maar is het niet vreemd dat iets wat wij een dood materiaal noemen zo’n sterke aantrekkingskracht op ons kan uitoefenen?

Wat is dat toch met (edel)stenen en de kracht die ze op ons uitoefenen?

In m’n boekenkast staat een uitgebreid naslagwerk met daarin alle edelstenen vermeld en hun genezende uitwerking op het menselijke lichaam.

Hoe kan een steen die je niet kan ruiken, noch kan proeven, enige invloed uitoefenen op de mens?

Hoe kan een steen die niet radioactief is ons beter doen voelen of ons zelfs ziek maken?

Is het pure inbeelding dat wanneer ik een edelsteen tegen m’n hart houd, ik onmiddelijk voel of hij goed voor me is?

Om te begrijpen wat een edelsteen eigenlijk is en wat hij voor ons kan doen, dienen we ons te verdiepen in de kwantumfysica, meer bepaald de kwantumvelden theorie.

Die vertelt ons immers dat alles wat wij als materie ervaren, niets meer is dan een agitatie van een kwantumveld.

Alle materie is opgebouwd uit bouwstenen zoals quarks, electronen, fotonen, etc. Die deeltjes zijn een trilling van het desbetreffende quarkveld, het electronveld en het electromagnetische veld. Zo kan je licht zien als een agitatie van het electromagnetische veld in een vrije ruimte en wanneer het electromagnetische veld geagiteerd wordt in een draad of dus beperkte ruimte, spreken we over electriciteit.

Zo’n kwantumveld is dus niet meer dan een golf, een trilling en is dus geen materie.

Maar er is nog meer aan de hand.

Elk kwantumdeeltje heeft een ongekende vrijheid om te doen wat het wil.

Het kan op elke willekeurige plaats aanwezig zijn en zelfs op verschillende plekken tegelijk. Het heeft een bepaalde lading en een richting waarin die lading zich voorbeweegt, even eenvoudig voorgesteld.

Dat noemen we degrees of freedom en elk kwantumdeeltje heeft er drie, zijnde plaats, lading en richting en in elk van deze heeft dan weer verschillende degrees of freedom, zijnde bv links, rechts, boven, onder…

Als we een aantal kwantumdeeltjes samen plaatsen en dus een voorwerp gaan creëren, wordt het een beetje lastig om voor elk deeltje die drie degrees of freedom te behouden want als elk deeltje van een voorwerp gaat doen waar het zin in heeft en elk lekker z’n eigen plek gaat kiezen, is er geen voorwerp meer. Dat voorwerp wordt immers bepaald door een geometrische structuur volgens dewelke die kwantumdeeltjes zich dienen te schikken.

Vergelijk het met een groep mensen. Ieder individu van een groep is vrij om te doen wat hij of zij wil maar als iedereen dat blijft doen, kan je niet meer van een groep spreken. Een groep beweegt immers in dezelfde richting en kan je vergelijken met een voorwerp.

Even terug naar onze edelsteen.

Een steen is behoorlijk stevige en harde materie met een hoge densiteit. Dat wil dus zeggen dat er heel veel atomen dicht bij elkaar zitten en al die atomen bestaan uit quarks en electronen die allemaal hun degrees of freedom hebben. Maar omdat er zoveel degrees of freedom bij elkaar zitten die zich dienen te gedragen volgens een bepaalde geometrische structuur, blijft er nog heel weinig vrijheid over.

Die geometrische structuur is bij veel edelstenen ook heel mooi zichtbaar in de meervlakkige kristalstruktuur.

Een edelsteen is dus eigenlijk heel star en dus ook erg specifiek waardoor hij heel krachtig wordt als die specifieke structuur met jou resoneert.

Een edelsteen is een gecondenseerde versie van één bepaalde richting, van één resterende degree of freedom.

Een edelsteen is letterlijk en figuurlijk onbuigzaam en wijst in één enkele richting en als jij die richting of dat duwtje in die richting nodig hebt dan voel je dat.

Een edelsteen heeft een heel specifieke trilling, gevat in een strakke geometrische structuur zoals een bundel laserlicht heel gericht en dat kan je voelen.. het kan je healen en het kan je breken.

Er zijn ontzettend veel verschillende edelstenen op de aarde, de één al mooier dan de andere. Ze vormen als het ware een bibliotheek van de verschillende geometrische structuren die mogelijk zijn. Het zijn richtingsaanwijzers waarheen wij als mens kunnen evolueren, niet omdat ze het doel zijn maar zij kunnen wel onze energetische structuur een duwtje geven.

Voor wie een betere inkijk in de kwantumfysica wil krijgen geef ik op 2 oktober  om 11 u  een lezing ‘Kwantumfysica voor dummies’ in Alkmaar.

Het is een lezing die deel uitmaakt van een krachtdag  ( https://brongenoten.nl/evenementen/krachtdag/ ) met heel wat lezingen over hoe onze werkelijkheid er nu echt uitziet en waarom ze werd gecreëerd

Kort samengevat vertellen al de verschillende lezingen ons dat wij als bewustzijn ons hebben aangekoppeld aan deze holografische werkelijkheid.

Bron: Erik Tanghe https://www.whitelight-healing.com/nieuws.html#krachtdag

REALITEIT CREËREN

Een reactie plaatsen

(door Thérèse Jeunhomme)

‘Een droom die je samen droomt is realiteit.’

John Lennon

De hele mensheid be-leeft een tijd van overgang. Een tijd waarin oude concepten, systemen, normen en waarden rammelen en uit elkaar vallen. Voor wie het echt wil zien. Wachten op de tijd dat ‘alles weer normaal’ wordt is een illusie. Overigens kan over wat ‘normaal’ is ook nog wel het een en ander gezegd en geschreven worden, evenwel gaat dit artikel daar niet over. In mijn veelzijdige en intense levenservaring zijn heel veel mensen (nog steeds) bang voor verandering. Verandering die inhoudt dat je eigenlijk diep van binnen best wel weet dat onze wereld niet kan blijven zoals die nu – al rammelend – functioneert, maar je weet nog niet hoe die verandering er dan uit gaat zien. En dat is eng voor velen. Vasthouden aan het oude is dan nog steeds de meest gangbare norm die veilig voelt.

De keuze om bewust en gevoelig te worden voor het bewustzijn dat heel en integraal is, is de belangrijkste keuze die we als mens maken, omdat dit het beginpunt is van de volgende belangrijke reeks keuzes. Bijvoorbeeld om dit bewustzijn te ervaren en uit te drukken in wat we ook kiezen; of de keuze om dit te worden terwijl we in menselijke vorm zijn, zoals alleen wij dat kunnen; of de keuze om de liefde uit te drukken voor het rijk van de dualiteit zonder limiet of voorwaarde. Onze vrije wil geeft ons de gelegenheid om bewust of onbewust te zijn: afgescheiden of deel van een groot/groter geheel. De keuze is het beginpunt die het leven tot een kunstvorm maakt. In deze context is de definitie van een kunstenaar die mens die met het eigen voorstellingsvermogen een andere of nieuwe realiteit droomt en uitdrukt. 

Een andere, nieuwe realiteit vorm geven, of een reeds bestaande realiteit vernieuwen met andere normen en waarden dan de tot op heden gangbare normen en waarden, is geen droom. Letterlijk is dit samen invullen van die dromen, een nieuwe realiteit. Hiervoor is inspiratie genoeg beschikbaar. Ik nodig je uit om je innerlijke voorstellingsvermogen ‘aan’ te zetten (en te laten) en je fantasie en dromen te vullen met inspiratie: 

Ubuntu contributionism

Tijdlijnen

Met andere ogen

Bronrealiteit

Modellen en systemen

Modellen en systemen (2)

20220919 Thérèse Jeunhomme

Bron: https://vloeibareliefde.com/2022/09/19/realiteit-creeren

Wie Zijn Wij?

Een reactie plaatsen

(door Heleen van den Berg) Psycholigische experimenten ..

Gisteren las ik een ‘legende’ over een aantal apen in een afgesloten ruimte met een ladder in het midden waarop een tros bananen ligt.

Al lezend herkenbaar wat we om ons heen zien gebeuren ‘in deze wereld’ waarin we zijn aanbeland.

(Overigens blijkt bovenstaande apen-experiment, gewoon verzonnen te zijn, dus nooit als experiment uitgevoerd te zijn en zelfs dán blijkt het de geest te beïnvloeden. Veel later, niet lang geleden, is bovenstaande wél als experiment uitgevoerd om werkelijk te zien wát het doet)

Vandaag ging ik verder zoeken over dit ‘experiment’ en kwam ik veel info tegen, alsof en grote la openging.

Van het éne experiment in het ándere experiment gaande is de mens(elijke geest) eigenlijk altijd al, zoals we inmiddels ‘weten’, en zelfs héél zichtbaar sinds zo’n beetje de laatste 100 jaar beïnvloed geweest, geworden!

Ik heb een en andere gelezen op deze site die ik ’toevallig’  tegenkwam en ook dat blijkt een doolhof aan info, aan uitleg, verklaringen en dergelijke.

Wat ik hiermee wil aangeven, is dat … welke info we ook lezen, welke herkenning we er ook in zien, welke vorm van toekomstige on-mogelijkheden die worden gepresenteerd ..

Het Is NU Nodig Om Onder Alle Omstandigheden TROUW Te Zijn en Blijven Aan Ons ANALOGE BronWezen, 24/7 omdat we het al eeuwig ZIJN.

De Slagboom is bezig dicht te gaan en WIJ zijn HET die DAN IN ACTIE KOMEN.

Als Tijdreizigers uit Andere Werelden .. HIER, om de ZIEKTE die hier rondwaart te laten kennismaken met WIE WIJ ZIJN, Oorspronkelijke BronWezens uit een Wereld van Harmonie.

In de Frequentie van WIE WIJ ZIJN kán eenvoudigweg iets ánders NIET BESTAAN.

Voor wie eea zou willen lezen over psychologische experimenten ed, hier een site om in rond te wandelen, gewoon om te kijken, te ‘zien’, verder niets ..

Geloof er niets van, want álles manipuleert ..

Gescheurde jeans en “De Grote Reset” – Een geschiedenis van gedachtenmanipulatie

ONE-TRACK MIND

Een reactie plaatsen

(door Thérèse Jeunhomme) Het begrip ‘one-track mind’ kwam ik onlangs in een artikel tegen en deze woorden plaatsten onze menselijke manier van leven en denken, en dan vooral dat laatste, in een context. Een context van nu, waar (nog steeds) maar zo weinig beweging in de belevingswereld van mensen te ontdekken is. Of ik kijk erover heen. Kan ook. Kan ik mezelf nog wel voorstellen hoe ik was toen mijn belevingswereld nog veel gewoner en dagelijkser was dan nu? Wellicht was mijn gewone dagelijkser belevingswereld wel nooit van de familie Doorsnee, en ben ik daarom ook nu geen Doorsnee Vrouw? Als klein kind ‘zag’ ik zo vaak een enorme leeuw die naar me toe kwam lopen. Dat vond ik helemaal niet leuk. Nu kan ik dit beeld zo goed plaatsen in de context van mijn leven: het is immers niets anders als een beeld van kracht, eigen innerlijke kracht, die zich aan mij als klein kindje liet zien als deze leeuw, en die kracht heb ik nu wel opengemaakt.

Aangezien mijn hele leven uit dit soort innerlijke beelden, visioenen en bewuste belevenissen heeft bestaan, zou het voor mij wel eens des te moeilijker kunnen zijn om in te schatten wat alle andere mensen zoal beweegt met hun one-track mind? Hoe ervaren zij onze werkelijkheid eigenlijk? Hoe beleven zij al die heisa over gas, over klimaat, over oplopende kosten, over onze wereld in het algemeen? Kan ik mezelf nog wel hierin verplaatsen? Hoe kan ik aan een one-track mind uitleggen hoe onze realiteit in elkaar steekt en waarom wij mensen zijn zoals wij zijn en waarom wij doen wat wij doen? Hoe leg ik aan een one-track mind uit dat alles, ja ‘werkelijk’ alles, een illusie is? Want dit is een heel groot verhaal binnen een hele grote tijdlijn waarbinnen alles en iedereen met elkaar verbonden is. 

In ieder geval door – een enkele uitglijder daargelaten – in alle omstandigheden en in welk gezelschap dan ook, MeZelf te zijn. Mijn eigen liefdevolle, empathische, warme, zachte zelf die ruimte geeft aan ieder mens, one-track mind en open minded. Door te vertellen en te schrijven over mijn belevingswereld, over de intense en bijzondere liefdes (man plus hond) die ik heb beleefd, over mijn bewuste buitenlichamelijke belevenissen, over mijn kleurrijke eeuwigheden op schildersdoek. Want wie je ook bent en hoe je ook denkt, het echte menselijke contact is wat er toe doet. En dan doel ik niet op al die honderden projecties die ik van mensen over mij heen krijg, want dat zijn gevoelde gaten in anderen waarvan wordt gehoopt of wordt verlangd dat ìk dat ga invullen. Nee, ik doel op voelen dat iemand jou en/of mij echt probeert te begrijpen. Dat je als mens een ander mens ècht ziet en voelt, en die geziene en gevoelde mens waardeert en respecteert op die wijze. Dat is de echte verbinding die zo wezenlijk belangrijk is. Wezenrijker is er niet. Die zuivere verbondenheid is van wezenlijk belang in deze tijdlijn van verandering. En deze zuivere verbondenheid veroudert nooit, en kun je behouden, voeden en koesteren totdat je hier weer vertrekt.

Bron: https://vloeibareliefde.com/2022/08/14/one-track-mind/

DE HOMMEL DIE NIET KAN VLIEGEN

Een reactie plaatsen

(door Thérèse Jeunhomme) Volgens de wetten van de aerodynamica kon men lange tijd niet verklaren dat een hommel kan vliegen. Na onderzoek is gebleken dat hommels een trucje hebben waardoor ze toch kunnen opstijgen. Door de op- en neergaande beweging van de vleugels ontstaan luchtwervelingen die zorgen voor een opwaartse kracht waardoor de hommel, hoewel hij eigenlijk te zwaar is om te vliegen, toch kan vliegen. Conclusie: de hommel is zich niet bewust dat hij niet kan vliegen. En dus vliegt hij gewoon.

Dit verschijnsel geldt voor alles in het planten- en dierenrijk. Planten en dieren hebben geen menselijk bewustzijn. Ze worden, net als de mens overigens, geboren uit een klompje cellen en die cellen ontwikkelen zich tot die levensvorm waaruit al het leven bestaat. Alleen mensen hebben een brein dat denkt, een brein dat zichzelf in de war brengt, een brein dat ons doet denken dat er van alles en nog wat is wat wij niet kunnen of zouden moeten willen. Het brein is een enorme stoorzender. Want, als wij net als de hommels ons niet bewust zouden zijn dat wij niet kunnen vliegen, zouden we ook gewoon kunnen vliegen. Ons brein beperkt ons in onze mogelijkheden. Ons brein spiegelt en weerspiegelt. Dieren en planten zijn daar niet mee behept. Een lavendelplant denkt niet bij zichzelf dat hij er net zo wil uitzien als de echinacea plant die naast hem groeit en bloeit. Een hond denkt niet als hij een mede-hond ontmoet dat hij ook een vacht wil hebben als die andere hond. Zulke gedachten bestaan niet in het planten- en dierenrijk. Zulke gedachten hebben alleen mensen. 

Een hommel is ook niet ‘gelukkig’ omdat hij doet wat hij doet en daarvan gelukkig wordt. Want ‘gelukkig zijn’ is ook een product van ons geprogrammeerde brein. Een hommel doet gewoon wat hij doet, en daarmee is het klaar. Verder niks, nakkes, nada. Ik heb vele mensen en dieren voor mijn ogen zien ‘sterven’. Dieren accepteren op enig moment dat ze het lichaam gaan verlaten, en geven zich over. Ik heb nog nooit gezien en gevoeld dat een dier zich verzet tegen zijn ‘dood’. Als hun lichaam hun informeert dat het lichaam niet langer meer meekan, dan legt het dier zich daarbij neer. In de natuur zoekt een dier dan vaak een rustige afgelegen plek op om zich daar over te geven aan de naderende dood. Er is geen gevecht, geen strijd, geen angst. Dit verschijnsel doet zich alleen bij de denkende mens voor.

Wat zou dan de definitie van ‘gelukkig zijn’ kunnen betekenen? Wie heeft dat ooit in ons hoofd geprogrammeerd dat wij mensen eeuwig op zoek zijn naar ‘geluk’? Ik heb hierop geen antwoorden. Wel kan ik vanuit mijn eigen levenservaring schrijven dat ik vele dagen ’s avonds in mijn bed ben gestapt en voor mezelf voelde ‘ik heb een goede dag gehad’. En dat is voor mij genoeg. Een goede dag. Mijn echtgenoot, die een ander pad in is geslagen, en ik lagen iedere avond voordat we gingen slapen een poos in elkaar armen. Simpelweg te genieten van elkaars warmte, aanraking en zachtheid. We kusten elkaar, wensten elkaar een goede reis – want als je gaat slapen ga je een reis maken – draaiden ons om en met de billen tegen elkaar vielen we in slaap met het gevoel dat wij ‘een goede dag’ hadden. En net als de hommels konden wij in onze dromen en visioenen vliegen.

20220811 Thérèse Jeunhomme https://vloeibareliefde.com/2022/08/11/de-hommel-die-niet-kan-vliegen

To be or not to feel

Een reactie plaatsen

(door Erik Tanghe) Onlangs was ik op een feestje en stond ik te praten met iemand over m’n motorverleden.

Ik heb een hele tijd van m’n leven behoorlijk wat met de motor gereden en ik heb tijdens die periode me ook heel regelmatig flink pijn gedaan door valpartijen met de nodige kwetsuren als gevolg.

Zo zat ik ooit met twee benen tegelijk in het gips (dat loopt verrekt lastig), scheurde ik m’n hersenvlies (krijg je verdraaid hoofdpijn van), kneusde verschillende malen m’n ribben (waardoor ik zittend diende te slapen) en terwijl ik dat allemaal sta te vertellen op dat feestje, merk ik een zekere trots op en dat is eigenlijk behoorlijk vreemd.

Je lichaam kan je immers vergelijken met het huis waarin je woont.

Het is de basis, het aanknopingspunt van waaruit je deze realiteit verkent en beleeft.

Trots zijn op een kwetsuur is dus zoiets als trots zijn op het feit dat je dak lekt, de goot stuk is of dat er een gat in de vloer zit en dat is helemaal niks om fier op de zijn.

Als je gasten op bezoek krijgt in je woning, laat je hen ook niet met twinkelende oogjes zien dat het toilet overloopt.

Dat hou je liever verborgen en je bent er bovendien beschaamd over.

Maar als we terugkijken op ons leven zijn we vaak maar al te trots op de dingen die we hebben meegemaakt, de zaken die we hebben gedaan en wat ons lichaam daardoor heeft geleden.

‘Dat was heftig, joh, niet normaal!’

Zo vertel ik maar al te graag dat ik ooit tijdens de beklimming van een berg werd overvallen door de nacht op de top en er zittend op de koude rotsen bibberend heb moeten wachten op de dageraad…

Het was de koudste nacht uit m’n leven zonder voldoende warme kleding, zonder slaapzak of wat dan ook.

Wat heb ik toen koud gehad…

en als ik dat vertel, kijken de mensen me met bewondering aan… zo van

‘Goh, kerel.. wat heb jij veel meegemaakt!
Wat heb jij geleefd!’

wat dus eigenlijk wil zeggen,

‘Goh kerel! Wat heb jij het al flink verkloot in je leven…’

wat heb jij al niet geleefd volgens jouw bewustzijn…

Want zulke feiten hebben niks te maken met wie we zijn en ze gebeuren vooral als je niet leeft volgens wie je bent.

Ze hebben net te maken met wie we niet zijn waardoor ons oorspronkelijke bewustzijn niet meer juist of onvoldoende is aangekoppeld aan ons lichaam… en daar zijn we trots op en worden we dikwijls om bewonderd..
Dhu?

Ik ben best blij met het lichaam dat ik heb.

Ik ben in een bloedvorm, sta strak en ik laat menig snotneus van 25 achter me als het gaat over fysieke prestaties en ik realiseer dat ik daar toch wel een stuk van m’n persoonlijkheid uit opbouw.

Ik merk dat ik daardoor soms de neiging heb me beter te voelen dan een ander, dat ik me boven iemand verheven voel omdat ik bijvoorbeeld beter op een berg kan klimmen.

Ik vereenzelvig me dus op zo’n moment met wat m’n lichaam kan en alhoewel dat voor de hand liggend is, klopt het niet helemaal.

We komen immers als bewustzijn naar deze holografische werkelijkheid, koppelen ons aan een blauwdruk van een lichaam dat niet het onze is en je probeert zo goed en zo kwaad als mogelijk door dat beperkt lichaam uiting te geven aan jouw bewustzijn, een bewustzijn dat veel krachtiger is en veel meer mogelijkheden in zich draagt dan de 2 a 3 procent van ons DNA dat hier actief is.

Wie zich dus enkel met het lichaam bezig houdt, doet er meestal alles aan om die schamele pakweg 2 procent op een optimaal niveau te brengen en vergeet de rest.

En als er dan door die beperking wat mis gaat – en dat gebeurt nogal gauw als je wat emotioneel bent aangelegd – zijn we trots op de schade en schande van wat er is mis gelopen.

“Jaaa… ik heb behoorlijk veel afgezien, meneer..

Je houdt het niet voor mogelijk hoeveel pijn dat doet”, vertelde me onlangs nog iemand die een klaplong had meegemaakt terwijl hij me trots de littekens laat zien van de pin die ze dwars door z’n ribben hebben geduwd om de lucht er weer terug in te krijgen..

Kijk eens!! Hier is een barst in de muur! Knap he!

Dus aan de ene kant zijn we trots op wat ons beperkte lichaam allemaal kan en aan de andere kant slaan we ons op de borst met hoe ons lichaam heeft gefaald in zijn taak om te doen wat het moet doen..

Ik hang graag aan een berg.

Als ik een berg zie, ben ik niet te houden en zou ik het liefst als een dolle hond in een sprint naar boven hollen.

Zo kreeg ik onlangs nog een telefoon van een vriendin die voor een berg in de Dolomieten stond waar ik in het verleden heel wat heb geklommen en op het moment dat ze me vertelde dat ze om die berg heen ging lopen, voelde ik me niet alleen verbonden met haar maar wilde ik onmiddellijk daar zijn..
God, wat wilde ik erheen!

Maar laten we eens eerlijk naar onszelf zijn..

We hebben allemaal onze passies..

Verlangen we ernaar omdat ze ons naar een staat van puur zijn brengen of is zo’n verlangen een vlucht omdat we geen zin hebben om de dingen te doen van iedere dag?

Is dat verlangen niet een teken dat we onvoldoende aanwezig zijn in elk moment van de dag en ons heil zoeken in bezigheden die ons tijdelijk terugbrengen naar die staat van enkel zijn?

Dat is nogal belangrijk want het gebrek aan louter zijn, duwt ons in het doen, doen, doen…

Wanneer we onvoldoende aanwezig zijn in het nu gaan we allerlei handelingen doen die ons de indruk geven dat we wel degelijk hier aanwezig zijn en dat ons leven er toe ‘doet’

Maar laat het nu net het gebrek aan ZIJN de oorzaak zijn van kwetsuren.

Iemand kwetst zich immers omdat hij onvoldoende aanwezig is in z’n lichaam.. Je valt pas van de trap als je onvoldoende oplet en er niet helemaal bent.. want wie gefocused is, doet zich niet pijn als hij van de trap valt en valt trouwens niet eens van de trap.

Bij ziekte is dat niet anders.

Omdat jouw bewustzijn niet volledig gekoppeld is aan jouw lichaam (en je dus niet helemaal aanwezig bent in het hier en nu), gaat jouw energie zwakke plekken vertonen en door die slechte energiedoorstroming gaan bepaalde organen slecht doorstroomt raken en worden ze ziek.

Ook in sexualiteit is dat zo.. Onvoldoende verbonden ‘zijn’ met je partner, duwt je naar het doen en zet je ook aan het vrijen en zo kan overdreven seksualiteit ook een teken zijn dat je onvoldoende op hartsniveau verbonden bent.

Wil dit alles dan zeggen dat we dienen te stoppen met dingen doen en dat we niet mogen toegeven aan een passie die ons gelukkig maakt.. al is het maar voor even?

Wil dat dan zeggen dat je niet hoeft te vrijen en dat een potje sporten of creatief bezig zijn, te mijden zijn?
 

Nee, natuurlijk niet maar het is erg belangrijk te voelen vanuit welke emotie je handelt.

Doe je die dingen omdat je anders de zin van het leven niet kan vatten of jezelf en je leven als saai of nutteloos ervaart.

Mis je zingeving zonder te vluchten in je passie?

Is die passie de enige manier om je staande te houden in een leven/job die je tegen staat?

Want als dat zo is, is het belangrijk die pure staat van zijn te gaan vinden in de dingen van alle dag en dat is geen makkelijke taak maar wel het uiteindelijke doel.

Is onze lichamelijke staat dan ook niet belangrijk?

Is een gezond en sterk lichaam niet van belang?

Het is toch maar 2 procent van wie we in oorsprong zijn. (Ik laat nu bewust even de kenmerken die je van je ouders genetisch hebt meegekregen achterwege)

Wel, jouw lichaam is een barometer.. Het laat zien hoe goed jouw bewustzijn is aangekoppeld aan dit aardse omhulsel en gezien het feit dat dit omhulsel jouw voertuig is gedurende de aardse tijd die je hier doorbrengt, kan je het maar beter gezond houden en gebruiken om te kijken welke emoties de aankoppeling van jouw bewustzijn tegen houden.

De aankoppeling van jouw bewustzijn (de 2 procent die momenteel gekoppeld kan worden) aan jouw lichaam kan immers enkel worden tegengehouden en verstoord door een negatieve emotie en die emotie gaat jouw bewustzijn (energieveld) verstoren op een plaats die symbolisch verbonden is met die emotie.

Gebruik jouw ziekte of kwetsuur dus als een aandachtspunt om je te wijzen op een emotioneel probleem.

Wees ook niet trots op die tegenspoed en maak het ook niet groter dan het is.

Voor de mensen die last hebben van migraine is dit het symptoom bij uitstek dat je vertelt of wat je doet ook in overeenstemming is met wat je voelt.

Migraine is immers niks anders dan een kortsluiting in je hoofd omdat wat je doet niet overeen stemt met wat je voelt.
Ikzelf heb vroeger veel last gehad van migraine maar gedurende de 25 jaar dat ik gewerkt heb als fotograaf heb ik nooit migraine gehad tijdens het maken van een fotoreportage… net omdat fotograferen voor mij een diep gewortelde passie is die ik altijd met hart en ziel heb gedaan en dus overeen stemt met mijn gevoel.

Migraine komt meer voor bij vrouwen omdat vrouwen vlugger voorbij gaan aan hun gevoel omdat er voor de kinderen moet gezorgd worden, het huishouden moet gedaan worden terwijl hun gevoel, hun lichaam schreeuwt om iets anders… maar de plicht roept, het gezin vraagt en er ontstaat een tweespalt tussen hoofd en hart met hoofdpijn en misselijkheid als gevolg.

Bij een migraineaanval dien je dus niet af te vragen of je misschien teveel chocola hebt gegeten maar wel waarom je in de eerste plaats te veel chocola hebt gegeten.. Dat verlangen naar chocola ontstaat immers vanuit een gevoel, een negatieve emotie rond bv te weinig genieten van het leven.

Die onvrede zorgt voor slechte eetgewoontes en voor een kortsluiting in je hoofd..

Om dat op te lossen, kan je als een gek gaan sporten, taarten bakken, aan een berg gaan hangen of gaan vissen maar het is veel beter om die onvrede aan te pakken..

Zo maak je jezelf tenminste niks wijs en hoef je je ego niet op te hangen aan het zoveelste gebroken been of je derde maagzweer.

VOOR LATER GEPLANDE LEZINGEN KAN JE ALVAST EVEN EEN KIJKJE NEMEN OP DE AGENDA PAGINA VAN M’N  WHITELIGHT-HEALING SITE
http://www.whitelight-healing.com/nieuws.html

THE COLOURS OF INFINITY

Een reactie plaatsen

(door Thérèse Jeunhomme)

Ons brein wil het liefste beelden zien die ons denkraam in ons hoofd kan plaatsen. Of dit nu de gewone dagelijkse dingen betreft, zoals voedsel en drinken, of een gebouw, of een mens, of zaken die wat verder weg van ons staan zijn zoals buitenaards leven. Of lijken te staan. Want ons brein vindt het fijn als wij beelden een plekje kunnen geven vanuit het hoofdelijke perspectief van wat wij al kennen. Zo is het ook met kunst. De kunstenaars die het (nog) ongeziene zichtbaar maken, omdat zij vanuit hun gevoelsbeleving inkleuren, brengen een heel nieuw palet aan beleving mee. Dit hoeft niet direct abstracte kunst te zijn. De Belgische kunstenaar René Magritte bijvoorbeeld schilderde figuratief, maar haalde de beelden wel uit hun ‘gewone’ context door bijvoorbeeld boomblaadjes in een wolk te schilderen, en wolken in een boomtop. Hierdoor wijzigt de gangbare perceptie van allerlei zaken. Het kan de waarnemer van deze beelden meenemen in de vraag of alles wat je ziet nu wel echt is wat er te zien is? Of is de ‘werkelijkheid’ toch anders is dan je tot dan toe hebt aangenomen? Met abstracte kunst is die perceptie direct uit de gangbare waarneembare context gehaald. De waarnemer kan niet anders dan de gangbare gedachten loslaten en vanuit een ander perspectief, vanuit het eigen innerlijk, gaan invoelen waar hij of zij nu eigenlijk naar kijkt en welke betekenis een schilderij dan voor deze waarnemer heeft. 

Mijn eigen abstracte kunst die ik maak met onder andere vloeibare gekleurde bijenwas (encaustic), vloeit vanzelf van binnen naar buiten. Ik heb geen beeld dat ik wil overbrengen op het doek, wat ik wel heb als ik met olieverf figuratief schilder. Het vloeit vanzelf van binnen naar buiten, en als een schilderij in mijn gevoel ‘klaar’ is hang ik het een poosje aan de muur. Ik heb dan geen enkel besef wat ik heb geschilderd. Door er naar te kijken, neutraal, komt een schilderij vaak tot leven, er straalt als het ware energie vanaf die ik voel in mijn hart. Het beeld wordt levend, een levende vibratie, zonder dat ik daar een label aan verbind. Zo ook met onderstaand schilderij (encaustic op MDF). Toen het aan de muur hing en ik het ging waarnemen ‘zag’ ik dat zich een beeld had gecreëerd van een reis in een ruimteschip die ik had gemaakt. Tijdens deze reis verbleef ik in een ruimteschip in een ander universum. Ik keek naar beneden overzag ons hele melkwegstelsel, helemaal compleet. En wat ik zag in ons hele melkwegstelsel is een dicht geweven web van manipulatie. Het was helemaal verdicht en verwrongen van de manipulaties. Ik had hier geen gevoel bij of mening over. Het was niets anders dan een waarneming vanuit mijn ruimteschip in een ander universum.

Nu zal iedere waarnemer iets anders zien of voelen in bovenstaand schilderij. Evenwel heb ik hier beschreven wat er van binnenuit mij vloeide en wat ik later ‘herkende’ als de verbeelding van ons verdichte en gemanipuleerde melkwegstelsel. De code van de manipulatie (Ana Shay Hi). Dit zijn de ‘colours of infinity’. Dit zijn mijn schilderijen.

20220808 Thérèse Jeunhomme

Bron: https://vloeibareliefde.com/2022/08/08/the-colours-of-infinity/