he most beautiful idea in physics we can’t prove (11:18)
https://youtu.be/xwaJQPytXuY?si=EPHqGzmyyjnrjUmR
2500 jaar geleden tokkelde Pythagoras aan een snaar en vroeg zich af of het hele universum misschien wel was opgebouwd als muziek. In 1968 dook er vervolgens een formule van Leonhard Euler op in de deeltjesfysica – en niemand kon verklaren waarom die werkte. Het bleek dat de formule trillende snaren beschreef.
Volgens de snaartheorie is elk deeltje in feite hetzelfde kleine snaartje, dat op een eigen, specifieke manier trilt. Een elektron, een quark en een foton zouden dan verschillende noten van één en hetzelfde instrument zijn. Als dat klopt, zou het de oneindigheden kunnen oplossen die ontstaan wanneer zwaartekracht en kwantummechanica samenkomen. Bovendien voorspelt de theorie het bestaan van het graviton: een deeltje waar niemand naar op zoek was.
Deze video is gebaseerd op het boek The God Equation van Michio Kaku. Ik ben er eerlijk over dat er een addertje onder het gras zit: de theorie vereist tien dimensies, laat een bijna absurd aantal mogelijke universums toe, en tot op heden is er nog geen direct bewijs voor gevonden. Misschien belandt de theorie ooit in de leerboeken, naast die van Newton en Einstein. Misschien wordt het niet meer dan een voetnoot. Dat weten we simpelweg nog niet.
Als je voor één ding blijft kijken, laat het dan de laatste minuut zijn. Elk atoom in je lichaam, het licht dat je ogen bereikt, en zelfs het scherm waarop je dit bekijkt – het zou allemaal hetzelfde kunnen zijn.
