(fragment uit boek Master Your Mindset) Zeezeiler Henk de Velde maakte een aantal jaren geleden zijn Never Ending Voyage. Een zeilreis die hem bracht naar het paradijs in de Grote Oceaan. Hij vertelde mij dit bijzondere verhaal:
“Ja, het bestaat en eigenlijk zou ik er niet over moeten praten of vertellen waar het ligt, want dat zou geldwolven op een idee kunnen brengen dit stukje aardse ongereptheid om zeep te helpen.
Het heet Puluwat en het is het mooiste plekje op aarde, maar er zijn meer mooiste plekjes. Puluwat ligt in Micronesië en is een eiland van de zelfstandige deelstaat Chuuk die weer onderdeel is van de Micronesian Federation.
Op Puluwat wonen ongeveer driehonderd mensen. Er is geen elektriciteit. Er is geen internet. Er is geen geld. Geld brandt slecht, je kan er geen vuur mee aansteken. Op Puluwat kan je er ook niets mee kopen. Er is niets te koop. Dan zal er wel ruilhandel zijn. Nee, dat is er niet. Er bestaat iets wat wij vergeten zijn; er is genoeg. Genoeg voor iedereen. “Wetenschappelijk” is uitgezocht dat de “genoegmaatschappij” alleen mogelijk is in kleine samenlevingen met maximaal driehonderd mensen.
Toen ik weer vertrok zei chief Teo tegen mij: “Why you go? Here you can live without money, where you go you die without money.”
Het hoofdeiland van Chuuk is Weno. Dat ligt 250 kilometer ten oosten van Puluwat. Op Weno is een vliegveld, daar zijn winkels, daar rijden taxi’s, daar is telefoon, internet en tv. Daar klagen mensen over het weer, over het slechte onderhoud van de wegen, dat ze niet genoeg krijgen, dat er niet genoeg is om te leven…
Op Puluwat kan je gelukkig niet zo makkelijk komen. Het kan alleen met een eigen boot. Op Weno kan je geen boot huren om je daarnaartoe te brengen. En dan moet je je nog afvragen of je er kan komen, want de Puluwatters hangen visnetten voor de ingang naar de binnenlagoon. Wat er niet is, is ook niet nodig.”
Henk de Velde, zeezeiler en filosoof
Uit het boek “Master Your Mindset. Leef je mooiste leven” door Michael Pilarczyk
Cover Image: Leaves by Eilzabeth Kate Switaj on Flickr
Sirius (eigenlijk Sirius A) is een heldere ster in het sterrenstelsel Canis Major, De Grote Hond. Het is bijna overal te zien, zowel in het noordelijk als in het zuidelijke halfrond en bijna alle oervolkeren hebben sites gebouwd om de ster Sirius te observeren. Sommige hadden ook kennis van Sirius B ster die veel kleiner is als Sirius A en niet met een blote oog te zien is. (Over binaire sterren van Sirius zie: https://www.youtube.com/watch?v=PFtCuw9VP5Y )
Dit is een video, een samenstelling van de Hubble foto’s van de felle Sirius A en op het laatst – ook de Sirius B. Het raakte me om zo’n blik te mogen werpen zo ver weg!
Zooming on Sirius B ESA Hubble
Namen
Er zijn vele namen die uit verschillende delen van de wereld ontstaan waren en vele vertellingen en legendes, waarmee Sirius geassocieerd was. Hier een paar voorbeelden.
Sigi Tolo en Pō Tolo – Sirius A en B, in West Africa, bij Dogon (meer in het artikel:
Sopdet in oud Egypte – water, moederschap, vruchtbaarheid en vloed van de Nijl, ook begeleider in de andere wereld
Tishtrya – in Persie (Iran) – regen, vruchtbaarheid
Svana – in Sanskiet, “de hond”, maar ook Mrgavyadha “hertenjager”
Seirios – in oud Griekenland, “gloeiend, vurig”, mogelijk afgeleid van ‘Osiris’
Canicula – in oud Rome, “kleine hond”
Tiānláng – in het Chinees “hemelse wolf”
الشِّعْرَى (transliteratie: aš-ši’rā of ash-shira; de leider) – in een van de versen van de Koran. De Cherokee-indianen koppelde Sirius met Antares, de Hond-ster was een beschermer vanaf beide kanten van “Het Pad van de Spirits (Zielen)”
Sirius zien
Sirius was altijd geobserveerd in de oudheid. Wie weet, was het niet alleen maar interessant, omdat mensen de juiste tijden wilden weten, maar misschien ook omdat het dan meer bewustzijn met zich bracht?
In januari 2023 zal Sirius (in Nederland) best laag aan de zuidoostelijk hemel te zien zijn. De drie sterren van Orion’s belt “wijzen” ernaar.
PS: Hier is een reisdocumentaire over het land van de Dogon en Djenné, het is bijzonder om meegenomen te worden in het stukje leven daar op het enorme en niet zo bekende en helaas niet zo rustige continent
Vóór mij ligt er iets, iets in de vorm van een grote vreemde vleugel waar heel veel metalen onderdelen doorheen zijn gestanst. Stel je voor, als een gecrashte motor zou samengeperst raken in een vreemde onaardse, verpletterende zwaartekracht, dan aangevuld zijn met allerlei andere materialen en ingewikkelde onderdelen, sommige zelfs organisch, dan zou het je ongeveer een idee hebben waar ik naar keek.
Ik merkte dat sommige onderdelen leken te werken, konden bewegen. Ik heb aan iets getrokken en er ging een deurtje open. Nou ja, misschien niet helemaal “een deur”, maar ik kon er doorheen kijken naar wat “binnenin” was. Ongelofelijk, er was een echt landschap van een zonovergoten dennenbos waar een zandweg doorheen liep. Ik kon zelfs bosbessenstruiken aan beide kanten ervan zien. De vertrouwde geur van hete dennennaalden… Ik deed het deurtje dicht, het landschap verdween. Wat iS dit ding?
Mijn aandacht werd getrokken door een delicaat gevouwen papier dat ergens aan de flank aangehecht was. Ik herinner me dat we als kinderen kleine waaiers vouwden als het warm was of als we speelden alsof we nobele señora’s waren. Je kon eerst iets op een stuk papier tekenen, het in smalle strepen vouwen als een harmonica en dan weer openvouwen zodat de tekening weer tevoorschijn kwam, zij het een beetje vervormd.
Dit harmonica-achtige papier was dichtgevouwen. Ik opende voorzichtig de plooien ergens in het midden en moest met mijn ogen knipperen. Er stroomde licht uit de plooi. Bij nader inzien leek het een luchtlandschap te zijn met een soort pluizige wolken. Er was geen zon te zien, maar hij was gevuld met licht. Geweldig. Het openen van een andere vouw produceerde een scène die leek op een nachtelijke hemel, behalve dat deze gevuld was met geluid. De lucht, tenminste wat we “de lucht” zouden noemen, trilde een beetje met een hoge, zachte “hummmm” die er gewoon WAS, geen bron die dit geluid produceerde in zicht. Als sterren konden zingen, was het misschien het lied dat ze hadden gezongen…
Het was zo mooi dat toen ik het papier losliet en achteroverleunde, dat ik besefte dat ik buiten adem was… Dit ding bevatte al die prachtige schatten, oceanen, uitgestrekte velden, allerlei soorten bergen… En dat is alleen maar wat je “normaal” op aarde kan zien, er waren veel meer “andere scènes”. De meesten van hen bevatten geen levende wezens, herinnerde ik me plotseling. Vreemd, een opslag van “levensechte decors”? Wat heel echt aanvoelde, compleet met geuren, kleurschakeringen, geritsel en gedonder… En toen wist ik wat het was — een afgebroken, verwoeste stuk werkelijkheid. **
Ik kan alleen maar spelen, mijn noten en mijn rol Dat moet ik hier wel delen, het maakt mijn leegte vol
(Bløf)
Als waarnemer van mijn eigen leven (zie ook mijn ‘Vertellingen over interacties met de eeuwigheid’) ben ik langdurig in staat geweest om mijzelf als een speler op dit wereldtoneel te zien en te beleven. Wij zijn allemaal acteurs en actrices op dit wereldtoneel. Al dan niet vrijwillig zijn wij hier aangekomen in tijden van verandering, in tijden van ongekende verandering in de perceptie van deze wereld, van ons eigen leven, en van de mensheid, de aarde, het natuurrijk en het dierenrijk. Een nieuw paradigma* van leven en beleven. Dit nieuwe paradigma, deze veranderende perceptie van onze werkelijkheid, creëert verandering in de wereld waarin wij nu leven. Het menselijke organisme reageert met zintuiglijke data (informatie). Die zintuiglijke data worden door mensen geïnterpreteerd, en al die interpretaties vormen het menselijke cognitieve systeem (voorstellingen in je geest en de verwerking van informatie in je hersenen). De perceptie van onze huidige realiteit is aan diepgaande verandering onderhevig. Deze veranderende perceptie, deze bewustwording van onze huidige kunstmatige realiteit, opent bestaande tijdlijnen waarin wij kunnen leven en beleven.
*paradigma: het referentiekader van waaruit wij de werkelijkheid interpreteren
Ieder mens speelt zijn/haar eigen rol in deze veranderende realiteit. Er komt stapsgewijs verborgen gehouden en verloren gegane informatie terug in het bewustzijn van de mens. De ene mens wijst alles af, of veroordeelt dit, weer een ander mens begint te wiebelen, en weer andere mensen voelen diep in zichzelf dat dit informatiebewustzijn klopt. En zo kraakt en schuurt onze huidige wereld in zijn voegen. En er zijn velen die zichzelf herbedraden om opnieuw contact te kunnen leggen met buitenaardse beschavingen. Contacten die de mens al miljoenen jaren heeft, maar door de kaping van ons bewustzijn is dit contact vergeten. Want, wij mensen zijn allemaal tijdreizigers die door eindeloze kosmische dimensies reizen en in verschillende tijdlijnen tegelijk leven, en communiceren met onze buitenaardse families. Dit is terugkeren naar Wie Wij Waren en Wie Wij Zijn.
Schurende energieën zijn goed. Het betekent dat bestaande paradigma’s in beweging komen en gaan kraken, en dit verschijnsel geeft kwantumfysisch bezien ruimte om ons gekaapte bewustzijn terug te brengen in onszelf. Want daar draait het allemaal om! En in deze tijden van verandering en schurende energieën heeft ieder individueel mens de keuze, de kans en de gelegenheid om het eigen kwantumbewustzijn in zichzelf terug te halen. Vanuit een veel groter kosmisch perspectief bekeken zijn wij allemaal acteurs en actrices op het toneel van deze realiteit. En wat ieder mens individueel voor en in zichzelf doet, creëert een collectief bewustzijn dat krachtig, standvastig, rijk en liefdevol is en dat collectieve bewustzijn creëert dan vanzelf de bewustzijns-aanvliegroutes voor onze galactische families.
Er is geen buitenaardse beschaving die hier kan landen in bewustzijn als jij zelf hier niet op aankoppelt. Dit individuele besluit neem je zelf. En er is ook geen galactische beschaving die hier massaal gaat landen om ons en onze wereld te ‘redden’. Alle ons welwillende beschavingen zijn waarnemers, die ons en onze bewuste inzet om een nieuw paradigma te creëren, neutraal en met veel belangstelling waarnemen. Alleen al door de waarneming van deze buitenaardsen, wordt onze inzet bekrachtigd.
Wil je meer over dit belangrijke aspect van ons bestaan hier op aarde en de ongekende transitie in bewustzijn weten? Neem dan gerust contact met mij op via vloeibare.liefde@gmail.com
Ons huidige wereldwijde economische systeem is verlamd door verouderde, gecentraliseerde structuren, giftige polarisatie en machtsstrijd. Er is een nieuw systeem nodig, dat niet hoeft te vechten tegen de status quo. In plaats daarvan bouwt het, zoals Sarvodaya, aan een parallelle cultuur en samenleving die het oude kan vervangen.
In mijn recente lezingen, workshops en nieuwsbrieven heb ik een beroep gedaan op ons vermogen om onszelf los te maken van de indoctrinatie met betrekking tot geld en waarde. Onze maatschappij gaat gebukt onder de macht van het geld. Willekeurig welk onderwerp in de politiek, de media en de gesprekken tussen mensen gaat direct of indirect over geld. Dit is mogelijk omdat wij ons volstrekt afhankelijk hebben gemaakt van geld. Eerst moet er geld zijn, dan kunnen we wat doen. Als de prijzen stijgen en we te weinig geld hebben om de normale uitgaven te kunnen doen, dan bezuinigen we op die uitgaven. We stellen daarbij niet de vraag waarom die prijzen zo stijgen ter discussie, of we nemen genoegen met de gebrekkige uitleg in de media.
Op Sri Lanka is een bijzonder initiatief tot ontwikkeling gekomen dat internationaal weinig aandacht trekt. Dit is heel bijzonder want inmiddels zijn er 15.000 dorpen op Sri Lanka die een nieuwe economie tot ontwikkeling brengen die niet bepaald wordt door geld, maar waarbij waardecreatie en samenwerking centraal staan. Het initiatief is een voorbeeld voor de wereld, ook voor dit land als we tijdig de slaap uit hebben.
Sarvodaya’s pad kan overal werken
De afgelopen zes maanden is Sri Lanka volop in het nieuws geweest. U hebt waarschijnlijk verslagen gelezen of video’s gezien van een burgerlijke revolutie die werd uitgelokt door corruptie van de regering en tekorten aan zowel voedsel als brandstof. Te midden van deze opstand – waarbij alle religies, etnische groepen en klassen van de bevolking betrokken waren met een oproep tot systeemverandering – bestormden en bezetten duizenden demonstranten het presidentiële paleis, waardoor de president in juli moest vluchten.
In een wereld die gebukt gaat onder ketenproblemen, waar de oorlog in Oekraïne een van de vele factoren is die de wereldwijde voedselvoorziening in gevaar brengen, lijkt Sri Lanka de spreekwoordelijke “kanarie in de kolenmijn”. Het is de eerste domino die valt, nu een wereldwijde geglobaliseerde economie gebaseerd op grootschalige monocultuur en het verschepen van voedsel over de halve planeet op instorten staat.
Achter het gordijn ontstaat een beweging
Naast de krantenkoppen is er echter een niet verteld verhaal over hoe de bevolking van Sri Lanka deze crisis heeft doorstaan, een verhaal dat een pad biedt naar veerkracht en “thrival” dat door elk land, elke bioregio of buurt kan worden overgenomen (en aangepast). In stilte en achter de schermen heeft een unieke niet-gouvernementele organisatie genaamd Sarvodaya een nationaal netwerk van duizenden zelfvoorzienende dorpen gemobiliseerd om te doen wat “officiële” organisaties niet konden doen.
Sarvodaya Shramadana werd meer dan 60 jaar geleden opgericht door Dr. A.T. Ariyaratne, een volgeling van Gandhi en betekent “het ontwaken van allen door het delen van energie”. De term Sarvodaya werd voor het eerst gebruikt door Gandhi om zijn eigen politieke filosofie te beschrijven: “Universele verheffing.”
Dr. A.T. Ariyaratne (midden) heeft een nationale beweging op gang gebracht. credits: Sarvodaya Fotoarchief
Sinds haar oprichting is Sarvodaya uitgegroeid tot meer dan 15.000 dorpen en heeft zij deze gemeenschappen gestimuleerd om meer dan 5.000 kleuterscholen, gezondheidscentra, bibliotheken en ambachtelijke bedrijven te bouwen. Het heeft ook duizenden dorpsbanken opgericht en meer dan 100.000 kleine bedrijven – allemaal zonder steun van de overheid. Hun slogan karakteriseert de relatie tussen spirituele en economische ontwikkeling: “Wij bouwen de weg, en de weg bouwt ons.”
Principes in actie, halverwege de wereld
Sinds ik meer dan dertig jaar geleden voor het eerst over Dr. Ari en Sarvodaya las, zijn zij een belangrijke inspiratiebron geweest voor mijn levenswerk, waaronder de lancering van wat ik nu Symbiotische Netwerken noem. Voorbeelden zijn een buurtvredesinitiatief in een multi-etnische buurt met een laag inkomen in San Diego, Californië, een “koop lokaal” campagne, en een voedselsysteem en burennetwerken in Reno, Nevada.
Het was Sarvodaya’s naadloze integratie van spiritualiteit en het vermogen van de groep om bioregionale ecosysteemnetwerken op te bouwen – een nieuwe samenleving creëren te midden van de oude – dat mijn volle aandacht trok. Zelfs vandaag, met meerdere, wereldwijde crises, is er geen andere beweging die de mensheid zo’n duidelijk pad voorwaarts biedt. Via hun nationale netwerk van 15.000 dorpen en steden met “Sarvodaya Societies” hebben zij een parallel organisatorisch netwerk opgebouwd dat een nieuwe samenleving mogelijk maakt, naast de officiële lokale en nationale regeringen.
Contact maken met de wortels van de beweging
Ik heb Sarvodaya twee keer in mijn leven bezocht – in 2012 om een boeddhistische tempel te herdenken die Dr. Ari heeft gebouwd en waar ik mijn vrouw Marta heb ontmoet. En opnieuw, in 2022, na een uitnodiging voor Dr. Ari’s 90ste verjaardag, waar ik uiteindelijk zijn zoon ontmoette, Dr. Vinya Ariyaratne, de voorzitter van Sarvodaya.
Dr. Ariyaratne is een onvermoeibaar persoon die, in de voetsporen van zijn vader, de erfenis van de beweging is blijven uitbreiden. Toen ik mijn ervaring met het bouwen van Symbiotic Networks (het vertalen van Sarvodaya principes) rond lokale voedselsystemen en lokale economieën deelde, werd hij enthousiast. De cirkel was rond toen ik me realiseerde dat ik Sarvodaya en Vinya zou kunnen ondersteunen bij het volgende niveau van bio-regionale zelfredzaamheid en economische ontwikkeling.
Dr. Ari en Richard Flyer. Credit: Richard Flyer
De timing was perfect omdat Vinya en Dr. Ari al verder wilden gaan met het in kaart brengen van hun New Economy Movement campagne. Het doel was om middelen te verbinden die duizenden gemeenschappen, honderdduizenden bedrijven en miljoenen mensen zouden beïnvloeden. Kort nadat ik aankwam, begonnen Vinya, zijn team en ik bijeen te komen om te praten over het opbouwen van grassroots bedrijfsnetwerken om de handel en het bewuste wederzijdse voordeel in hun bestaande nationale netwerk te versnellen.
Deze inspanningen werden onderbroken door de opkomende voedselcrisis, en ik ging Sarvodaya helpen een nationaal voedselbankensysteem te ontwikkelen, als onderdeel van een groter voedselzekerheidsinitiatief.
Voedsel voor iedereen wordt voedsel voor de geest
Dit initiatief voor toegang tot voedsel werd de We Are One-campagne genoemd. Een inspiratiebron voor de inspanning was “de luciferdoosjescampagne” die Vinya’s vader Dr. Ari tientallen jaren eerder had opgezet. Elk gezin, zelfs de armste, vulde een luciferdoosje met de rijst en dal die ze hadden, en bracht dat naar een kleuterschool waar het eten werd klaargemaakt en met iedereen gedeeld. Met zo’n radicale samenwerking droegen zelfs de armsten bij en hadden ze zeggenschap, en konden ze zelf zien hoe gedeeld voedsel genoeg kon opleveren voor iedereen. Het verhoogde ook de motivatie om naar school te komen, waar de kinderen uiteindelijk een consistentere voedselvoorziening zouden hebben.
De We Are One-campagne vergrootte dit gevoel om bijna 150 gemeenschapskeukens en 600 huistuinen te creëren, terwijl er een nationaal voedselbankensysteem werd gelanceerd, momenteel met 25 voedselbanken in slechts vijf maanden. Dit initiatief heeft al 300.000 gezinnen bereikt (1,5 miljoen mensen), met een plan om de impact binnen een jaar bijna te verdubbelen.
De “ruimtelijkheid” in het centrum
Het meest aangrijpende moment van mijn bezoek was misschien wel na een van de vele lunches die ik met Dr. Ari heb gedeeld. We gingen naar de woonkamer, waar hij rustte, en ik stelde hem een vraag: “Hoe hebt u bereikt wat weinigen in de wereldgeschiedenis hebben bereikt – een bloeiend netwerk voor wederzijds voordeel gecreëerd, waar vele miljoenen mensen hebben geleerd zichzelf te versterken?”
Hij glimlachte naar me – en liet me mijn eigen vraag beantwoorden, die me snel te binnen schoot. Toen hij die arme dorpen bezocht, waren zijn prestaties uniek omdat hij iedereen als gelijken, als mensen, behandelde. Dr. Ari is “ruimtelijkheid” – een zuiver hart, een leeg vat voor een Hogere Liefde die hem in staat stelde dienstbaar te zijn en een heilige ruimte binnen de gemeenschap in te nemen, zonder enige andere agenda dan het wederzijdse ontwaken van hem en de gemeenschap.
De mensen konden voelen dat hij niet uit was op roem, fortuin, macht over hen of zelfs maar erkenning – alleen maar om te helpen en te dienen. Hij was echt in staat om één te zijn met de mensen, niet een expert van buitenaf die hen vertelde wat ze moesten doen.
Sarvodaya’s “geheime saus” is tweeledig: Het vormen van netwerken van lokale organisatie door het persoonlijk ontwaken van de deelnemers, en dat gebruiken als basis voor het opbouwen van bioregionale ecosystemen. Het is niet alleen mensen leren vissen, het is leraren leren vissen – het creëert zowel agency als zelfvoorziening.
Alles mee naar huis nemen
Tijdens mijn bezoek aan Sarvodaya zag ik twee mogelijke toekomsten tegelijkertijd ontstaan. Ten eerste zag ik Sri Lanka als een onheilspellend voorbeeld van een donkere toekomst van dreigende voedsel- en energietekorten in de wereld. Ten tweede zag ik in Sarvodaya (en in mijn Symbiotic Networks) een model voor de nieuwe voorsprong: een symbiotisch, gedistribueerd, multi-nodaal netwerk, gewijd aan intentioneel wederzijds voordeel boven en buiten het politieke strijdgewoel, waarbij spiritueel bewustzijn in fysieke actie wordt omgezet.
Ons huidige wereldwijde economische systeem is verlamd door verouderde, gecentraliseerde structuren, giftige polarisatie en machtsstrijd. Er is een nieuw systeem nodig, dat niet hoeft te vechten tegen de status quo. In plaats daarvan bouwt het, zoals Sarvodaya, aan een parallelle cultuur en samenleving die het oude kan vervangen.
Ik keerde terug naar de Verenigde Staten, enthousiast om de Sarvodaya principes te vertalen naar de hele wereld, geïnspireerd om mijn boek en trainingshandleiding af te maken, en een Symbiotic Culture Lab trainingsorganisatie te starten. Op dat moment gebeurde er een verbazingwekkende synchroniciteit.
Uit het niets kreeg ik een telefoontje van een voormalige collega, een zakennetwerker met hoge connecties in Florida. Ze vertelde me dat ze ongeveer 20 collega’s uit het hele land had, bezorgd over dreigende voedsel- en energietekorten en problemen met de toeleveringsketen in ons land. Zou ik bereid zijn hen te helpen hun eigen “symbiotische veerkrachtnetwerken” op te bouwen in hun lokale bioregio’s?
Mijn eerdere visie om de wereld rond te reizen om deze netwerken te helpen opzetten, vervloog – zij had een beter idee. Zij stelde voor om wekelijkse virtuele coachingsessies te gebruiken om deze activisten te activeren om meerdere symbiotische voedsel- en burennetwerken tegelijk op te zetten. Wat kon ik zeggen? Ik ontwikkelde snel een trainingsgids en een PowerPoint, en we hebben net onze vierde wekelijkse sessie gehad.
De mensen met wie we werken zijn “early adopters” wiens ideeën over het opbouwen van een beweging afwijken van algemeen aanvaarde kaders. De meeste anderen die streven naar transformationele verandering zijn nog steeds op zoek naar hervorming van de maatschappelijke instellingen – die zich al tientallen jaren met succes tegen hervormingen verzetten. De weg vooruit lijkt te bestaan uit het opnieuw vormen en lokaliseren van het economisch systeem om veerkracht te creëren vanaf de basis, met de nadruk op gemeenschappelijke behoeften, in plaats van het idee van iemand anders over “wat goed voor ons is” dat van bovenaf wordt opgelegd.
Lokale symbiotische verandering is de weg vooruit.
Een lokaal netwerk van voedselsystemen is een goed begin voor de aanpak van problemen in de mondiale voedselketen. credits: Richard Flyer
De paradox van onze tijd is dat wereldwijde verandering nodig is – maar dat die verandering alleen lokaal kan plaatsvinden. De basis voor een nieuwe samenleving is er al, in elke gemeenschap – alleen gefragmenteerd in concurrerende tribale compartimenten.
Stel je duizenden gemeenschappen voor, die elk meerdere, levendige Symbiotische Netwerken opbouwen en hun leiders samenbrengen die al goed doen in hun lokale omgeving, waarbij elke gemeenschap haar eigen capaciteit voor sociale en economische samenwerking en zelfvoorziening versterkt. Onze lokale gemeenschappen hebben zowel de middelen als de behoeften om dit te realiseren.
Het ontstaan van nieuwe systemen zal opborrelen vanuit de basis – waardoor een nieuwe “horizontale” volkseconomische macht ontstaat. Het transformeren van top-down machtsstructuren in wat Dr. Ari Vishvodaya noemt (een wereld die ontwaakt in een gemenebest van lokale economieën) is niet alleen mogelijk maar noodzakelijk voor onze collectieve overleving.
Alles wat overblijft zijn katalytische verbinders zoals wijzelf om “het goede te verbinden” in elke gemeenschap, en zo de brug te slaan naar een nieuwe wereld.
(door Johanny Bosma) Een vriend vroeg mij: “Kun je niet ook iets ontwikkelen voor de -werkingen van Epstein Barr waarvan er zeker 60 soorten virussen zijn?”
Met zijn pfeiffer achtergrond altijd snel moe en weinig energie waarachter ook de Epstein Barr virus zit. Ook de lyme / borrelia heeft een Epstein Barr virus als basis. Lees Anthony Williams “Medical Medium”, die laat weten hoeveel uitingen van ziekteklachten hierop gebaseerd zijn.
Na het hebben gehad van deze ziekte-uitingen kun je nog steeds een belasting ervaren van snelle vermoeidheid met alle gevolgen van dien.
Op deze vraag daar heb ik me tijden op afgestemd. Uiteindelijk kwam daaruit de informatie waardoor de bijwerkingen, de ankers, worden verwijderd, een hormoonklier in het hoofd wordt opgeschoond en aangezet Door inbreng van kosmische kleuren en Kosmische mineralen en ook adem komt er terug balans en vrede met virussen. Dit alles is nu in het zuiver zeezout verankerd met de volgende naam:
ZOL – zelfbeschikking over Levenskracht.
Diverse mensen hebben dit geïnformeerd zeezout al ingenomen en hun bevindingen aan mij teruggegeven.
“k heb meer energie – ik kan nu meerdere uren doorgaan – ik ervaar helderheid – ik heb eindelijk weer koorts gehad die heeft mijn lichaam opgeschoond van voortdurende nierbekkenontsteking, waarvoor ik noodgedwongen telkens antibiotica moest innemen.”
Ervaringen van beëindigen van autoriteit-programma’s in je.
“Meer oorspronkelijk bereik, verbinding in andere lagen/ dimensies.”
Met de inname van 3 maanden heeft je lichaamsbewustzijn voldoende informatie opgenomen via het zeezout om dan blijvend goed geïnformeerd te zijn.
De hoeveelheid zeezoutkorrels per maand kan verschillen (en is vaak voor ieder verschillend).
(door Sirpa van der Steen – Ilsink) Vervolg op de blogs ‘Open en echt contact’, ‘Ons gecreëerde persoonlijkheid’ en Mijn innerlijke breingevangenis’ op https://www.devrijekameleon.nl/blog/ .
De creatie van onze persoonlijkheid is veel breder dan ons belemmerende ontwikkelverhalen binnen onze gezinnen van herkomst. Naast de aanpassing aan het gezin van herkomst, heeft de persoonlijkheid zich ook aan de omgeving en samenleving aangepast. Hoe meer we de samenleving ingaan hoe meer we onze gezamenlijke ‘bril’ vanuit de omgeving krijgen aangeleerd. Zo doen wij het hier. Zo praten we met elkaar. Hier hebben we het over. En hier hebben we het vooral niet over. Wat belangrijk is en welke waarden we dragen. Dit zijn onze omgangsnormen en geaccepteerde behoeften. Dit mag en dit mag niet. We vervullen rollen op basis van verwachtingen. Zo kijken we naar dingen. Dat is ons mens- en wereldbeeld. Binnen de opgerichte systemen zoals bijvoorbeeld het onderwijs krijgen we stof aangeboden dat we volgens andere persoonlijkheden wat we moeten leren. Binnen een samenleving zijn verschillende subculturen. De ene subcultuur is beter aangepast dan de andere. Je voelt het als je er niet bij hoort. Intern hebben we dan ook een actief overlevingsmechanisme dat ervoor zorgt dat we ons er zo goed mogelijk op aanpassen.
Bovenstaande voorbeelden zijn een bundeling van kenmerken, zoals herhaaldelijke handelingen, reacties en gedachten die binnen een samenleving een collectieve dominante sociale en culturele gewoontevorming creëren. Wat ik zie is dat tot in de hoogste regionen binnen ons land, Europa en de wereld hiërarchie, macht en controle de boventoon voeren. Ik zie een diepe imprint van de boodschap ‘Survival of the fittest’ binnen onze maakbare wereld. Bij dit Darwinistische mens- en wereldbeeld voelde ik in mijn lichaam altijd een verstoring. Inmiddels begrijp ik waarom ik een verstoring ervaar bij het horen van deze theorie. Het concept wordt door de huidige machthebbers als hoogst haalbare samenleving gezien. Met het idee dat de ‘sterke individuen’ over alle ‘zwakkeren’ regeren. Mensen die in de opgerichte prestatiemaatschappij (maakbare wereld) kunnen meekomen, hebben de meeste kansen. Deze denkrichting en boodschap liggen onbewust diep en zeer gelaagd in onze persoonlijkheid, ons collectieve geheugen en opgerichte economische, politieke en sociale systemen opgeslagen. Deze theorie doet voor mijn gevoel de mensheid en onze samenleving tekort.
Wat ik mijn hele leven al waarneem, is namelijk een onderdrukking van het feminiene veld. Binnen onze huidige samenleving en bij veel persoonlijkheden zie ik een hyperfocus op de masculiene eigenschappen zoals logica, woorden, details, analyse, orde, controle, tijd en identificatie met het individu. Nu ik de link leg met het Darwinistische perspectief begrijp ik de disbalans tussen materie en spiritualiteit nog beter. Toch heb ik ook een zichtbare groei van het feminiene veld gezien. Door bijvoorbeeld het leren kennen van andere culturen. Of omdat mensen in de prestatiemaatschappij steeds meer vastliepen en met hun persoonlijke ontwikkeling aan de slag gingen.
Er kwam ook meer aandacht voor beelddenkers in het onderwijs. Aandacht voor (hoog) gevoeligheid, voor systemisch kijken, trauma, voor collectief leren, voor ruimte, verbinding, coaching, mindfulness, yoga, ons lichaam en voelen, de kracht van het nu en nog zoveel meer. Het feminiene veld is van onze emoties, intuïtie, van beelden, het geheel en relaties zien, samenbrengen, spontaan, vrij, het nu moment en de identificatie met de groep. Belangrijk om te weten is dat ieder mens (mannen en vrouwen) zowel masculiene als feminiene eigenschappen in zich draagt. We zijn al heel en hoeven alleen maar meer in verbinding met onszelf en tot expressie te komen.
Ik heb al jaren het idee dat we als mensheid er klaar voor zijn door te groeien naar een andere vorm van samenleven. Waarin alle mensen meer tot hun recht komen door expressie van hun wezen en de aanwezige ruimte van meerstemmigheid. Willen we doorgroeien naar een samenleving waarin er veel meer onderlinge verbinding, vrijheid, autonomie en zuiverheid aanwezig is. Dan mogen mensen die vooral hoop als strategie hebben hun eigen ruimte meer innemen. En mensen met een macht strategie juist meer ruimte voor een ander leren dragen. We hebben hierin allemaal onze eigen verantwoordelijkheid te dragen. In plaats van meer ruimte zie ik juist een tegenbeweging opkomen, waarin onderdrukking van de groei door hiërarchie, macht en controle steeds weer meer de boventoon voert. Net zoals mijn innerlijke duivel dat doet wanneer ik uit mijn comfortzone van onzichtbaarheid wil stappen. Ik heb de onderdrukking eerst in de zorg en later in het onderwijs nadrukkelijk zien opkomen.
Sinds drie jaar zie ik deze onderdrukking ook zichtbaar in rest van de maatschappij opkomen. Alsof we worden aangestuurd door autoritaire ouderwetse mannen met sigaren. Kritisch zijn of anders denken mogen niet meer binnen onze huidige cultuur. Het is niet waar of het wordt ervaren als negatief. Daarmee gaat de deur vaak gelijk weer dicht met een grap over complotten of een andere manier van afwijzen. Cognitieve dissonantie is een grote verstoring binnen ons collectief. Het openstaan voor meerdere perspectieven en tolerant zijn, zijn lastig vanuit hiërarchie en een overlevingsperspectief. Deze collectieve verstoring is zo voel- en zichtbaar. Mocht jij tijdens het lezen last krijgen van deze automatische overlevingsreactie, probeer dan eens jouw tolerantie voor een ander perspectief op te rekken door jezelf af te vragen wat nou als het verhaal van de ander ook waar is? Je hoeft het niet voor jezelf meteen als waar aan te nemen, maar als een eventuele mogelijkheid naast jouw huidige waarheid. Hiermee creëer je meer innerlijke flexibiliteit, veerkracht en openheid. Als je dat voor jezelf creëert, creëer je het ook voor het collectieve veld.
Wat ik ook zie, is dat we door de politiek met behulp van de media worden overladen met angstscenario’s over onze gezondheid, klimaat, economie, vrijheid, etc. Mensen worden hierdoor extra in hun persoonlijke overlevingsstrategieën gezogen. Ik heb het altijd al wel gezien en gevoeld, maar tijdens Corona was de inzet en misbruik van macht voor mij helemaal duidelijk. Dit was voor mij het begin van het volledig bewust waarnemen van hoe het verdeel en heersspel tussen mensen wordt ingezet. Kun je je voorstellen hoe voorspelbaar mensen zijn als zij vanuit hun persoonlijke strategieën automatisch reageren en handelen? Als je meer macht wilt, kun je hier mooi misbruik van maken. Door bijvoorbeeld het in kaart brengen van alle reactiescenario’s en ons in voor en tegen groepen te framen. Om vervolgens die twee groepen vanuit onze collectieve traumavelden, dader (groot & macht), slachtoffer (klein & hoop/afhankelijk, klein & macht/opstandig) of redder (groot & hoop), tegen elkaar op te zetten en naar eigen hand uit te spelen.
Als we Corona als voorbeeld nemen, was er in de samenleving in eerste instantie veel saamhorigheid. Die saamhorigheid werd na een paar weken publiekelijk om zeep geholpen. Er werd gezegd dat er mensen waren die zich niet aan de regels hielden. Dit werd in talkshows, het nieuws of in de persconferenties telkens opnieuw herhaald. Het automatische gevolg was dat mensen elkaar gingen wantrouwen. De druk werd door de uitspraak van het nieuwe normaal opgevoerd. We zouden nooit meer terugkeren naar het leven van vóór Corona. Sommige mensen zagen dat de maatregelen niet in verhouding stonden of voelden dat er iets niet klopte. De diskwalificatie van mensen met een ander perspectief werd steeds duidelijker voelbaar en zichtbaar. Er ontstond een groep mensen tegen de maatregelen en een groep mensen voor.
Tijdens de eerste demonstratie werd de confrontatie tussen burgers en politie heel makkelijk uitgelokt. Het framen van deze ‘tegengroep’ kon hierdoor nog dieper worden ingezet. Waardoor de kampen voor en tegen steeds meer werden vastgezet. Mensen zijn mijn inziens door tegenkrachten tegen elkaar opgezet. In de ‘tegen’ groep werd de schuld van het verliezen van onze vrijheid bij de ‘schapen’ neergelegd. De schuld van de angst voor het virus werd bij de ‘wappies’ neergelegd. Er werd in beide groepen hele extreme complot informatie verspreid. Alsof al die mensen op basis van die informatie hun keuze hadden gemaakt. Waardoor tolerantie voor meerdere stemmen en verhalen in het collectief zichtbaar verdwijnt.
Dit mechanisme van voor en tegen werd met de vaccinatie campagne via de media, social media en politiek met uitsluiting, censuur, mind control en propaganda nog eens extra doorgezet. Velen reageerden vanuit hun automatische persoonlijkheid. Mensen reageren bijvoorbeeld met valse hoop en voelen zich afhankelijk. “De expert zal het wel weten.” Anderen schieten te hulp en/of offeren zich aan de autoriteiten op. “De overheid heeft toch het goede met ons voor.” “Je doet het toch voor een ander.” Weer anderen komen in verzet of gaan in de verdediging of worden boos en reageren dat op anderen af. En er zijn ook vele anderen die hun kop in het zand steken en/of meelopen.
De huidige wereld voelt voor mij helemaal op zijn kop. Ik zie veel afwijzende projecties en een negatief mensbeeld. Om mij heen zie ik een informatie oorlog die invloed uitoefent op het vernauwen van ons bewustzijn. Er mag in de media rondom verschillende thema’s maar één verhaal zijn. Alle dissonante stemmen worden negatief tot één tegengroep geframed. Uithoeken van voor of tegen zorgen ervoor dat we juist triggeren en bang zijn voor bij de ander aanwezige verschillen. Vanuit ons ‘survival of the fittest’ overlevingsperspectief is een ander een concurrent en een bedreiging voor ons bestaan.
Als je kennis hebt van ons automatische onbewuste brein, dan kun je mensen zo manipuleren dat ze precies doen wat je wilt. Helemaal wanneer iemand in angst is. Zonder dat ze het doorhebben dat hun ‘bril’ wordt gemanipuleerd. Zo onlogisch en onvoorstelbaar is dit niet. Bedrijven maken met hun marketing bijvoorbeeld ook gebruik van kennis over het manipuleren van het onbewuste brein. Waarom zouden persoonlijkheden die bijvoorbeeld op macht belust zijn of het grote geld najagen dit niet doen? Ik ben onder de indruk hoe makkelijk het beïnvloeden van mensen gaat. Het herinnert mij aan alle kennis die ik hierover heb en alle films, video’s en documentaires die erover zijn gemaakt.
Leiders, publieke figuren of instanties hebben door herhaaldelijke beïnvloeding (in woorden, incongruente boodschappen, groepsdruk, drang en dwang) onze ‘tolerante’ cultuur veranderd. Onze individuele en collectieve vrijheid van keuze, meningsuiting en gedrag is in onze samenleving aangetast. Mensen worden afgeleid en zijn vooral met elkaar bezig in plaats van met wat er zich achter de schermen voltrekt. Door de technologische ontwikkeling zijn mind control en informatie nog beter in beide uithoeken te manipuleren. Zonder dat je bewust bent, speel je mee en ben je een pion in het machtige verdeel en heersspel. Laatst zei een klant tegen mij “Jij past helemaal niet bij de tegen groep”. “Dat klopt” zei ik. Er is nog steeds een krachtige midden met ruimte voor verschillende verhalen, kleuren en perspectief. Die wordt alleen zoveel mogelijk weggehouden door censuur en diskwalificatie zodat er aan de voorkant maar twee labels overblijven: voor of tegen. Onder al onze verschillen zijn we in de kern allemaal met elkaar verbonden. We wensen in basis toch allemaal een vredige, veilige, gezonde, vrije en duurzame wereld. Echte duurzame oplossingen en ontwikkelingen komen dan ook van autonome mensen. Niet van leiders die de economische belangen van multinationals prevaleren en andere mensen hiervan afhankelijk maken en ze verzwakken door ze tegen elkaar op te zetten.
Als je met deze kennis op de geschiedenis terugblikt, dan zie ik deze verdeel en heers- en afleidingstactieken herhaaldelijk terugkomen. En als je goed voelt, kijkt en onderzoekt, dan zie je het. Zo verborgen is het dan eigenlijk ook weer niet. Gelukkig worden steeds meer mensen systeembewust en zien ze wat er achter de schermen gebeurt.
Maar let op! Zoals het spel zich buiten ons afspeelt, zo speelt het zich ook binnenin ons af. Het mechanisme achter wat werkelijk in de maakbare wereld zichtbaar is, is te vergelijken met onze persoonlijkheid en het mechanisme erachter, onze innerlijke breingevangenis. We zijn niet alleen van elkaar maar ook van onszelf verwijderd geraakt. Als je met bovenstaande kennis reflecteert op jouw eigen persoonlijkheid, weet jij ook dat je voor het onderdrukken van jezelf of onderdrukken van een ander bent gebruikt. Willen we onszelf bevrijden uit het collectieve traumaveld (van dader, slachtoffer en redder) die we in onszelf en/of de omgeving waarnemen, dan hebben we onszelf telkens weer van binnenuit te openen. Het vraagt eerlijkheid om onze persoonlijkheid en schaduwen onder ogen te komen. Bovendien vraagt het veel bewustzijn om in het nu aanwezigheid te zijn. Onze persoonlijkheid heeft het zo weer van ons overgenomen. In mijn volgende blog, dat over ons vrije hart gaat, ga ik hier dieper op in.
On the way to a different world, between the worlds, Mist-ery world masterly erasing roads and meadows, majestic cities, if only for a while…
A tree-trio, a world in a world, singing its own Unhurried song of roots, trunks, branches (which you can’t ear-hear), Accompanied by an extravagant but gentle melody of birds celebrating, or so it seemed.
An emerald, lime, silent forest-world devoid of civilization Save for an occasional cyclist, a perfect scene For mushrooms of all colours and sizes, giggling, playing hide-and-seek…
At a green patch beside the crossroads – a clover, proud, Receiving: drizzle, sending: its rich magenta light, In full glory, the last one, standing its ground…
If I ask a question in my language – confused, slow, Maybe stubborn, insensitive, fantastically dumb, If you could bear to give an answer infused with irony and patience, Driven by comprehension, consciousness can expand…
As you pass the old friend willow, saying gooddays, it sighs, sways in response, touches your sleeve, hair, cheek. It makes you stop, hand on your heart, and smile and breathe deep, and live – Long – and prosper.
(door Thérèse Jeunhomme) Lineair denken is iets wat de laatste tijd regelmatig oppopt in mijn belevingswereld. Veel mensen in deze wereld zijn gelinkt aan lineair denken. Anders uitgelegd: aan lineair denken, en dus beleven en voelen, aan al hetgeen er miljoenen jaren was en waarvan het schier onmogelijk lijkt om hiervan los te komen. Ik noem het ook wel eens ‘dunnetjes denken’ wat ik geenszins als een oordeel bedoel. Als mens ben je geboren, opgevoed, groot gebracht en groot geworden in een wereld die zich door de miljoenen jaren heen heeft gevormd zoals diezelfde wereld zich nu manifesteert. En daar is lineair denken onlosmakelijk mee verbonden, omdat dit gelinkt is aan de lineaire tijdlijn waarin wij alles van moment-tot-moment beleven. Worden er in deze wereld allerlei scenario’s aan jou gepresenteerd? Dan haken wij daar lineair op aan. Re-actief denken en ageren is wat er doorgaans gebeurt. Klimaatcrisis? Oh daar moeten we allemaal wat aan doen. Gascrisis? Oh jee als ik het maar warm genoeg heb deze winter. Dreigende oorlog? Oeh dat is allemaal de ‘schuld’ van die of die of die. Rood staan op je bank? Jemig dan hoor ik bij de arme sloebers en voel ik me niet meer volwaardig. Buitenaards contact? Wat voor enge wezens zijn dit dan wel niet? Dit zijn re-acties op in meer of mindere mate geprogrammeerde situaties in onze wereld. Vaak wordt er dan ook gekeken naar anderen om het op te lossen. Ik noem dit lineair denken omdat het zo lang zo geweest is.
Vrij bewustzijn is in staat om vanuit zichzelf, vanuit het eigen innerlijke weten, alles wat er om je heen (groot en klein) gebeurt neutraal waar te nemen zonder hieraan een label of een prijskaartje te hangen. Je zou dit ook ‘verticaal’ denken kunnen noemen omdat vrij bewustzijn gelinkt is aan verticale tijdlijnen waarin alles tegelijkertijd in meerdere levens en universa plaatsvindt. Dit is kwantumfysica. Het is de innerlijk gevoelde vrijheid, het werkelijke weten wie jij bent, waar je vandaan komt, van waaruit je van binnen naar buiten kijkt en niet (be)oordeelt, re-ageert, protesteert en activeert. Het oorspronkelijke vrije bewustzijn kan ieder mens in zichzelf openen. Daar zit de ware kracht van verandering. Wij zijn geen spirituele wezens (de term ‘spirituele wezens’ is bedacht door andere galactische groepen). Wij zijn scheppende wezens die zelf realiteit kunnen creëren van binnenuit. Deze organische snelweg is ook de aanvliegroute van andere galactische beschavingen die kunnen aanhaken op het frequentieveld van het zelf geopende bewustzijn.
Hieronder de trailer van een film ‘The Host’ die mij lang geleden aansprak, omdat deze film een in mijn beleving mogelijk scenario voor onze wereld weergeeft (uiteraard op Hollywood-manier), en op welke wijze mensen met vrij bewustzijn in en bij zichzelf kunnen blijven, zelfs als hun wereld is overgenomen en zogenaamd vrij is van oorlog, strijd, honger en armoede, maar waar ook het individuele bewustzijn is overgenomen.
(door Sirpa van der Steen – Ilsink) Omdat ons ware zelf in relatie tot onze omgeving onvoldoende tot stand komt, hebben we dus een persoonlijkheid gekregen die via het brein met het tekort in de omgeving kan omgaan. Zo ingenieus is ons overleefsysteem. Als volwassenen identificeren we ons daarmee. Omdat onze persoonlijkheid in directe verbinding met onze omgeving is ontstaan, komt die omgeving in het verhaal dat we onszelf ‘vertellen’ vaak terug. We voelen ons van een ander afhankelijk of hebben verwachtingen (hoop). We creëren afstand of willen juist controle (macht). Vervolgens projecteren we ons verhaal en de onprettige (angst) of prettige (liefde) gevoelens die we daarbij ervaren op onze omgeving. ‘Het is jouw schuld dat ik me niet gelukkig voel. Je vindt me pas aardig en lief als ik voor jouw behoeften zorg. Als jij me aandacht geeft, voel ik me goed. Als jij mij waardeert, voel ik me waardevol. Ik trek me terug omdat ik de ander niet vertrouw. Ik mag geen fouten maken, anders word ik afgewezen. Ik neem veel ruimte want de ander geeft het niet. Ik zorg voor mezelf, op de ander kan ik niet rekenen. Als ik mijn kwetsbaarheid laat zien, dan pak je me. Maar ook, ik ben veilig en vertrouw de ander, etc.’ Ook bij een redelijk veilig gehecht mens is het verhaal wat ze zichzelf vertellen in hun brein geautomatiseerd. Het verhaal is vaak een combinatie van automatische gedachten, gevoelens en lichaamssensaties die voortkomen uit het brein. Heel veel mensen zijn zich vaak helemaal niet bewust dat ze een verhaal onbewust in zich meedragen. En al helemaal niet dat ze door hun verhaal vertroebeld de wereld in kijken. Of zelfs door zichzelf telkens weer opnieuw het eigen verhaal te vertellen waardoor de geschiedenis zich herhaalt.
Het is belangrijk ons te realiseren dat projectie van ons verhaal op de ander (situatie of omgeving) een zeer grote verstoring binnen ons menselijke contact is. Dit noemen ze ook wel overdracht. De persoon die de projectie (aanval) ontvangt en daardoor wordt getriggerd, projecteert ook weer zijn of haar verhaal terug (tegenoverdracht). Het houdt ons gevangen in een oneindige loep van projecties (actie-reactie) en herhaling van onze geschiedenissen. Als ik voor echt en open contact ga en de verbinding juist wil bekrachtigen dan kan ik mezelf opnieuw 2 vragen stellen:
Projecteer ik nog mijn verhaal op mijn omgeving?
Ben ik nog gevoelig voor projecties uit mijn omgeving?
Antwoord op vraag 1
Als ik vanuit mijn persoonlijkheid beweeg, projecteer ik nog mijn verhaal. Weet je nog. Mijn persoonlijkheid loopt met haar verhaal en ‘bril’ door de wereld heen. Bovendien zet ik dan strategieën in die gepaard gaan met projecties van afhankelijkheid en verwachting. Vanuit mijn verhaal heb ik ‘mijn kameleon’ actief gehad. Ik synchroniseerde als vanzelf met de strategie van de ander mee. Ik moest aan alle verwachtingen in mijn buitenwereld voldoen waarbij ik afhankelijkheden, controle, macht en angst voelde. Aan de voorkant (mijn strategie) bewoog ik met de ander mee, maar op de achtergrond speelde mijn angst voor afwijzing altijd mee. Door mij te verbinden met de angst en traumapijn van mijn kleine meisje en mijn strategie onder de loep te nemen, kreeg ik in 2009 de verbinding met mezelf en mijn voelen terug.
Alleen wanneer ik stress ervaar of iets heel erg spannend vind, gaat mijn brein met zijn verhaal automatisch aan. Een mooi voorbeeld over projectie was dat ik altijd bang was voor paarden, omdat ze zo groot en onvoorspelbaar zijn. Ik projecteerde mijn angst voor afwijzing op het paard, hield me terug en hoopte dat het paard signalen zou geven dat ik haar kon vertrouwen. Dit gebeurde niet. Zij keerde zelfs haar kont naar mij toe. Pas toen ik eerlijk mezelf durfde te zijn, door mijn angst in verbinding te brengen en zonder er een strategie overheen te zetten, kwam ze uit haarzelf naar mij toe. Als ik het paard vertrouwen gaf door mijzelf te geven, kreeg ik vertrouwen terug.
Zo werkt het ook met mensen. Als we onszelf zonder strategie en met ons gevoel durven te laten zien, krijgen we dat ook van de ander terug. Het projecteren van ons verhaal zorgt voor zoveel verstoringen. Om nog een voorbeeld te geven als kind durfde ik nooit mijn vinger op te steken. Ik was bang dat ik het niet goed zou doen en zou worden afgewezen. Hierdoor was ik veelal onzichtbaar en hebben anderen mij niet echt kunnen zien. Als ik nu in een groep zit en iets wil zeggen, hoor ik negatieve gedachten en voel ik precies datzelfde gevoel in mijn lijf. Dat wil niet zeggen dat ik dan ook altijd mijn mond houd. Om de eerste keer hardop te spreken, moet ik vaak eerst even een drempel (van al mijn geprogrammeerde lichaamssensaties en afwijzende gedachten) over. Vooral als er veel mensen zijn. Soms komen er wel eens donkere gedachten op over een ander persoon. Meestal lukt het mij die gedachten meteen te stoppen omdat ik dat niet prettig vind.
Antwoord op vraag 2
Hoe zit het dan met projecties (aanvallen) die ik uit mijn omgeving ontvang? Op afwijzing zit nog wel mijn gevoeligheid. Ik loop niet meer waakzaam in de wereld en houd er van tevoren geen rekening meer mee. Alleen wanneer ik dus iets spannend vind, gaat mijn brein aan. Wanneer mijn brein aangaat, maak ik de weg naar binnen, voel ik wat ik voel en lukt het me vaak om mezelf weer te reguleren. Maar bij ‘een aanval’ van afwijzing die ik niet verwacht, kan ik een schrikreactie en bevriezingsrespons ervaren. Met als gevolg dat de angst mijn automatische afwijzende gedachten weer creëert en ik me niet meer uitspreek. Aanval tussen aanhalingstekens omdat de ander vaak geen bewustzijn heeft op zijn automatische strategie.
In de afgelopen 2,5 jaar heb ik in de samenleving veel afwijzende projecties gezien. Dit bleek voor mij een mooie stimulans voor een nog dieper zelfonderzoek. Omdat ik weet dat de buitenwereld een spiegel (interne projectie) is van mijn binnenwereld, stelde ik mijzelf de vraag: Waar wijs ik mezelf nog af? Voor iedereen zal het antwoord op de vraag anders zijn over hoe hij of zij de afgelopen tijd de omgeving heeft ervaren en waar hij of zij in is getriggerd.
Tijdens een sessie op zoek naar mijn afwijzing, kreeg ik contact met mijn binnenwereld. Ik zag een grote duivel die op me neerkeek. Hij voelt koud, kil en is donker. Het maakt zich groot, wijst veel van wat ik wil af en gaat op mijn rem staan. Hij is erop gericht mij zo onzichtbaar en stil mogelijk te maken en vertelt mij boodschappen als: ‘Neem geen ruimte in. Kom niet te krachtig over. Stop er maar mee. Je kunt het toch niet. Deel je gevoelens niet. Laat jezelf niet zien. Anderen vinden je teveel of lastig. Maak geen fouten. Houd je terug. Je bent niet belangrijk genoeg. Pas je aan.’ Ik heb dus vooral donkere gedachten over mezelf. Mijn duivel is een innerlijke stem die de verhalen van mijn ouders, hun projecties, maar later ook die van de omgeving in mijn brein (lichaam, gevoelens, gedachten) heeft verinnerlijkt en als spons geabsorbeerd. Anderen noemen het ook wel de innerlijke criticus. Het is een mechanisme uit het brein die door herhaaldelijke gedachten, gevoelens en lichaamssensaties mijn persoonlijkheid in stand houdt en zelfs aandrijft. Mezelf afwijzen was blijkbaar beter dan afgewezen worden.
De aanval van de afwijzende projectie van de ander kan hierdoor op verschillende niveaus (lichaam, emoties en gedachten) inhaken. Waardoor mijn eigen breinverhaal weer gaat draaien. Soms wordt de persoon of situatie door een afwijzende aanval in mijn brein als onveilig opgeslagen. Waardoor ik toch herhaaldelijk waakzaam word. Deze projectie van angst voor afwijzing op de ander, creëert dan juist weer afwijzing. En dan kom je weer uit bij dat ik mijn verhaal projecteer. Of ik nu zelf projecteer of door een ander door een projectie wordt aangevallen, het gaat nooit over de ander. Pas wanneer ik bij mezelf kan blijven, kan ik de projectie laten bij wie het hoort.
Mijn verhaal
Iedereen heeft mijn verhaal (zoektocht naar vrijheid) kunnen lezen. Daar heb ik geschreven over mijn kleine meisje en haar pijn. Een situatie waarin mijn behoeften en gevoelens er niet konden zijn. Waardoor ik mijn lichaam en gevoelens ben gaan verlaten. Als een kameleon vervloeide ik met de gevoelens en behoeften van de ander(en) en gaf precies wat er van mij werd verwacht of nodig was. Ik voelde mij afhankelijk van de buitenwereld en paste mijn gedrag aan. Eerst werd ik daarin extern door verhalen van anderen en het collectief gestuurd. Als klein meisje heb ik mezelf in de verstoringen van anderen laten zuigen en heb ik mijn ware gevoelens en behoeften verlaten. Ik ben mezelf stelselmatig gaan afwijzen met gedachten en gevoelens en dit stuurde mijn persoonlijkheid aan. De hoge spanning die door de situatie vrij kwam in mijn lijf, reguleerde ik door te eten. In de pubertijd werd dit mechanisme uitgebreid met externe aandacht van jongens, lust, roken, drugs en drank. Later ook nog met studeren en werken.
Een paar maanden geleden heb ik tijdens mijn onderzoek mijn verhaal in poppen gekleid. Super gaaf om te doen, maar ook zeer confronterend. Toen ik voelde dat ik ze allemaal gekleid had, zag ik dat ik alle strategieën, die ik in mijn omgeving waarneem, voor mezelf had gekleid. Groot en macht (De Duivel), Klein en hoop (Kleine Meisje), groot en hoop (De redder) en klein en macht (Mijn Straatmeid). De duivel zie ik als de grootste speler en aanjager die mijn oude verhaal via mijn brein, door mijn persoonlijkheid in beweging brengt. Wanneer ik erin vast raak, ervaar ik het als een bewustzijnskaping, een innerlijke breingevangenis. Zie het als een soort van hypnose. Zolang ik mezelf soms nog blijf identificeren met mijn persoonlijkheid, blijf ik gevoelig voor projecties, aanvallen en verstoringen van buiten. Maar die verstoring komt dus eigenlijk altijd van binnenuit. We hebben allemaal onze eigen breingevangenis. Hoe de ‘poppen’ zich in jouw verhaal verhouden, hoe ze eruit zien of hoe jij ze zou noemen, zal anders zijn dan die van mij.
Naast dit alles heeft mijn brein een favoriet probleem die hij telkens opnieuw vastpakt. Wanneer ik mij identificeer met het verhaal dat ‘mijn duivel’ mij influistert, ontstaat er een gevoel van minderwaardigheid. Mijn verhaal en de ‘poppen’ spelen vervolgens hun script. Hierdoor was ik soms dagelijks met mezelf in conflict. Dit overleefmechanisme onderdrukt mijn ware zelf en kracht. Waardoor ik mijn hele leven geregeld een energielek had. Als ik dan terug kom op mijn onderzoek en vraag, waar wijs ik mezelf nog af, dan is deze innerlijke ‘duivelse’ groot-klein dynamiek van mijn persoonlijkheid zeer destructief.
We spelen in het gezamenlijke spel, wat in mijn ogen net zo destructief is, allemaal ons eigen script. Voor mijn gevoel ben ik daarom aangekomen bij de volgende fase van mijn bevrijding, de bevrijding uit mijn eigen breingevangenis. Hoe ik naar deze bevrijding kijk, deel ik in de blog dat gaat over ons vrije hart, maar eerst leg ik verbanden met het gezamenlijke spel en onze collectieve traumavelden. Wat er zich in mij afspeelt, zie ik niet alleen bij anderen, maar ook in het collectief. Ik verwacht de volgende blog over ongeveer twee weken. Wil je een notificatie krijgen, schrijf je dan in voor de nieuwsbrief. Je krijgt dan in de mailbox een mailtje met mijn nieuwe blog.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.