Mijn hart, mijn ruimteschip!

Binnenin heb ik geen referenties. Ik vind er geen wegmarkeringen met “u bevindt zich hier” zoals wandelend in een bos aangetroffen kan worden.

Dus toen ik M weer hoorde zeggen (en ja ook wel wist, mits eerlijk naar mijzelf kijkende)  dat velen van ons “denken” in het hart te zitten maar dit zich vanuit hun hoofd voorstellen en er dus nog echt ver vanaf zitten, tja toen schrok ik toch wel even.

En toch ….
Er zijn moment van verstilling waar ik diep in mij door lagen heen ga en ineens in “haar” ben. In haar grotere zelf zal ik maar zeggen. Het hartsbewustzijn.

In een gouden gesprek dat zo prachtig mooi kan ontstaan als je met iemand contact hebt en het gesprek zich als vanzelf uitdiept omdat je elkaar daar alle ruimte voor geeft,  voelde  ik ineens de metafoor aan komen vliegen.

In Blegny was er nl een pauzemoment waarin een aantal mensen prachtige muziek op eigen wijze ten gehore brachten. Ik stond op het terras en keek de tuin in. Prachtig die bomen daar. Groots, de natuur zo intens voelbaar en kleurrijk aanwezig. Plots kwamen er klanken die mij de ruimte tussen de ruimte lieten voelen en het bos zich in mijn hart nestelde. Overrompeld door zoveel groots in mij raakte ik in diepe traanrijke ontroering. Ik kon er niet over uit dat het paste. Het hele bos paste in mij, in mijn hartsgebied wel te verstaan. En ik, ik was daar ook vol ledig AANwezig.

Aan het eind van de verkorte week Blegny heb ik het getracht samen te vatten maar weer kwamen die vochtige ontroeringen uit mijn ogen rollen. Woorden schoten te kort.

Tot in het gouden gesprek met die dierbare vriendin.

Luisterende naar de audio’s hoorde ik wel eens zeggen dat er contact geweest was en dat de ufo zo en zo groot was maar eenmaal binnenin geen ruimte en tijd beperkingen meer had.
Ineens voelde ik dat dit ook met mijn eigen hartsgebied is. Fysiek heeft het de afmeting van een prachtig kloppend hart maar eenmaal binnen is het ongekend groot. Net zoals die ufo.

Wezenrijk voel ik mij nu.
Mijn tijdscapsule binnenin mij voelende.
Vrij reizen…het is nooit weggeweest.
Mijn vliegbewijs kan en zal nooit verlopen.

Ik ben hier!


Ruimte

Tegen alle zg opgelegde beperkingen in deze realiteit in, voel ik steeds meer ruimte. Ruimte in/om mijn hart wel te verstaan, daar waar mijn warme hartsbewustzijn haarzelf laat voelen. Krachtig in het NU! Maar ja ook regelmatig in het “net” of “straks” of onbewust bezig vanuit/in een routinematige handeling hoor.
Het 24 uur per dag “Bewust Zijn” loop ik wel warm voor, maar red ik echt nog niet. En dat is oke. Ook ik ben op weg.

Voelend “tussen de regels door” of “achter het getoonde plaatje” ervaar ik mijzelf in twee werelden. Het is nieuw. Het voelt nieuw. En toch weet ik dat het niet nieuw is maar altijd aanwezig. Nooit niet.

De  gouden (vind ik zelf) 1,2,3 wallpaper observatie, pas ik regelmatig toe als ik een item zie dat geobserveerd mag worden en deel ik ook tijdens mijn BewustZijn(wandel)sessies in en rondom het groen van Delft.

En ik breid hem regelmatig spontaan uit met mijn corridor, zo de vrije wereld in. Mijn hart als membraan, hoe mooi is dat.

Het gaat een beetje als volgt, maar is zeker niet zo statisch als onderstaande tekst:
Voel je lichaam. Centrum van het hoofd, daarna ook je hart. Deze route kennen we ondertussen allemaal.
De deur aan de achterkant van mijn hart zet ik helemaal open. Mmmmmm, heerlijk!
Ik stem mij af op mijn eigen bron en als mijn hartgebied warm geworden is zie ik bv de persoon van observatie ook in mij, in mijn hart.
Nu even een mooie uitdaging! Een zelfbekrachtiging, want dat is het. Stel dat ik zelf die persoon ben! Stel dat ik mijzelf ga observeren.
In mijn hart kijk ik vanuit mijn bron naar de bron van mijzelf tegenover me. Wow….
Zodra mijn hartsbewustzijnsveld warm genoeg is om een ei op te kunnen bakken, kijk ik in de wereld om mij heen naar mijzelf.
Zonder oordeel kijk ik waar ik sta, waar ik blijf staan. Waar ik omval. Waar ik toch weer concessies doe. Waar ik dingen doe die er toe doen of waar ik gewoon lui aan het lummelen ben, wat ook best wel eens fijn is. Waar ik creeer of waar ik alleen maar consumeer.
Daarna kijk ik naar dit alles in de wallpaper. De plek, de/mijn rol in het grotere plaatje. Welke systemen voed ik? Of misschien wel, waar creeer ik juist een opening?

En dan komt die…..zonder er mee bezig te zijn voel ik dan ineens van de plek aan de achterkant van mijn hart een corridor ontstaan door al die lagen heen, dwars door de wallpaper(s) gaat!
Een prachtige, krachtige verbinding zo de vrije wereld in.
En wat ik heel fijn vind is om dan hardop te gaan benoemen wat ik zie, wat ik voel, wat ik ervaar. De ruimte die ik hierbij ervaar is giga.
Ik stroom!
Want in die vrije wereld ben ik ook.
Nooit niet!


Voel en ervaar de glitches!

Onlangs hoorde ik dat deze realiteit (enkel bestaande op een USB stick in ons hoofd) door onze kosmische vrienden het dodenrijk genoemd wordt en dat wij, ieder voor zich (en al dan niet), bezig zijn om het leven in onszelf weer te doen ontvlammen.
Dit door in-zicht. Door je weer te gaan her-inneren wie je bent van oorspong en dit DAADwerkelijk weer te gaan leven! Echt te gaan leven. Dit vraagt eigen keuzes.

Persoonlijk herken ik in het bovenstaande wel iets ja. Zo eerlijk wil en MOET ik naar mijzelf zijn. Mijn overlevingsmechanisme doofde bijna mijn eigen vlam.
En waar begon mijn mini vlammetje weer te ontbranden? Mogelijk toen ik het foldertje oppakte en besloot een massagecursus te gaan volgen? #eigenkeuze. Was ik wellicht brandend van DAADkracht op het moment dat ik mijn vaste baan vrijwillig losliet om in 2008 mijn eigen praktijk op te starten? #eigenkeuze Of mogelijk in 2012 toen ik na het lezen van de 2 Voyagerboeken zo in paniek raakte dat ik mijzelf terug wilde/moest gaan vinden door met mijzelf de confrontatie aan te gaan tijdens een Vision Quest in noord Frankrijk. Vier dagen zonder eten en zonder tent alleen in het bos. Wel met water. #eigenkeuze.
In ieder geval waren de laatste jaren er eentje van eigen keuzes maken, vanuit het hart en terugkijkende kan ik zeggen dat ik vele wonderlijke, heftige, mooie, confronterende keuzes gemaakt heb om mijzelf weer te her-vinden. Mijn innerlijke vlam weer meer op te doen laaien. Ik omarmde en liet ook weer liefdevol los. Mijn eigen vlam werd en wordt hierdoor steeds krachtiger.

Ik hervond ook mijn stem. Letterlijk. Kwam er achter dat ik volume heb waar de leeuwin in mij, want in Juli jarig, alleen maar van dacht te mogen dromen.
Ik blijk een meer dan krachtige brul te hebben.

En ja mijn taalgebruik kan best wat puntig zijn. Is nog een flink restant overlevingsmechanisme maar daaronder ben ik op een krachtige manier boterzacht, dus voel en heb geen angst als ik een keer fysiek voor jou sta en wat puntig spreek.
Ik zal in datzelfde nu moment hartverwarmend ontroerd zijn jou te ont-moeten!

Gliches dus. Dat ze er zijn doet zich in mijn hologram zien in het contact met dieren in mijn tuin. Hele kleine diertjes in dit geval en ik wil je er een paar met je delen.
Waren ze toeval of vielen ze mij toe? Ik heb er geen oordeel over, mogelijk juist daarom vonden (en vinden) ze plaats.

Ik deel ze als teken van WAARachtigheid. Niet van hoop, maar van kracht. Ze hebben mijn fundament krachtiger gemaakt kan ik achteraf constateren. En ik realiseer me nu dat ze alleen plaats konden vinden doordat ik in mijn nulpunt zat.

  1. Vlieg op de ruit in de keuken! Stap maar op mijn vinger zei ik, dan zet ik je in de tuin. Hetgeen hij deed. Rustig wachtend op mijn vinger vloog hij 3 minuten later weg.
  2. Ieder voorjaar word ik heerlijk besprongen door hommels die, tijdens mijn zonnebadderen, vooral in mijn nek komen uitrusten. Een heerlijk kriebelend maar oh zo zacht samenzijn in hun frequentie.
  3. Kauwtje ligt op fietsbad op zijn rug. Erboven in de lucht en in de bomen eromheen is nog veel tumult. Ik stop. Pak het diertje op. Nog warm. 1 pootje beweegt nog iets. Een stuipje. Oogje dik en koppie vervormd. Een half uur sta ik met hem in mijn handen. Daarop steek ik met fiets over naar de zijkant van de weg, richting struiken en sta nog een 15 minuten met hem in mijn handen. Ik voel beweging terugvloeien in het lijfje. Op het moment dat ik mijn handen open kijkt hij me aan en vliegt de struiken in.
  4. Honingbij drijft in de waterbak voor de vogeltjes. Ogenschijnlijk levenloos. Met mijn vinger licht ik hem uit het water. 1 vleugeltje steekt wat uit, de rest is door en door nat. Mijn adem verwarmt hem. Ik kijk, ik neem waar. Geen gedachten. Plots beweegt er iets. Het wordt meer en meer en het diertje lijkt mijn vinger te gaan gebruiken voor evenwicht zodat al het water verwijderd kan gaan worden. Al zijn pootjes lijken nodig voor dit evenwicht. Het wordt letterlijk een SAMENwerking. De door mij aangeboden vinger pakt hij keer op keer om vanuit alle mogelijke posities het water van het kleine lijfje af te schrapen. Het bontjasje op zijn schouders blijkt het meeste werk, maar zodra ook dat droog is….vliegt hij weg.
  5. Wesp, gevonden in een sort off washandje met stroeve haardjes (peeling) dat ik niet vaak gebruik. De haakjes van zijn pootjes hebben hem mogelijk vastgezet. Opgerold vind ik hem. Mijn linkerwijsvinger gaat naar hem toe. Iets in mij doet mij mijn duim naar hem toebrengen en ineens komt er een pootje naar die duim toe. Dan meerdere en hij gebruikt mijn duim om zich uit het washandje te trekken. Hierbij kromt en strekt hij zich als het ware uit waarbij zijn kontje met angel mijn duim prikt. Mijn reflex doet hem in de douche vallen. Mijn andere hand is er snel bij en ik zeg hem “ga maar op mijn vinger zitten dan zet ik je in de tuin, maar niet weer prikken”. Hij pakt mijn vinger en wacht rustig tot ik naar beneden gelopen ben, de tuindeur van het slot, de voorhang opengeritst heb….toch een flink aantal minuten en heel veel bewegingen, maar hij zit rustig te wachten en eenmaal in de vrije tuin neemt hij met een mooie vliegbeweging weer bezit van eigen vrijheid.


Als niets meer moet!

Gedicht van Brigit Rozestraten (juli 2003)

Als niets meer moet, is dat ont-moeten
Als niets meer moet, mag ik er zijn
Als niets meer moet, is alles mogelijk
Dan doet ontmoeten niet meer pijn
Het moeten zet me achter tralies
Met monsters om me heen op wacht
Afwijzing, Woede en Vernedering
Maar IK ben het die mezelf veracht

Ik maak van willen meestal moeten
Omdat ik steeds naar iets verlang
Goedkeuring, liefde of aanvaarding
En daarom ben ik altijd bang

Als niets meer moet, ontmoet ik Vrijheid
Zij wordt mijn liefste kameraad
Zij accepteert, steunt en vertrouwt me
Ik weet dat zij me nooit verraadt

Dan kan ik jou ook vrijheid geven
Ik houd je niet meer in mijn macht
Jij hebt recht op je eigen leven
Op jouw manier vanuit je kracht

Als niets meer moet, kan ik ontmoeten
Gewoon omdat het dan zo gaat
Niet meer de eis ontmoet te worden
Geen angst meer dat je me verlaat

Want zonder moeten is er Vrijheid
Vol liefde en humor spoort ze me aan
Om elk aspect van mezelf te beminnen
En zo het leven aan te gaan

Ik wil mezelf nu graag ontmoeten
Verlost van uiterlijke schijn
Ik sta mij toe niets meer te moeten
En eindelijk mezelf te zijn


….de zij-wieltjes er af….

Volgen.

nee, ik volg niet meer

Ooit, ja, toen consumeerde ik volop

alle info gebracht via online, boek of fysiek via spraak

ik absorbeerde alles

zelf bleef ik passief

nu

nee, nu sta ik op eigen benen

zelf

zelf doen

zelf mijzelf neerzetten in het veld

niet hangend op en wijzend naar anderen voor (schijn)balans

nee zelf

op eigen benen

hoogste tijd

de zij-wieltjes er af

de boodschap

al zo lang gebracht

begrepen

nu zelf

zonder zij-wieltjes

met vallen en opstaan

op en in eigen kracht

die boodschap

begrepen

omarmd

door mij

in mij!

nee, ik volg niet

ik loop samen

zij aan zij.

en jij?

#let us work together for unity and love!


De boom

Zwaar liep ik door het bos,
op zoek naar mijzelf,
verdrietig om wat ik kwijt voelde te zijn.
En ineens stond hij daar,
gehavend maar Groots!
Met een bast vol littekens van verwering en ontbering.
Nieuwsgierig ging ik voor hem staan.
Mijn dichtgemetselde hart opende zich zachtjes….
Wow, wat een cadeau!
Ik voelde en voelde en genoot van dat wat ik weer voelen kon.
Toen ik verder wilde lopen riep hij me terug,
het was nog niet klaar.
Vol verwondering keek mijn open hart naar hem.
Op een ander niveau, dat wel.
Langzaam kwam ik zelf weer tervoorschijn. 

De 100 kilo werd letterlijk opgetild.
Ik kon ineens weer ademen zo vrij!
Mensen en honden passeerden.
Zij zagen mij,
in verwondering voor die oude boom,
als in een droom,
in verbinding met wat wij zijn!
Tranen.
Tranen van diepe ontroering liepen over mijn wangen.
“Ga nu maar”… zijn stem klonk zachtjes in mijn hart.
Dank, dank, dank lieve boom.
En mijn hart huppelde weg, met mij erbij.

Magisch!

Henny – 2017


Tijd ….. djit

Vaak hoor(de) ik het om me heen. Goed voor zichzelf zorgen was geen tijd voor want druk druk druk.
Zelf maakte ik me al lang niet meer druk. Als bewust zelfstandig 1 pittertje (ZZP’er sinds 2008) leerde ik mijzelf al snel aan om ruimte voor mijzelf te nemen. Ook in tijd. Door die ruimte voor mijzelf, tegen alle verzoeken in, vrij te houden, meestal de ochtenden, begon mijn dag altijd heel fijn en rustig. En ja ook lekker, met een bakkie…. 🙂
Ergens in de middag toog ik dan richting mijn praktijk waar ik ook in de avonden vaak te vinden was.

Sinds kort heb ik, op papier, tijd van “het systeem” gekregen. En iedere maand krijg ik er tevens wat geld bij.
Toch aardig.

Tijd. Het (b)lijkt een bijna onopgemerkt ijkpunt. Seizoenen, maanden, etmalen, uren, minuten…ze tikken allen netjes achter elkaar 1 richting uit. De klok maakt het visueel.
Gisteren een boek lezende bleven mijn ogen plakken aan deze regel “Stel, dat de klok ineens achteruit gaat lopen!”

WOW….. Ik voelde direct de impact er van. Realiseerde me ineens dat, ondanks dat ik geen horloge draag, een klein wekkertje ergens in de kamer staat en ik nauwelijks met tijd bezig ben, want alle tijd, dat die omkering me intens liet voelen dat tijd wel degelijk een meer dan diepe, meer dan gewenste invloed op de mens heeft.
Die zit flink diep ingeprogrammeerd zeg maar.

Razend interessant!

Ik ga mijzelf, zwemmend in mijn zee van tijd, eens grondig clockwise observeren….


omhelzing …

Fysiek contact. Een hug, omhelzing. liefst beiden. Ik hoor vaak om mij heen dat dit node gemist wordt.
Opa’s en oma’s, moeders en vaders, vrienden en vriendinnen. Een buur, een kennis. De kat, ja ook het dier.

Contact, fysiek contact keeps us going! Hoe summier ook.
Een streling over hand of wang kan bij een demente oudere kan wonderen verrichten.
Dus doe….

omhels
ervaar,
hug
elkaar

voel
samen

mens of dier
niet daar
maar hier

eeuwig
nu



Superwoooooooo……

Soms, out of the blue, kom je een juweeltje tegen. Een SamenSpraak die ook nog eens onverwachts werkt als Medicine!
Want jemig, wat voelde ik me anders na afloop….
… bruisend
… vol stromende levenskracht
… vol actie
… vol kracht

Deze superwoo is (voor mij) zo`n juweeltje…. wat heet juweel!
https://www.ourjourneyhome.earth/super-woo-radio-e48
Drie mannen, drie kanjers aan het woord. George Kavassilas, Steve Whybrow & Eril Kaya. De uren vlogen om.
Want niet alleen hier in nederland, maar ook daar in Oostenrijk zijn ze hard bezig, met “ik ben hier” te zijn!

Maar ook deze! Wow…..
https://www.ourjourneyhome.earth/super-woo-radio-e47
Lisa Denning liet me gewoonweg meezwemmen. De energie van haar woorden raakte me intens diep.

Gevlekte Dolfijn Love Pod image 0

http://lisadenning.com

Jonge Bultrug walvis spelen in Tahiti image 0