Hoe bewaar jij schepping?

(door moniek van pelt) dit gedicht is van een week of twee voor blegny, het werd me gevraagd en getoond tegelijk, waardoor ik in vele velden terechtkwam
hoogst emotioneel

vragen van kracht, zoveel beweging

Hoe bewaar jij schepping?

Hoe breng je schepping mee

zeg ons

hoe bewaar jij schepping?

.

als je valt of springt..

en het licht vervaagt

de tijd gaat tellen

als het leven ondersteboven duikelt

in stukken gruwelzoet en bitterzout

en de dam het echte lief doet wijken

als je god- geef openheid door – in jou vergeet

.

hoe doe jij dat

je bent toch hier

hoe borg jij leven diep in jou?

.

als het kleurrijk enkel schim verdraagt

de kracht op rantsoen is

als de gedachte opduikt

en het weten onder

.

het is geen vraag of verlangen

geen verzoek of gebed

hoe roept geen tegenstander aan

nee

het toont een ontzagwekkende roep

tot zelf gevoelde kracht

roep het naar jezelf en verhef

hoe bewaak ik schepping

HOE

.

op het moment dat het nu

zich laat aanzien voor toen

en het schot

elk gevoel voor vrede inlost

.

HOE?

als heilige namen dwarrelen

en de wind hen bedrieglijk verwaait

als het zuiver gemoed getroffen wordt

door het zwaarbewaakte woord ..

dat met klem gesproken dwingt

.

hoe breng jij schepping mee

hoe heb je dat gedaan

hoe beoefen jij dat?

als belichaming niet langer naar echtheid taalt

en de mens niet vol in eigen ogen kijkt

hoe hou jij je staande

op een aarde die afmat

en dramt en stilt

en jou in wezen niet wil zien

.

HOE?

als de klank van thuis verstomt

en de waarheid zich in dwaze orde schikt

als men lachend spreekt van vreemden

en de vrije kracht buiten het land ligt

als het samenspel offers nodig heeft

omdat controle stromen een feitelijkheid bepalen

die de kosmische focusgolf uiteenrijt

tot uiterst geladen bliksemschichten

die enkel schieten om gelijk

een creatie loze beweging

waar de mens boete voor moet doen

.

.

jij ware kracht

hoe open je

het leven dat je meebrengt

hoe breng jij kosmos dichterbij?

.

weet je nog wat landen is

te midden van een oorlog

hoe het voelt om ogenschijnlijk te buigen

en wat dan te doen

wie te zijn

hoe te omarmen

en in verankerde onbuigzaamheid

eeuwig bloei te tonen ?

.

het kan niet anders dan dat je weet

dat je nooit gevreesd hebt om te springen

omdat je schepping omhelst met je hart

en geen pijl die onnatuurrijk koerst

jou daarin kan kraken

… want jij draagt schepping mee

.

zeg ons

hoe breng je de inleving terug in de overname

die het meeleven telkens wil verplaatsen

die opkoopt en onteigent

die het denkbeeld van vrijwilligheid openbaart

om ons erin te strikken

en die al te graag je vijand speelt

.

.

HOE?

.

als bevruchting gaat over denkwijzen

de voorstelling een toegestaan gezichtsveld krijgt

en bewustzijn zich verdraait tot conceptuele opvatting

in een wereld waarin de mens leert schepping te verbergen

.

spreek

hoe breng jij schepping mee

hoe open jij leven

waar zoiets als dood

de eeuwige bloei

in elke opwelling wil sluiten?

.

vragen van kracht

tonen een eigen orde

een rond geheel

waar wij allemaal weten

van hoe en waarom

zelfs zonder dat we graven in het kennisveld

dat ons uiteindelijk in verwarring wil begraven

.

spreek tot ons

want wij hebben het allen nodig

om het samen te horen zeggen

HOE BRENGEN WIJ SCHEPPING MEE

hoe hebben wij dat -middenin de overval- gedaan

.

hoe hou jij de verbinding met jou in leven

door geen tegen stander te laten bestaan

te wijken voor niets

dat wil voortellen, voorspellen, rellen

.

je bent al beoefend met training van thuis

anders behield je de klank van samen

niet tijdloos vol in jou

je kent je missie los van aard

anders viel je wel iets anders toe

en las je niet … dit

.

dan wist je niet van eigen schepping

supercreatie in harmonische compositie

dan dacht je enkel in voortbrengsel

in andermans hemelruim

.

als je hier niet was in echt

dan zou je geen kunst kunnen voelen

geen lied zingen van echt vreugde

het onderscheid niet maken tussen natuur en groen

dan zou je de dieren niet verstaan

.

je zou het licht weglachen

de pijn wegkijken

doodse gedachten mijden

de bom negeren

en bang zijn

voor het buiten aards

.

dan zou je je niet langer laten raken

als iemand je vraagt

zeg me eens

lief mens

je gedraagt je soms wat mal

maar hee, ik ken jou toch

jij die uiteindelijk en altijd weer

in eigen bronnen weet

..

hoe doe jij dat

hoe maak je jezelf weer toonrijk

hoe kan het dat precies jouw ogen

zo eigen blijven stralen

dat vele werelden rondom

wel moeten kijken

naar jouw wijze van spreken

.

hoe bezie jij de parel

in grotesk-verhalen

onder versteende talen

vol kolkend land

hoe zie jij thuis zo vrij

dat je blijft staan

te midden van façadepracht

die als woeste stormen

beloven nooit te gaan

.

jij die niet zwicht voor

meelopen

meedenken en meeleven

omdat je weet dat de wilde bloei

jou van origine toebehoort

al zwijgt een wereld aan inzicht

.

hoe.. sta.. jij

als het je belieft

zeg ons dan

waar wezen

hoe aandachtig jij jouw schepping?

.

moniek

Bron: https://earth-matters.nl/hoe-bewaar-jij-schepping/


wat betekent vrijheid nou eigenlijk?

(door Arlette Krol) Ik maak mij zorgen over de mensen op de Dam en onze toekomst!

Voorop gesteld dat ik echt heel blij ben met de hoeveelheid mensen die voelen in zichzelf dat er van alles niet klopt! Dat er beweging en verbinding moet komen om iets te veranderen. Ik zie dat mensen elkaar daarin vinden en elkaar versterken.

Op weg naar de vrijheid! De sfeer is goed en het voelt super om dit samen met zo’n grote groep in actie te komen en te ervaren.

Maar wie heeft in deze realiteit nou eigenlijk te touwtjes in handen?

En wat betekent vrijheid nou eigenlijk? Weten we echt wat we willen? Hebben we er een beeld en een gevoel bij hoe de ideale toekomst eruit ziet waar we voor strijden?

Onze focus en ons bewustzijn wordt geleid. Ook al voelt dat niet zo samen op de Dam. Maar echt vrijheid zit in het autonoom in verbinding gaan. Diep voelen wat het vrijheidsgevoel voor jouw betekent. Houdt dat in dat de maatregelen wegvallen, dat het vaccineren anders wordt georganiseerd of dat alle mensen genoeg geld hebben om rond te komen. Of zit het veel dieper? Hoe voelt het als je je voorstelt dat je ten alle tijden kan doen wat je wil. Hoe grootst voelt die creatiekracht van binnen? Hoe rijk is de energie die in jou ontstaat en hoe ver kan die rijken. Hoe krachtig is dan verbinding. Hoe eerlijk, transparant en waardevol is contact dan. Hoe voelt dan een beweging van samen zijn.

Komen we erachter dat deze realiteit niet alle vrijheid geeft als er een beetje ruimte wordt gegeven. Hoe makkelijk vallen we voor een positief gevoel en zijn we niet meer bij onszelf, maar geven we ons bewustzijn weg aan een stroom. Een beweging waarvan we geen eigenaar zijn, maar het voelt zo goed.

Gaan we akkoord met het wegvallen van oppervlakkige maar soms ook ingrijpende maatregelen. En zijn we tevreden als ons leventje weer verloopt als voorheen, met alle ups en downs. Waarin voor ons bepaalt wordt waar we ons druk om moeten maken, omdat thema’s op geplande wijze onder onze aandacht worden gebracht. Dat we weer denken dat we het allemaal weten, wakker zijn, maar eigenlijk nog niets weten van de hoed en de rand. Hoe vrij willen we zijn? We zijn op een moment gekomen waarop alle kansen voor onze voeten liggen. Grijpen we ze of dansen en demonstreren we eraan voorbij? Gaan we verder afwachten wat de volgende beweging is waarin we worden geleid, voor we zelf een tegenreactie geven.

Hoe autonoom zijn we in onszelf? Hoe voelt dat? Kennen we onze eigen creatiekracht? Kennen we het gevoel van ontmoeten en samenballen van innerlijke wijsheid en kracht? Hoe ver rekken we ons verbeeldingsvermogen om te komen tot in het onverklaarbare en onbegrijpelijke om erachter te komen wat mogelijk is.

Een wereld waarbij elk mens ultiem vrij is in zijn gevoel. Diep van binnen. Alleen wij hebben de creatiekracht.