(door Thérèse Jeunhomme) ‘Er zijn al geruime tijd plannen om meer mensen bijeen te brengen om het licht te gaan uitdragen, want het gaat niet goed op aarde. Die tijd is nu gekomen. Er komen veranderingen.’
Bovenstaande informatie kwam voor mij in 2003. Niet via een channeling, want ik channel niet en het menselijk ras die in frequentie samen met mij hier vibreren laat mij uitsluitend informatie ‘zien’ of ‘voelen’ als dat nodig is. Het lijkt alweer een hele tijd geleden, aards gezien, 2003. Wat hebben wij lang gewacht tot groepen mensen het zelf ook gingen zien en voelen en begrijpen. Verheugend dat er steeds meer mensen de ogen openen en letterlijk met andere ogen gaan kijken naar onze realiteit, en steeds meer en dieper gaande verloren gegane en verborgen gehouden informatie kunnen en willen ontvangen.
Er viel mij vandaag een mooie metafoor binnen. Een metafoor met wereldspelen. Persoonlijk geef ik geen sikkepit om voetbal, evenwel heb ik vaak met verbazing bekeken hoe grote groepen mensen zich met passie inzetten, en zelfs verre reizen maken, om hun favoriete voetbalteam ergens te zien spelen. Tijdens zulke evenementen zie ik grote groepen mensen met enorm veel passie en kracht, en in verbondenheid met elkaar, klaar voor de wedstrijd.
Wij als mensheid zijn nu ook in een soort van ‘endgame’ aangekomen. Wellicht kan ik hiervoor de metafoor van een WK voetbal gebruiken. Stel je voor dat je enorme voetbalfan bent, en Nederland speelt in de finale van het WK. Voel je de passie van binnen? Sta je te springen en te schreeuwen als er (bijna) een winnend doelpunt wordt geleverd? Val je alle omstanders spontaan in de armen en vallen dan alle (voor)oordelen over elkaar weg? Dat dus. Die energie. Die kracht.
Diezelfde passie, kracht en verbondenheid is nu nodig in de wereldspelen op aarde. Het gaat alleen niet om voetbal, maar om het inzetten en bekrachtigen van hele hoge frequenties op en in deze wereld. Vanuit jouw passie en kracht. In verbondenheid met elkaar. Laat jij die leeuw in jezelf los?
(vertaling in het Nederlands van een hoofdstuk uit het boek “The Extraterrestrial Species Almanac” by Craig Campobasso, Engelse tekst – zie onder)
Universele oorsprong: Leeuwenwezens komen van het Sirius-sterrenstelsel in het sterrenbeeld Canis Major. Andere katachtige beschavingen bevinden zich in de Antares- en Lyra-systemen.
Fysieke eigenschappen: Leeuwenwezens en kattenwezens zijn vergelijkbaar met katten en leeuwen op Aarde. Ze hebben de gemengde kenmerken van een katachtige en een mens, met grotere ogen en kattenpupillen. Sommige hebben vacht, lichte vacht of perzikdons. Zowel mannetjes als vrouwtjes hebben staarten.
De mannelijke en vrouwelijke leeuw/mens-mix zijn bijna zeven voet lang (ca 210 cm), hebben manen van haar, meer kenmerkend voor mensen in lichamelijke vorm, met een zacht gemzen-achtig vlees in tonen van oranje, grijs, zwart en wit. Hun gelaatstrekken zijn menselijker, maar ze hebben kattenogen, kattenneuzen en kleinere monden. Ze hebben ook staarten. Beide zijn welwillend, spiritueel en intellectueel.
Overtuigingssystemen: Leeuwenwezens geloven in de Kosmische Wet van Eén. Ze geloven dat elk wezen in het universum met elkaar verbonden is en de keten beïnvloedt. Dus leven ze hun leven in liefde, genegenheid, strijdend voor elkaar en andere rassen.
Kosmische Agenda: De Leeuwenwezens maken deel uit van de Galactische Alliantie (Galacterian Alignment) en nemen deel aan het Melchizedek Star Seed Programma. Ze willen ons helpen te leren over al het kosmische leven dat anders is dan wijzelf, om de gebruiken en culturen van onze meest unieke broeders te leren kennen. Ze verlangen naar de dag dat ze met ons kunnen communiceren. Wanneer star seeds voor het eerst ontwaken, beginnen ze meestal beelden te zien van hun thuiskosmische volkeren, en dan het katachtig-leeuwras. Ze willen dat we weten hoeveel ze van ons houden.
Technologie: Leeuwenwezens hebben Galactische moederschepen, ruimteschepen, gedachteschepen, vlootschepen en verkenningsschepen. Al hun schepen en commandocentra gebruiken biologische supercomputers. Alle vaartuigen reizen door tijd-ruimte trechters en het tussenruimte continuüm.
Hun mentale vermogens zijn bovennatuurlijk; ze kunnen in andere sferen kijken, onderscheid maken tussen de verschillende dimensies en voelen wanneer een onzichtbaar wezen aanwezig is.
Het zijn van nature geboren genezers door aanraking. Ze zijn in staat om aura’s te lezen en ze te herstellen of te verruimen met mentale focus.
Bewustzijnsvaardigheden: Leeuwenwezens zijn volledig bewuste en soevereine wezens. Ze zijn zeer telepathisch. Ze hebben een paranormaal gevoel voor intuïtie. Ze kunnen gevaar ruim voordat het gebeurt waarnemen en ontvangen beelden van wat er komen gaat.
Dimensionale capaciteit: Leeuwenwezens verblijven in de vierde tot zesde dichtheid, maar kunnen hun vibratie verlagen om met rassen in de derde dichtheid te communiceren.
Lion-Felines
(a chapter from the book “The Extraterrestrial Species Almanac” by Craig Campobasso.)
Universal Origin: Lion-Felines come from the Sirius star system in the Canis Major constellation. Other feline civilizations are located in the Antares and Lyra systems.
Physical Characteristics: Lion-Felines are comparable to cats and lions on Earth. The have the blended features of a cat and human, with larger eyes and cat pupils. Some have fur, slight fur, or peach fuzz. Both males and females have tails.
The male and female lion/human mix are almost seven feet tall, have manes of hair, more characteristic of humans in bodily form, with a soft chamoix-like flesh in tones of orange, gray, black, and white. Their facial features are more human, but they have cat eyes, cat noses, and smaller mouths. They also have tails. Both are benevolent, spiritual, and intellectual.
Belief Systems: Feline-Lions believe in the Cosmic Law of One. They believe that every being across the universe is interconnected and affects the chain. So they live their lives in love, affection, championing one another, and other races.
Cosmic Agenda: The Feline-Lions are part of the Galacterian Alignment and participate in the Melchizedek Star Seed Program. They wish to assist us in learning about all cosmic life that is different than ourselves, to learn the customs and cultures of our most unique brethren. They long for the day when they are able to interact with us. When star seeds first wake, they usually begin seeing images of their home cosmic peoples, and then the Feline-Lion race. They want us to know how much they love us.
Technology: Feline-Lions have Galacterian motherships, starships, thought-ships, fleet ships, and scout ships. All their craft and command centers use biological supercomputers. All craft travel through time-space funnels and the interspace continuum.
Their mental abilities are supernatural; they can see into other realms, differentiate between the various dimensions, and sense when an invisible being is present.
They are natural-born healers through touch. They are able to read auras and repair or enhance them with mental focus.
Consciousness Abilities: Feline-Lions are fully conscious and sovereign beings. They are highly telepathic. They have a paranormal sense of intuition. They can perceive danger well before it happens, receiving images and pictures of what is to come.
Dimensional Capacity: Feline-Lions reside in the fourth to sixth densities, but can lower their vibration to interact with races in the third density.
Boek: The Extraterrestrial Species Almanac: The Ultimate Guide to Greys, Reptilians, Hybrids, and Nordics (MUFON) Paperback by Craig Campobasso
Gregg Braden – Er is geen twijfel dat WIJ allemaal verbonden ZIJN, de vraag is alleen ‘Hoe diep’?
Gregg Braden legt in deze episode van Missing Links series (Gaia.com) hoe precies het experiment over de tweeling fotonen ging en wat het voor wetenschap en voor ons mensen betekent. Ook het holografische principe van het universum is belangrijk en wordt hier uitgelegd. https://www.youtube.com/watch?v=cNdALb5Ha_U (19:47)
“Gedurende driehonderd jaar hebben wetenschappers gewerkt aan een objectief begrip van de natuurlijke wereld en onze verbinding ermee. Onderweg werden enkele valse veronderstellingen gemaakt en deze begrippen werden een onderdeel van de opgelegde doctrine. Naarmate technologie en technieken blijven verbeteren, dagen nieuwe resultaten van oude experimenten deze veronderstellingen uit. We onderzoeken de resultaten van baanbrekende experimenten die bevestigen dat alle dingen zich in een veld bevinden dat kan worden beïnvloed door onze emoties en diepste overtuigingen. Met speciale dank aan onze partner Gaia.”
From Gregg Braden – For three hundred years, scientists have worked to come to an objective understanding of the natural world and our connection to it. Along the way, some false assumptions were made and these notions became a part of the enforced doctrine. As technology and techniques continue to improve, new results to old experiments are challenging these assumptions. We explore the results of cutting edge experiments which confirm that all things are contained within a field which can be influenced by our emotions and innermost beliefs. With Special Thanks to our partner Gaia.
Van de Latijnse “solstice”, woorden voor “zon” en “stoppen” komt ons woord “zonnewende”. Op zonnewende lijkt de zon even aan de hemel te pauzeren wanneer ze haar noordelijkste punt bereikt, wat op 21 juni om ongeveer 11 uur in het noordelijke halfrond plaatsvindt. Door de tijd heen is de langste daglichtperiode van het jaar door veel verschillende culturen gemarkeerd en gevierd. Een van de meest interessante rituelen zijn die van de inheemse Amerikaanse stammen.
Originele observatoria
Sommige geleerden geloven dat de rangschikking van stenen die honderden jaren geleden door de Plains-indianen op de top van de Big Horn Mountains in Wyoming zijn gebouwd, een eerbetoon is aan de zomerzonnewende. Het “medicijnwiel”, met een diameter van 80 voet, komt overeen met de zonsopgang en zonsondergang van de zonnewende. In het midden is een donutvormige stapel stenen (een steenhoop) verbonden met de rand van de buitenste cirkel door 28 spaken van stenen. Rond de cirkel zijn nog zes stenen cairns (-opstapeling van stenen) opgesteld, waarvan de meeste groot genoeg zijn voor een zittende mens. Elk oriënteert een persoon naar bepaalde plaatsen aan de verre horizon die aangeven waar de zon opkomt of ondergaat tijdens de zomerzonnewende. De structuur is alleen bereikbaar tijdens de warme zomermaanden, omdat deze op de top van de bergketen op 9.642 voet is gebouwd.
Tussen de 70 en 150 wielen zijn geïdentificeerd in South Dakota, Wyoming, Montana, Alberta en Saskatchewan. Er wordt aangenomen dat het “observatorium” van Bighorn gewoon een onderdeel is van een grotere configuratie van onderling verbonden archeologische vindplaatsen die 7.000 jaar Indiaanse culturele aanpassing aan hun landschap vertegenwoordigen.
Astronomische uitlijning:
In 1974 bezocht een archeoastronoom genaamd Jack Eddy dit Medicijnwiel en bestudeerde de uitlijning, dat wil zeggen de rangschikking van rotsen, cairns en spaken. Hij ontdekte dat de rangschikkingen wijzen op de opkomende en ondergaande plaatsen van de zon tijdens de zomerzonnewende, evenals de opkomende plaatsen van Aldebaran in Taurus, Rigel in Orion en Sirius in Canis Major – allemaal heldere, belangrijke sterren die verband houden met de zonnewende. Later vond een andere astronoom, Jack Robinson, een steenhooppaar dat 28 dagen voor de zonnewende het rijzende punt van de heldere ster Fomalhaut met de Zon markeerde.
Waarneming vanaf steenhoop E door de centrale hub (die mogelijk een paal heeft ondersteund) markeert de zonsopgang van de zomerzonnewende. Waarneming vanaf C door het centrum markeerde de equivalente zonnewendezonsondergang.
Als je bij Cairn F staat, kun je de eens per jaar verschijnende dageraad (of heliaal) zien van de belangrijkste sterren Aldebaran, Rigel en Sirius, die een symbolische rol spelen in een oude Cheyenne Massaum-ceremonie en ook belangrijke sterren zijn in het heilige sterrenbeeld Lakota-cirkel “Het dier”. (Uit:http://solar-center.stanford.edu/AO/bighorn.html)
—————— ——————————– ——-
Een andere belangrijke structuur bevindt zich in Chaco Canyon, een dorre vallei in New Mexico. Fajada Butte stijgt bijna 148 meter boven de bodem van de kloof en het is bekend dat het een zonnemarkeringslocatie bevat die de equinoxen en zonnewendes registreert. De structuur omvat drie platen en spiraalvormige rotstekeningen, die schaduwen en lichtstralen werpen om de cycli van zowel de zon als de maan aan te geven. Volgens de traditie is Fajada Butte heilige grond. Waarschijnlijk gebouwd door oude Pueblo-indianen, was Fajada Butte mogelijk het centrum van een complexe samenleving van precolumbiaanse cultuur en de plaats van vieringen en inheemse ceremonies.
Zonnegroet
Veel, zo niet alle, inheemse Amerikaanse stammen voerden ceremonies uit die waren gericht op de zomerzonnewende. De zonnedans, vermoedelijk afkomstig van de Lakota-stam, is een ceremonie die 28 dagen duurde, met als laatste vier tot acht dagen van intens feest. Hoewel de ceremonies van stam tot stam in vorm verschilden, hadden velen gemeenschappelijke kenmerken, zoals dansen, zingen en drummen, gebed, meditatie, het ervaren van visioenen, vasten en huidpiercings. De Arapaho, Arikara, Asbinboine, Cheyenne, Crow, Gros, Ventre, Hidutsa, Sioux, Plains Cree, Plains Ojibway, Sarasi, Omaha, Ponca, Ute, Shoshone, Kiowa en Blackfoot behoren tot de stammen die feestvierden.
De zonnedans werd in de tweede helft van de negentiende eeuw over het algemeen verboden vanwege de vermeende aspecten van zelfmarteling. Meestal werd een danser door de huid geprikt en met touwen en pinnen verbonden met een boom of een paal waarrond hij danste totdat de pinnen of de piercings braken. Symbolisch voor dood en vernieuwing, geloofde men dat de danser mentaal, spiritueel en fysiek herboren werd. De ceremonie als geheel sprak tot de continuïteit van het leven; het was bedoeld om een cyclus van regeneratie over te brengen waarin de hele natuur met elkaar verweven is.
Geen ongewoon geloof voor de zomerzonnewende, die door de oervolkeren over de hele wereld werd gevierd.
Andere tradities
De oude Chinezen geloofden dat de zon precies in het midden van de hemel stond, zonder helling, ’s middags op sum meer zonnewende; dus markeerden ze dit moment als het begin van de zomer. Voor de zomerzonnewende namen ze deel aan ceremonies ter ere van de aarde, vrouwelijkheid en de kracht die bekend staat als yin, in tegenstelling tot rituelen voor de winterzonnewende, die waren gewijd aan de hemel, mannelijkheid en yang.
Bij de oude Grieken betekende zomerzonnewende viering, inclusief rituelen voor een festival ter ere van de landbouwgod Cronus. Door hun sociale codes op te geven, namen slaven deel als gelijken en werden ze vaak bediend door hun meesters. Voor Grieken betekende de zomerzonnewende ook het aftellen van een maand naar de opening van de Olympische spelen. Ondertussen brachten de oude Romeinen in de dagen voorafgaand aan de zomerzonnewende hulde aan Vesta, de godin van de haard. Romeinse rituelen omvatten het verwijderen van een ongeboren kalf uit de baarmoeder van zijn moeder en het daaropvolgende offer.
Midzomer was een cruciale tijd van het jaar voor Vikingen, Noordse zeevaarders, die bijeenkwamen om juridische zaken te bespreken en geschillen rond de zomerzonnewende op te lossen. Ze zouden ook putten bezoeken waarvan men dacht dat ze genezende krachten hadden en enorme vreugdevuren bouwen. Deze traditie van vreugde aan de zijde van vreugdevuren werd ook beoefend door Germaanse, Slavische en Keltische heidenen; deze traditie wordt nog steeds genoten in Duitsland, Oostenrijk, Estland en andere landen.
Stonehenge
Er wordt aangenomen dat de druïden, Keltische hogepriesters, tijdens de midzomer rituele vieringen leidden. Hoewel mensen in de volksmond geloven dat dit plaatsvond in Stonehenge, de steencirkel in Wiltshire, Engeland die naar schatting rond 3.100 voor Christus is gebouwd, zeggen historici dat dit niet het geval is. Stonehenge is gebouwd in drie fasen en vereist meer dan dertig miljoen arbeidsuren. Het is gemaakt van blauwe steen, sarsen en Welsh zandsteen. De redenen waarom Stonehenge werd gebouwd zijn onbekend, hoewel speculaties variëren van mensenoffers tot astronomie.
De historici negerend, komen veel hedendaagse heidenen en eenvoudige feestvierders samen in Stonehenge om de zonnewende te vieren; Fox News meldde zelfs dat meer dan 20.000 feestvierders zich vandaag bij het beroemde Stonehenge-monument hebben verzameld om de gelegenheid te vieren.
(Bron: Sofaer A, Sinclair RM, Doggett LE. Maanmarkeringen op Fajada Butte, Chaco Canyon, New Mexico. Archeoastronomie in de Nieuwe Wereld. 1983.)
~~~~~~~~~~~~ ~~~~~~~~~~~~~~
Summer Solstice, Native Americans, And The Tradition Of Renewal
Summer solstice marks a period of celebration, a time-honored tradition worldwide.
From the Latin words for “sun” and “to stop” comes our word “solstice.” On solstice, the sun does appear to pause in the sky when it reaches its northernmost point, which occurred at 1:04 a.m. EST on June 21. Throughout time, the year’s longest span of daylight has been marked and celebrated by many different cultures. Among the most interesting rituals are those of the native American tribes.
Original Observatories
Some scholars believe that the arrangement of stones built several hundred years ago by the Plains Indians on the top of Wyoming’s Big Horn Mountains is a tribute to the summer solstice. The “medicine wheel,” with a diameter of 80 feet, aligns with solstice sunrise and sunset. At the center is a doughnut-shaped pile of stones (a cairn) connected to the rim of the outer circle by 28 spokes of stones. Six more stone cairns are arranged around the circle, most large enough to hold a sitting human. Each orients a person to certain places on the distant horizon that indicate where the sun rises or sets on summer solstice. The structure is only reachable during the warm summer months as it was built at the top of the mountain range at 9,642 feet.
Astronomical Alignments:
In 1974, an archaeoastronomer named Jack Eddy visited this Medicine Wheel and studied its alignments, that is, its arrangements of rocks, cairns, and spokes. He found the arrangements point to the rising and setting places of the Sun at summer solstice, as well as the rising places of Aldebaran in Taurus, Rigel in Orion, and Sirius in Canis Major — all bright, important stars associated with the Solstice. Later another astronomer, Jack Robinson, found a cairn pair that marked the bright star Fomalhaut’s rising point with the Sun 28 days before solstice.
Sighting from cairn E through the center hub (which may have supported a pole) marks the summer solstice sunrise. Sighting from C through the center marked the equivalent solstice sunset. Standing at cairn F, one could sight the once-yearly dawn, or heliacal, risings of the key stars Aldebaran, Rigel, and Sirius, which play symbolic roles in an ancient Cheyenne Massaum ceremony and are also important stars in the sacred Lakota circle constellation “The Animal”. (From: http://solar-center.stanford.edu/AO/bighorn.html)
—————— —————————————
Between 70 and 150 wheels have been identified in South Dakota, Wyoming, Montana, Alberta, and Saskatchewan. It is believed that the Bighorn “observatory” is simply one part of a larger configuration of interrelated archeological sites that represent 7,000 years of Native American cultural adaptation to their landscape.
Another significant structure is located in Chaco Canyon, an arid valley in New Mexico. Fajada Butte rises nearly 148 yards above the canyon floor and is known to contain a solar marking site that records the equinoxes and solstices. The structure includes three slabs and spiral petroglyphs, which cast shadows and shafts of light to indicate the cycles of both sun and moon. According to tradition, Fajada Butte is sacred ground. Probably constructed by ancient Pueblo Indians, Fajada Butte may have been the center of a complex society of precolumbian culture and the site of celebrations and native ceremonies.
Sun Salutation
Many, if not all, of the native American tribes performed ceremonies focused on summer solstice. The sundance, believed to have originated with the Lakota tribe, is a ceremony that lasted 28 days, with a final four to eight days of intense festivity. Although the ceremonies varied in form from tribe to tribe, many had features in common, such as dancing, singing and drumming, prayer, meditation, the experience of visions, fasting, and skin-piercings. The Arapaho, Arikara, Asbinboine, Cheyenne, Crow, Gros, Ventre, Hidutsa, Sioux, Plains Cree, Plains Ojibway, Sarasi, Omaha, Ponca, Ute, Shoshone, Kiowa, and Blackfoot are among the tribes that celebrated.
The sundance was generally outlawed in the latter part of the nineteenth century because of the perceived aspects of self-torture. Typically, a dancer was pierced through the skin and connected by ropes and pegs to either a tree or a stake around which he would dance until the pegs or the piercings broke. Symbolic of death and renewal, the dancer was believed to be reborn mentally, spiritually, and physically. The ceremony as a whole spoke to the continuity of life; it was meant to convey a cycle of regeneration wherein all of nature is intertwined.
Not an uncommon belief for summer solstice, which has been celebrated by the ancients around the globe.
Other Traditions
The ancient Chinese believed the sun was exactly in the middle of the sky, without slant, at noon on summer solstice; thus, they marked this moment as the beginning of summer. For summer solstice, they participated in ceremonies to honor the earth, femininity, and the force known as yin in contrast to winter solstice rituals, which were devoted to the heavens, masculinity, and yang.
Among the Ancient Greeks, summer solstice meant celebration, including rituals for a festival in honor of the agriculture god Cronus. Abandonging their social codes, slaves participated as equals and were often served by their masters. For Greeks, the summer solstice also marked a one-month countdown to the opening of the Olympic games. Meanwhile in the days leading up to summer solstice, the Ancient Romans paid tribute to Vesta, the goddess of the hearth. Roman rituals included the removal of an unborn calf from its mother’s womb and subsequent sacrifice.
Midsummer was a crucial time of year for Vikings, Nordic seafarers, who would meet to discuss legal matters and resolve disputes around the summer solstice. They would also visit wells thought to have healing powers and build huge bonfires. This tradition of rejoicing by the side of bonfires was also practiced by Germanic, Slavic, and Celtic pagans; this tradition is still enjoyed in Germany, Austria, Estonia, and other countries today.
Stonehenge
It is believed the Druids, Celtic high priests, led ritual celebrations during midsummer. Although popularly people believe this took place at Stonehenge, the stone circle located in Wiltshire, England that is estimated to have been built around 3,100 BC, historians say that this is not the case. Constructed in three phases and requiring more than thirty million hours of labor, Stonehenge is made of bluestone, sarsen, and Welsh sandstone. The reasons Stonehenge was built are unknown, though speculation ranges from human sacrifice to astronomy.
Ignoring the historians, many contemporary pagans and simple partiers congregate at Stonehenge to celebrate solstice; in fact, Fox News reported more than 20,000 celebrants have gathered at the famed Stonehenge monument to mark the occasion today.
Source: Sofaer A, Sinclair RM, Doggett LE. Lunar Markings on Fajada Butte, Chaco Canyon, New Mexico. Archaeoastronomy in the New World. 1983.
Martijn: Dit is ook de wereld waar we nu zijn. En ik ben daar ook heel dankbaar voor om hier te zijn. We moeten het ook gewoon hier doen. Hou het simpel, hou het in de basis simpel. We kunnen hele grote veranderingen in onszelf laten stromen maar wel vanuit onszelf. Het vraagt een grote verantwoordelijkheid. En ik zeg dat niet als een meester of een leraar tegen jullie, verre van dat … ik zeg dat als familielid. Gewoon om ons allemaal goed te doordringen van de verantwoordelijkheid die er bij ons aanwezig moet zijn, om te werken hiermee…
Het is een heel oorspronkelijk stuk. We zijn zo ontzettend afgedreven geraakt van bewustzijnsbewegingen in onszelf. … Het gaat niet om techniek. Het is een besef moment vanuit een gevoelsintelligentie bij jezelf, waarin je merkt wanneer je gas geeft. Als je heel veel liefde voor iemand voelt, voor iemand die je nu gewoon heel goed kent, waar je ontzettend veel van houdt … En als je dat niet lukt, omdat je nu even geen mensen kent waarbij je dat goed kunt voelen, misschien is er een dier bij wie het goed kunt voelen … Maar als we ons op dit moment richten op die persoon, dat wezen waar we zo ontzettend veel liefde bij voelen, als we dat nu bij iemand voelen, ga dat maar eens uitleggen wat dat is. En dat wat we dan doen, binnen in onszelf, wat ons vermogen is, die compassie … dat is wat we doen met deze techniek.
En daarvoor moet je wel beseffen, echt beseffen, dat er geen verschil is tussen jou en wie dan ook. Dat is er niet. Natuurlijk, er zijn vervelende momenten. Maar mensen zijn zo slecht als dat ze zich tonen, dat is één. Ze zijn zo slecht als dat jouw brein wordt gesynchroniseerd dat ze slecht zijn, dat is twee, maar ze zijn zo slecht als dat je hen op afstand houdt met je bewustzijn. Hè, als we in bepaalde boeken lezen dat je je naaste lief hebt, dan heeft dat hiermee te maken. Je moet niet goedkeuren wat kwaadaardige krachten zijn. Je moet niet goedkeuren dat er maar allemaal dingen gebeuren wat tegen de vrije wil in gaat. Je moet ook niet bevechten. En je moet ook in ieder mens, in ieder mens die je voor je ziet, die je op de televisie ziet, ieder mens moet je ook de ruimte laten in jezelf om het goede te zien. Dat is heel erg belangrijk.
En ook het leven in elk stuk bewustzijn een plek geven. Extreem waardevol, dit zijn zulke simpele boodschappen, maar nou moeten we het nog maar eens een keer zien of we dit in het slagveld van bewustzijn overeind kunnen houden. En ik zeg je dit omdat het kan. En ik zeg jullie dit niet omdat ik zo goed ben, ik zeg het omdat ik niet lieg. Ik sta op de eerste steen en we kunnen dat!
En het is heel makkelijk om elkaar te verketteren, het is heel makkelijk om iets over een ander te denken. Het is heel makkelijk om iets af te sluiten, dat is allemaal zo gedaan, het is heel eenvoudig, dat gaat supersnel … Hè, het afserveren, uitsluiten en afgelopen. Maar trek nou de boel maar eens open. Kijk nou maar eens naar iedere reactie bij iedereen. Zie nou maar eens dat ieder mens in deze wereld vraagt om een kans, een kans om ook een glimp van jou bewustzijn te ervaren. Om een glimp van jouw goddelijkheid te mogen ervaren. En een glimp van jouw meesterschap als schepper te mogen ervaren. Want wat ontzeg je de ander allemaal door die persoon uit te sluiten?
Reactie: Wat ontzeg je jezelf niet?
Martijn: Ook dat … Het werkt zo van alle kanten eigenlijk uit.
Reactie: Dat slechte is dan ook een vertaling van de Kracht?
Martijn: Het slechte, iets met een andere doelstelling, parasiteert door organische frequentie, dan buigt ie om. Dus dat is een mix. En dat is ook wat er gebeurd als je in een bepaalde sessie samenwerkt, dat die aandachtsvelden zo sterk daarin gaan, doorheen gaan, dus niet in de persoon … We komen niet in elkaar, maar dat die aandachtsvelden zo worden gelanceerd, dat die parasitaire besmetting, dus de parasitaire intelligentie die erin zit, die sturend werkt, dat die niet kan bestaan in die frequentie van bewustzijn. En op het moment dat die eruit springt, dan trekt die tijdlijn, de mogelijkheden, die trekt weer naar het evenwicht uitkomst toe. Dus het is een misbruikt scheppend veld wat geparasiteerd wordt. En de parasiet komt niet voort uit de schepping. Je zou kunnen zeggen, ja dat is zo, maar dan duik ik een heel spiritueel geloofsovertuigingsysteem in. Dus die wil ik graag nog openhouden, die beweging, omdat we daar nog niet mee klaar zijn.
Bron: training april 2022
(bedankt voor het maken en delen van de transcript!)
(over het onderzoek van Alberto d’Anna, geschreven door Giorgio Cozzi) Wat als alles al gebeurd is???… De definitieve herverbinding met de goddelijke bron
Alberto d’Anna’s interessante theorie over een bestaan dat een script is dat al geschreven is en dat mensen voorbestemd zijn om te leven alsof het nieuw is
Alberto D’Anna (rechts, die zichzelf een vrijdenker noemde) wijdde vele jaren aan een metafysisch en spiritueel onderzoek, wat hem ertoe bracht een alternatieve hypothese te formuleren voor de huidige, op de een of andere manier antagonistisch tussen determinisme en vrije wil. In zijn onlangs herziene boek, Un chiodo e gocce d’acqua (=Spijker en waterdruppels) (Akkuaria uitgeverij), maakte hij een diepgaand proefschrift over kwantummechanica en theorieën van bewustzijn, waarbij hij ze koppelde aan de hypothesen geformuleerd door verschillende wetenschappers, om aan te tonen dat het bestaan niet altijd reageert op algemeen aanvaarde wetenschappelijke principes en dat de twijfels die opengelaten worden door de vele dilemma’s geen adequate antwoorden vinden in de huidige wetenschappelijke kennis.
De eeuwige vragen over wie we zijn en waar we vandaan komen, vinden uiteindelijk nieuwe mogelijkheden van verklaring die volgens hem geen idealistische of fideïstische paden (=opvatting, dat we kunnen goddelijke niet begrijpen, alleen geloven) hoeven te volgen, maar om in ons de essentie te herontdekken waarvan we gemaakt zijn. Op de een of andere manier een herverbinding met het eeuwige en het oneindige waaruit we komen en waarnaar alles zou terugkeren, in een macroscopisch ontwerp dat zou functioneren als een softwareprogramma, dat de primitieve wil (of oerwil) vertaalt in een concrete realiteit die wij, menselijke wezens, in ons bestaan zouden katalyseren terwijl we het leven.
Het programma zou vanaf het begin worden geschreven en de ontwikkeling ervan zou worden gekoppeld aan het feit dat “we de geschiedenis waarin we leven niet anders kunnen interpreteren”. Elke keuze zou in die zin de enige mogelijke keuze zijn en in ieder geval is het aan ons om het te maken alsof het onze eigen autonome keuze is en niet een goddelijk plan dat al geschreven is. Het spreekt voor zich dat we allemaal in een totaal deterministische werkelijkheid zouden leven waar vrije wil slechts een perceptie zou zijn van een keuzevrijheid die al sinds het begin der tijden geschreven is.
Vergelijking tussen wetenschap en spiritualiteit De menselijke geschiedenis zou ook de keten van bestaan kunnen voorzien, gericht op het mogelijk maken van uiteenlopende experimenten die zullen leiden tot het bereiken van eeuwige volheid door zichzelf opnieuw op te nemen in de Universele Geest waaruit zij afkomstig is en waarnaar zij zou terugkeren. De recente theorieën over parallelle universa, ontleend aan de subatomaire fysica, zijn misschien niet in tegenspraak met dit principe, omdat ze de verscheidenheid aan menselijke mogelijkheden in veel verschillende existenties waarin de verschillende keuzes aanwezig zijn en dus de verschillende films die ieder van ons zou leven, met elkaar zouden verbinden. Zonder de geleerde en diepgaande discussie over wetenschappelijke theorieën die aan de laatste hypothese voorafgaat, zou men kunnen denken aan een van de vele spiritistische oriëntaties die moderne gebeurtenissen bezielen; het is echter juist de helderheid van presentatie en de voortdurende vergelijking met wetenschappelijk bewezen kennis die inhoud geeft aan de door de auteur verwoorde concepten, die zijn gedachten en voorstellen vergelijkingswaardig maken.
Er zijn veel wetenschappers die strijden om interpretaties over bewustzijn en evenveel die tegengestelde wetenschappelijke hypothesen ondersteunen met betrekking tot de voorwaarden van de oorsprong van de mensheid en haar evolutie, in de zin van de betekenis ervan. Is er een God die het menselijke experiment heeft voortgebracht? Zijn we het resultaat van toeval? Een curiose combinatie van chemische elementen afgeleid van de Big Bang? Is er een ultieme wil in dit alles? Eindigt alles met de dood van het lichaam? Komt er een vervolg? En waarom? De vragen verdringen onze geest en sporen hem aan om antwoorden te zoeken die de wetenschap op dit moment niet kan geven, laat staan de religie alleen met zijn “geïnstitutionaliseerde legendes”, niet het resultaat van bepaalde gebeurtenissen, maar van verhalen die “politiek” zijn opgebouwd. Dit zijn in een notendop enkele van de vragen die worden gesuggereerd door het onderzoekswerk van Alberto D’Anna.
Verstrengeling en paralelli-universa Volgens de principes van verstrengeling zouden we allemaal met elkaar verbonden zijn, zoals blijkt uit de experimenten van de deeltjesfysica. Dingen zouden alleen gebeuren als we ze waarnemen, zoals de kwantummechanica laat zien met de onbepaaldheid van het deeltje en de golf tegelijkertijd (of het is energie, beweging, of het is materie, stabiel, maar niet de twee samen: en we kunnen het alleen weten als we het fenomeen waarnemen, alsof we ernaar staren, in het uiterste geval alsof we het hebben geproduceerd, dat wil zeggen, we hebben het bepaald). Als deze wetenschappelijke bewijzen waar zijn, dan is het ook waar dat het een potentieel is om ons bewust te worden van de universele verbinding die alles en elke informatie bindt waarmee we ons opnieuw kunnen verbinden, waardoor verschijnselen en gebeurtenissen mogelijk zijn die niet langer zo gebonden zijn door het zintuiglijke systeem waarmee we zijn begiftigd. Dit is wat D’Anna beweert, in lijn met wat parapsychologie ook beweert. Het feit dat de golffunctie, voordat deze wordt bepaald dankzij observatie, veel mogelijkheden heeft, stelt ons in staat om te denken aan een wereld van parallelle universa waarin er in de virtuele staat al het “ik” zijn die anders hebben gekozen dan hoe ze hebben gekozen in het “hier en nu”, in de dimensie waarin we nu leven of liever waarvan we ons bewust zijn in de huidige wereld.
De verklaring van dit boek, die in de huidige kennis geen rechtvaardigingen vindt voor een bepaalde manier van zijn van de werkelijkheid, eindigt met een intrigerend voorstel: de enige manier om de fundamenten van het bestaan te vereenvoudigen zou inherent zijn aan de overweging dat het “slechts” het resultaat is van een geschiedenis die al sinds het begin van de tijd is geschreven, waar de interpretatie die we eraan geven, dat wil zeggen de keuzes die we maken, ze worden al bepaald door alles wat eraan voorafging. Het gevolg is dat er een finalisme zou zijn van het “programma” waar we (immers) deel van uitmaken. We zouden alleen informatie zijn, zoals bepaalde wetenschappelijke theorieën beweren): opnieuw verbinding maken met een geest die ons heeft gebaard en die ons in zijn baarmoeder zal verzamelen. De dood zou daarom niet bestaan, reïncarnatie zou mogelijk zijn, aardse ervaring is een evolutionair pad dat we moeten herenigen met de Universele Geest en de Parallelle Universa zouden andere gelijktijdig aanwezige virtualiteiten zijn waarin de mens in de keuzes die niet gemaakt zijn nog steeds aanwezig is in de andere alternatieven. Af en toe zorgde een enkele ontkoppeling ervoor dat we flarden van parallelle levens waarnamen, wat hun existentiële waarde aantoont. Kortom, een mooie provocatie, waarover lezers standpunten konden innemen en hun gedachten konden laten weten.
L’interessante teoria di Alberto d’Anna su un’esistenza che è un copione già scritto e che gli esseri umani sono destinati a vivere come se fosse nuova
Alberto D’Anna (a destra, che si è autodefinito libero pensatore) ha dedicato molti anni ad una ricerca metafisica e spirituale, che l’ha condotto a formulare un’ipotesi alternativa a quelle correnti, in qualche modo antagoniste tra determinismo e libero arbitrio. Nel suo libro, recentemente rivisitato, Un chiodo e gocce d’acqua (edizioni Akkuaria), ha compiuto una approfondita dissertazione sulla meccanica quantistica e sulle teorie della coscienza, agganciandole alle ipotesi formulate da diversi scienziati, in vista di dimostrare che l’esistenza non risponde sempre ai principi scientifici comunemente accettati e che i dubbi lasciati aperti dai numerosi dilemmi non trovano risposte adeguate nelle conoscenze scientifiche attuali. Le domande eterne su chi siamo e da dove veniamo, finiscono per trovare nuove possibilità di spiegazione che non richiedono, a suo dire, di tracciare percorsi idealistici o fideistici, bensì di riscoprire dentro di noi l’essenza di cui siamo fatti. In qualche modo una riconnessione con l’eterno e l’infinito da cui proveniamo e a cui tutto ritornerebbe, in un disegno macroscopico che funzionerebbe come un programma Software, che traduce la volontà primigenia in una realtà concreta che noi, esseri umani, catalizzeremmo nella nostra esistenza mentre la stiamo vivendo. Il programma sarebbe scritto in partenza e il suo divenire sarebbe legato al fatto che “non possiamo interpretare diversamente la storia che viviamo”. Ogni scelta sarebbe in questo senso l’unica scelta possibile e comunque tocca a noi effettuarla come se fosse una scelta autonoma nostra e non un disegno divino già scritto. Va da sé che vivremmo tutti in una realtà totalmente deterministica dove il libero arbitrio sarebbe soltanto una percezione di una libertà di scelta che invece è già scritta sin dall’inizio dei tempi.
Confronto tra scienza e spiritualità La storia umana potrebbe prevedere anche la catena delle esistenze, orientata a consentire una sperimentazione diversificata che condurrà al raggiungimento della pienezza eterna nel riassorbirsi nella Mente Universale da cui origina e a cui ritornerebbe. Le recenti teorie sugli Universi paralleli, mutuate dalla Fisica subatomica, potrebbero non risultare in opposizione a tale principio, in quanto raccorderebbero la varietà delle possibilità umane in tante esistenze diverse in cui sono presenti le diverse scelte e quindi i diversi film che ognuno di noi vivrebbe. Se non fosse per la dotta e approfondita disquisizione sulle teorie scientifiche che precede l’ipotesi finale, si potrebbe pensare a uno dei tanti orientamenti spiritualisti che animano gli eventi moderni; tuttavia proprio la chiarezza espositiva e il continuo confronto con le conoscenze scientificamente accertate, dà corpo ai concetti espressi dall’autore, che rendono meritevole di confronto il suo pensiero e le sue proposte. Sono molti scienziati che si contendono le interpretazioni sulla coscienza ed altrettanti che sostengono ipotesi scientifiche contrapposte relativamente alle condizioni dell’origine dell’umanità e alla sua evoluzione, in termini di senso e significato. Esiste un Dio che ha generato l’esperimento uomo? Siamo frutto del caso? Una straordinaria combinazione di elementi chimici derivati dal BIg Bang? C’è una volontà ultima in tutto questo? Con la morte del corpo finisce tutto? C’è una continuazione? E perché? Le domande si affollano alla nostra mente e la spronano a cercare risposte che la Scienza, al momento, non può dare, né tantomeno la sola religione con le sue “leggende istituzionalizzate”, frutto non di eventi certi, bensì di storie costruite “politicamente”. Queste in estrema sintesi alcune delle domande suggerite dal lavoro di ricerca di Alberto D’Anna.
Entanglement e universi paralelli Secondo i principi dell’entanglement saremmo tutti connessi, come dimostrano le sperimentazioni della Fisica delle particelle. Le cose accadrebbero solo quando noi le osserviamo, come dimostra la Meccanica Quantistica con l’indeterminazione della particella e dell’onda in contemporanea (o è energia, movimento, o è materia, stabile, ma non le due insieme: e possiamo saperlo solo quando osserviamo il fenomeno, come se lo fissassimo, in estremo come se lo producessimo, cioè lo determinassimo). Se queste dimostrazioni scientifiche sono vere, allora è vero anche che un potenziale è prendere coscienza del collegamento universale che lega ogni cosa e ogni informazione a cui ci si può riconnettere, consentendo fenomeni ed eventi che non sono più così vincolati dal sistema sensoriale di cui siamo pur dotati. Questo sostiene D’Anna, in linea con quanto sostiene anche la Parapsicologia. Il fatto che la funzione d’onda, prima di determinarsi grazie all’osservazione, ha tante possibilità, consente di pensare ad un mondo di universi paralleli in cui esistono allo stato virtuale tutti gli “io” che hanno scelto diversamente da come hanno scelto nel “qui e ora”, nella dimensione che stiamo vivendo ora o per meglio dire di cui abbiamo consapevolezza nel mondo attuale. L’enunciato di questo libro, che non trova nelle conoscenze attuali giustificazioni a un certo modo di essere della realtà, si conclude con una proposta intrigante: l’unico modo di semplificare i fondamenti dell’esistenza sarebbe insito nella considerazione che essa è “solo” frutto di una storia già scritta sin dall’origine dei tempi, dove l’interpretazione che ne diamo, vale a dire le scelte che facciamo, sono già determinate da tutto ciò che le ha precedute. La conseguenza è che esisterebbe un finalismo del “programma” di cui facciamo parte (in fondo saremmo solo informazioni, come certe teorie scientifiche sostengono): riconnetterci ad una mente che ci ha partorito e che ci raccoglierà nel suo grembo. La morte dunque non esisterebbe, la reincarnazione sarebbe possibile, l’esperienza terrena è un percorso evolutivo di cui necessitiamo per ricongiungerci con la Mente Universale e gli Universi Paralleli sarebbero altre virtualità compresenti in cui l’essere umano nelle scelte non compiute è comunque presente nelle altre alternative. Ogni tanto qualche sconnessione ci farebbe percepire brandelli di vite parallele, dimostrandone il valore esistenziale. Insomma, una bella provocazione, su cui i lettori potrebbero prendere posizioni e farci conoscere il loro pensiero.
Geselecteerde wetenschappelijke verklaringen – een samenvatting door Eberhard Liß. – Geschiedenis van het universum, onze planeet, de mensheid en onze uitdagingen in een vogelvlucht (of vanuit een ruimtevaartuig) gezien. Om waar te nemen.
De hieronder verzamelde gegevens komen overeen met eerder gepubliceerde verklaringen van bevindingen en hypothesen [zie eerste bron: GEOkompakt nr. 6, 2006, waarnaar de onderstaande paginanummers verwijzen].
Volgens de “Big Bang” theorie werd het universum (universum, kosmos) ongeveer 13,8 miljard jaar geleden op expanivatische wijze gecreëerd door een Big Bang singulariteit. – Ongeveer 85% van de materie in de kosmos is donkere materie. We kunnen alleen de resterende 15% zien [p. 138] Gebeurtenissen uit het verleden in de ruimte kunnen door mensen worden gedetecteerd door middel van astronomische waarnemingen, omdat sinds het begin van de uitdijing van het universum, licht ons in de buurt van de aarde heeft geraakt met een (zoals constant bepaalde) snelheid van ongeveer 300.000 km / s van afstanden van miljarden lichtjaren. Het licht van de oudste ontdekte sterrenstelsels is ongeveer 13 miljard jaar oud en dit markeert ook de grootste afstand waarop moderne telescopen nog steeds sterren kunnen vinden: ongeveer 13 miljard lichtjaar.
De structuur van het heelal wordt op recent gemaakte foto’s afgebeeld als een enorm web van draden van lichtgevende materie, als een complex netwerk van sterren en sterrenstelsels. [blz. 27]
Metingen toonden aan dat het heelal al zo’n 5 miljard jaar steeds sneller uitdijt (uitdijing met toenemende snelheid). [blz. 138]
200 tot 500 miljoen jaar na de oerknal ontstonden de eerste sterrenstelsels. Tot een biljoen zonnemassa’s zijn geconcentreerd in deze enorme structuren. [blz. 127]
De centra van veel sterrenstelsels (e.B. spiraalstelsels) bevatten superzware ‘zwarte gaten’ met tot enkele miljarden zonsmassa’s. Ze kunnen elk worden gevormd door de ineenstorting van een uitgebrande extreem zware ster. [blz. 97]
In een zwart gat (object met een enorme dichtheid) is de massa zo geconcentreerd dat deeltjes noch lichtstralen aan de zwaartekracht ontsnappen. Daarom is het onzichtbaar en alleen te herkennen aan zijn effect: het kan materie uit een ronddraaiende ster rukken door zijn extreme zwaartekracht. Alle materie die in het zwarte gat wordt getrokken (e.B. stofwolk) wordt zodanig verwarmd dat er röntgenstraling wordt geproduceerd, die ook vanaf de aarde kan worden waargenomen. [blz. 95]
Een van de ongeveer 100 miljard sterrenarchipels (sterrenstelsels) in het universum is het spiraalstelsel “Melkweg”. Dit ‘ons’ sterrenstelsel heeft een leeftijd van ongeveer 10 tot 13 miljard jaar. Het centrum van de Melkweg is een zwart gat met een massa van meer dan 4 miljoen zonnen. Rond deze baan een goede 100 miljard zonnen, die net als de onze tot het sterrenstelsel behoren. Naar schatting 5 tot 10 procent van dergelijke sterren is omgeven door planeten. Volgens de laatste bevindingen produceren de gaswolken van het sterrenstelsel gemiddeld zeven nieuwe zonnen per jaar. [blz. 27, 90, 62, 122] Over ongeveer 10 miljard jaar zal de Melkweg het Andromedastelsel ontmoeten, op ongeveer 2,5 miljoen lichtjaar afstand, dat momenteel met 500.000 km/u in onze richting raast. [blz. 6, 93]
Ons zonnestelsel (als planetenstelsel met de aarde) is een subsysteem van de Melkweg in het buitenste gebied van het sterrenstelsel (cf. infraroodbeeld, met halo rond het centrum van het sterrenstelsel). Het werd meer dan 4,5 miljard jaar geleden gevormd en heeft tot nu toe ongeveer 19 keer in het centrum van het sterrenstelsel gewerkt. De diameter is meer dan 150 000 astronomische eenheden (1 eenheid = gemiddelde afstand van de aarde tot de zon = 149,598 miljoen kilometer).
Onze zon ligt op ongeveer 26.000 lichtjaar van het centrum van de Melkweg in de Orionarm, een spiraalarm van het discusvormige sterrenstelsel (afvlakkend 1:6), dat een straal heeft van meer dan 50.000 lichtjaar. De zon is meer dan 4,5 miljard jaar oud en zal ongeveer 10 miljard jaar branden (d.w.z. nog steeds ongeveer 5 miljard jaar). Het heeft duizend keer zoveel massa als al zijn negen planeten samen. [blz. 7]. De planeten Mercurius, Venus, Aarde, Mars, Jupiter, Saturnus, Uranus en Neptunus bewegen allemaal bijna in één vlak (def. Ecliptica) in bijna cirkelvormige banen rond de zon. Pluto, die sinds 2006 als een ‘dwergplaneet’ wordt beschouwd, maakt deel uit van de Kuipergordel
Onze aarde is meer dan 4,5 miljard jaar oud en wordt op een afstand van bijna 400.000 km door de maan om de maan heen gedraaid. De maan is ontstaan uit gesteente als gevolg van de inslag van een impactor op de oeraarde. De hete kern van de aarde heeft nog steeds een temperatuur van ongeveer 6000 °C (net als het zonoppervlak).
Het begin van het leven op aarde wordt verondersteld een willekeurige gebeurtenis te zijn, ongeveer 4 miljard jaar geleden. De evolutie van organismen (levende wezens) onder de zeer specifieke omstandigheden die hiervoor nodig zijn, is tot nu toe alleen op aarde bepaald. – Oudste fossielen van eencellige organismen zijn ongeveer 3,8 tot 2 miljard jaar oud.
In de “prebiotische fase” (in het Archaïsche), die 200 tot 500 miljoen jaar duurde, ontstonden de eerste levensvormen (repliceerbare moleculen en eencellige organismen) – vermoedelijk in vloeibaar water (bewijs van oorsprong: 4,4 miljard jaar oude zirkoniumkristallen). – De geleidelijke verrijking van de atmosfeer met zuurstof werd ondersteund door de eerste organismen die in staat waren tot fotosynthese (2,5 miljard jaar geleden, cf. cyanobacteriën). – Oud zijn fossiele afzettingen van blauwalgen of groene algen (stromatolieten).
Vanaf het moment van oorsprong van het leven ontstaan primordiale cellen (zogenaamde procyten) zonder celkernen, die als archaebacteria-achtig worden beschouwd. – Zelfs vandaag de dag zijn er archaebacteria, die worden begrepen als “levende fossielen” van evolutionaire tussenvormen van de ontwikkeling van levende wezens (cf. 3 organismegebieden: proto-, pro- en eukaryoten). De aarde werd minstens 2 miljard jaar voornamelijk bevolkt door eencellige organismen (bacteriën, algen) totdat de eerste meercellige organismen werden gevormd (fossielen uit het Precambrium). Ongeveer 550 miljoen jaar geleden verschenen meercellige organismen in grote diversiteit, vooral oorspronkelijke trilobietsoorten (cf. “Cambrische explosie”). – Het eerste leven op het land was ongeveer 425 miljoen jaar geleden (Siluur).
Ongeveer 250 miljoen jaar geleden, bij de ommekeer van het Perm naar het Trias (d.w.z. van het Paleozoïcum naar het Mesozoïcum: Trias, Jura, Krijt), vond de grootste massa-extinctie in de geschiedenis van de aarde plaats (ongeveer 95% van alle soorten). Bovenal beïnvloedde het de warmwaterfauna’s en het plankton van de zeeën. – De belangrijkste oorzaak hiervan was een abrupte klimaatverandering, met name een snelle opwarming tot 10 graden (door vulkanisme) en ook een langzame afkoeling (door continentale drift). – Het supercontinent Pangaea, dat aan het einde van het Perm alle latere subcontinenten verenigde, dreef noordwaarts. – In deze tijd stierven veel meer soorten uit dan aan het einde van de dinosaurusperiode ongeveer 65 miljoen jaar geleden op de Krijt-Tertiaire grens (door meteoriet).
De ontwikkeling van vele soorten van de moderne tijd (Cenozoïcum: Tertiair en Kwartair) wordt gedocumenteerd door talrijke fossielen uit het Tertiair (beginnend ongeveer 65 miljoen jaar geleden) en het volgende Kwartair (beginnend ongeveer 2,5 miljoen jaar geleden, duurt tot op de dag van vandaag). – De zoogdieren (als soort ongeveer 200 miljoen jaar oud) hebben hun grootste soortontwikkeling meegemaakt in het Cenozoïcum. Voor de verschillend ontwikkelde soorten kunnen stambomen alleen onvolledig en hypothetisch worden gepresenteerd. – Het volgende evolutieschema wordt vertegenwoordigd door het Natuurhistorisch Museum in kasteel Bertholdsburg in Schleusingen.
Het meeste fossiele bewijs voor de menselijke evolutie (als zoogdier) dateert uit de laatste twee- tot driehonderdduizend jaar (voorheen Homo sapiens, beginnend bij Homo erectus). De oudste fossielen van gemeenschappelijke voorouders van mensen (Homo) en mensapen (pongids) zijn gevonden in Oost-Afrika van meer dan 15 miljoen jaar geleden. Dergelijke hominoidea waren opvolgers van primaten (meesterdieren), waarvan de evolutie ongeveer 60 miljoen jaar geleden begon.
De ontwikkeling van tweevoetige mensachtigen (Hominidae) is gedocumenteerd door fossiele vondsten in Afrika (Ethiopië en Tanzania) uit een tijd van 3,2 tot 3,7 miljoen jaar geleden. Deze omvatten recent gevonden fossielen van de “Lucy”, de Australopithecus afarensis en andere “menselijke soorten” die zo groot waren als chimpansees. – Fossielen van “Ardi” zouden ongeveer 4,4 miljoen jaar oud zijn.
Homo habilis (bekwaam) was in staat om gevonden stenen werktuigen te maken die dateren van ongeveer 2 (ook: 2,2 – 1,4) miljoen jaar geleden. Zijn speciale vaardigheid in hoogwaardige vuursteenverwerking voor nuttige snijgereedschappen wordt toegeschreven aan een aanzienlijke vergroting van zijn hersenen tot ongeveer 800 cm³ (vooral de cortex).
Homo erectus (opgericht) wordt beschouwd als een veronderstelde afstammeling van Homo habilis. Het leefde ongeveer een miljoen jaar geleden (in het Pleistoceen) tot meer recent ongeveer 150.000 jaar geleden. Naast de vakkundige productie van vuistbijlen wordt hij ook gecrediteerd met het eerste gebruik van vuur (0,8 tot mogelijk 1,5 miljoen jaar geleden). De hersenen van Homo erectus hadden een volume van ongeveer 850 – 1225 cm³. Bij de geboorte was het slechts een derde zo groot als dat van een volwassene (zoals bij mensen, vergeleken met ongeveer 50% bij apen). De intensieve zorg van ouders voor hun peuters (cf. sociaal milieu van de mens) begon zich ongeveer 1,7 miljoen jaar geleden te ontwikkelen in de vroege Homo erectus. Homo erectus was een goede hardloper en waarschijnlijk al een jager-verzamelaar. Zijn zeer succesvolle soort breidde zijn actieradius uit over Afrika naar Azië en Europa, – al een miljoen jaar geleden, gedocumenteerd door verschillende locaties in China, Indonesië en Eurazië (zie foto).
Homo heidelbergensis, gevonden in Mauer bij Heidelberg, wordt beschouwd als een afstammeling van Homo erectus, die pas ongeveer 0,8 miljoen jaar geleden naar Europa emigreerde. Hij wordt wetenschappelijk beschouwd als de voorouder van de Neanderthaler in Europa.
De Neanderthaler leefde als bijzondere homosoort zo’n 130.000 tot 30.000 jaar geleden in West-Europa, het Midden-Oosten en Azië. In 1856 werden de eerste botvondsten ontdekt in de Neanderthaler bij Düsseldorf. Onlangs zijn DNA-sequenties van Neanderthalers bestudeerd met als resultaat dat ze voor 99,9% identiek zijn aan die van mensen (ongeveer 20 genen waren verschillend). Het is wetenschappelijk vastgesteld dat de Neanderthalers zich in een vroeg stadium (ongeveer 0,3 tot 0,5 miljoen jaar geleden) afsplitsten van de genetische lijn naar Homo sapiens. Deze bevinding bevestigt de hypothese van het “Out-Of-Africa Model” voor de ontwikkeling van Homo sapiens door natuurlijke selectie.
Het “Out of Africa Model” gaat ervan uit dat een kleine populatie homo erectus zich pas in Afrika heeft ontwikkeld tot homo sapiens, voor wiens genoom een leeftijd van ongeveer 170.000 jaar is bepaald. Nadat het slechts 0,1 tot 0,07 miljoen jaar geleden de rest van de wereld had gekoloniseerd, stierven alle andere afstammelingen van Homo erectus (inclusief de Neanderthalers) uit. Volgens deze hypothese zijn de huidige mensen veel meer genetisch verwant dan volgens het “multiregionale model” (de “parallelle” ontwikkeling van Homo sapiens) moet worden aangenomen.
De vroege Homo sapiens leefde voor de laatste ijstijd (zo’n 120.000 jaar geleden) als jager-verzamelaar, aantoonbaar in het Oosten en Azië. Zijn ontwikkelde intellect stelde hem in staat om hogerop te leren en problemen “intelligent” op te lossen. Of hij een begin van taalkundige communicatie met partners liet zien, is niet bekend. Zijn begrafenis van de doden in de aarde is gedocumenteerd voor ongeveer 100.000 jaar. De evolutionaire vergroting van het menselijk hersenvolume, vooral het cerebrum met een sterk vergrote frontale cortex (frontale hersenen), werd ongeveer 100.000 jaar geleden voltooid. De vroege steentijdman had een gemiddeld brein van dezelfde grootte als ‘de mens van vandaag’. De hersengrootte komt overeen met ongeveer drie keer het hersenvolume in vergelijking met de eerste mensachtigen en chimpansees.
De moderne Homo sapiens sapiens (de huidige mens) met ‘hoog ontwikkelde’ cognitieve capaciteit (lat. sapientia – geest, inzicht, wijsheid) leefde in de jongere paleolithische periode ongeveer 50.000 tot 10.000 jaar geleden. Typische fossielen van ongeveer 40.000 tot 20.000 jaar geleden werden bekend als “Cro-Magnon Man” (eerste schedel gevonden in Zuid-Frankrijk, 1868).
Al zo’n 40.000 jaar geleden drukte de mens linguïstische uitdrukkingsvormen uit voor subjectieve statusrapporten (statusrapporten) en expliciete boodschappen als uitspraken in de vorm van symbolische tekens en woorden (cf. hints of beschrijvingen). Deze kunnen voordelig worden gebruikt in sociale communicatie en interactie, e.B. met als doel hulp te bieden en “intelligente” probleemoplossing. Het leren van ten minste één taal wordt geassocieerd met een hoger bewustzijn (ongeveer 50.000 jaar geleden ontwikkeld), wat kenmerkend is voor mentale zelfreflectie en opzettelijk modelgebruik.
De adaptieve mens heeft “rationele” cognitieve en geheugencapaciteiten, in het bijzonder met het oog op individuele waarnemingen door herkenning, interpretatie, evaluatie en beoordeling van huidige situaties volgens zijn herinnerde ideeën of bijbehorende voorspellingen, waarmee hij empirische oordelen kan bepalen en zo ‘intelligente’ beslissingen kan nemen door verwachte gevolgen af te wegen, – op basis van zijn ervaringskennis (cf. » adaptieve geheugenstructuren). Het speciale vermogen van “creatieve” mensen om te denken in nieuwe manieren van denken (verbeelding, intuïtie) stelt hen in staat om ontwerpen of ideeën te creëren als conceptuele benaderingen van probleemoplossing, die kunnen worden geobjectiveerd als constructieve concepten of innovatieve scripties voor theoretische denkmodellen (cf. » cognitief-logische modellering ). Door hun pragmatische gebruik is het mogelijk om reproduceerbare hulpmiddelen te gebruiken om kunstmatige producten te produceren die culturele betekenis hebben en kunnen bijdragen aan de verbetering van sociale omstandigheden.
De eerste artistieke werken van de steentijdmens werden ongeveer 40.000 jaar geleden gemaakt. De ‘kunst van de laatste ijstijd’ wordt geïllustreerd door vele kleine sculpturen, rotstekeningen en grotschilderingen. In culturen rond 30.000 voor Christus werden ivoorsnijwerk gemaakt, gevolgd door kleisculpturen. Uit de periode 20.000 tot 11.000 jaar geleden, reliëfs uitgehouwen in de rots en grotschilderingen met gekleurde afbeeldingen van dieren en mensen (e.B kunstwerken in grotten in de buurt van Lascaux en Altamira).
De “Neolithische Revolutie” begon ongeveer 10.000 jaar geleden na de laatste ijstijd. De cultuurgeschiedenis van Europa wordt het best onderzocht. Er volgden afwisselend nieuwe culturen, gekenmerkt door speciaal ontworpen jachtwapens, bontkleding en hutten (landbouw gedurende 11.000 jaar, keramisch gebruik gedurende 9.000 jaar).
Met de bestrijding van het vuur ontstonden de eerste dorpsnederzettingen voor landbouw en veeteelt. De eerste stadscomplexen en grote gebouwen bestonden ongeveer 6000 jaar geleden (eerste stedelijke cultuur: Catalhöyük ongeveer 7400 jaar geleden). Een van de eerste steden van de mensheid was ur, die rond 4000 voor Christus in Mesopotamië werd gesticht. Als eerste hoge cultuur (na 4000 v.Chr.) komen de Sumeriërs voor in het zuiden van Mesopotamië. Ze worden gecrediteerd met de uitvinding van het wiel rond 3500 voor Christus (pottenbakkerswiel en wagenwiel).
Al rond 4600 – 4200 voor Christus waren er gouden sieraden en sinds ongeveer 4000 voor Christus koperen sieraden (gevonden in Egypte als grafgiften). Rond 3000 voor Christus begon het technische gebruik van kopererts (in Egypte) en rond 1500 voor Christus gebruikten de Hettieten de eerste ijzeren werktuigen. – Koper-tinlegeringen werden gebruikt voor het maken van gereedschappen in de bronstijd (rond 2500 – 800 voor Christus).
Rond 3300 voor Christus creëerden de Sumeriërs een (wig)schrift dat, samen met de hiërogliefen in Egypte, een van de oudste in de mensheid is. – In het oorspronkelijke milieu van stedelijke culturen (stadstaten) ontwikkelden de volkeren hun schrift, uitgaande van een eenvoudig picturaal lettertype met interpreteerbare vormen van representatie (invariante tekens) als overeengekomen conceptuele symbolen voor toegewezen woorden van begrijpelijke uitspraken (vgl. In het begin was ‘Logos’.). Na de woorduiting volgde: woordelijk, syllabium en briefschrijven. Oud spijkerschrift (spijkerschrifttekens met een pen geperst in vochtige klei, lineair van links naar rechts) werd gevonden in Ugarit (Syrisch-Palestijns gebied) van ongeveer 1800 tot 1500 voor Christus. De Hettieten (in het oosten van Klein-Azië) namen het spijkerschrift over, maar na 1200 v.Chr. gebruikten ze hun eigen syllabium in picturale karakters. De hettitische taal is de oudste nog bestaande Indo-Europese taal. In het 2e millennium voor Christus werd het spijkerschrift niet alleen door de Hettieten overgenomen, maar ook door de Syriërs en vervolgens door de Perzen.
In de 9e eeuw voor Christus werd het Griekse letterschrift gemaakt met verwijzing naar het Fenicische schrift. In deze periode werd ook de Griekse kunststijl voor geometrisch ontworpen schepen gecreëerd. Een voorbeeld van oude kunst op kleivaten uit de periode voor 540 voor Christus is de grafische weergave van een quadriga als vaasdecoratie, die afkomstig is van Cerveteri (Attica):
Vroege culturen vonden geld uit als ruilmiddel of warenequivalent. Zeer oude gouden munten gevonden in Lydië (Klein-Azië) dateren uit ongeveer 650 voor Christus.
Het smelten van metalen en hun productieve gebruik, vooral ijzer (vóór ongeveer 750 voor Christus) en staallegeringen creëerden technische voorwaarden (later metaal- en staalindustrie) voor een “industriële” ontwikkeling van de mensheid met grote sociale en culturele implicaties.
Voor het begin van de 19e eeuw, beginnend vanuit Groot-Brittannië, begon een versnelde ontwikkeling van wetenschap en technologie, vooral gekenmerkt door een grootschalige productie van machines voor vele toepassingsgebieden. Deze “industriële revolutie” bereikte een enorme vermindering van de hoeveelheid handarbeid en leidde tot groeiende welvaart, vooral in de westerse wereld (zelfs na twee wereldoorlogen!). Sinds ongeveer 1965 gebruiken mensen hoogwaardige machines voor vele toepassingen, voertuigen en vliegtuigen, computers, robots, automaten, ruimtevluchtapparaten, satellieten en wereldwijde telecommunicatiesystemen met complexe functionaliteit.
Industrialisatie op wetenschappelijke basis steeg vanaf ongeveer 1980 tot een “technologische revolutie”. Dit bevorderde de groeigerichte markteconomie, die gepaard gaat met een verhoogd energie- en grondstoffenverbruik. De technische rationalisatie werd geïntensiveerd in productie, handel, transport en communicatie, ook in militaire technologie en ruimtevaart (zie » Chronk-gegevens). Innovatieve informatietechnologieën met veelzijdige (geminiaturiseerde) computers en “intelligente” technische artefacten maken verdere productiviteitsstijgingen mogelijk, ook bij het oplossen van sociale problemen. Voorzienbare gevolgen van deze ontwikkeling zijn een grotere complexiteit van processen die moeten worden beheerst en een riskante technologische afhankelijkheid van de “geïndustrialiseerde” mensheid.
De cultuur van de moderne consumptiemaatschappij met haar vele gemakken maar ook risico’s, bv. door automatisering en stortvloed van informatie met behulp van computers, wijkt steeds meer af van de manier van leven uit het stenen tijdperk, waarvoor ‘evolutionair aangepaste’ genetische aanleg van de mens is bedoeld. Dit resulteerde in een toenemende gevoeligheid van het menselijk lichaam voor cultuurgerelateerde ziekten, gecombineerd met exploderende kosten van ziektesystemen in geïndustrialiseerde landen. Grote moeilijkheden worden veroorzaakt door noodzakelijke oplossingen voor niet alleen commercieel-economische problemen, met name door verstedelijking, mechanisatie, vervoersbeleid, toerisme en toenemende (relatieve) verarming ondanks industriële overproductie. Grote ecologische en sociale problemen zijn te verwachten als gevolg van verdere bevolkingsgroei, massale werkloosheid, wereldwijde staatsschuld, veel vluchtelingen en oorlogen.
De bevolkingsgroei werd niet afgeremd, waardoor de wereldbevolking tussen 1964 en 2008 verdubbelde tot 6,6 miljard mensen. Tegen 2020 zal hun aantal naar verwachting toenemen tot meer dan 8 miljard. De verstedelijking in verband met industrialisatie heeft ertoe geleid dat vandaag ongeveer de helft van alle mensen in steden woont (2008: 3,3 miljard), waarvan ongeveer 30% (1 miljard) in sloppenwijken woont met groeiende criminaliteit en existentiële ontberingen (armoede, ziekten, onderwijsachterstanden). – In 2010 waren er al 30 ‘megasteden’, elk met minstens 10 miljoen inwoners. Ecologische gevolgen van “vervuilende” activiteiten van de snel groeiende mensheid zijn drastische milieuveranderingen (cf. vernietiging van de natuur met enorme vermindering van biodiversiteit, grondstoffenwinning en waterschaarste) en een klimaatverandering die mede door de mens wordt veroorzaakt, wat leidt tot opwarming van de aarde en stijgende zeespiegels. – Een toenemende existentiële bedreiging voor de mensheid kan worden veroorzaakt door gebrek aan grondstoffen, verarming, oorlogen, verwoesting en catastrofes.
Door de vermindering van vitale hulpbronnen neemt de concurrentie en oneerlijkheid tussen mensen toe ten koste van hun sociale samenwerking. Naast gevaren als gevolg van mogelijke economische en financiële crises, is er sociale onzekerheid als gevolg van fanatiek terrorisme en een groeiend oorlogsgevaar als gevolg van overbewapening en accumulatie van massavernietigingswapens, waarvoor internationale controle met het oog op veiligheid ontbreekt.
De “bloedige” culturele geschiedenis van de mensheid werd bepaald door massa-effectieve religies en ideologieën voor de demagogische rechtvaardiging van de vele op voordeel gerichte machtsstrijd en veroveringsoorlogen, – tot nu toe twee wereldoorlogen met daaropvolgende wapenwedloop (in 50 jaar sinds 1945 nog eens 150 oorlogen met ongeveer 30 miljoen doden – volgens het VN-rapport). Traditionele en nieuwe dogmatische ideologieën, die ‘demagogisch’ gedachten en acties jegens andersdenkenden beïnvloeden, leiden tot extreme vormen van fanatisme zoals haat en agressie (cf. laster, demonisering, verdrijvingen, uitroeiingen of terroristische aanslagen), – met politieke en/of religieuze doelen die meestal te wijten zijn aan economische of egoïstische belangen (cf. hebzucht naar winst en het nastreven van macht, ook angstpsychose).
Tot nu toe is er een gebrek aan effectieve controlemaatregelen om de wereldwijde gevaren als gevolg van aantasting van het milieu en klimaatverandering te verminderen, onder meer als gevolg van de toenemende afhankelijkheid van mensen van technologie, met name met betrekking tot (riskante en kwetsbare) informatie- en computertechnologie, die moet worden beschermd tegen fouten en misbruik (cf. Cyberrisico’s, Cyberwar of -terreur).
Het acute dilemma van »Homo sapiens« wordt ecologisch beoordeeld als een natuurlijke aberratie van de veeleisende diersoort “mens”, die zijn leefgebied herontwerpt en daardoor een milieuvernietigend effect heeft (in de zin van een zelfvernietiging van de natuur door de ‘gebrekkige constructie’ van de mens). – In dit verband zijn de volgende declaratieve verklaringen van toepassing:
“De ongeveer twee miljoen jaar die zijn verstreken sinds de vorming van het geslacht Homo zijn een zeer korte periode, en de bijna veertigduizend jaar dat Homo sapiens sapiens tot nu toe op aarde is geweest, zijn een praktisch onbeduidende periode op de tijdschaal van evolutie. Niettemin vindt in deze periode – met een steeds grotere versnelling – het grootste drama in de evolutionaire geschiedenis van het leven op aarde plaats.”
“Mensen hebben het vermogen om bewuste doelen te stellen, intenties na te streven, in het verleden en in de toekomst te kijken. Op grond van zijn zelfvertrouwen kan elke individuele persoon zich duidelijk “onderscheiden” van zijn omgeving, zijn soortgenoten en andere levende wezens. Hij kan bewust zijn doelen nastreven en proberen af te dwingen tegen de belangen van andere levende wezens in. Daarom kan het ook enorme rampen veroorzaken.” (beide citaten van Franz M. Wuketits, in: Die Selbstzerstörung der Natur, dtv 2002, pp. 125/126)
“De mens is een vooruitstrevend wezen. Naast het vermogen om alles op de meest meedogenloze manier aan de natuur te ontworstelen, heeft de mens ook het vermogen om zijn verantwoordelijkheid daarbij te heroverwegen. Hij moet en kan de waarde voelen van wat hij op het punt staat te vernietigen.” (Hans Jonas in gesprek, DER SPIEGEL 20/1992, p. 101)
“Als we er niet in slagen om onze intelligentie te gebruiken om onze agressie te beheersen, zijn de kansen voor de mensheid slecht. Maar zolang er leven is, is er ook hoop.” (Citaat van Stephen Hawking, uit: Lezing “Ist alles vorbestimmt?”, 1990)
“Na het onderzoeken van alle voorgaande overtuigingen, concluderen we dat we de betekenis van het leven niet kennen; maar de erkenning dat we niet weten wat de zin en het doel van het leven is, opent waarschijnlijk de uitweg voor ons – we hoeven dit alleen maar toe te staan in de context van onze verdere ontwikkeling, dan lopen we niet het risico alle andere mogelijkheden te belemmeren, zijn we niet enthousiast over het hebben van een definitieve kennis, de absolute waarheid, maar blijven we altijd in onzekerheid – we nemen het risico.” (Citaat van Richard P. Feynman, uit: Lezing over het belang van wetenschappelijke cultuur voor de samenleving, 1964)
“Als men de wereld neemt zoals hij is, is het onmogelijk om er een betekenis aan te verbinden waarin de doelen en doelen van het werk van de mens en de mensheid betekenisvol zijn.” (Citaat van Albert Schweitzer, uit: Vorrede zu “Kultur und Ethik”, 1923)
Albert Einstein verwierp de kwestie van betekenis en pleitte voor duidelijke ethische doelstellingen voor de mensheid. Hij schreef: “Vragen naar de betekenis en het doel van het eigen bestaan en het bestaan van schepselen heeft me vanuit objectief oogpunt altijd zinloos geleken.” (uit: “Mein Weltbild, Wie ich die Welt sehen”, rond 1930)
“Onze situatie op deze aarde lijkt vreemd. Ieder van ons lijkt onvrijwillig en ongevraagd om kort te blijven, zonder te weten waarom en met welk doel. In het dagelijks leven hebben we alleen het gevoel dat de mens er is omwille van anderen: degenen van wie we houden en talloze andere wezens die aan zijn lot gebonden zijn.” (uit: “Mein Glaubensbekenntnis”, plaat, 1932)
“Perfectie van middelen en verwarring van doelen lijken me kenmerkend voor onze tijd. Als we oprecht en hartstochtelijk verlangen naar de veiligheid, het welzijn en de vrije ontwikkeling van de capaciteiten van alle mensen, zullen we niet de middelen missen om zo’n staat te benaderen. Als zelfs maar een klein deel van de mensheid door dergelijke doelen wordt vervuld, zal het voor de duur superieur blijken te zijn.” (uit: Albert Einstein Archief, Jeruzalem, 28-557, p. 3, 1941)
“Mensen moeten blijven vechten, maar alleen wat de moeite waard is om voor te vechten: en dit zijn geen denkbeeldige grenzen, raciale vooroordelen of verlangens naar verrijking die de vlag van patriottisme ophangen. Onze wapens zijn wapens van de geest, geen tanks en projectielen.” (uit: “Warum Krtieg?”, Interview, 1931)
Resultaat: Zoals elk dier vecht de ‘godgelijke’ mens voor zijn zelfbehoud in een omgeving die slechts gedeeltelijk herkenbaar is. Daarnaast streeft hij naar de voordelige bevrediging van zijn subjectieve behoeften. – Door zijn agressieve acties kan hij niet alleen zichzelf vernietigen, maar ook zijn wereld; het heeft de natuur al zodanig beschadigd dat het voortbestaan ervan door rampen wordt bedreigd. – Het evolutionaire dilemma van Homo sapiens weerlegt zijn geloof in vooruitgang en is een “wereld-immanent” onderdeel van kosmische en natuurlijke levensprocessen. – Het is de vraag of de adaptieve ‘intelligente’ mensen voldoende rationeel inzicht kunnen krijgen in realistische contexten om passende oplossingen te vinden voor problemen voor ‘maatschappelijk verantwoord’ handelen. De meeste mensen zijn niet geïnteresseerd in wereldwijde problemen van de mensheid, om zichzelf er niet mee te belasten en proberen zo lang mogelijk van hun bedreigde leven te genieten. Kritische uitspraken over echte onzekerheden, gevaren of risico’s worden door het onbewuste in de hersenen negatief beoordeeld en zelfs bewust ontkend of bestreden, vooral vanwege noodzakelijke opiniecorrecties (tegen denkgewoonten) of zelfs in gevallen van erkende hopeloosheid (hulpeloosheid, machteloosheid).
De volgende voorwaarden zijn vereist voor wereldwijde oplossingen voor complexe sociale problemen: collectief verantwoordelijkheidsgevoel, economisch gebruik van hulpbronnen, afstand doen van consumptie in solidariteit, wetenschappelijke inventiviteit en vertraagde bevolkingsgroei. Wereldwijde verbeteringen in de levensomstandigheden kunnen alleen worden bereikt door noodzakelijke bezuinigingsmaatregelen en staatsovereenkomsten (bijv. sociale overeenkomsten tegen aantasting van het milieu, gevaarlijke herbewapening, overheidsschuld, inflatie, permanente werkloosheid en toenemende criminaliteit).
Een ‘probleemoplossende’ samenleving vereist individueel verder leren in de creatieve (constructief-creatieve) activiteit om door middel van empirische en theoretische bevindingen vitaal inzicht te krijgen in natuurlijke contexten, – gecombineerd met mogelijke zelfkennis en zelfkritische rede in persoonlijkheidsontwikkeling.
Optimisten hopen op het probleemoplossend vermogen van intelligente mensen, die met hun verstand en inzicht ook schijnbaar onoverkomelijke uitdagingen kunnen weerstaan. – Omdat noodzaak je inventief maakt, is er een zekere hoop op “intelligente” oplossingen voor problemen en wereldwijd gecoördineerde staatsmaatregelen van het noodzakelijke crisismanagement. Als baken van hoop op noodzakelijke oplossingen voor problemen, zijn we op zoek naar goed presterende ‘fatsoenlijke’ mensen met kennis van zaken, verantwoordelijkheidsgevoel en sociale zorg, – vooral ‘slimme’ experts die kunnen worden gekwalificeerd voor speciale taken.
Literatuur
GEOkompakt Nr. 6, Gruner + Jahr AG & CoKG, Hamburg, 2006, ISBN 3-570-19599-6
Dieter B. Herrmann, Die Kosmos Himmelskunde, für Einsteiger, Franckh-Kosmos Verlags-GmbH & Co., Stuttgart, 19999,ISBN 3-440-09406-5
Richard Leakey, Die ersten Spuren, Über den Ursprung des Menschen, Wilhelm Goldmann Verlag, München, 1999, ISBN 3-442-15031-0
Franz M. Wuketits, Evolution, Die Entwicklung des Lebens, Verlag C. H. Beck oHG, München, 2000, ISBN 3-406-44738-4
Franz M. Wuketits, Naturkatastrophe Mensch, Evolution ohne Fortschritt, Deutscher Taschenbuch Verlag GmbH & Co. KG, München, 2001, ISBN 3-423-33063-5
Arndt von Haeseler en Dorit Liebers, Molekulare Evolution, Fischer Taschenbuch Verlag, Frankfurt a.M., 2003, ISBN 3-596-15365-4
Kleine Enzyklopädie der Fossilien, Tandem Verlag GmbH, KÖNEMANN, 2005, ISBN 3-8331-1312-X
Richard P. Feynman, Es ist so einfach, Vom Vergnügen, Dinge zu entdecken, Piper Verlag GmbH, München, 2003, ISBN 3-492-23773-8
Ze willen dat je in de heilige geometrie blijft denken. Keuze tussen goed en kwaad hebben we helemaal niet, daar moet je je bewust van worden. De lichamen die wij nu ervaren die staan nu onder een bepaalde controle. Het gaat om de Bevrijding van Orion matrixen die over ons heen draaien. Een nieuwe geboorte. Ze spelen met gemoedstoestanden door 1 veld aan te zetten, en dan weer het andere veld aan te zetten. Switchen, zolang dit gebeurt komt het oorspronkelijke veld niet tot stand.
Gaia is een oorspronkelijke wereld, en er zijn een oneindig hoeveelheid opgerichte werelden die er dwars doorheen lopen. Universa die niet bestuurt en beperkt worden. Niet alle werelden zijn bezet. Onze aarde is belegerd geraakt. Door een heel ver gevorderd technologisch bewustzijn, onzichtbaar. Het wil onzichtbaar blijven. Want hierdoor kan het ook niet geraakt worden door de Force. Deze wereld is overvallen door verschillende groepen, en die groepen hebben ervoor gezorgd, dat voordat die aanval plaatsvond, dat er 188 clusters van geometrieën, opgerichte dimensies bezet. 188 dimensies. Het gaat om ontzettend veel opgerichte werelden. Bezet om te gebruiken voor het volgende: Ze pakken de vrije energie die er is, en met frequentiewapens buigen ze die informatie om. Worden allemaal 188 frequentievelden 1 voor 1 geactiveerd. Trillingsveld is vele malen groter dan deze aarde. Die 188 velden, als je daarin terecht komt, dan zijn daar Orion controle matrix groepen, die snelkoppelingen hebben naar al die dimensies.
Zij hebben de mogelijkheid jou toe te wijzen aan een universum. Je gaat een zone in, groter dan de aarde, enorme machtige groepen, besturen deze velden. Alles is overal tegelijkertijd. Jouw gevoelsveld, is overal tegelijkertijd aanwezig en dat is ook zo met die dimensies. Als je daarin terecht komt, hacken ze jouw bewustzijn, in dat frequentieveld wordt het uit elkaar geklapt. In 188 hoge frequentiebanen. Wordt helemaal uit elkaar getrokken. Precisiebombardementen op bewustzijn.
Deze wereld die wij nu ervaren daar liggen 187 velden omheen. 187 universa liggen daar omheen. Je kunt het vergelijken met een flatgebouw met 188 verdiepingen, en als je op de bovenste verdieping staat, dan zitten er 187 verdiepingen onder, maar in dit geval zit het eromheen. Dus we zitten in een bepaalde trilling, maar we zijn omgeven door 187 universa die belegerd zijn geraakt door de Orion groepen. 8 zones op Gaia, dat zijn belegerde zones, en 1 daarvan, als je daarin komt, is waar wij nu zijn.
Orion groepen (parasitaire zwermen, die reizen door de frequentielagen van de schepping heen, en die zoeken ingangen om daar binnenin te komen). Heel bekend onder alle sterrenrassen. Dit is 1 van de grootste gevaren voor de vrije beschikkingen van het wezen. De Orion groepen zijn van oorsprong ook vrije wezens geweest. De val van het menselijk bewustzijn, komt omdat ze werk hebben voorbereid in andere werelden, om trililngen, wie wij zijn, om daar iets in te doen. 7 van de 8 zones zijn bevrijd.
De Orion groepen willen niet vrij zijn. Dat willen ze niet, omdat je in die wereld ook heel gelukkig kan zijn. Ze willen hier op de aarde een gelukkig systeem brengen, na bewust een enorme ravage te hebben gecreëerd, dus angst, om vervolgens liefde en gelijkheid voor iedereen te introduceren, een agenda die ze aan het uitrollen zijn, die straks ook heel positief gaat uitvallen, want let maar op dat er een hele grote draai komt ten opzichte van de negatieve agenda, waardoor mensen zeggen, oh maar dat is ook wel mooi, dat is ook wel goed. En dan wordt deze geïmplementeerd, en dan zit iedereen in het model van liefde vast. En dan is het nagenoeg, als het goed wordt gedaan, nagenoeg zeer moeilijk om daar weer uit te komen. Op collectief niveau.
Dus er zijn heel veel werelden die perfect en heel met hun planeet leven, en op de aarde, we kunnen contact krijgen met menselijke en niet menselijke groepen, die uit de Orion matrix komen, maar uit het model van liefde, daar kunnen wij mee contact krijgen.
(door Ad Broere) Dit is een gedeelte van mijn nieuwsbrief van juni 2022. Je kunt je op de nieuwsbrief abonneren via www.adbroere.nl:
‘Ik heb in mijn nieuwsbrieven geschreven over de oorspronkelijke Mens, die zich als een kernbeginsel in ons hart bevindt. Deze Mens kan zich weer in en door ons manifesteren als wij bereid zijn om de wedergeboorte mogelijk te maken. Ik schreef over Gnosis – of Christus, als dit woord meer bij je aansluit – , de Liefdekracht die vanuit het hart ons denken kan reinigen van de gevolgen van de ontelbaar vele ‘hacks’ die ons ten deel zijn gevallen. Ons denken wordt niet alleen vrijgemaakt van de programmering van buitenaf, het wordt tevens autonoom. Hiermee wordt bedoeld dat ons denken onafhankelijk wordt, niet beïnvloedbaar en verbonden met de wereld van de oorspronkelijks Mens. Dit is precies wat de krachten die onder andere Harari inspireren niet willen.
Deze krachten of energievelden beschouwen de mens als hun schepping. Als wij de oorspronkelijke Mens in ons laten herleven, dan zijn deze krachten hun macht over ons kwijt en dat tast hun eigen existentie aan. Het is daarom een zaak van leven of dood voor hen en ze zetten er alles voor in om ons voorgoed gevangen te nemen in een getranshumaniseerde menselijke vorm. Het is noodzakelijk dat zoveel mogelijk mensen zich ervan bewust worden, welke formidabele Kracht er in hen huist. Dit bewustzijn is het begin van vrij worden van de krachten die tot dusver over ons geheerst hebben. Als je je open gaat stellen, dan ga je ontdekken dat wij daarbij niet aan ons lot worden overgelaten. De oorspronkelijke wereld, de Mensheid die daar leeft en zij die daarnaar zijn teruggekeerd, volgen ons met al hun Liefde. Niet de emotionele liefde waar wij het vaak over hebben, maar de Liefde die het leven zelf is, die het Universum in beweging brengt en die ons tot een maakt. Deze toekomst wens ik ons allen van harte toe’.
(door Thérèse Jeunhomme) ‘Het leven komt aanvankelijk naar voren als een verlengstuk van de Bron Realiteit en vervolgens als een geïndividualiseerde energiefrequentie die in een vorm is geïnvesteerd. Het trilt, in zijn pure, tijdloze staat, precies hetzelfde voor alle manifestaties van het leven. Dit is de gemeenschappelijke basis die al het leven deelt. Dit is de toon-vibratie van gelijkheid die kan worden waargenomen in alle levensvormen die alle uitingen van diversiteit verenigt tot de basis van het bestaan dat bekend staat als Eerste Bron.’
Deze woorden van het Centrale Ras geven in mijn beleving exact weer wat de essentie van menselijk leven behelst. Ieder mens die binnenin zichzelf met zijn/haar eigen bronfrequentie in contact komt, ervaart dit. Dan voel je dat jouw oneindige bewustzijn in een lichaam woont, een lichaam dat dient als instrument om hier te zijn. Net als een astronaut die een ruimtepak draagt om in de kosmos te kunnen zijn, heeft jouw ware wezen een ‘astronautenpak’ nodig om in deze realiteit hier op aarde te kunnen zijn. Je bent niet jouw lichaam. Je woont erin.
Voor de lezer die (nog steeds) vindt dat ik abacadabra schrijf, of dat ik een complotdenker ben, wil ik hier en nu zeer duidelijk maken dat alle gedachten van mensen over mij louter en alleen voortkomen uit de beperkingen van het geprogrammeerde denken dat zo diep en stevig in de mens verankerd is, dat het schier onmogelijk lijkt om jezelf hieruit te bevrijden. En toch kan dat. Als ik het kan, kun jij het ook! En dus nodig ik een ieder die dit leest en deelt van harte uit om eens diepgaand in jezelf te gaan onderzoeken waar jouw gedachten en (voor)oordelen over mij vandaan komen. Zijn jouw gedachten wel van jou? Is jouw (voor)oordeel over mij wel van jou? That’s the question.
Mijn hele leven heb ik ervaringen die voortkomen uit de oorspronkelijke bron. Het heeft ongeveer 25 jaar geduurd voordat ik herkende dat ik informatie via het Centrale Ras ontvang. De informatie was nog niet breed toegankelijk en ontvangbaar, waardoor het voor mij lang heeft geduurd om te voelen door wie ik de afgelopen 40 jaar werd waargenomen en van wie ik informatie ‘zag’. Ik ben een van de ontvangststations van deze informatie. Ik schrijf hierover en, indien het kan worden ontvangen, spreek ik hierover. Dat doe ik niet om mezelf in de kijker te plaatsen of omdat ik zo graag belangrijk gevonden wil worden. Mijn ego-persoonlijkheid is er nog steeds, want ik ben hier nu, evenwel omdat ik mijzelf hiervan bewust ben, kan ik mijn ego-persoonlijkheid naast mijn ware wezen plaatsen en kan ik intens en onvoorwaardelijk mijn trilling laten vibreren zodat die in al wat leeft kan worden ontvangen. Ik doe dit omdat het een van de manieren is om (verborgen gehouden en verloren gegane) informatie vrij te maken, zodat deze informatie voor ieder mens toegankelijk is. Mijn woorden en ervaringen, verbaal of geschreven, en mijn ware wezen, zenden oorspronkelijke trillingen uit. Dat is het doel. Dat is waarom ik hier nu ben!
Wat jij doet of niet doet met mijn woorden is mij om het even. Ik heb geen belang bij wat jij, lezer, allemaal denkt. Over mij, over anderen, over de wereld, over het menselijk bestaan hier op aarde. Wat ik wel weet is dat als je hier nu niet induikt met jezelf, dan doe je er gewoon 10.000 jaar langer over. Of zoiets. Want ieder mens die hier nu leeft krijgt op enig moment mensen zoals ik op zijn/haar pad die iets zeer wezenlijks binnenin jezelf aanraken. En of ik dat nu ben, of iemand anders, is volstrekt onbelangrijk. Ik ben hier om jou te laten voelen wie jij werkelijk bent. En dat dit een onafzienbare reeks van reacties teweeg brengt, is mij genoegzaam bekend. De jaloezie, de (voor)oordelen, de afwijzingen, de uitsluitingen, ik ken ze allemaal. Niets menselijks is mij vreemd. Ik begrijp heel goed dat de aanraking van jouw ware wezen, dat er iets binnenin jou zich gaat roeren en onrustig wordt waardoor je feitelijk binnenin jezelf gaat voelen dat veel, zo niet alles, waar jouw leven uit bestaat op losse schroeven komt te staan, enorme schrik teweeg brengt. En dat dit al die reacties tot gevolg heeft. Want de meerderheid van mensen kiest ervoor om in het afscheidingsprogramma van denken te blijven zoals je dat altijd hebt ervaren. Of in ieder geval dènkt te ervaren.
Evenwel wil ik hier en nu zeer krachtig duidelijk maken dat al jouw ego-gebaseerde denken en al jouw ego-gebaseerde (voor)oordelen de afgescheidenheid in deze wereld in stand houden. Denk dààr maar eens over na… Want als er iets is dat ik nu zeer krachtig binnenin mezelf voel, is dat er een doorbraak moet komen om al die geprogrammeerde patronen open te maken. En dus zet ik dàt in dit artikel zeer krachtig in! De afgescheidenheid houdt de huidige realiteit in stand! Jij kunt hierin verandering te brengen. Vanuit jouw bronrealiteit. Het is aan jou om de toon-vibratie van gelijkwaardigheid uit te zenden zodat die kan worden waargenomen, en alle uitingen van diversiteit verenigt tot de gelijkwaardige basis van het bestaan. Als ik het kan, kun jij het ook.
Ik ben een mens in deze realiteit en mij gebeurt altijd van alles en nog wat. Een leven lang. In februari jl. opende een kosmisch portaal in mijn tuin. Dit ging overigens niet zonder ‘slag of stoot’ want ik heb een fysiek gevecht met gigantische tegenkrachten gevoerd. In maart belichaamde ik de brug tussen kosmische frequenties en aardse frequenties. Ik werd menselijk portaal. Vanuit bronrealiteit. Dat is waarom ik hier ben. Als ik het kan, kun jij het ook.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.