De spirituele crisis van een leraar

Een reactie plaatsen

(een blog over lesgeven door Jennifer Hurley)

De paradox van mijn leven als leraar is dat ik het gevoel heb dat dit werk me doodt, maar ik hou ook obsessief van dit werk, met een soort waanzin. Ik droom over lesgeven, en in mijn dromen ben ik soms een betere leraar dan in het echte leven.

De paradox is ook dat ik nog nooit zo goed ben geweest in lesgeven als nu, en toch brengt mijn toewijding aan het werk mijn toekomst erin in gevaar. Ik ben zo door en door uitgeput en diepbedroefd: door het systeem en zijn onzinpraat over normen en beoordeling, en door de samenleving die onze studenten verslaafd heeft gemaakt aan apparaten en ze vervolgens heeft verlaten.

Lesgeven begon voor mij niet als een spirituele oefening, maar het is er een geworden, en nu is dit de enige reden waarom ik lesgeef. Ik geef les om studenten te helpen hun ware zelf te ontdekken en om dat zelf vollediger in de wereld te brengen. We oefenen dit door te lezen, diepe contemplatie, discussie en de creatieve handeling van “het op schrift zetten” van ideeën. Dit werk vereist openheid en moed, en mijn studenten hebben beide. Ze willen hun geest dieper leren kennen. Ze zijn bereid om naar de mening van anderen te luisteren. Ze hunkeren wanhopig naar een educatieve ervaring die hen als hele mensen ziet.

En toch is het onderwijssysteem in de kern onmenselijk. Als docenten wordt ons gevraagd om grote aantallen studenten te beoordelen alsof ze vee zijn; het wordt als een zwakte gezien als we te veel betrokken raken of toestaan dat emoties onze ‘beoordelingen’ verstoren. Als studenten wordt ons gevraagd een overvloed aan losstaande taken uit te voeren, waarvan sommige alleen bestaan om een bureaucratisch idee van wat leren is te vervullen. Het systeem behandelt rubrieken eigenlijk alsof ze feedback vormen, en dat moet ook, want welke leraar heeft tijd om met elk van zijn leerlingen een echt gesprek aan te gaan?

Er zijn talloze bronnen over ‘formatieve beoordelingen’, talloze technologische hulpmiddelen, talloze webinars en hoog geprijsde workshops voor professionele ontwikkeling, maar niemand beantwoordt de essentiële vragen: waar doen we dit allemaal voor? Waarom is onderwijs belangrijk, in een wereld waar alles kan worden gegoogeld? Wat voor mensen zijn wij? En op wat voor wereld bereiden we onze studenten voor?

Een andere paradox vertroebelt de wateren: onderwijs zou ons capabeler moeten maken, maar kan een geschoold persoon echt omgaan met de wereld waarin we leven, een wereld van geweld, onwaarheid, lafheid en afleiding? Een deel van mij vraagt zich af of we onze studenten echt willen onderwijzen, of dat we er de voorkeur aan geven om gewoon door de bewegingen te gaan en nooit echt de sluier op te trekken. We sturen ‘inhoud’ naar onze studenten, testen ze erop en doen dan alsof het allemaal iets belangrijks betekent.

En toch verschijnt de aanwezigheid van goddelijke liefde elke dag in mijn klaslokaal, uitgenodigd door onze openingsmeditatie. Ik kan voelen hoe dingen in de kamer veranderen als we stil zijn. Ik heb soms het gevoel dat het enige goede dat ik als leraar doe, is om die korte momenten van stilte te bewaren, waarin we onze eigen waarheid kunnen horen die ons leidt, als we luisteren.

Bron: Teaching With Trust  https://professorhurley.com/

Image: foto met het gedicht “De Hemelse wind” (Muurhuizen, Amsersfoort)

De Hemelse wind

De hemelse wind
waait over de aardbol
en kust de aarde
wakker

alles wordt klank
de tak het dode blad
gras en water
ze spreken

A Teacher’s Spiritual Crisis

(from a blog about teaching by Jennifer Hurley)

The paradox of my life as a teacher is that I feel this work is killing me, yet I also love this work obsessively, with a kind of madness. I dream about teaching, and in my dreams I am sometimes a better teacher than I am in real life.

The paradox, too, is that I have never been better at teaching as I am now, yet my devotion to the work imperils my future in it. I am so thoroughly exhausted and heartbroken: at the system and its nonsense talk of standards and assessment, and at the society that has addicted our students to devices and then abandoned them.

Teaching did not start out for me as a spiritual practice, but it has become one, and now, this is the only reason I teach. I teach in order to help students discover their truest selves and to bring those selves more fully into the world. We practice this through reading, deep contemplation, discussion, and the creative act of putting ideas into writing. This work requires openness and courage, and my students have both. They want to know their minds more deeply. They are willing to listen to others’ perspectives. They desperately crave an educational experience that sees them as whole humans.

And yet the education system is at its core dehumanizing. As teachers we’re asked to evaluate large numbers of students as if they were cattle; it’s seen as a weakness if we get too involved or allow emotions to interfere with our “assessments.” As students we’re asked to complete a plethora of disconnected tasks, some of which exist only to fulfill a bureaucratic notion of what learning is. The system actually treats rubrics as if they constitute feedback, and it has to, because what teacher has time to engage with each of their students in true conversation?

There are countless resources on “formative assessments,” countless technological tools, countless webinars and highly priced professional development workshops, but no one is answering the essential questions: What are we doing all of this for? Why is education important, in a world where everything can be Googled? What kind of people do we be? And what kind of world are we preparing our students for?

Another paradox muddies the waters: Education is supposed to make us more capable, but can an educated person truly cope with the world we are living in, a world of violence, untruth, cowardice, and distraction? Part of me wonders if we really want to educate our students, or whether we prefer just to go through the motions, never really pulling back the veil. We transmit “content” to our students, test them on it, and then pretend that it all means something important.

And yet the presence of divine love shows up every day in my classroom, invited in by our opening meditation. I can feel how things shift in the room when we are quiet. I sometimes feel that the only good thing I do as a teacher is to preserve those brief moments of quiet, where we can hear our own truth guiding us, if we listen.

Source: Teaching With Trust https://professorhurley.com/

OPENHARTIG INTERVIEW MET VOORMALIG VN-DIRECTEUR

Een reactie plaatsen

(DVM-TV) Reiner Fuellmich interviewt ex-VN topman Călin Georgescu uit Roemenië, die een boekje open doet over de macht van de oligarchen over de VN, via het WEF (World Economic Forum) en hoe deze instanties volledig de hele wereld hebben overgenomen. Uit onvrede over de weg naar transhumanisme, oorlogen, pandemieën etc. die ze daar creëren heeft hij de VN verlaten. Hij praat vanuit zijn eigen jarenlange ervaring over alles wat er nu in de wereld gebeurt en dat we hard op weg zijn naar de transhumanistische agenda alsmede wat wij hier (NU) nog tegen kunnen doen.

Dit interview is de moeite waard om te bekijken en daarom hebben wij het vertaald en ondertiteld. Zie verder: https://dvm-tv.com/nl/archives/1156

Openhartig interview met voormalig VN-directeur (NL subs) (bitchute.com) (1:04:22)

9 reacties

Ik wil iets kwijt, ik merk namelijk dat ik het niet los kan laten en toch regelmatig weer gluur op deze pagina of op de brongenoten site. Ik vraag me al een tijdje af waarom ik dat blijf doen. Ondanks dat ik me totaal niet meer kan vinden in de materie. Maar ik denk dat ik nu ineens inzicht heb waarom… Ik wil frustraties kwijt die me dwars zitten en die ik al die tijd heb binnen gehouden en ingeslikt. Ik word namelijk zo moe van al die rare dynamische processen die spelen in groepen zoals deze. Waarin mensen zich in een soort ontkenning ‘verheven’ hebben gedrukt en denken steeds meer en meer afstand van hun menselijkheid te moeten doen. En ik ga het gewoon ongenuanceerd en gechargeerd brengen, die vrijheid gun ik mezelf. Ten eerste vind ik het knap dat mensen claimen de waarheid in pacht te hebben over bijvoorbeeld universele wetgevingen zonder daar onderzoek naar te hebben gedaan. Het wordt afgedaan als ‘spirituele misleiding’ en je kunt die wetten overstijgen? Zolang niemand hier op deze aarde, in deze werkelijkheid, voor mijn ogen de zwaartekracht ondermijnt maak je mij dat niet wijs. En zelfs wanneer ik iemand zou zien zweven, begrijp ik dat diegene begrijpt hoe wetgevingen werken en wat de aard van de realiteit en onze psychologie is. De Waarheid is de Wet, dat is terug te vinden in alle religieuze. Mystieke en esoterische teksten. Torah betekent letterlijk Wet, het is werkelijk waanzin te denken dat je jezelf op die manier boven het Goddelijke kunt plaatsen en eigenlijk precies wat satanisten ook wensen. De natuurlijke wetgeving is voor hun namelijk een gevangenis, zij ambiëren god te willen zijn op deze aarde. Zo binnen en buiten is een feit, een wetmatigheid, het is de basis waar deze realiteit op gebouwd is. Het is namelijk bedoelt om te evolueren en leren en hoe leer je meer over jezelf dan via een spiegel? Het is eigenlijk prachtig!! Het is dus makkelijk om zaken als afleiding of aanvallen te bestempelen, je hoeft er dan geen verantwoordelijkheid voor te nemen en kunt het neerleggen bij ‘de vijand’ of ‘de ander’, ‘archonten’ of whatever. Archon betekent overigens niets meer dan heerser en volgens mij is dat helemaal niet zo een heel ingewikkeld verhaal. Het is simpel; het kwaad is de illusie van autoriteit. Dat bestaat namelijk niet, niemand heeft zeggenschap over het leven, de vrijheid, het lichaam of het bezit van een ander levens wezen…Dus, dan is gelijk duidelijk waar die totale chaos vandaan komt waar wij in leven. WET VAN OORZAAK EN GEVOLG! Immorele daden veroorzaken chaos en laat nou net bijna de gehele mensheid niet snappen wat objectieve moraliteit is. Een oorlog over ons denken dus, inderdaad. Maar de waarheid is altijd simpel! En voor IEDEREEN te begrijpen, niet alleen de speciale en uitverkorenen onder ons. Mochten die al bestaan. En daarbij komt dan ook gelijk naar voren dat wij zeker wel een vrije wil bezitten. Het is alleen aan ons, en dat geldt net zo goed voor onze gedachten, om daar gebruik van te maken. Als wij onze mind en vrije wil ontkennen zeggen we eigenlijk; ik hoef het niet, ik laat me wel leiden door dit geloofssysteem en wil geen zeggenschap over mezelf of mijn eigen leven. Oef, dat is pijnlijk.. En die pil heb ik zelf ook moeten slikken. Want wat heb ik al mijn onderbuikgevoelens en twijfels weggedrukt en weggezet als zijnde ‘ingevoegd’. Terwijl emotie juist jouw kompas is. Het heeft je altijd iets te vertellen over jezelf of de situatie waar je in zit. We moeten alleen echt leren om objectief te kunnen redeneren en filosoferen en schaduwwerk doen om dichter bij onszelf te komen en te kunnen navigeren op ons innerlijk kompas. Resoneren is misleidend, we zijn nou eenmaal behoorlijk getraumatiseerd en overlevingsdelen zijn heel hardnekkig in het trauma buiten het bewustzijn houden, we zijn goed in onszelf een rad voor ogen draaien en ja, daar wordt gebruik van gemaakt. Als wij te weinig weten over onze psychologie en ons brein, zijn we vatbaar voor misleiding. We nemen pas macht terug als we kennis opdoen en deze in de praktijk brengen, dat is namelijk ware wijsheid. En ik vind het ook zwaar op deze aarde, wie niet. Maar toch hebben we het hier te doen, gewoon als mensen en door juist zo menselijk mogelijk te zijn met al onze neuroses, verlangens en angsten. De mensen die het meest in deze ontkenning leven worden vaak heel naar. Ze claimen bepaalde kwaliteiten, maar nemen tegelijkertijd een houding aan die ondermijnend is naar de ander. Alsof wat in het onbewuste woekert maar op de ander geprojecteerd dient te worden. De mensen die ik het meest in balans vind en daarnaast het prettigst in contact zijn toch de mensen die zich niet vrij waren van negatieve kwaliteiten of eigenschappen of denken dit te moeten overstijgen of onderdrukken. Maar juist de mensen die daar verantwoordelijkheid voor nemen met compassie en liefde voor zichzelf en de ander.

Ik heb zoveel van mezelf opzij moeten zetten om toen onderdeel van een ‘bijzonder’ groepje te kunnen zijn. Ik voelde heel goed wat wel en niet welkom was, wat gewenst was, wat krachtig was en wat niet. En hoe vaak ik wel niet dacht dat wat ik vond of voelde waarschijnlijk niet klopte ‘want ik was niet ver genoeg’. Hoe toxisch is dat? En dat paste achteraf bij mijn weg en mijn eerdere ervaringen, dus ben ik daar nu eigenlijk dankbaar voor. Maar het wat een grote desillusie dit te moeten toegeven en tegelijkertijd dat wat mij dichterbij mezelf bracht. Ik ben alleen nu dus nog boos, ik ben boos op mezelf dat ik blijkbaar zo naïef en onderdanig was dat ik hierin mee ging, dat ik tijd verspilt heb, me heb laten hypnotiseren en me laten vertellen dat wat ik voelde niet klopte. Maar ik ben ook boos op het feit dat deze misleidingen en valkuilen op de weg worden gezet naar Ware Vrijheid. En mensen als gevolg hiervan in lijdenswegen terecht kunnen komen en hun hele leven lang een ander kunnen volgen zonder ook maar ooit hun eigen individualiteit te ontdekken. Want als de buitenwereld een vijand is en je constant ‘aanwezig’ moet zijn en alert op tegenwerkingen, invoegingen en archontische velden wordt het leven ook wel heel zwaar. Dat terwijl een andere wet is dat het universum een mentaal construct is. Dat wat wij denken, onze (onbewuste) overtuigingen doen er heel erg toe. En zeker vanuit het collectieve bewustzijn, aangezien we in een co creatie leven en niet in een eigen bubbel. Een hoge vibratie is leven in Waarheid. Hoe minder waarheid, hoe lager de frequentie. De Ziel wil in Waarheid leven, dus je zult lijden wanneer dat niet zo is. Omdat er dan dingen herzien moeten worden. De Waarheid kan enkel ontdekt worden, het bestaan al zolang de wereld bestaat en niemand heeft er alleenrecht op. Het is dus logisch dat deze Waarheid over de gehele wereld door de eeuwen heen beschreven is, misschien in andere woorden, maar met dezelfde boodschap. Het is alleen occult gemaakt, verborgen. En natuurlijk zullen anderen zeggen dat je daar vooral niet moet kijken. Want als die Waarheid in handen is van een kleine groep, zullen zij vanuit een grote kennis differentiatie ontzettend veel macht hebben. Symboliek, het occulte, vrijmetselarij, mystiek; het is JUIST de moeite waard daar in te duiken. Eigenlijk zouden we in ALLES moeten duiken om vervolgens tot EIGEN inzichten te komen. Dat is pas werkelijk je mind vrij maken. ZELF NADENKEN, dat is volgens mij wat wij de laatste paar jaar geleerd hebben. Alleen ja, dan moeten we ook ongemakkelijke waarheden aannemen. Bijvoorbeeld dat we laf zijn of vast willen houden aan ego identificaties en eigenlijk niet echt actie willen ondernemen om tot vrijheid te komen, maar veilig willen ‘waarnemen’ en je dan goed voelen over jezelf. Ja sorry, ik word er zo naar van. Die interacties hier ook, niemand lijkt echt oog voor een ander te hebben. Er heerst een soort zelfingenomenheid en het ‘beter weten dan de ander’. Of ‘verder zijn’, denk jij nog? OMG dat doe ik al jaaaren niet meer. Nou, wees er trots op. Of dat ‘overstijgen’ van de persoonlijkheid. Dat is een dubbele ontkenning, dat is onmogelijk en buiten dat ongewenst. Want hoe meer je iets wegdrukt, hoe erger het gaat woekeren in de schaduw. Ik heb mij nooit vrij gevoeld op bijeenkomsten, of welkom zelfs. Ik voelde dat ik iets anders moest zijn. Mijn innerlijke criticus werd gemener, veeleisender en steeds onmenselijker. Ik ben geen bronwezen, ik ben een mens. Een mens van vlees en bloed en wat ben ik daar trots op. Wat voel ik daar veel liefde bij, dat ik gewoon mag zijn wie ik ben en dat niemand, maar dan ook niemand meer weet over mij dan IK. Het voelt fijn dit eindelijk te uiten, ik voel mezelf gewoon groeien terwijl ik typ, hoe eng is dit ook vind. Toch wil mijn keel dit kwijt en hoop ik mezelf met dit uiten nog meer los te maken. Los van een soort obsessie met de interacties en dynamiek hier. Sommigen zullen de makkelijke weg kiezen en mij als archontisch bestempelen, ga je gang. Ik doe dit voor mezelf. Omdat ik mezelf niet meer wil ontkennen of aanpassen aan een ander. Wat ik overigens ook interessant vindt is dat mensen altijd spreken over ‘informatie van buiten af’, maar vervolgens alleen Martijn napraten. Dat is geen informatie van buitenaf? Zie je het dubbel denken dat we ook bij de rest van de mensen zien als het gaat over ‘trust the science’, maar niet de wetenschappers die zich uitspreken tegen genocide. Of we gaan vrij spreken verbieden ten behoeve van de democratie? Zie je hoe de hypnose werkt? En wat voor mij de druppel was, waren de dubbelzinnige berichten over vaccinaties en meewerken aan onmenselijk gedrag. Jouw handelingen bepalen deze realiteit. Het start met jouw gedachten, die bepalen namelijk de handelingen die je maakt. Ook dat kun je niet ontkennen, dan neem je jezelf in de maling. Ik vind het eigenlijk heel erg verdrietig, dat we als mensen blijkbaar zo ver van onszelf af zijn komen te staan. En dat we zoveel leugens en misleiding vinden. En ik vind daar zeker wat van, dat is mijn Goddelijke recht. Daar heb ik hersenen voor gekregen en de mogelijkheid tot onderzoeken, nadenken, filosoferen en associëren om tot inzichten te komen. Als ik daar geen gebruik van zou maken vergooi ik dit Goddelijke geschenk. Als wij een brein hebben dat in balans is, namelijk de linker- en rechter hersenhelft synchroniseren, dan zijn gedachten, gevoel en actie in eenheid. Dan vechten wij niet meer met onszelf omdat we van binnen gespleten zijn. En dan zouden we ook nooit meer de mind verguizen of weg willen. Ik kan nog uren doorgaan. Ik stop.

De wedergeboorte in elk moment

Een reactie plaatsen

(door Henrike Hendrikson ) Deze gevoelsstroom kwam opgang na het zien van het filmpje van Gregg Braden The god code…..
Wauw, eerst is er berusting een bekend gevoel er wordt voor mij gezorgd, goed geregeld, gelukkig, maar dat deze goddelijke code mijn DNA aanstuurt, want hoe zou ik , in mijn staat van zijn, al deze processen überhaupt kunnen begeleiden?
Plotseling door een achterdeur in mij komt er een enorm Nee door mij heen rollen en schreeuwt het in mij..wie is deze God Eternal, hij heeft zich niet kenbaar gemaakt aan mij, ik ben voldongen in dit feitelijke lichaam.

Een emotie van ont-zettende, wakkere, heldere kracht wordt sterker en sterker in mij, ik brand van binnen , mijn vuur laait op.
Waar moet ik dankbaar AAN zijn, terwijl ik weet, besef dat wanneer ik eens danste, ik in dat moment vloog en de winden gingen waaien in gezamenlijk wegend zijn. Wanneer ik zong , groeide de bomen uit de aarde omhoog en bladerden uit in mijn melodie.
Wanneer ik sprak, wist ik aandachtig de juiste volg-orde en schepping ontstond.

Ik kijk naar mijn hand en voel al de dingen die ik in werking heb gezet en beroerd heb, ook al weet ik ze niet meer bewust. Ik hou van deze hand en toch roept het in mij:..waarom voel ik niet elke cel, elke zenuw, elke ader, ieder bot, spier in deze hand?
En in dat moment weet ik dat deze hand het ondenkbare kan doen wanneer ik totaal voel, maar ik voel het niet , de toon god eternal loopt erdoorheen, is door mij heen gezet.
Hoe zou ik kunnen berusten, wetende dat wanneer ik mijn aandacht ergens op richtte , ik daar naartoe vloeide, en mijn lichaam vloeide mee omdat mijn lichaam voortkwam uit mijn bewustzijn.

Nu ben ik gedwongen de woorden uit fragmenten te verzamelen en op te schrijven omdat ik anders vergeet.
Toch ben ik hier, dwars door alle valse tonen en frequenties heen.
Ik open mij en breng mezelf elk moment in. Aanwezig, ik herzie, ik herschrijf, ik breek door de eeuwigheid heen.


De vlam van oorsprong in mij kan niet doven.
Ik sta op en kijk je in de ogen en hele werelden kijken mee.
De vonken springen over en wij zingen de innerlijke levensdans met elkaar en brengen hem in deze wereld.
Dat is de wedergeboorte in elk moment….Henrike

Image: Fractal purple by Alexander Silyanov on Flickr

This DNA Discovery Is Completely Beyond Imagination | Gregg Braden (30:46)

Een wereldwijde, planetaire gemeenschap worden: onze relatie met de Aarde herzien

Een reactie plaatsen

(door Ilchi Lee, uit het boek “Change: Realizing Your Greatest Potential”.)

Tot nu toe hebben wij mensen onszelf geplaatst – en gevierd! – als de laatste scheidsrechter van alle levende wezens op Aarde, en organiseerde onze wereld dienovereenkomstig. We hebben onze relatie met anderen, en met de Aarde, gebaseerd op de veronderstelling dat we afzonderlijke individuen zijn, in oorlog met elkaar en de wereld, overlevend door onophoudelijke concurrentie, onze waardestandaard afhankelijk van steeds veranderende trends, grillen, manipulaties, en zelfs persoonlijke emoties en stemmingen. Dit zijn de beperkingen van ons waardesysteem. Dat is het leven dat we vandaag leiden.

Als mensen te subjectief en te vol van zichzelf zijn om objectieve universele waarden te beoordelen, hoe zit het dan met de wetenschappen, waarvan lang werd gedacht dat ze objectief waren? Of religies? Of zelfs politiek?

Relatief gezien kan de wetenschap betrouwbare maatstaven bieden om de waarheid in fysieke, materiële zin te verifiëren, maar universele waarden zijn niet haar sterkste kant. Door de geschiedenis van de wetenschap te bestuderen weten we, dat wetenschap, net als andere kennissystemen, niet vrij is van vooringenomenheid. En de waarheden van de wetenschap zijn een steeds veranderende, steeds evoluerende hoeveelheid informatie en kennis. Wat de ene generatie voor waar houdt, wordt ontkracht en achterhaald door nieuwe ontdekkingen naarmate we van gedeeltelijke kennis overgaan op meer volledige kennis. Elke wetenschapper zal de eerste zijn om toe te geven dat ondanks de enorm grote vooruitgang die we hebben geboekt in het begrijpen van ons Universum, onze kennis verre van volledig is.

Religies, aan de andere kant, beweren de eeuwige waarheid te onthullen. Maar, zoals we allemaal weten, lijkt elke religie, en de god of goden die ze eerbiedigt, valide en krachtdragend te zijn alleen voor een bepaalde natie of volk, niet voor iedereen, ondanks aanspraken op universaliteit en absolute autoriteit. We hebben nog geen enkele vertegenwoordigende god van de Aarde, of een religieus geschrift of gedragscode die door alle volkeren en culturen wordt geaccepteerd.

Hoe zit het met de concepten van rechtvaardigheid en vrijheid, waarvan het nastreven wordt geprezen als een universele menselijke eigenschap? Wat we in de wereld zien, is dat het ene gevoel van vrijheid tegen het andere vecht en het ene gevoel van rechtvaardigheid het andere treft. Dit komt omdat zelfs vrijheid en rechtvaardigheid onderhevig zijn aan de interpretatie van een bepaalde groep of volk. Wat in de ene cultuur de ‘vrijheid’ is is voor de andere de “teugelloosheid”, en de ‘rechtvaardigheid’ van de ene cultuur kan hard en wreed lijken wanneer ze vanuit een ander cultureel standpunt wordt bekeken.

Zo zien we een wereld vol verwarde en tegenstrijdige waarden, ideologieën en dogma’s die onenigheid, conflicten en zelfs geweld en oorlog veroorzaken, allemaal vanwege de verschillend gekleurde lenzen die door verschillende groepen worden gedragen. Kortom, alles, inclusief de zelfverklaarde universele waarheden van natuurwetenschappen, religies en politiek, zit gevangen in de kooi van een bevooroordeeld waardesysteem, geconditioneerd door onze lang gedragen gekleurde lenzen. We hebben een grotere visie nodig.

Hoeveel tijd kostte het mensen, afstammelingen van apen met een geavanceerd intellectueel potentieel, om vooruitgang te boeken vanaf hun eerste verschijning op Aarde en zich te verwonderen over de mysteries van de sterren, maan en zon, om te beseffen dat ze niet in het middelpunt stonden van de kosmos? In het begin was het waarschijnlijk vernederend en angstaanjagend om het idee los te laten dat het Universum om hen draaide. Nu wordt dit begrip gezien als bewijs voor de volwassenheid van het menselijk bewustzijn.

Het is tijd om opnieuw bewijs te leveren voor onze voortdurende groei. We hebben nog één copernicaanse revolutie nodig. Om zo’n revolutie te doormaken, moeten we onze relatie met de Aarde heroverwegen. Gewoonlijk noemen we alles waar we betrekking op hebben ‘van ons’ alsof we eigenaar zijn van het object. Planeet Aarde is geen uitzondering. Met onze mentaliteit lijkt het erop dat we geloven dat we het recht hebben om de planeet te gebruiken zoals we willen. Hebben we überhaupt de mogelijkheid om de planeet te beschermen, laat staan het recht om haar te gebruiken? Als in de relatie tussen een deel en het geheel een deel voortdurend probeert het geheel op disharmonische wijze te beheersen, zal het uit het geheel worden verwijderd voordat het het geheel vernietigt. Dit is herhaaldelijk gebeurd in de geschiedenis van deze planeet.

Als we de 13,7 miljard jaar durende geschiedenis van deze planeet terugschalen naar 14 jaar, duurt de menselijke beschaving slechts 3 minuten en de moderne tijd slechts 6 seconden. Sommige soorten, zoals dinosaurussen, waren onvergelijkbaar veel langer dominant dan mensen. De grootste erfenis van de dinosaurussen voor alle andere soorten, vooral voor zoogdieren, was hun dood, want door te sterven openden ze een nieuwe fase van evolutionaire drang naar biologische diversiteit die ze 160 miljoen jaar lang tegenhielden, wat meer dan 50 keer langer is dan de hele evolutionaire geschiedenis van de menselijke soort. Als we onze relatie tot deze planeet in een breed en lang perspectief zien, is één ding heel duidelijk: we horen bij deze planeet, niet andersom, en de enige manier waarop we onszelf kunnen beschermen en gedijen, is door te leren leven met het geheel in harmonie.

Als we onze relatie tot deze planeet in een breed en lang perspectief zien, is één ding heel duidelijk: we horen bij deze planeet, niet andersom, en de enige manier waarop we onszelf kunnen beschermen en gedijen, is door te leren leven met het geheel in harmonie.

We maken deel uit van de enorme cirkel van leven die deze planeet bewoont. In het centrum of de basis van deze levenscirkel staat de Aarde. De centrale waardestandaard voor alle levensvormen hier op Aarde zou de Aarde zelf moeten zijn, niet onze ego’s, behoeften, wensen en vooroordelen. We kunnen de Aarde gebruiken als de standaard om alle handelingen die op onze planeet plaatsvinden te beoordelen. Vanuit zo’n gezichtspunt zijn we allemaal aardbewoners voordat we deel uitmaken van een groep, natie of religie.

Als er geen Aarde was, dan zouden er geen altaren kunnen bestaan om je god te aanbidden. Sterker nog, jij zou niet bestaan, noch je religie. Zonder de Aarde zou er geen natie bestaan, noch politieke ideologieën om een natie te regeren. Om de zuiverste “zero mind’ en ‘kosmisch bewustzijn’, moeten we eerst een planetair bewustzijn bereiken.

We moeten onze waardesystemen herzien en herijken op basis van de voor de hand liggende primaire waarde, onze Aarde.

De Aarde is de bron van leven voor alle levensvormen. Dit geeft de Aarde, de gezondheid en het welzijn van haar op de lange termijn, het recht om de primaire waarde te zijn, waaraan alle andere waarden moet worden gemeten. Het is de gemeenschappelijke basis voor alle waarden die we nastreven in ons leven, persoonlijk en collectief. Ondanks het overduidelijke belang ervan, is deze gemeenschappelijke basis en primaire waarde niet gewaardeerd en misbruikt, en loopt nu ernstig gevaar. We moeten onze waardesystemen herzien en herijken op basis van de voor de hand liggende primaire waarde, onze Aarde.

Dit artikel is een uittreksel uit Ilchi Lee’s boek “Change: Realizing Your Greatest Potential.”

Bron: https://brainworldmagazine.com/becoming-a-global-community-rethinking-our-relationship-to-the-earth/

Becoming a Global Community: Rethinking Our Relationship to the Earth

(by Ilchi Lee, from the book “Change: Realizing Your Greatest Potential.”)

Until now, we humans have placed ourselves — and celebrated ourselves! — as the final arbiter of all living things on Earth, and organized our world accordingly. We have dealt with others, and with the Earth, under the premise that we are separate individuals, at war with one another and the world, surviving through ceaseless competition, our standards of value at the whim of ever-changing trends, caprices, manipulations, and even personal emotions and mood. Such was the limit of our value system. Such is the life that we lead today.

If human beings are too subjective and full of themselves to be objective judges of values, then what about the sciences, long thought to be objective? Or religions? Or even politics?

Relatively speaking, science can provide reliable standards to verify truth in a physical, material sense, but values are not its strength. Through study of the history of science, we know that science, like other system of knowledge, is not free from bias. And the truths of science are an ever-changing, ever-evolving body of information and knowledge. What one generation takes to be true is debunked and made obsolete by new discoveries as we proceed from partial knowledge to more complete knowledge. Any scientist will be the first to admit that despite all the great progress we have made in understanding our universe, our knowledge is far from complete.

Religions, on the other hand, purport to reveal the everlasting truth. Yet, as we all know, despite claims of universality and absolute authority, each religion, and the god or gods that it upholds, seems to have validity and power only for a certain nation or people, not for everyone. We don’t yet have a single representative god of Earth, or a religious scripture or behavioral code accepted by all peoples and cultures.

How about the concepts of justice and freedom, whose pursuit is lauded as a universal human trait? What we see in the world is that one sense of freedom fights against another and one sense of justice strikes another. This is because even freedom and justice are subject to the interpretation of a particular group or people. One culture’s “freedom” is another’s unbridled license, and one culture’s “justice” may appear as harsh and cruel when considered from a different cultural standpoint.

Thus, we see a world filled with confused and conflicting values, ideologies, and dogma that create dissension, conflict, and even violence and war, all because of the different-colored lenses worn by different groups. In a word, everything, including the self-proclaimed universal truths of natural sciences, religions, and politics, is trapped within the cage of a biased value system, conditioned by our long-worn colored lenses. We need a bigger view.

How much time did it take for human beings, descendants of monkeys with an advanced intellectual potential, to progress from their initial appearance on Earth and wondering at the mysteries of the stars, moon, and sun, to realize that they were not at the center of the cosmos? In the beginning, it was probably humiliating and terrifying to relinquish the notion that the universe revolved around them. Now this understanding is seen as evidence for the maturity of human awareness.


It’s time to once again present evidence for our continuing growth. We need another Copernican Revolution. To make such a revolution, we have to rethink our relationship to the Earth. We usually call everything that we relate to “ours” as if we have ownership over the object. Planet Earth is not an exception. With our mentality, it seems that we believe we have the right to use the planet any way we want. Do we even have the ability to protect the planet, let alone the right to use it? In the relationship between a part and the whole, if a part persistently tries to control the whole inharmoniously, it will be removed from the whole before it destroys the whole. This has happened repeatedly in the history of this planet.

If we scale down the 13.7-billion-year history of this planet to 14 years, human civilization is only 3 minutes, and the modern age is only 6 seconds. Some species such as dinosaurs had been dominant for incomparably longer periods of time than human beings. The greatest legacy of the dinosaurs for all other species, especially for mammals, was their dying, because by dying they opened up another stage of evolutionary drive for biological diversity that they were holding back for 160 million years, which is more than 50 times longer than the entire evolutionary history of the human species. If we see our relationship to this planet in a wide and long perspective, one thing is very clear: we belong to this planet, not the other way around, and the only way we can protect ourselves and thrive is by learning how to live with the whole in harmony.

We are part of the vast circle of life that inhabits this planet. At the center or basis of this circle of life is the Earth. The central standard of value for all lifeforms here on Earth should be Earth herself, not our egos, needs, wants, and prejudices. We can use Earth as the standard by which to judge all actions transacted on our planet. From such a point of view, we all are Earth citizens before we are a part of any group, nation, or religion.

If there were no Earth, then no altars could exist for you to worship your god. Even more, you wouldn’t exist, nor your religion. Without Earth, no nation would exist, nor political ideologies with which to rule a nation. To recover the purest “zero mind” and “cosmic consciousness,” we first have to attain an Earth consciousness.

The Earth is the source of life for all forms of life. This entitles Earth, the long-term health and well-being of the Earth, to be the primary value, the most important consideration that all other values should be referred to for measurement. It is the common ground for all the values we pursue in our lives, personally and collectively. Despite its obvious importance, this common ground and primary value has been unappreciated and abused, and now is at serious risk. We have to revise and recalibrate our value systems based on the obvious primary value, our Earth.

This article is excerpted from Ilchi Lee’s book “Change: Realizing Your Greatest Potential.”

Source: https://brainworldmagazine.com/becoming-a-global-community-rethinking-our-relationship-to-the-earth/

Matrixreport & Informationsfelder, Gespräch mit Jan, Eric & Kevin

Een reactie plaatsen

Een gesprek tussen onze Duitse broeders Jan, Eric en Kevin, voor als je een beetje Duits verstaat.

“We hebben een open gesprek over informatievelden, manipulatie en afleiding, controlemechanismen, leven in de matrix, verandering, menselijk potentieel en hebben een boodschap voor de wereld.

Wir führen hier ein offenes Gespräch über Informationsfelder, Manipulation und Ablenkung, Kontrollmechanismen, das Leben in der Matrix, Veränderung, das menschliche Potential und haben eine Nachricht für die Welt.

De keerzijde van 5G: tienduizenden satellieten en tonnen ruimteafval

2 reacties

(door Sylvia Slegers, de Andere Krant) De commerciële bedrijven SpaceX, Amazon en het Britse OneWeb brengen de komende jaren tienduizenden grote en kleine satellieten in lage banen rond de aarde. Dat is nodig om de wereld te voorzien van 5G-internet. Critici waarschuwen voor de surveillance-mogelijkheden en voor een gigantische toename van ruimtepuin.

Overal in de wereld wordt gewerkt aan een alomvattend netwerk waarop alle apparatuur – en uiteindelijk zelfs mensen – aangesloten moeten worden: het zogenaamde internet of things (IoT). Om het benodigde dataverkeer mogelijk te maken voor dit netwerk, is een dichte dekking nodig van 5G-stations, die pakweg om de 200 meter zullen worden geplaatst, in alle landen die hieraan meedoen. Maar het dataverkeer in dit netwerk zal niet genoeg hebben aan grondgebonden verbindingen, zoals glasvezelkabels. Om de belofte van alomtegenwoordige, ogenblikkelijke connectiviteit te verwezenlijken, zal het nodig zijn de kabels aan te vullen met – omvangrijke – satellietsystemen. De grondgebonden communicatiesystemen en satellieten zullen met elkaar moeten worden verbonden. Alleen dan kan de 5G-connectiviteit worden uitgebreid naar min of meer ‘afgelegen’ plekken (last mile) waar de uitrol van glasvezel te kostbaar wordt, en bijvoorbeeld naar schepen en vliegtuigen.

De meerwaarde van satellieten voor 5G-netwerken is tweeledig:

1. Er ontstaat extra backhaul: verbindingen tussen apparaten die data met elkaar uitwisselen.

2. Er kunnen redundanties – back-up systemen – gecreëerd worden, zodat bij het uitvallen van één systeem een ander systeem de taken overneemt.

We hebben het hier niet over een verre toekomst. Europees Commissaris voor de Interne Markt, Thierry Breton, schrijft in een persbericht van de Europese Commissie van 24 november: “5G zal innovatieve diensten voor mensen en groeimogelijkheden voor Europese bedrijven mogelijk maken. De lucht is niet langer de grens als het gaat om mogelijkheden die worden geboden door supersnelle connectiviteit met hoge capaciteit.” De Commissaris meldt dat passagiers, als gevolg van recentelijk aangepaste wetgeving, voortaan ook tijdens vluchten binnen de EU met hun mobiele telefoons gebruik moeten kunnen maken van het 5G-netwerk. Daartoe dienen luchtvaartmaatschappijen een 5G-picocell – een soort miniatuur zendmast – in vliegtuigen te installeren die zowel verbonden is met een satelliet als met een mobiel netwerk op de grond.

SpaceX, het bedrijf van miljardair Elon Musk, heeft op 10 september met zijn eigen Falcon 9-raket de BlueWalker 3-satelliet de ruimte ingestuurd. Deze heeft een totaaloppervlak van 64 m² en een antenne van acht meter breed. Het is de grootste commerciële communicatiesatelliet tot nu toe, met een potentieel bereik van 1,8 miljard telefoongebruikers. De satelliet wordt ingezet om het rechtstreeks aanbieden van mobiele telefoondiensten vanuit de ruimte te testen. De BlueWalker 3 zal in 2023 worden aangevuld met vijf BlueBird-satellieten die twee keer zo groot zijn als de BlueWalker 3. Om een volledige dekking te kunnen realiseren, zal een constellatie van ten minste 100 gigantische satellieten nodig zijn. Ook lanceert SpaceX vele tienduizenden kleinere satellieten in een lage baan boven de aarde (Low Earth Orbit – LEO, tussen de 160 en 2.000 kilometer boven het aardoppervlak). Zo schiet Musk sinds mei 2019 tweewekelijks zestig kleine satellieten de ruimte in. Dit zogeheten Starlink-project is in het leven geroepen om iedereen, overal op aarde van snel en goedkoop internet vanuit de ruimte te voorzien. In 2027 zou het hele netwerk van in totaal 42.000 5G-ondersteunende satellieten compleet moeten zijn. Musk mikt in 2025 al op een omzet van 30 miljard dollar.

Jeff Bezos, voormalig CEO van Amazon, is in 2019 gestart met Project Kuiper. Bezos is eigenaar van raketbedrijf Blue Origin en zal daarmee 3236 satellieten lanceren. Hij is de voornaamste concurrent van Musk. Ook het Britse OneWeb lanceerde in februari 2019, in samenwerking met onder andere Virgin Galactic (het ruimtevaartbedrijf van miljardair Richard Branson), de Franse rakettenbouwer Arianespace en vliegtuigbouwer Airbus, de eerste zes satellieten van een constellatie die uiteindelijk moet gaan bestaan uit 5260 stuks. Een jaar later werden nog eens 34 satellieten in een baan rond de aarde gebracht, deze keer met behulp van een Russische Sojoez-raket. OneWeb-CEO Adrian Steckel stelt dat “de race om internet vanuit de ruimte losbarst. Wij willen de grootste internetprovider ter wereld worden.”

Satellieten bieden de “ultieme mogelijkheid om data te distribueren, samen te voegen en op te halen”, zegt Franco Ongaro, directeur van het Europees Ruimte Agentschap (ESA) in de Tegenlicht-aflevering Ruimtepuinruimers (VPRO, 31 maart 2019). “Als data de nieuwe olie zijn, dan zijn satellieten de pijpleidingen, de raffinaderijen, de distributeurs en de tankstations van die data.” Markus Katzkowski, Chief Financial Officer van het Luxemburgse LuxSpace dat data vergaart via kleine satellieten: “Het mooie van satellieten is: je kunt de hele aarde systematisch in het oog houden.”

Satellieten op meer dan 500 kilometer afstand van de aarde kennen een gemiddelde levensduur van tientallen jaren. De LEO-satellieten gaan slechts tussen de vijf en zeven jaar mee. Er bevinden zich dus nu niet alleen vele tienduizenden satellieten in de ruimte, er zweeft ook al ruim 8 miljoen kilo afval boven onze hoofden. Het gaat om meer dan 100 miljoen stukken ruimtepuin: van niet-operationele satellieten, trappen van raketten of andere grote objecten, brokstukken van explosies en onderlinge botsingen van ruimte-objecten tot 70.000 tot 120.000 fragmenten kleiner dan één centimeter. Volgens het European Space Operations Centre (ESOC) van ESA, dat al het ruimteschroot in de gaten houdt, neemt de hoeveelheid ieder jaar met vijf procent toe. Omdat het afval zich met 27.000 kilometer per uur door de ruimte beweegt, kan het in botsing komen met een satelliet en zo het Kessler-syndroom veroorzaken: decennialange kettingbotsingen die een dikke laag blijvend puin achterlaten en daarmee ernstige problemen veroorzaken voor ruimtevaartuigen en astronauten. Dit fenomeen is vernoemd naar de Amerikaanse astrofysicus en gepensioneerd NASA-wetenschapper Donald Kessler, die er al in 1978 voor waarschuwde. Kesslers hedendaagse vakgenoot Dave Clements van het Imperial College in Londen benoemt nog een risico: “We zullen niet meer zien wat er achter de satellieten zit, of het nu gaat om een potentieel gevaarlijke asteroïde die dichterbij komt of de verst verwijderde quasar (quasi-stellar object, heldere kernen van verafgelegen sterrenstelsels – red.) in het universum.”

De vraag is hoe de situatie boven de aarde in toom kan worden gehouden. Chris Johnson, adviseur ruimterecht bij de Secure World Foundation in de Verenigde Staten, zegt in een artikel in New Scientist dat er op dit moment geen beperkingen zijn in het internationaal recht wat betreft de grootte van satellieten. Tanja Masson-Zwaan, docent aan het Leidse Internationaal Instituut voor Lucht- en Ruimterecht stelt eveneens: “Er zijn geen internationale regels en geen verplichtingen om het afval op te ruimen”. Etiënne Schneider, econoom en sinds 2012 minister van Economische Zaken in Luxemburg, signaleert nog een ander probleem: “Volgens de VN is de ruimte van de hele mensheid, maar dan is het geen verdienmodel.”

Bron: https://deanderekrant.nl/nieuws/de-keerzijde-van-5g-tienduizenden-satellieten-en-tonnen-ruimteafval-2023-01-06

Foto: SpaceX

Foto: NASA. the Apollo 17 crew

Wat biochemie van de levende cel ons vertelt over Natuurkunde van Bewustzijn

Een reactie plaatsen

(door Paul Mulliner)

De puzzel van coherentie

“Als een man die zijn hele leven heeft gewijd aan de meest nuchtere wetenschap, aan de studie van materie, kan ik je naar aanleiding van mijn onderzoek naar atomen zoveel zeggen: er is geen materie als zodanig. Alle materie ontstaat en kent bestaan alleen bij de gratie van een kracht die de deeltjes van een atoom in trilling brengt en dit allerkleinste zonnestelsel van het atoom bij elkaar houdt. We moeten aannemen dat achter deze kracht er een bewuste en intelligente geest bestaat. Deze geest is de matrix van alle materie.” Max Planck 1944. Winnaar van de Nobelprijs voor natuurkunde 1918.

Het wetenschappelijk denken is sterk verwijderd van de ideeën die in de observatie van Max Plancks uit 1944 tot uiting kwamen.

In de afgelopen jaren echter, toen onderzoek in de biochemie de verbazingwekkend nauwkeurige en coherente orkestratie van de interacties van eiwitten in levende cellen aan het licht heeft gebracht, rijzen er vragen die moeilijk te beantwoorden zijn binnen de gebruikelijke conceptuele kaders.

Met misschien wel een miljard reacties die per seconde plaatsvinden in een levende cel, moeten eiwit- en enzymmoleculen precies op het juiste moment door de cel bewegen om interactie aan te gaan met andere eiwitten en enzymen.

Deze in tijd gesynchroniseerde activiteit, het nauwkeurig georkestreerde samenkomen van grote aantallen door enzymen gekatalyseerde reacties op precies het juiste moment, wordt niet verklaard in de huidige beschrijvingen van biochemische processen.

Hedendaagse teksten over biochemie beschrijven de meervoudige, door enzymen versnelde reacties van moleculen in de cel als gevolg van willekeurige botsingen of als enzymen en eiwitten die hun eigen bewegingen rond de cel sturen om mee te doen met deze reacties.

Hoe weet een enzymmolecuul waar in een levende cel andere moleculen samenkomen, zodat het een reactie kan faciliteren die de gelijktijdige deelname van meerdere moleculen vereist?

Hoe weten deze meerdere grote moleculen wanneer ze door een levende cel moeten reizen om elkaar precies op bepaalde locaties te ontmoeten?

Hoe kunnen we de waargenomen in tijd gesynchroniseerde coherentie in een levende cel verklaren, die lijkt te functioneren als een georkestreerd geheel, in plaats van als een wirwar van afzonderlijke moleculen die willekeurige botsingen maken?

Misschien kunnen we een antwoord op deze vragen benaderen door wat natuurkunde aan te raken.

Al bijna een eeuw weten onderzoekers in de natuurkunde dat alle ‘materiële dingen’ eigenlijk bestaan uit grote clusters van golfpatronen op kwantumschaal in een kosmisch veld, bij natuurkundigen bekend als het nulpunt-veld of kwantumvacuüm.

Atomen zijn een cluster van driedimensionale dynamische resonantievormen binnen het vacuüm-energieveld, vergelijkbaar met de staande golven die worden gegenereerd binnen hoorbare geluidsfrequenties die we ervaren als muziek.

De moleculen waaruit de levende cellen van ons lichaam bestaan, zijn eigenlijk gelokaliseerde trillingsgolfpatronen binnen één uniform kosmisch veld in plaats van de afzonderlijke materiële objecten waarover we op school hebben geleerd.

Het zijn deze kosmische veldexcitaties (of activeringen) die prachtig gechoreografeerd en georkestreerd lijken te zijn in een coherent proces van precieze interactie met elkaar.

Wanneer we ons realiseren dat ons beeld van afzonderlijke materie-objectmoleculen die met elkaar interageren niet langer past bij wat nu bekend is over natuurkunde en scheikunde, kan er een interessante verschuiving in ons begrip plaatsvinden.

Zodra we moleculen beginnen te zien als gelokaliseerde patronen van golfvervormingen binnen een enkel continu veld, in plaats van als afzonderlijke objecten, wordt het voor ons gemakkelijker te begrijpen hoe coherentie in de biochemie van levende cellen tot stand komt.

We weten al uit de natuurkunde dat dit ene kosmische veld non-lokaliteit vertoont, de onmiddellijke samenhang van elk deel van het veld met elk ander deel.

We zouden kunnen afleiden dat dit vacuümenergie/nulpunt-veld ook een intrinsiek vermogen heeft voor in tijd gesynchroniseerde coherentie, of afstemming.

Deze aantoonbare intrinsieke samenhang kunnen we waarnemen in onderzoek naar het proces van fotosynthese.

Groene planten zijn in staat om de energie die uit zonlicht wordt geoogst veel efficiënter te verwerken dan we zouden verwachten vanwege een schijnbaar vermogen tot niet-lokale coherentie in het vacuüm-energieveld.

Deze niet-lokale coherentie maakt het mogelijk dat alle alternatieve energieoverdrachtsroutes in het fotosynthesesysteem tegelijkertijd bekend zijn en de meest efficiënte worden gebruikt.

Deze ontdekkingen helpen ons het begin te formuleren van een belangrijke verschuiving in ons begrip van de aard van het Heelal en roepen een reeks vragen op, niet alleen over biochemie maar ook over bewustzijn.

Misschien wijzen de non-lokaliteit en het vermogen tot dynamische coherentie die wordt getoond door de vacuümenergie/het nulpunt-veld erop dat het een rol speelt in het bewustzijn?

Het is mogelijk dat één uniform kosmisch veld zichzelf uitdrukt als alle materiële vorm en alle ervaring van die vorm.

Het transformeert zichzelf in de vorm van vibratie in de gelokaliseerde veld-activeringen die kenmerkend zijn voor de erdoor geweven orkestratie van de biochemie van levende cellen, terwijl het ook een niet-lokaal bewustzijn van zichzelf heeft.

Dit fundamentele veld, inherent aan het Heelal, heeft zowel een objectief aspect, bekend als het vacuümenergie/nulpuntveld, als een subjectief aspect, bekend als ons bewust-zijn.

Een eeuw geleden brachten de pioniers van de kwantumfysica, velen van hen winnaars van de Nobelprijs voor de natuurkunde, standpunten naar voren die wezen op de heelheid en eenheid van het kosmische veld dat aan alle leven en materie in het Universum ten grondslag ligt.

Hedendaagse wetenschappelijke artikelen lijkt dit diepere perspectief grotendeels te hebben verloren.

“Kwantumfysica onthult dus een fundamentele eenheid van het Universum” Erwin Schrödinger: Nobelprijs voor natuurkunde: 1933

Paul Mulliner 2020

Bron: https://medium.com/discourse/what-living-cell-biochemistry-reveals-about-the-physics-of-consciousness-b62ab1135eef

Photo by Philipp Deus on Unsplash

What Living-Cell Biochemistry reveals about the Physics of Consciousness

The puzzle of coherence

“As a man who has devoted his whole life to the most clear headed science, to the study of matter, I can tell you as a result of my research about atoms this much: There is no matter as such. All matter originates and exists only by virtue of a force which brings the particles of an atom to vibration and holds this most minute solar system of the atom together. We must assume behind this force the existence of a conscious and intelligent spirit. This spirit is the matrix of all matter.” Max Planck 1944. Winner of the Nobel Prize in Physics 1918.

Scientific thought has moved sharply away from the ideas expressed in Max Plancks’ 1944 observation.

In the past few years, however, as research in biochemistry has revealed the astonishingly precise and coherent orchestration of the interactions of living-cell proteins, questions are being raised that are difficult to answer within the usual conceptual frameworks.

With perhaps a billion reactions occurring per second in a living cell, protein and enzyme molecules have to move across the cell at precisely the right moment to interact with other proteins and enzymes.

This time-synchronized activity, the precisely orchestrated coming together of large numbers of enzyme catalysed reactions at exactly the right time, isn’t explained in current descriptions of biochemical processes.

Contemporary biochemistry texts describe the multiple, enzyme accelerated reactions of molecules in the cell as a consequence of random collisions or as though enzymes and proteins direct their own movements around the cell to join in with these reactions.

How does an enzyme molecule know where in a living cell other molecules are going to congregate, so it can facilitate a reaction which requires the simultaneous co-participation of multiple molecules?

How do these multiple large molecules know when to travel across a living cell so as to meet up precisely together at particular locations?

How can we explain the observed time-synchronized coherence in a living cell, which seems to function as a orchestrated whole, rather than as a jumble of separate molecules making random collisions?

Perhaps we can approach an answer to these questions by touching on some physics.

For nearly a century, researchers in physics have known that all ‘material stuff’ actually consists of large clusters of quantum-scale wave patterns in a cosmic field, known to physicists as the zero-point field or quantum vacuum.

Atoms are a cluster of three dimensional dynamic resonance-forms within the vacuum-energy field, not unlike the standing waves generated within audible sound frequencies which we experience as music.

The molecules that make up the living cells of our body are actually localized vibrational wave-patterns within a single cosmic field rather than the separate material objects we learned about in school.

It’s these cosmic field-excitations that seem to be exquisitely choreographed and orchestrated into a coherent process of precise interaction with each other.

When we realize our image of separate material-object molecules interacting with each other no longer fits with what is now known about physics and chemistry, an interesting shift in our understanding can occur.

Once we start to see a molecules as localized patterns of wave deformations within a single continuous field, rather than as separate objects, our understanding of the existence of coherence in the biochemistry of living cells becomes easier.

We already know from physics that this single cosmic field exhibits nonlocality, the instantaneous correlation of every part of the field with every other part.

We could speculate that this vacuum energy/zero point field also has an intrinsic capacity for time-synchronized coherence.

We can observe this apparent intrinsic coherence, in research into the process of photosynthesis.

Green plants are able to process the energy harvested from sunlight very much more efficiently than we might expect because of an apparent capacity for nonlocal coherence in the vacuum-energy field.

This nonlocal coherence enables all the alternative energy transfer pathways in the photosynthetic system to be simultaneously known and the most efficient ones used.

These discoveries help us to formulate the beginnings of an important shift in our understanding of the nature of the Universe and raise a series of questions, not just about biochemistry but also about consciousness.

Perhaps the nonlocality and capacity for dynamic coherence shown by the vacuum energy/zero point field point to it having a role in consciousness?

It’s possible that a single cosmic field is expressing itself as all material form and all experience of that form.

It’s vibrationally transforming itself into the localized field excitations characteristic of the interwoven orchestration of living-cell biochemistry while also having a nonlocal awareness of itself.

This fundamental field, intrinsic to the Universe, has both an objective aspect, known as the vacuum energy /zero-point field and a subjective aspect, known as our conscious awareness.

A century ago, the pioneers of quantum physics, many of them winners of the Nobel prize in physics, expressed views that pointed to the wholeness and oneness of the cosmic field underlying all life and matter in the Universe.

Contemporary writing in science seems largely to have lost this deeper perspective.

“ Quantum physics thus reveals a basic oneness of the Universe” Erwin Schrödinger: Nobel prize in Physics : 1933

Paul Mulliner 2020

Source: https://medium.com/discourse/what-living-cell-biochemistry-reveals-about-the-physics-of-consciousness-b62ab1135eef

Photo by Philipp Deus on Unsplash

Bekrachtiging wereldvrede uit Crowd Power 1

Een reactie plaatsen

( Earth-Matters.nl) Mijn voorstel is om alle mensen thuis uit te nodigen om de ogen dicht te doen – als je dat niet wilt laat je je ogen open – om voor ons het veld te zien dat we de vorige keer hebben neergezet: een bewustzijnsveld boven Nederland in het bewustzijnsveld van de aarde. En dat strekt zich uit over de hele aarde. Een laag die geïnitieerd is vanuit inzicht dat wij dat kunnen doen. Een laag die gevoed wordt door Creatie, door de kracht van Wie Wij Zijn: dat wij weten dat datgene wat wij zien, dat dat ook kan ontstaan. Het wordt geleid door manifestatie erachter dat we uiteindelijk het doel ook zien dat we willen bereiken.

Dat zijn drie stappen. Dat zijn in een notendop de magische stappen van de mensheid.

Dus doe lekker je ogen dicht en zie dat veld voor je, in je gedachten. Besef dat dat veld dienstbaar is voor ons allemaal, dat we er allemaal aanspraak op mogen maken en dat we ook allemaal met onze intentie daar een beeld kunnen neerzetten dat bijdragend is voor jezelf en alle mensen, dus het kan een financieel thema zijn, een thema met gezondheid of whatever.

Ik voel dat het heel belangrijk is – juist vandaag omdat het 11 september is – dat we met de intenties vanuit Kracht, Creatie en Manifestatie daar met elkaar een beeld neer durven te zetten, met elkaar, omdat we weten dat we dat kunnen, omdat we weten dat het er allemaal al is van wereldvrede.

Die wereldvrede neerzetten in de vorm van een heel grote witte roos over een prachtig mooi rood hart. Die plaatsen we in dat enorme mooie witte veld boven Nederland. Dat is een initiatie vanuit Nederland vanuit de verbinding die we met elkaar zijn om deze wereldvrede een enorm krachtige impuls te geven.

En dat we dat met alle mensen op deze aarde delen en dat we deze prachtige energie ook delen met alle mensen die tegenovergestelde agenda’s hebben dan welzijn, verbinding en liefde . Dat iedereen een onderdeel mag zijn van dit krachtveld.

Laten we dan de intentie in dat veld neerzetten dat de agenda die onder andere door 11 september 2001 is uitgerold gezien wordt. Dat de achtergehouden informatie door de mensen die dit zouden kunnen publiceren, naar voren komt. Dat die achtergehouden informatie naar voren komt in dat bewustzijnsveld, dat die informatie beschikbaar wordt en zal zijn voor alle mensen.

Zie voor je dat die informatie daar gewoon is. Op welke manier maakt niet uit. Hij is daar. Voel maar. Visualiseer voor jezelf.

Hoe lang zo’n creatie duurt dat maakt helemaal niets uit. Dat kan in een halve seconde, in een split of a second. Je kunt daar een half uur mee bezig zijn. Het gaat om de kracht om het neer te zetten.

En om het moment dat we met elkaar echt zo ver durven zijn dat we onze persoonlijke belangen ondergeschikt maken aan het grotere doel; dat we de grotere doelstelling laten prevaleren boven al die persoonlijke wensjes. Dat we het echt vanuit de verbinding durven te doen, dan zijn we  zulke krachtige wezens.

Dan kun je met 200 of 2000 mensen zaken bereiken die je niet kunt bedenken en die niet zouden gebeuren op het moment dat je besluit om ze  te gaan doen, fysiek.

Dit veld hebben we nu dus in beweging gezet. Laten we ons met elkaar realiseren dat dat uitkomst gaat geven.

Volgens mij is het een heel mooie energie die we nu met elkaar neerzetten

Martijn van Staveren

Crowd Power 1

Bron: https://earth-matters.nl/earthmatters/bekrachtiging-wereldvrede-uit-crowd-power-1/

“Mensheid heeft alleen toekomst als we moeder aarde beschermen”

Een reactie plaatsen

“Mensheid heeft alleen toekomst als we moeder aarde beschermen”

(De Andere Krant https://deanderekrant.nl/nieuws/filmmaker-marijke-kodden-en-eco-warrior-shirley-krenak-2023-01-02  )

Datum: 3 januari 2023
Samen Leven
Barbara Le Noble
 

De Braziliaanse Shirley Krenak, een inheemse leider uit de provincie Minas Gerais, strijdt voor het behoud van de natuur en rechten van inheemse mensen in Brazilië. Ze was in Nederland, omdat ze een belangrijke stem heeft in ‘KIVA: the call of the Wisdom Keepers’, een documentaire van Marijke Kodden en Jaap Verhoeven, die sinds zaterdag 10 december in verschillende filmtheaters draait (zie Andere Agenda). Krenak was onlangs aanwezig bij de klimaattop in Egypte, waar ze een emotionele oproep deed aan president Lula van Brazilië, om aandacht te vragen voor de inheemse bevolking en de natuurgebieden. In Amsterdam, op Ruigoord, sprak ik met filmmaker Kodden en, vergezeld van een tolk, eco-warrior Krenak.


Filmmaker Kodden (1968) filmde gedurende vier jaar in Mexico, India, Nederland en Duitsland de KIVA-ceremonies en vanaf 2018 volgde ze Shirley Krenak uit Brazilië.

In het kort, waar gaat deze documentaire over?


Marijke Kodden: “In 1968 kreeg de Mexicaanse medicijnman Raymundo Tigre Perez een visioen. Hij zag inheemse Wisdom Keepers van over de hele wereld verenigd in een cirkelvormige kuil – met in het midden een vuur – een ceremonie uitvoeren. Een spirituele ceremonie voor de aarde, voor vrede en welzijn van alle levende wezens. Pas later ontdekte Perez dat dit een KIVA was: een eeuwenoude ceremonie die al 3000 jaar geleden door de Anasazi, een prehistorische inheemse cultuur, werd gebruikt. Honderden inheemse wijzen beantwoorden zijn oproep en sindsdien vinden over de hele wereld KIVA-ceremonies plaats. Deze ceremonie is een collectieve oproep vanuit de inheemse bevolking: zíj zijn het contact met de natuur nooit verloren en met hun eeuwenoude wijsheid en ceremonies kunnen ze ons leiden naar een meer verbonden en duurzame manier van leven!’

Marijke, wat heeft jou ertoe gebracht deze documentaire te maken?


Kodden: “De natuur is altijd mijn grote inspiratiebron geweest. Lange tijd werkte ik als fotograaf en ontwerper, onder andere voor Staatsbosbeheer. Bij KIVA kwamen alle puzzelstukjes samen. Ik voelde de urgentie om het verhaal van KIVA en de ‘call’ van de inheemse volken te vertellen! En dankbaar dat ik het mócht filmen en vertellen!”
Eco-warrior Krenak (1980) was de eerste uit haar stam die een universitaire studie volgde, Mediawetenschappen. Vrij snel daarna trad ze in de voetsporen van haar vader en zette zich in voor de inheemse gemeenschap en de bescherming van het land tegen het kapitalisme. Ze bekleedde de functie van secretaris van de Raad van Inheemse Volkeren en schreef een boek, Borun Rhua Kuparak (De Indiaan die een jaguar werd). Ze is een van de inheemse Wisdom Keepers (wijsheidsdragers, red.) in de KIVA-documentaire.

Shirley, hoe is de situatie voor de inheemse bevolking in Brazilië?


Krenak: “Heel moeilijk. Er is veel discriminatie en geweld tegen onze mensen, zelfs binnen de eigen stam zijn geweldsincidenten, doordat de katholieke kerk het volk tegen elkaar opzet. Mensen worden gebrainwashed en zijn gaan geloven dat ceremonies slecht zijn. Maar wat een nog veel grotere bedreiging is, is de illegale toe-eigening van inheems land door de staat, die onze leefgebieden verkocht heeft aan handelspartners.”


Je was in Egypte en ik zag een filmpje waar je president Lula op emotionele wijze toesprak. Wat zei je tegen hem en zijn vrouw?


“De afgelopen jaren waren heel moeilijk. Voormalig president Bolsonaro ziet het inheemse volk als minderwaardig. Op de klimaatconferentie sprak ik mijn hoop uit dat Lula een andere koers gaat varen en niet alleen het Amazonegebied, maar ook de andere vijf biomen beschermt tegen uitbuiting. Dat hij zich zijn voorouders herinnert en beseft dat de mensheid alleen een toekomst heeft als we onze moeder aarde beschermen. Het kapitalisme en de industrie maken alles kapot, maar ik blijf mijn hoop uitspreken dat mensen terugkeren naar hun natuur, zodra ze beseffen er onderdeel van te zijn. Onze hoop is nu gericht op de verschillende communities, op mensen die samenkomen en onze aarde eren en verzorgen. De KIVA-ceremonies zijn daar een mooi voorbeeld van.”

Wat kunnen mensen zelf doen?


“We hebben meer mensen nodig die de aarde beschermen. Het gaat er allereerst om dat je zorgdraagt voor je eigen ruimte. Je huis en tuin, maar ook je eigen lichaam en geest zuivert. Spirituele ontwikkeling én actie. De universele kennis moet in het onderwijs worden geïntegreerd, zodat kinderen weer een beter contact met de natuur krijgen. Nederland voelt echt als vooruitstrevend, mijn boodschap valt hier in goede aarde en de mensen staan ervoor open. In Brazilië breng ik de kennis al in de praktijk op scholen, via het Shirley Krenak Institute.”

Waarom is een KIVA-ceremonie zo belangrijk en wat is het effect?


“Mensen zijn vergeten dat ze onderdeel zijn van de natuur. KIVA voedt de hoop en brengt ze samen. De kennis en wijsheid van de inheemse volken wordt tijdens een ceremonie gedeeld, waardoor mensen niet alleen de hoop krijgen op een betere toekomst, maar ook de spirit om in actie te komen.”

Welke boodschap van KIVA mogen we meenemen?


Kodden: “In 2015 is tijdens KIVA in Colombia de United Nations of the Spirits opgericht en de ‘Nine Principles of Life’ in een manifest vastgelegd, volgens welke alle inheemse volken al leven. Een daarvan is dat je de aarde meer teruggeeft, dan dat je neemt. Als iedereen dat zou naleven, net als de inheemse mensen, zou er een heel andere kijk ontstaan op groei, de hele wereld zou weer in balans kunnen komen.”

Meer informatie, zie Andere Agenda en:

https://www.facebook.com/people/Instituto-Shirley-Djukurn%C3%A3-Krenak/100063700862783/

https://www.instagram.com/institutosdk/?hl=en


www.kiva-wisdomkeepers.com

Voor dit artikel onderzocht ik de rol van Nederland in dit verhaal. Zo stelde de Eerlijke Geldwijzer, een samenwerkingsverband van maatschappelijke organisaties met als doel het beleid en de praktijken van banken te beoordelen en te monitoren, dat bijna alle Nederlandse banken, verzekeringsmaatschappijen en pensioenfondsen investeren in met name de soja-industrie in het Amazonegebied. Banken, met uitzondering van Triodos en de Volksbank (ASN/SNS) leenden tussen 2015 en 2020 ruim 10 miljard euro aan bedrijven die volgens de Geldwijzer (indirect) betrokken zijn bij ontbossing. Voor pensioenfondsen en verzekeraars is dat opgeteld ruim 2 miljard euro, onder andere aan Ahold Delhaize die het probleem van ontbossing voor zich uitschuift. (bron: Eerlijke Geldwijzer)


Ontbossing gaat gepaard met mensenrechtenschendingen en bedrijven en boeren die bos willen vrijmaken voor sojateelt, schuwen geweld tegen de inheemse bevolking niet. De Nederlandse neoliberale regering is zodoende medeplichtig aan de schending van de rechten van inheemse volken. Terwijl wereldleiders en ceo’s – voor de bühne – verkondigen dat ze zich inzetten voor een duurzame wereld, houden zij achter de schermen de neokoloniale kapitalistische structuur in stand en wordt de aarde beroofd van haar grondstoffen. Zelfs de Zweedse ‘climate-puppet’ Greta Thünberg lijkt de dubbele moraal te doorzien, zij weigerde aanwezig te zijn bij de klimaatconferentie in Egypte (COP27) en noemde de top ‘een forum voor greenwashing.’ (bron: The Guardian)

KIVA – The Call of the Wisdom Keepers Premières and tickets

* 6 januari 2023 – Cinecitta – Tilburg

* 22 januari 2023 – Cinecenter – Amsterdam

De trailer: https://kiva-wisdomkeepers.com/#trailer

INDIGENOUS KRENAK : RIVER AND RESILIENCE | RÍO Y RESISTENCIA (4:02)