Startsein

Afgelopen zaterdag ging ik naar Zwaanshoek. Het was weer een fijne dag, al kwam ik er wel ietwat verward vandaan.. Je voelt dat iedereen aan de slag wilt want het is de hoogste tijd en het moment is NU om het startsein te geven aan onze familieleden. We moeten aan de slag en wel NU!

Ik was al weken heerlijk op mijzelf en in mijzelf. Alert op de invasie die door mij heen loopt en die tackelen. Voor mij is dat het enige wat nodig is. Weten dat je hier bent en dat je lichaam vol met archon-codes zit. Dat laatste erkennen en opmerken en niet in meegaan is mijn inziens voldoende. Ook het observeren van wat er zoal gebeurd in de wereld, maar je daar niet in mee laten trekken. Af en toe een fikse uitdaging, maar goed.
Wekelijks in groepen samenkomen en bekrachtigen mag, maar is niet noodzakelijk. Voor mij een hele fijne want ik ben graag op mijzelf of af en toe in een klein groepje of 1 op 1. Dat is altijd al zo geweest, al ver voordat ik überhaupt wist wat hier aan de hand was. Dus dat veranderen en tegen mijn gevoel ingaan is het niet voor mij.

Maar in Zwaanshoek wilde iedereen in de actie en iets doen en wel NU. Dat verwarde mij want ik dacht dat ik al genoeg deed en ook op mijn eigen manier. Dus niet weer in een nieuw regeltje stappen van ‘hoe het moet’.
Martijn vertelde dat wij het startsein moesten geven, alleen was voor mij niet duidelijke wat dat startsein nou eigenlijk was.
Dus toen reisde bij mij de vraag, HOE DAN? Waarop ik opstond en die vraag wederom stelde. ‘Wederom’ omdat ik hem al eens eerder had gesteld.
Onderweg naar huis dacht ik er overna en besefte ik me dat iedereen het op zijn eigen wijze doet en dat er niet 1 regel voor is, dat ik me niet moet laten beïnvloeden door anderen die het anders zien of doen. Dit is mijn pad en ik doe het zoals het voor mij goed voelt. Dus autonoom zijn en niet meegaan in.
Al werd ik thuis wel weer enorm geplaagd door gedachten dat ik mezelf voor lul heb gezet om die vraag te stellen en meer van dat soort ondermijnende gedachten. Aha, archon, daar had je ‘m weer. Wat een pestkop!

Ik sprak er over met iemand die die dag niet is geweest en met iemand die die dag wel is geweest. Daarna ging ik naar bed met een rot gevoel. Een gevoel dat ik het allemaal niet meer snapte en begreep. Een soort ‘nou het zal allemaal wel’.
De volgende ochtend werd ik wakker en was dat gevoel weer weg. Het was weer helder en de pestkop was vertrokken.
In de middag ben ik de opname van 3 dec gaan beluisteren en daarin kreeg ik de bevestiging dat de manier waarop ik het deed de juiste was. Althans voor mij dan. Wellicht is het voor een ander anders, maar voor mij is dit mijn manier.

Hier even het stukje uit de opname:
Vraag: Als wij zo veel mogelijk in die bronkracht zijn, en uit die invasie vandaan zijn, dan is het contact (met onze galactische familie) dus mogelijk?
Martijn: Klopt.
Vraag: Dus wij moeten eigenlijk die opening maken dat zij zich niet hoeven invaseren?
Martijn: Dat is de missie.

Dus in mijn woorden:

Het startsein is dat wij zoveel mogelijk onszelf voelen en zijn. Dus onszelf wie we werkelijk zijn. En dus ook de invasie in onszelf herkennen, opmerken en weten dat dat niet is wie we zijn.
Dat is het startsein voor de samenwerking.
Aangevuld met het toepassen in het dagelijks leven. Dus o.a. in contact met mensen.


2 gedachtes over “Startsein

  1. Ik vind ook dat een startsein vooral geldt voor wie nog niet begonnen is. Aan de andere kant kun je van jezelf vínden dat je al begonnen bent, terwijl je het feitelijk alleen maar zégt, en eigenlijk nog angstig, vol trauma en pijndrang staat te wachten op het startschot. Maar aan een nog andere kant: als dat laatste zo is, zal dat startsein daar ook niet veel aan veranderen. Dus eigenlijk zijn startseinen volkomen overbodige dingen. Mmm…
    • Klopt, alles draait om bewust zijn, weet wie je bent, wat is jouw missie, waar sta je nu voor en ga je er echt voor, ben je liefdevol, mededogen. Ieder heeft op zijn manier gewerkt aan het oplossen van ieders trauma indien die er zijn. Het gaat er vooral ook om of je al leeft vanuit je hartsbewustzijn = hart = bron = je galactische familie en zo min mogelijk uit je hoofd. Het is belangrijk te weten, stel we komen in de frequenties dichtheid die wij vaak 5d noemen, dat alles wat je dan denkt er ook dan per direct is. Startsein geeft ieder mens in zich zelf, ben je er klaar voor en zelfs al ben je dat niet – er komt mogelijk een splitsing qua mensheid, deel die bewust is, weet waar hij voor staat en wilt gaan en velen die nog bewust zijn, vast zitten, geloven in de overheid, het systeem niet doorzien, zullen overgaan naar iets wat 3d blijft en de rest gaat naar een nieuwe wereld wat we 5d noemen, maar is meer een hogere frequentie waarbij de 3d Matrix holografisch computer gestuurde werkelijkheid vervalt en steeds meer de oorspronkelijk 5d aarde zichtbaar gaat worden. Vanuit die werkelijkheid nemen we vanuit onze eigen scheppers kracht het hef in eigen handen, zullen we daar intergalactisch in worden ondersteund, maar men wilt zien of we daar dan ook echt zelf voor gaan en niet weer wachten op de hulp buiten ons zelf.