LIKE THE FIRST MORNING

Ik schep

Jij schept

Wij zijn scheppers

Omdat zijn juffen een zogenaamd ‘positieve testuitslag’ hebben gekregen of uit voorzorg maar vast in quarantaine zijn gaan, werkt mijn jongste momenteel weer thuis voor school. Vanochtend vroeg hij me om even mee te kijken naar een taalles over televisie maken. Terwijl we samen over een puzzel vol moeilijke begrippen gebogen zaten viel me een oud nummer van ‘Kinderen voor kinderen’ te binnen. Ik ben nu eenmaal geprogrammeerd bij vrijwel ieder onderwerp meteen een liedje paraat te hebben 😉. ‘Als ik de baas zou zijn van het journaal, dan was meteen het nieuws een heel stuk positiever…..’, zong ik dan ook luidkeels. Zoals dat gaat zochten we op you tube het desbetreffende nummer (met ‘t oubollige clipje erbij) even op. Al kijkend en meezingend sprongen de tranen in mijn ogen. Hoe onschuldig en naïef dit liedje misschien ook klinkt, er schuilt een grote kern van waarheid in voor mij.

Worden we immers niet non-stop gebombardeerd met informatie, die een allesbehalve positief beeld schetst van de wereld waarin we leven? Of het nu klimaatproblemen zijn, het rondwarende killervirus of juist de in ontwikkeling zijnde ‘remedie’ daartegen enz., alle beeldvorming is er op gericht ons in ellende, problemen, zorgen en tekorten te laten geloven. Met succes, want doordat we zó vergaand geïndoctrineerd zijn en ofwel geheel mee gaan in alles wat ons wordt voorgeschoteld dan wel ons er in frustratie en angst tegen verzetten, houden we de wereld in stand zoals deze gescript is. Simpelweg omdat we er blindelings in geloven en daarmee ons eigen vermogen niet gebruiken.

Door alle aandacht die we op een reactieve manier maar blijven geven aan het script waar we als mens in leven geven we de leiding over onszelf volledig uit handen. We worden regelrecht bestuurd door alles wat op ons geprojecteerd wordt van buitenaf. Velen menen nog steeds dat vechten hiertegen zin heeft, maar een gevecht tegen de gigantische controlemacht die ons bestuurt winnen we nooit. Elke actie die binnen het heersende script wordt ondernomen ligt al vooraf vast binnen dit script en ondersteunt daarmee de huidige tijdlijn.

Wat op ons wordt afgevuurd van buitenaf is een eindeloze herhaling van rampzalige gebeurtenissen, waar we zo vast in geloven dat we ons eigen doemscenario stap voor stap vormgeven. Geheel volgens het plan van de scriptschrijvers, die zelf niet in staat zijn iets geheel nieuws te scheppen, omdat ze dat vermogen missen. Ze gebruiken daarom onze scheppende vermogens, die we -doordat we met onze aandacht vrijwel geheel buiten onszelf zijn en zo weinig bewust van hoe we doorlopend worden afgeleid, verleid en misleid- inzetten ten behoeve van de heersende machten achter de schermen. 

Het is daarom van het grootste belang dat we ieder geloof in wat een ander ons vertelt of wijs maakt volledig loslaten, hoe charismatisch, belangrijk, wijs, ontwikkeld en vooraanstaand deze persoon of andere informatiebron ook is. Het is hoog tijd dat we alleen nog maar geloven in de eigen wijsheid, die we ieder in ons dragen. Ieder van ons heeft immers niet alleen de eigen levenservaring, maar draagt vooral ook een schat aan oorspronkelijke kennis in zich en hoeft niemand te volgen.

Alleen op deze manier kunnen we ons originele scheppingspotentieel gaan inzetten om een ándere tijdlijn of werkelijkheid te scheppen.

Wanneer ik me werkelijk verbind met wie ik in wezen ben en me realiseer dat ik geschapen ben naar het evenbeeld van God, ben ik in staat wonderen te verrichten. Dat is mijn waarheid. Dat is wat ik geloof en waar ik naar tracht te leven, ondanks alle afleidingen die ik binnen deze wereld ook steeds ervaar.

Hoezeer ook gepoogd wordt mij iets anders te laten geloven, ik weet wie ik ben. Ik weet wie wij mensen zijn en waar we toe in staat zijn als we onze scheppende krachten samen bundelen om iets anders te laten ontstaan.

Is het je ooit opgevallen dat je in de natuur  -waarvan beweerd wordt dat ze op sterven na dood is- overal leven ziet wanneer je er met oprechte aandacht aanwezig bent? Iedere dag weer laat ik me verwonderen door de schoonheid die ik om me heen zie en voel ik me vaak als een kind zo blij met alle dieren en planten die verschijnen als ik er écht ben. Heb je ooit ervaren hoe het is om je tijdens een periode van extreme droogte voor te stellen dat jij het water bént en zo de bomen en planten weer tot leven wekt? Kun je de verwondering voelen als er even later een onweersbui losbarst die zelfs voor lekkage in huis zorgt? Heb je wel eens jouw klanken van diep binnenin laten horen en gemerkt hoe er vanuit de natuur op gereageerd wordt? Heb je gevoeld wat het doet als er op zo’n moment een groot donker paard met kracht voorbij galoppeert, terwijl in de verte een haan kraait? Ik kan talloze voorbeelden geven die getuigen van het scheppingspotentieel waarover wij mensen beschikken. Iedere keer ben ik weer blij verrast met dat wat ontstaat en nu ik het toch over verwondering en liedjes heb, wat denk je van: ‘Morning has broken, like the first morning.….?’      

Wij mensen scheppen leven wanneer we ons open stellen om de levensstroom geheel doorgang te geven. Dat kan alleen als we niet ‘vol’ zitten met alle informatie die ons opgedrongen wordt van buitenaf en die ons denken volledig beheerst. Aan ons is de keuze waar we onze aandacht aan geven en in hoeverre we geloof hechten aan wat we te horen en zien krijgen. Ik stop mijn kop niet in het zand voor wat zich binnen het script waarin we leven afspeelt. Ik laat me er echter steeds minder door leiden, omdat ik me verbonden weet met een veel grotere werkelijkheid, waar andere wetten gelden. Een werkelijkheid vol levensvelden die recht doen aan het leven en waar het leven ieder NU-moment geschapen wordt, fris en nieuw. Levendig in alle opzichten. Like the first morning…..  


MASKERADE

Vanaf 1 december zijn mondmaskers of -kapjes in alle openbare ruimtes verplicht, zo luidt de propaganda van de overheid. Wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is een boete. Zo gaat dat met verplichtingen en -hoe doorzichtig de hele maskerade inmiddels ook is- het zal er ongetwijfeld vanaf morgen toe leiden dat we nog minder zichtbaar zijn voor elkaar.

Als er iets is dat de afgelopen maanden doorlopend onderwerp van gesprek is geweest, is het natuurlijk wel deze mondmaskerkwestie. Voor- en tegenstanders, de ‘toch-maar-voor-de-zekerheid’ mensen en degenen die in een risicogroep zitten, zijn via de mondmaskers netjes onderverdeeld geraakt in verschillende kampen, afgaand op de vele verhalen om me heen.

Wat uit al deze verhalen naar voren sprong voor mij was het oordeel van waaruit velen spraken over degenen die een andere keuze maakten. Ook ikzelf ben daar lang niet altijd vrij van geweest. Wanneer ik in alle eerlijkheid naar mezelf kijk moet ik vaststellen dat ook ik me van tijd tot tijd verscholen heb achter een masker, dat een werkelijk open verbinding met (gemaskerde) anderen in de weg stond.

Hoe gemakkelijk en veilig is het immers om je te verschuilen achter het masker van een spiritueel, (hoog)gevoelig, bewust, helder, krachtig of empathisch iemand, om maar enkele voorbeelden te noemen?! Hoe vaak hebben velen misschien geen mondmasker opgezet, maar wel een gezichtsuitdrukking of uitstraling aangenomen van ongenaakbaarheid, hooghartigheid, ‘er-boven-staan’ of iets van dien aard, waarmee -hoe subtiel ook- afstand en ongelijkwaardigheid wordt gecreëerd?!

We kunnen ons natuurlijk heel druk blijven maken over die verplichte mondmaskers, maar ik vraag me af in hoeverre we daarmee wezenlijk bijdragen aan de bevrijding ervan. Zolang we maskers blijven dragen die onze ware aard verbergen, maskers die maken dat we bijvoorbeeld aardig en loyaal gevonden worden, maar die ergens ook een mantel der liefde vormen die ons hart omhult met een kunstmatige sluier, zijn we hoe dan ook niet integer, echt en origineel.

Zoals er mondmaskers te koop zijn in allerhande stofjes en patroontjes, zo kent ook onze persoonlijkheid vele patronen, waarachter ons ware gezicht verborgen blijft. ‘Zo ben ik nu eenmaal, dat kan ik niet veranderen’, is een veelgehoord excuus om vooral niet naar binnen te hoeven keren en die vastgeroeste patronen eens onder de loep te nemen. Mijn waarheid is echter dat die patronen niets te maken hebben met onze ware aard, maar de expressie van wie we wezenlijk zijn behoorlijk in de weg staan.

Hoe origineel zijn we eigenlijk? Waar vinden we nog wezenrijkheid in deze realiteit, die één en al kopie, nep en kunstmatigheid is?

De maskers in het straat- en wereldbeeld vormen voor mij een afspiegeling van de maskerade waar we vrijwel allemaal onze rol in hebben. De ontmaskering is echter in volle gang en zal bespoedigd worden naarmate we allen bereid zijn ons ware zelf zichtbaar te maken vanachter de maskers van allerlei makelij.

Laten we beginnen ons hart te ontbloten, zodat we zonder opsmuk of innerlijke censuur dat wat werkelijk in ons leeft tot expressie kunnen brengen. Het ware leven kent een onvoorstelbare rijkdom, waarvan we ieder een puzzelstukje dragen, in welke vorm of hoe vormeloos ook!

Het grauwe masker dat wordt opgetrokken om het ware leven aan ons zicht te onttrekken begint steeds meer gaten te vertonen. Hoe hoger het wordt opgetrokken, hoe dunner en doorzichtiger de stof. Zó doorzichtig dat ons ware gezicht langzaamaan te zien is. Kwetsbaar, maar ook zo prachtig, krachtig, puur, echt, eigen en uniek. Achter ieder laagje dat we in onszelf ontmaskeren schuilt originaliteit. Laag voor laag brengen we samen de puzzel van de originele aarde weer tot leven. 🌏


GEDULD

Nadat ik mijn 13-jarige zoon heb uitgezwaaid stap ik om kwart over 7 geduldig haar kamer weer binnen. Ze stommelt net haar bed uit, monter en klaar voor een nieuwe dag, waar ze -luchtig en opgewekt van aard als ze is- vast het beste van zal maken. Even later komt mijn jongste zoon uit eigen beweging tevoorschijn. Hoewel ik hem regelmatig zachtjes, maar met aandrang, ’s ochtends moet wekken uit zijn zoete dromen en slaap der vergetelheid, stapt hij nu fris op me af voor een stevige knuffel.

Bij het opstaan vind ik een briefje op het aanrecht. Mijn jongste dochter heeft het er gisteravond neergelegd, omdat haar telefoon kapot is gegaan en ze deze nu niet als wekker kan gebruiken. Weinig matineus als deze dame is spreidt ze het moment van echt wakker worden doorgaans over minstens een half uur. Volgens afspraak heeft papa haar al eens geroepen om kwart voor 7, de volgende wekmomenten komen voor mijn rekening.

Terwijl ik hem in mijn armen sluit besef ik dieper dan anders hoe rijk ik me voel met al deze momenten. De mogelijkheid om zonder stress of haast ieder van mijn kinderen ’s ochtends te wekken en de aandacht te geven die nodig is om de dag te beginnen is kostbaar.    

Juist in deze tijd, waarin iedereen zoveel móet en we met verplichtingen om de oren geslagen worden, voel ik dat rust en onverdeelde aandacht goud waard zijn.

Oh, ik ken mijn eigen ongeduld en momenten van ontmoediging ook zeker, maar naarmate de hypnose met elke persconferentie weer verder wordt opgeschroefd merk ik dat ik dieper zak in de warme verbinding met mezelf en het leven om me heen. De drang om anderen wakker te maken en de verontwaardiging en frustratie vanwege alle maatregelen zijn weggeëbd.

Ik sus mezelf niet in slaap en ben ook verre van moedeloos, maar voel steeds meer dat het enige dat telt het NU-moment is. Op zich geen nieuws natuurlijk, maar toch was deze waarheid niet eerder zo stevig verankerd in mij. Mijn gedachten halen me gemakkelijk weg uit dit NU, terwijl ik ervaar dat mijn diepste, voelende weten slechts dáár aanwezig is. In dit moment weet ik wat mij te doen staat, omdat ik alleen NU in alle rust naar mijn hart kan luisteren. 

In mijn hart zetelt geduld. Eindeloos geduld. Engelengeduld, zo je wilt. Geduld kent geen haast, geen vaststaande uitkomst, geen afleiding van welke aard ook. Geduld is alleen maar met aandacht aanwezig, in ieder moment en bij al wat is.

Eindeloos geduld is wat ons mensen goddelijk maakt, maar misschien juist daarom wel zo kostbaar en steeds zeldzamer is. Het is het goud dat we in ons dragen, maar dat in deze snelle, slimme wereld meer en meer naar de achtergrond verdrongen wordt.

Wanneer we kijken naar sprookjes zijn het veelal de prinsen en helden met een hart van goud, die de slapende prinsessen wakker kussen. Uit liefde, onverschrokken, vol vertrouwen in zichzelf en vastberaden tonen zij het lef om hen die al heel lang slapen tot leven te wekken. Maar al te vaak is er een barre tocht voor nodig, vol obstakels die hen bijna de adem benemen. Obstakels en beren op de weg die hen stuk voor stuk sterken in hun geloof, kracht en volharding om hun droom waar te maken. Daar waar anderen de moed opgeven tonen zij het geduld om zonder angst allerlei monsters in de ogen te kijken, zich staande te houden en door te gaan.

Dergelijke verhalen getuigen van krachtige mensen die enerzijds een onverwoestbare verbinding met zichzelf hebben, maar tevens gedreven lijken te worden door een onzichtbare kracht. Voor mij is dit de levenskracht, die vaak gesymboliseerd wordt door goud. Denk hierbij aan de gouden stralenkrans (corona), kroon of goudstukken.

Goud bezit niet alleen als edelmetaal, maar ook als trilling of frequentie de hoogste zuiverheid. Het feit dat wij mensen goud in ons DNA dragen geeft ons dezelfde verbinding met het oneindige (gouden) levensveld als de helden uit de verhalen. Het stelt ons in staat om vanuit ons gouden hart leven te brengen, wanneer we met oprechte aandacht en betrokkenheid onze focus richten op die plekken waar het leven verstoord of gestagneerd is.

Is het je bijvoorbeeld al eens opgevallen hoeveel leven en kleur je om je heen of in de natuur ziet, wanneer je écht met aandacht kijkt? Dit is onze (goddelijke) scheppingskracht! Er is niets meer of minder voor nodig dan jezelf terug te brengen naar dit NU-moment en vanuit de verbinding met jezelf je aandacht naar buiten te brengen. Zonder haast, zonder dat er iets móet gebeuren of zichtbaar worden, maar vanuit het diepe weten dat deze gouden kracht ons maakt wie we zijn. Uit eerbied voor al het leven, zonder oordeel en met eindeloos geduld bewegen we samen naar het onafwendbare kantelpunt.

Vanuit het eindeloze NU bereiken we het nulpunt dat door rimpelt en vibreert. Daar waar geen tijd bestaat ontwaakt ieder op zijn eigen tijd.

En het bestaan van dit moment laat me weten dat ik leef.             


CROWDPOWER

In het afgelopen jaar heeft het woord ‘samen’ in onze ‘samen’leving een wel erg bizarre invulling gekregen. Hoewel het overal opduikt en veelal gebruikt wordt om ons te doen geloven dat we met elkaar ergens tegen strijden in het belang van ons allen, is voor wie wil zien duidelijk dat er steeds minder sprake is van een écht samen en de Orwelliaanse ‘nieuwspraak’ méér dan ooit wordt ingezet om ons uit elkaar te drijven.

De slogan ‘Met elkaar, voor elkaar’, die o.a. op de bussen van het streekvervoer te lezen is -vergezeld van de cijfers 999-, is een mooi voorbeeld van de grote omkering die ons gigantisch misleidt en onder meer het massale dragen van mindcaps en het houden van afstand aannemelijk tracht te maken.

Het ‘verdeel en heers’ principe viert hoogtij, zowel in het groot als in het klein. We worden op slinkse wijze tegen elkaar op gezet en verleid anderen te stigmatiseren als ‘makke schapen’, dan wel ‘complotdenkers’ of ‘virusgekkies’. Uiteraard zijn ook alle maatregelen erop gericht ons vooral NIET met elkaar te verbinden. Achter de schermen is immers geweten welke kracht wij mensen in ons dragen wanneer we wérkelijk gaan samenwerken en de informatie en broncodes die ieder in zich draagt bewust uitwisselen en samen brengen.

Door alles wat gaande is wordt bij zeer velen het oertrauma van de mens getriggerd. Het trauma dat verbonden is met de val uit het paradijs, waarbij we in de afscheiding en uit de verbinding met elkaar zijn geraakt.

Vrijwel iedereen kent ergens wel het gevoel van eenzaamheid, van niet gezien of gehoord te worden, er niet bij te horen, niet goed genoeg te zijn of buitengesloten te worden. Het zijn gevoelens die zomaar te herleiden zouden kunnen zijn tot de val uit de eenheid, die in feite een grote val in bewustzijn was ten gevolge van het eten van de Apple, zoals het verhaal vertelt.

Het bovenstaande trauma is een collectief programma, dat velen in meer of mindere mate doet twijfelen aan zichzelf en een leven lang bezighoudt. Talloze therapeuten hebben het er druk mee, maar bovenal worden we hierdoor afgeleid van ons diepe weten dat er niets mis is met ons, maar dat we heelheidswezens zijn en oneindig bewust. Zolang we blijven denken dat we een probleem hebben zullen we niet alleen via onze mind blijven zoeken naar oplossingen, maar zijn we ook niet in staat ons wezenlijk met elkaar te verbinden.

Allerlei persoonlijkheidsstoornissen, maar ook patronen die minder zichtbaar zijn, lopen als verstoringen door ons mensen heen en staan tussen ons in. Ze zijn herkenbaar in gedragingen als b.v. het sluiten van compromissen met onszelf of de ander, pleasen, het plegen van verraad, van achterbaksheid of het sluiten van bondjes, met uitsluiting van anderen. Deze verstoringen zijn op zowel grote als kleine schaal binnen deze werkelijkheid operationeel en dienen ons absoluut niet.

De introductie van het wereldwijde web heeft ons destijds de mogelijkheid geboden ons wereldwijd digitaal met elkaar te verbinden. Wat de intelligenties achter bedrijven als Apple echter wisten was dat een kunstmatig web als het internet ons vasthoudt in de mind en per definitie gevoelig is voor allerlei verstoringen en virussen, waardoor de zuiverheid verre van gewaarborgd is.

De digitale wijze van communiceren heeft ons nog verder af gebracht van onze van oorsprong telepathische vermogens. Het mag duidelijk zijn dat telepathie slechts mogelijk is als we ons in ons hart volledig afstemmen op onszelf en elkaar als onderdeel van de kosmische intelligentie of het levensveld. Ons hartsbewustzijn, waarmee we wezenlijk verbinding maken met elkaar en alle andere levensvormen, is organisch van aard en draagt geheel andere codes in zich dan de digitale codes waaruit deze werkelijkheid is opgebouwd.      

Het is van groot belang dat we gaan herkennen hoe we zowel openlijk als subtiel gechanteerd worden om het verdeel en heers regime niet alleen in stand te houden, maar zelfs te versterken. Achterdocht, wantrouwen en haat worden doorlopend zeer bewust gezaaid en drijven ons langzaam maar zeker tot het punt waarop we werkelijk samen dienen te gaan staan. We kunnen toch niet langer akkoord gaan met alle pogingen ons uit elkaar te drijven, wég uit de eenheid, elkaar bevechtend in plaats van samen te werken?!

Verstoringen van velerlei aard dienen opgespoord en benoemd te worden. De angst die ons weerhoudt ons hierover uit te spreken is een illusie en dient slechts om ons uit elkaar te drijven. Het is zaak dat we elkaar weer recht in de ogen durven kijken en de handen ineen slaan. Dat we elkaar weer gaan herkennen, steunen en ons volledig open stellen voor ieder ander, ongeacht zijn visie.

Onlangs gaf iemand het mooie voorbeeld van een groep ganzen die in formatie vliegt. Ze vliegen samen naar een andere plek, waarbij ze beurtelings de leiding nemen en vooraan vliegen. Wanneer een gans tijdelijk wat minder krachtig is wordt hij door de anderen uit de wind gehouden en ze laten elkaar nooit alleen. Ze communiceren hierbij telepathisch.

Het illustreert voor mij waar ook wij mensen toe worden opgeroepen: Mét elkaar, vóór elkaar, in plaats van tégen en úit elkaar! Misschien zijn we nog ver van echt telepathisch communiceren met elkaar, maar alles is mogelijk als we samen gaan staan en kiezen voor openheid en eerlijkheid. We mogen geen concessies meer doen aan datgene waartoe wij als mensen samen in staat zijn. Dat is ware crowdpower!