Mijn naam is Anna Krasko, geboren in januari 1972 in Sint-Petersburg in Rusland. Toen heette het nog Leningrad te USSR, er waren best weinig privéauto’s op straat, mensen wandelde veel, een luxere brood en een chocolade ijsje kostte 20 kopejki (soort van 20 cent). Zomervakantie duurde drie hele zomermaanden en school begon op 1 september.

Kijk, hier is de foto uit 1979 van mijn eerste dag op school, schooluniformen, witte strikjes met traditionele asters of gladiolen in de hand. Gisteren heb ik deze foto aan mijn eerste schooljuf gestuurd, Natalija Nikolajevna heet ze. Ze zei toen dat het haar “gelijk in nostalgie heeft ondergedompeld”. Veel is veranderd sinds die tijd, de naam en oriëntatie van het land, het “staatsgeloof”, ook kwam er in beeld de onvoorstelbare kloof tussen superelite en de rest.

Wat onveranderd was gebleven, was liefde voor de natuur, breedgedragen waardering voor kunst en nieuwsgierigheid naar de cultuur van anderen. Ook het gevoel, onderhuidse of intuïtieve, dat we meer zijn dan het oog kan zien, dat we diep verbonden zijn met alles en iedereen op de wereld.

Ik zie graag deze waardes terug  op deze website van brongenoten: bewondering voor de natuur, het rennen, of soms ploeteren, om naar breder eigen bewust-zijn te komen, om tussen fenomenaal tedere stampertjes en meeldraadjes de grootsheid van Vredesverdrag van het Mensenveld voluit te kunnen voelen.

PSKOV. Mijn oma en opa van mijn moeders kant komen uit Pskov, dat is een vestingstad uit de tiende eeuw (https://en.wikipedia.org/wiki/Pskov ). Hoge witte muren met torens beschermde de oude stad en de kathedraal, gebouwd waar rustige rivier Pskova met de machtige Velikaja (de Grote) samenvloeit. Als kinderen ging ik met mijn zusje Masha elke zomer daar naartoe. Maar meer dan naar de stad gingen we naar de dacha, een zomerhuis van oma, dicht bij bossen en met een kleinere stroom Keb.

LVIV. De andere helft van de zomer verbleven we bij onze opa en oma van mijn vaders kant in Lviv in de Oekraïne (https://nl.wikipedia.org/wiki/Lviv ). Het ligt in het westen, vlakbij de grens met Polen. Het was een hele andere stad met die zuidelijke kastanje- en beukenbossen en heuvelachtige voorgebergte van Karpaty. Ik herinner ook de kleuren en de rijkdom van de centrale markt, gezellige terrasjes van de oude stad en de zangerige, in meer of mindere mate verstaanbare Oekraïense taal. Mijn eerste vreemde, of liever gezegd – andere taal. Net als in het Russisch, zijn er veel volksliederen in het Oekraïens, liederen die uit de diepe lagen van de ziel van het volk komen. Misschien daarom hou ik van zingen en gitaarspel.  Zo ook van echte gesprekken, door tijdverschillen en afstanden heen, voorbij de kronkels van woordenrivieren en over de taalbergen..

Ik zou nog veel meer kunnen vertellen. Heb je een vraag, hoor ik het of lees ik het.

Dank je voor het lezen, het was voor mij een hele ervaring om dit op te schrijven.

Hartegroet,

Anna