Hoog, hoger, naar het zonlicht,
Met eigen kromming
En met eigen rechtheid,
Soms onder begeleiding van de vogels
Soms door het loeien van de wind,
Of juist in stilte
Reiken we omhoog.

Een gouden samenzwering van de bloemen,
(Waar zijn de paarden dan? – een vraag als kar
Raast flitsend door het hoofd.)
Maar aandacht blijft 
geankerd door de zon
En deze groep van Vier.

O, kom, aanvaard waanzinnige omhelzing,
De zoete uitbarsting, word geridderd
Door deze witte bloesemige bende,
Struik-rovend al je woorden, wonden, tranen.
Zo schitterend in volle Nu.

Anna Krasko 2026