(een hoofdstuk uit het boek “The Extraterrestrial Species Almanac” van Craig Campobasso, de Nederlandse vertaling en Engelse tekst)
Universele oorsprong: Mensen van Proxima Centauri zijn afkomstig uit het dubbelster stelsel Proxima Centauri in het sterrenbeeld Centaurus.
Fysieke eigenschappen: Proxima Centaurianen zijn niet te onderscheiden van aardse mensen. Vrouwen zijn tussen de 1,65 en 1,75 meter lang, en mannen tussen de 1,73 en 1,95 meter. Wanneer je in hun prachtige ogen kijkt, ervaar je hun diepgaande begrip van de kosmos. Hun lichamen zijn prachtige voorbeelden van de menselijke vorm. Ze kunnen uitzonderlijke innerlijke schoonheid voelen, een eigenschap die hun hele persoonlijkheid doet stralen.
Geloofssysteem: Proxima Centaurianen geloven in de Kosmische Wet van Een. Ze zijn zich ervan bewust dat alles op een verschillende frequenties trilt. Ze zijn in staat de frequentie van een jongere ziel af te stemmen op hun eigen frequentie om hen tijdelijk een voorproefje te geven van wat komen gaat wanneer hun geestelijke voeding toeneemt. Dit stelt de leerling in staat om naar hun doelen toe te werken in goed tempo en in balans.
Kosmische agenda: Als lid van de Galacterische Afstelling (Galacterian Alignment) en deelnemer aan het Melchizedek Sterrenzaadprogramma, is het Proxima Centaurische ras hier om de Aarde te ondersteunen in haar neiging naar dualisme: om zich in energie te verheffen, om in het denken en gezond- en welzijn een nieuw leven in te blazen– allemaal wegen die leiden naar echt geluk.
Op kosmisch niveau, in de sterrenstelsels, maken ze planeten geschikt voor menselijke bewoning. Ze zijn ook meesterlijke botanici en introduceren dieren en planten, met name geneeskrachtige kruiden, op werelden die daar behoefte aan hebben.
Ze hebben galactische commandocentra boven en onder de Aarde.
Technologie: Mensen uit Proxima Centauri beschikken over Galacterische moederschepen, ruimteschepen, denkschepen, vlootschepen en verkenningsschepen. Al hun vaartuigen en commandocentra maken gebruik van biologische supercomputers. Door middel van verbeelding-technologie (imaging technology) kunnen ze fysieke objecten uit het niets creëren, materialiseren en dematerialiseren, het verouderingsproces omkeren en ruimtetijd en realiteit veranderen.
Vanwege hun geavanceerde spirituele trilling werken ze op het hoogste niveau van wetenschappelijke en technologische kennis. Als je aan boord van hun moederschepen of vaartuigen komt, lijkt het alsof je gekatapulteerd bent naar een wereld van nooit eerder geziene multidimensionale technologie.
Bewustzijnsvermogen: Volledig bewuste en soevereine wezens. De beschaving van Proxima Centauri heeft hun volledig bewuste hersencapaciteit uitgebreid door middel van versterking van de hersenschors. Ze spreken telepathisch hun eigen taal met elkaar, of kunnen gemakkelijk talen leren in een paar uur tijd door middel van absorberen van gedachten. Bovendien kunnen telepathisch begaafden een oortjes-vertaler dragen, waarmee ze telepathisch verschillende talen kunnen begrijpen.
Ze zijn in staat zieken te genezen door het kleinste deeltje tussen de leegte en de materie te condenseren en vervolgens de cellen te regenereren tot perfecte harmonie en gezondheid.
Ze hebben het aangeboren vermogen om de natuur te beheersen.
Dimensionale capaciteit: Proxima Centaurianen zijn in command over meerdere dimensies. Ze stemmen zich harmonisch af op de structuur van het universum, de dimensie waarin ze willen reizen, om die frequentie af te stemmen op hun vaartuig. Ze glijden met gemak van de ene dimensie naar de andere. Sommigen komen vanuit de toekomst naar onze ruimtetijd.
Bron: “The Extraterrestrial Species Almanac” door Craig Campobasso
Proxima Centaurians
Universal Origin: Proxima Centaurians are from the binary star system Proxima Centauri in the constellation Centaurus.
Physical Characteristics: Proxima Centaurians are indistinguishable from Earth humans. Females are five foot five to five nine, and males are five foot eight to six five. When gazing into their magnificent eyes, you’ll experience their deep understanding of the cosmos. Their bodies are exquisite specimens of the human form. They feel exceptional beauty from within, a feature that makes their whole persona sparkle.
Belief System: Proxima Centaurians believe in the Cosmic Law of One. They are aware that everything vibrates at a different frequency. They are able to tune the frequency of a younger soul to their frequency to temporarily give them a preview of what is to come when their spiritual sustenance increases. This allows the student to work toward their goals on a well-paced and balanced path.
Cosmic Agenda: A member of the Galacterian Alignment, and participants in the Melchizedek Star Seed Program, the Proxima Centaurian race is here to assist Earth in its dualistic proclivity: to spiritually raise, to uplift mentally, to reveal health—all roads that lead to true happiness. On a cosmic level, through the galaxies, they prepare planets in star systems ready for human habitation. They are also master botanists and introduce fauna and flora, especially healing herbs to worlds in need. They have galactic command centers stationed above and below the Earth.
Technology: Proxima Centaurians have Galacterian motherships, starships, thought-ships, fleet ships, and scout ships. All their craft and command centers use biological supercomputers. Through imaging technology, they can create physical objects from nothingness, materialize and dematerialize, reverse the aging process, and alter space-time and reality. Because of their advanced spiritual vibration, they work at the highest tiers of scientific and technological knowledge. Being inside their motherships or craft is like catapulting yourself into a world of never-before-seen multidimensional technology.
Consciousness Abilities: Fully conscious and sovereign beings. The Proxima Centaurian race has extended their fully conscious brain capacity through cerebral cortex amplification. They speak in their own language amongst themselves telepathically, or can easily learn languages in a few hours’ time through mind absorption technology. Also, conversationalists can wear an ear translator, which allows them to understand different languages telepathically. They are able to heal the sick by condensing the smallest particle between the void and the material, and then regenerate the cells to perfect harmony and health. T hey have the innate ability to control nature.
Dimensional Capacity: Proxima Centaurians have multirealm commandership. They attune themselves harmonically to the very fabric of the universe, the dimension in which they wish to travel, and match the frequency to their craft. They slide from one dimension into another with ease. Some come to our space-time from the future.
From:“The Extraterrestrial Species Almanac” by Craig Campobasso
Namibië, het kwam in mij op, wat weet ik überhaupt van vele Afrikaanse landen, plekken? Ik zocht naar foto’s van Namibië, een land met de oudste woestijn in de wereld, een van de hoogste zandduinen, de grootste populatie van cheeta’s en mooie natuurparken. Hier zijn er een paar, misschien vind je ze ook interessant.
ISS047e022280 (26-03-2016) — Deze interessante aardobservatiefoto van het Internationale Ruimtestation lijkt op een abstract schilderij, maar toont in werkelijkheid de rand van de Namibwoestijn in het zuidwesten van Afrika. De Namib, een van de oudste en grootste woestijnen ter wereld, strekt zich uit van de Atlantische Oceaan landinwaarts en beslaat grote delen van Namibië en delen van Angola en Zuid-Afrika.
De inleiding van het mooie boek van Suzanne Simard, een Canadese die haar verwondering en haar bevindingen onthult over het leven, communiceren en verbindingen van bomen in bossen.
Inleiding
VERBINDINGEN
Generaties lang heeft mijn familie de kost verdiend met het kappen van bossen. Ons voortbestaan was afhankelijk geweest van dit nederige beroep.
Het is mijn nalatenschap.
Ikzelf heb ook een behoorlijk aantal bomen gekapt.
Maar niets leeft op onze planeet zonder dood en verval. Hieruit ontspringt nieuw leven, en uit deze geboorte zal nieuwe dood voortkomen. Deze spiraal van leven leerde me ook een zaaier te worden, een planter van zaailingen, een bewaker van jonge boompjes, een onderdeel van de cyclus. Het bos zelf maakt deel uit van veel grotere cycli: de opbouw van de bodem, de migratie van soorten en de wateromloop van oceanen. De bron van schone lucht, zuiver water en goed voedsel.
Er schuilt een nodige wijsheid in het geven en nemen van de natuur – haar stille overeenkomsten en zoektocht naar evenwicht. Er schuilt een buitengewone vrijgevigheid in.
Een boom in Schwarzwald, Duitsland
Het werken aan de ontrafeling van wat het was wat de bossen “doet tikken”, en hoe ze verbonden zijn met de aarde, vuur en water, maakte van mij een wetenschapper. Ik observeerde het bos en ik luisterde. Ik volgde waar mijn nieuwsgierigheid me heen leidde, ik luisterde naar de verhalen van mijn familie en mijn volk, en ik leerde van de onderzoekers. Stapje voor stapje – puzzelstuk na puzzelstuk – stopte ik alles wat ik had in mijn zoektocht naar wat er nodig is om de natuur te genezen.
Ik had het geluk een van de eersten te worden van de nieuwe generatie vrouwen in de houtkapsector, maar wat ik aantrof, was niet te begrijpen. Integendeel, ik ontdekte uitgestrekte landschappen zonder bomen, bodems ontdaan van de complexiteit van de natuur, een aanhoudende hardheid van de elementen, gemeentes ontdaan van oude bomen, waardoor de jonge bomen kwetsbaar waren, en een industriële orde die vreselijk misplaatst aanvoelde. De industrie had de oorlog verklaard aan die delen van het ecosysteem – de bladplanten en loofbomen, de knabbelaars, scharrelaars en teisteraars – die werden gezien als concurrenten en parasieten van handelsgewassen, maar waarvan ik ontdekte dat ze noodzakelijk waren voor het genezen van de aarde. Het hele bos – centraal in mijn bestaan en mijn gevoel voor het universum – leed onder deze verstoring, en daardoor leed al het andere er ook onder.
Ik ging op wetenschappelijke expedities om uit te zoeken waar we zo vreselijk de mist in waren gegaan en om de mysteries te ontrafelen waarom het land zichzelf herstelde wanneer het aan zijn lot werd overgelaten – zoals ik had zien gebeuren toen mijn voorouders bomen begonnen te kapen op wat lichtere manier. Gaandeweg werd het mysterieus, bijna griezelig, hoe mijn werk zich in gelijke tred ontvouwde met mijn persoonlijke leven, net zo nauw verweven als de delen van het ecosysteem die ik bestudeerde.
“Ik ontdekte dat ze zich bevinden in een web van onderlinge afhankelijkheid, verbonden door een systeem van ondergrondse kanalen, waar ze dingen bemerken, verbinden en relaties vormen met zo een oeroude complexiteit en wijsheid dat het niet langer ontkend kan worden. “
De bomen onthulden al snel verbluffende geheimen. Ik ontdekte dat ze zich bevinden in een web van onderlinge afhankelijkheid, verbonden door een systeem van ondergrondse kanalen, waar ze dingen bemerken, verbinden en relaties vormen met zo een oeroude complexiteit en wijsheid dat het niet langer ontkend kan worden. Ik voerde honderden experimenten uit, waarbij de ene ontdekking tot de volgende leidde, en door deze zoektocht ontdekte ik de lessen van boom-tot-boomcommunicatie, van de relaties die een bosgemeenschap creëren. Het bewijs was aanvankelijk zeer controversieel, maar de wetenschappelijke bevindingen staan nu bekend als grondig, peer-reviewed en veelvuldig gepubliceerd. Het is geen sprookje, geen verbeelding, geen magische eenhoorn en geen fictie uit een Hollywoodfilm.
Deze ontdekkingen stellen veel van de beheerpraktijken ter discussie die het voortbestaan van onze bossen bedreigen, vooral nu de natuur worstelt om zich aan te passen aan een opwarmende wereld.
Mijn vragen begonnen vanuit een oprechte bezorgdheid over de toekomst van onze bossen, maar groeiden uit tot een intense nieuwsgierigheid, waarbij de ene aanwijzing de andere opvolgde, over hoe het bos meer was dan alleen wat bomen bij elkaar.
In deze zoektocht naar de waarheid hebben de bomen me laten zien hoe sensitief en ontvankelijk ze zijn, hoe ze verbinden en met elkaar communiceren. Wat begon als een erfenis, en vervolgens als een plek uit mijn jeugd, een soort van troost en avontuur in West-Canada, is uitgegroeid tot een dieper begrip van de intelligentie van het bos en, nog meer, een verkenning van hoe we ons respect voor deze wijsheid kunnen herwinnen en onze relatie met de natuur kunnen helen.
Tree, Syria – (c)Taras Kalapun
Een van de eerste aanwijzingen kwam toen ik de berichten aan het aftappen was die de bomen heen en weer stuurden via een cryptisch ondergronds netwerk van schimmels. Toen ik het verborgen pad van de gesprekken volgde, leerde ik dat dit netwerk doordringt in de hele bosbodem en alle bomen verbindt in een netwerk van boomgroepen met schimmelverbindingen ertussen. Een schematische kaart onthulde, tot mijn verbijstering, dat de grootste, oudste bomen de bron zijn van schimmelverbindingen met opkomende zaailingen. Bovendien staan ze in verbinding met alle buren, jong en oud, en dienen ze als spil in een jungle van draden, synapsen en knooppunten. Ik neem je mee op reis die het meest schokkende aspect van dit patroon onthulde: dat het overeenkomsten vertoont met ons eigen menselijke brein. Daarin nemen oud en jong elkaar waar, communiceren en reageren ze op elkaar door chemische signalen uit te zenden. Chemicaliën die identiek zijn aan onze eigen neurotransmitters. Signalen die ontstaan door ionen die door schimmelmembranen stromen.
De oudere bomen kunnen onderscheiden welke zaailing uit hun familie is.
De oude bomen zorgen voor de jongen boompjes en voorzien hen van voedsel en water, net zoals wij dat met onze eigen kinderen doen. Rede genoeg om erbij stil te staan, diep adem te halen en na te denken over de sociale aard van het bos en hoe cruciaal dit is voor de evolutie. Het schimmelnetwerk lijkt de algemene conditie van bomen te promoten. En meer. Deze oude bomen bemoederen hun kinderen.
Snow capped by Judy Williams
De Moederbomen.
Wanneer Moederbomen – de majestueuze knooppunten in het centrum van communicatie, bescherming en bewustzijn in het bos – sterven, geven ze hun wijsheid door aan hun verwanten, generatie na generatie, en delen ze de kennis van wat helpt en wat schaadt, wie vriend of vijand is, en hoe zich aan te passen en te overleven in een steeds veranderend landschap. Het is wat alle ouders doen.
Hoe is het mogelijk dat ze waarschuwingssignalen, berichten van erkenning en veiligheidsmeldingen net zo snel kunnen versturen als telefoontjes? Hoe helpen ze elkaar door nood en ziekte heen? Waarom vertonen ze menselijk gedrag en waarom functioneren ze als een burgermaatschappij?
Na mijn leven lang bosdetective te zijn geweest, is mijn perceptie van het bos op de kop gezet. Met elke nieuwe onthulling raak ik dieper verankerd in het bos. Het wetenschappelijke bewijs is onmogelijk te negeren: het bos is geprogrammeerd voor wijsheid, bewustzijn en genezing.
Dit is geen boek over hoe we de bomen kunnen redden.
Dit is een boek over hoe de bomen ons zouden kunnen redden.
Er kwamen mensen samen vanuit verschillende regio’s op de Aarde.
Ik vroeg ze: “Wat is uw lievelings waterplek?” Onverwacht, een rede om te lachen, vonkjes van plezier in de ogen.
Sommigen zeiden dat ze geen specifieke plek hadden, sommigen zeiden dat het een heel klein watertje in de buurt was, die niet eens een naam draagt. Maar sommigen noemde gelijk een prachtige waterplek, waarmee ze verbinding voelden of die veel indruk op ze heeft gemaakt. Er kwam vaak een kort verhaaltje over die plek erachteraan, spontaan, heel verbindend.
Ik besloot elke water-inspiratiebron te bezoeken, via plaatjes en video’s en deel het hier met jou. Gezien door de ogen van waterbewustzijn en liefde voor water. Op de kaart staan ongeveer de locaties van deze plekken.
Something inside, a spacious intelligence, the silent voice of the timeless, the conscious space with no boundary across the Universe and in our deep inner core, dissolves all separation into itself.
Whenever we hold a steady inward gaze, we find it, quietly knowing all there is to be known, aware of itself inside all of us everywhere, it emerges into our life as intuition and knows every moment of our experience of being human.
It’s generating all life everywhere by transforming itself into complex streams of woven biochemistry, clusters of molecular wave patterns like music inside the orchestration of every living cell.
(een hoofdstuk uit het boek “The Extraterrestrial Species Almanac” van Craig Campobasso, de Nederlandse vertaling van de tekst)
Universele oorsprong: Het Hagedis-volk is een volk van onderaardse bewoners van Lacerta, een klein noordelijk sterrenbeeld.
Fysieke eigenschappen: Mannen en vrouwen zijn tussen de 1,75 en 1,95 meter lang. Hun torso’s hebben buigzame benige platen en hun limoengroene huid heeft een patroon zoals een slangenhuid. Ze hebben de gebruikelijke reptielenspleetogen in geel, bruin, goud of soms groen. Ze hebben vier vingers en een duim, en vijf tenen. Vrouwen leiden hun samenleving, niet bij wijze van monarchie, maar als sociale begeleiders naar verlichting.
Geloofssysteem: De Lizardian People geloven in de Kosmische Wet van Eén. Ze geloven dat Bron, het hart en de ziel van de Schepping, met alles verbonden is door het weven van licht, en dat het creëren van licht in je leven niet alleen grote vreugde in je eigen leven brengt, maar ook in dat van anderen.
Kosmische agenda: Als leden van de Galacterian Alignment zijn de Lizardian People analytische denkers en bestuderen ze sociaal gedrag bij andere rassen. Ze houden toezicht op hun negatieve reptiel-tegenhangers en brengen zoveel mogelijk van hen naar het licht van bewustzijn. Ze willen dat aardbewoners weten dat reptielen en Hagedis-mensen, of een hybride van beide, niet allemaal barbaars zijn, en dat de negatieve afdeling minimaal is vergeleken met hun gehele verlichte samenleving. Ze willen erkend worden als volledig bewuste wezens, wakker en bewust van de ware betekenis van het leven: liefde.
Technologie: Naast Galacterian-voertuigen hebben Lizardian People moederschepen en vlootschepen in buisvorm.
Bewustzijnsvermogens: Lizardian People zijn volledig bewuste, soevereine en telepathische wezens. Ze creëren etherische muziek, zoals walvissen liederen maken, en verspreiden de melodieën via de heldere luchtgolven om een partner aan te trekken, als een telepathisch feromoon.
Dimensionale capaciteit: Lizardian People hebben een multirealm-zeggenschap.
Lizardian People
Universal Origin: Lizardian People are subterranean dwellers from Lacerta, a small northern constellation.
Physical Characteristics: Males and females stand anywhere from five nine to six five. Their torsos have malleable boney plates and their lime-green flesh is patterned after snakeskin. They have the normal slit reptilian eyes, colored yellow, brown, gold, or sometimes green. They have four fingers and a thumb, and five toes. Females run their society, not as Monarchs, but as social stewards towards enlightenment.
Belief System: Lizardian People believe in the Cosmic Law of One. They believe that Source, the heart and soul of Creation, is interconnected to all through the weaving of light, and that creating light in one’s life not only brings great joy into your sphere, but to others.
Cosmic Agenda: As members of the Galacterian Alignment, Lizardian People are analytical thinkers and study social behavior in other races. They oversee their negative reptile counterparts, and bring as many of them into the light of consciousness as they can. They want Earth people to know that reptilians and lizard people, or a hybrid of the two, are not all barbaric, and that the negative faction is minimal compared to the whole of their enlightened society. They wish to be recognized as fully conscious beings, awake and aware to the true meaning of life: love.
Technology: Besides Galacterian craft, Lizardian People have tube shaped motherships and fleet ships.
Consciousness Abilities: Lizardian People are fully conscious, sovereign, and telepathic beings. They create ethereal music, like whales create songs, and release the melodies on the clairvoyant air waves to attract a mate, like a telepathic pheromone.
Dimensional Capacity: Lizardian People have multirealm commandership
From: “The Extraterrestrial Species Almanac” door Craig Campobasso
“Met de overtollige grond die vrijkwam bij het graven van waterlopen en vijvers is het landschapskunstobject met de naam Moeder Aarde gevormd. Het ontwerp van kunstenares Edith Kieser is 200 meter lang en 170 meter breed. De voorstelling van een vrouwenlichaam is eigenlijk alleen vanuit de lucht goed te zien.” (Bron: https://www.middendelfland.net/moederaarde)
Het ging best goed op school in Delft op dinsdag: we hebben gedichten gelezen, gepraat, info gezocht voor de presentatie. En toen was het tijd om naar huis te gaan fietsen. Maar eerst wilde ik nog naar een plek toe die “Moeder Aarde” heet, in Midden-Delfland in Abtswoudse Bos.
Uit de stad, langs de Schie met de groene muur van riet, die vloeiend met de wind kletste. Eindelijk kwam ik bij een cirkelvormig schelpenpad, daar was het. Ergens. Een padje naar het heuveltje, het bruggetje voor mij en een naderende grote zwarte wolk. Er stonden twee scooters geparkeerd bij de picknicktafel links . Verder leek het stil en leeg. Waarom ben ik hier?
Ik besef dat dit alles -water, lucht, omgeving – zich bij de opstartende draaikolk van gedachtes voegt. Wat zal ik doen? Fiets neerzetten en toch gaan wandelen om “iets” van te zien? Maar als het straks weer gaat regenen… Niet fysiek – ervaar ik de draaiing: bruggetje, scooters, donkere lucht, vragen, brug. Ik besluit toch naar huis te gaan.
Ik pak mijn fiets, Het gaat niet, Het miezert, Zit de rem vast? Achterwiel weigert, Iets valt, Iets klapt, oh. Ik zie het ontvouwen en denk: wat interessant, juist op deze plek.
Ineens is het heel rustig binnenin. Het IS gewoon de plek waar ik NU ben, het is goed. Nergens anders om naartoe te gaan, en een beetje regen maakt toch niet uit. Dan opent zich een superpower in mij om “iets meer technisch” te kijken. Ik zie dat de bagagedrager-elastieken zijn losgeschoten en strak tussen de wiel en de ketting gespannen zijn.
Een telefoontje naar mijn zoon geeft hoop, hij zoekt gereedschap en komt eraan. Ondertussen blijken de sleutels genoeg zaagkracht te hebben. De elastieken moeten nu alleen uit hun verwarde staat losgemaakt worden. Er komt een voorbijganger en gaat me ook helpen, heel aardig. En ook heel normaal, zo gaan wij met elkaar om op Moeder Aarde, toch?
De wereld ontspant zich… De wolk besluit om ergens anders naar toe te waaien, De zon komt uit, Het wiel is vrij, Wat een genoot! Elastieken touwtjes Liggen heel relaxt, Bijna spinnend: Wij? Wel nee, we zijn gewoon best tam…
Dit ontspannen moment duurt de rest van een uur-lange fietstocht naar huis, ik registreer “woon en werkverkeer” op de smalle polderweg, er is geen irritatie. Mijn zoon heeft een flinke hoofdpijn, maar ook dat triggert me niet – misschien was de situatie juist zijn redding, niet de mijne?
De zon pronkt met zijn manen in elke waterspiegel, bij Moeder Aarde op bezoek.
Er komt steeds meer informatie over de manieren van groenten verbouwen meer in samenwerking met de natuur. Ik las dat in sommige Engelse gemeentes experimenteren ze met Tiny Forests, een methode van snelle bosaanleg op elke grond en op zeer beperkte oppervlakte, geschikt voor stedelijke omgeving. Het is beschreven door Japanner Akira Myiawaki, hier is een voorbeeld van zo’n bos aangeplant in Zaandam, Nederland: Tiny Forest documentary about the effects of the Miyawaki method in the Netherlandshttps://www.youtube.com/watch?v=LyHVQtDtlMk
Ook van deze documentaire was ik heel blij en wil ik met jullie delen. Overvloed Van Planten (Philip Forrer – verhoogde tuinbedden) – 19:25, Frans gesproken, Nederlandse ondertitelingen
Aantekeningen bij deze docu:
In 1955 schreef de Amerikaanse Ruth Stout haar eerste boek over haar methode om tuin met hooi te bedekken. In 1974 verscheen er een vertaling van haar boek, “Tuinieren zonder spitten”, uitgegeven door Arcanum/Schors.
Andere inspiraties: “Een Franse uitgever, Daniel Fargeas uit Vingrau, vertelde mij dat hij een schrift had gevonden met aantekeningen van een Franse generaal die betrokken was bij de kolonisatie van Afrika, iets na het jaar 1800. Het land was onbekend, maar de generaal beschreef een volk dat geen geld, land of tuinbouw kende, maar toch in overvloed en vrede leefde. Zij gooiden al hun afval op hopen, en daarop groeiden al hun voedselgewassen.
Nadat hij mij dit vertelde, ben ik direct aan de slag gegaan. Ik bouwde zestien piramides gevuld met boomstammen en bedekt met aarde, waarvan één tot drie meter hoog. De vegetatie op die piramides was tropisch te noemen. Een nadeel was echter dat de woelmuizen erg dol waren op deze piramide-tuinvormen en de wortels van de planten aanvraten.”
Na alles te hebben omgevormd tot lange verhoogde tuinbedden, is er geen knaagdierschade meer. Deze manier van tuinieren geeft weinig zorgen:
Geen zorgen over de oorspronkelijke grondsoort, of deze matig of slecht is.
Geen zorgen over de omgeving, bos of grasland.
Geen zorgen over welke planten er wel of niet staan.
Geen zorgen over de stand van de maan.
Geen zorgen over de vruchtwisseling.
Geen zorgen over de nabijheid van plantensoorten.
De enige zorg is: zorg ervoor dat de afdeklaag 20-30 cm dik is. De meest vette klei zal in humus veranderen.
Op zaterdag 5 april gaan we samen met Philip aan de slag en bouwen we een echte tuinheuvel in Drenthe. Een dag vol praktijk, waarin je leert hoe je een vruchtbare en duurzame tuinheuvel opzet.
Op zondag 6 april geeft Philip een inspirerende lezing over tuinheuvels.
Hoe meer ik mij bewust werd van mijn eigen vermogens, hoe sterker het gevoel werd om in meer vrijheid, in de natuur te leven. Met mijn gezin waagde ik 5 jaar geleden de sprong en we vormden samen met anderen een voormalige landbouwakker om tot voedselbos. Bovendien bouwden we er een zelfvoorzienend verplaatsbaar tinyhouse. Het zijn pioniersjaren geweest van hart en hard werken en ik voel dat ik nu deze ervaring kan delen.
Inmiddels filteren we ons water tot drinkwater, zijn we niet aangesloten op het riool en maken we gebruik van zonnepanelen om energie op te wekken. Binnenkort hebben we ook de mogelijkheid energie op te slaan in een batterij.
Ik schrijf erover in mijn e-book waarbij kwantumfysica voor mij de gouden draad is door het verhaal heen. Ik vertel over composteren, over samenwerken met mensen en met dieren maar ook over:
Er was een belangrijk moment aangebroken toen we met ons gezin verhuisden naar de yurt op ons eigen stukje land in Loon op Zand. Toen we ’s morgens opstonden en de reeën verderop in het veld zagen staan, bleven mijn tranen stromen. Het is niet moeilijk om op zulke momenten de diepere connectie met dieren te voelen.
