So Let Us Speak

So let us speak of death.
Not in a covert way
With muffled metaphors
That bind to time in Space.

What’s it for you in song?
When form lets go and formless wave
Can’t be contained by eyes?
Where does it stand in Now?
Or rather, if not Now
How is it even real?
(What is real?)

Or is death a trick,
One of the poles
Supporting magic screen
Of sights and sounds?
And all these words should fly and fade
And be scattered in the winds…
The senses seem to dull,
Does it invite the Quiet,
Compels to look inside?
And yet, the ancient Sokar’s tale
Shows us how Ra — Sun’s path
Of death brings us new Light.
The cycle does not stop
Until, perhaps, it’s broken by a stronger light,
As wisemen tell us who are watching stars,
Feet firmly on the ground…

The steaming tea of words, of questions, seep
Through a fresh crack in my favourite cup.

See, in the very core of immortality
There stands a parent tree,
It nourishes the seedlings,
Feeds them light and mindful caress,
Even if it gets later weakened by the storms…
Now tell me, where is that death?
Does it somehow dwell
Between One’s In and Out breath?

      ***

I asked to speak of death,
But now with all my heart I wish
To hear you speaking of Sea,
Of beaches and of trees,
Of you, will you, please, do…

Anna Krasko 2026

P.S. voor mijn onvoorstelbaar mooie familie, dank dat je naast me staat, zit, bent en jouw tranen, lachen en het Zijn met me deelt

Mitakuye Oyasin, wij zijn allemaal familie 

 

Foto: Anna Krasko


The Morning Glory

Vanochtend kwam er een heel intens gevoel en dit gedicht (of een soort aanroeping?) Spreekt grote realiteit met de kleinere realiteit hier? Indringend, met de stem die vanaf alle muren en plafonds weerkaatst. Met een groots gevoel van dankbaarheid en verbinding.


I feel grateful that there is a place,
clean, soft, dry,
When my body asks for rest so I can lie,
When my eyes are tired, and close.

And I feel so thankful to be with you,
The wonderous Exalted One,
The life-bringing Divine,
The hall, the player, and the music,
All three are Thine,
And Thine is the glory.

I feel thankful for the simple gifts
Of delicious foods and sweet drinks.
Nothing short of wonder, all within reach,
Sustained are all my Relations
Without failing or breach.

And I feel thankful to be with you,
The wonderous Exalted One,
The life-bringing Divine,
Every imaginable colour is Thine,
And Thine is the glory
In the realm of No Time.

And I gaze in awe
At your green coves full of refreshing shades,
At your blue straights
With the tremble of ripples and the rustle of waves,
At the golden streams of light
Nourishing my every cell,
At sandy dunes and mountainous heights.

And I feel so thankful to be with you,
The wonderous Exalted One,
The life changing Divine,
The Dance, the Dream and the Breath are Thine,
And Thine is the glory.

Anna Krasko 2025


Gedicht gepubliceerd op mijn pagina op Substacks https://annakrasko.substack.com/

Je kunt mij en de site supporten met jouw donatie, elk bedrag is welkom, want deze maand komen er abonnementskosten van 360 euro. Bedankt voor de donaties, die ik al moge ontvangen!

Dank voor je aandacht, voor het lezen.

Banktrasfer en Paypal ook mogelijk, voor info: https://brongenoten.nl/about/


Een ode aan de grondtroepen

Een diepe buiging
Voor het dragen van jou en mij
Voor het spreken van het Ware Hart

Gevallen of gekozen
Staande nu hier zij aan zij
Opnieuw het sieraad smedend
van de Echte Oorspronkelijke Mens

De zwaarden zullen vallen
met het verbinden van de werelden
Een oorverdovende stilte zal klinken
tot ver voorbij deze realiteitsgrenzen

In het Nu is er Leven
Achter het Nu zijn we Thuis
De Eer is in ieders pad te vinden
en het startschot van Leven
wordt door het Samen gegeven

Jullie moed is in alles geweten
Jullie moed is in Alles geweten.

Jara

Beeld: door Wiokish (https://www.deviantart.com/wiokish/gallery?page=8)


Uitstrekken van de horizon

Omdat de lucht zo volmaakt blauw is
Stromen tranen uit mijn ogen…
(~ The Beatles)


Ik ben, ik adem, ik besta,
Ik zie, ik luister, ik besef.
Als ik naar buiten kijk, lijk “ik“ begrensd…
Als ik naar binnen luister, ken ik geen eind, geen tijd…

Omdat ik me gehoord voel – spreek ik,
Omdat ik me ongehoord voel – brul ik,
Omdat ik toegesproken ben – luister ik,
Omdat ik me geliefd voel – danst mijn hart, in resonantie,
Omdat ik liefheb – ontvouwt zich het Universum
In triljoenen trillende sprankelingen.


Ik heb gekeken en geluisterd, en geluisterd,
En mij verwonderd hoe de wereld is of lijkt,
Hoe lusteloos en aan het beeld gekluisterd,
Met ingehouden adem, hopeloos te klein…

Verblind door de illusie, schouwspel, Maya,
Mayaanse spel met bal, met dood, met vuur,
Zijn wij geen medescheppers van ons wereld, Gaia,
De wonderlijke, tijdloze Natuur?

Er is zoveel gebeurd, ik sliep, was ziek, liet steken vallen…
Nu zijn mijn ogen open, en mijn hart.
We zijn terug, we passen niet in mallen,
Het leven in opmars – ter zee, te lucht, ter Aard.

Alert, gewaar en hart-verwarmend, kloppend
Met sterrenpuls, met stralen van de Zon,
Aanschouwd, doorzien door nieuwe, oude ogen…
En wordt steeds lichter, breder horizon…

Anna Krasko 2025


Lied voor de herfst

Is het niet voor te stellen dat de bladeren denken
hoe knus het zal zijn om de aarde
aan te raken in plaats van de
leegte van de lucht en de eindeloze
windstoten? En denk je niet
dat de bomen zelf, vooral die met mossige,
warme grotten, beginnen te denken
aan de vogels die zullen komen – zes, een dozijn –
om in hun lichaam te slapen? En hoor je niet
de guldenroede fluisterend afscheid nemen,
het eeuwige wezen gekroond met de eerste
toefjes van sneeuw? De vijver
verdwijnt, en het witte veld waar
de vos zo snel overheen rent, brengt
zijn blauwe schaduwen naar voren. En de wind pompt zijn
blaasbalg. En vooral ’s avonds
verschuift het opgestapelde brandhout een beetje,
verlangend om onderweg te zijn.

(door Mary Oliver, vertaling in het Nederlands door Anna Krasko)

Song for Autumn

by Mary Oliver

Don’t you imagine the leaves think how
comfortable it will be to touch
the earth instead of the
nothingness of air and the endless
freshets of wind? And don’t you think
the trees themselves, especially those with mossy,
warm caves, begin to think
of the birds that will come – six, a dozen – to sleep
inside their bodies? And don’t you hear
the goldenrod whispering goodbye,
the everlasting being crowned with the first
tuffets of snow? The pond
vanishes, and the white field over which
the fox runs so quickly brings out
its blue shadows. And the wind pumps its
bellows. And at evening especially,
the piled firewood shifts a little,
longing to be on its way.

Delé Yaman (Love Song) · Lévon Minassian https://www.youtube.com/watch?v=4YzvDLOHGYA


Trillingen van golven en draaikolkjes

Luister,
Alleen golven, wind en de stilte daartussenin…
Het is een mooie dag, daar op het strand, onder de zon, op planeet Aarde,
in een Melkweg… op weg… ergens naar toe
Verder is het niks,
Alleen kijken en beleven het moment van Nu,
En elke Nu is bijzonder, schattig, mysterieus, kleurrijk,
Spelend met licht en donker,
Eindeloze trillingen van golfen en draaikolkjes,
Steeds weer verschillend,
Als bewustzijn…

Anna Krasko 2024

Waves & swirls – North Sea (10:00)


All the Silence and the Starlight

All the Silence and the Starlight

Now and forever

Like a hidden flower of light,
the silent whisper of a universal soul
brings meaning,
writing a poetry of silence into every moment,
and when thought dissolves
in dreamy trance,
or we gaze sometimes across the midnight sky,
we know we’re part of something
larger than ourselves,
something no words can ever say
but every heart somehow knows,
an intelligence that brings beauty to flowers
and the honk of geese to winter skies,
an endless song of silence
joining every leaf and every human heart,
the eternal becoming human
for the brief duration of a life.

We’re here just a short while in this world
and in every fleeting moment
a poetry of light is gardening our heart,
unfolding silent harmonies
all across our endless inward sky
with sentience, intelligence and meaning,
a compass to steer our life
helping us see more clearly,
like we have new eyes to know
life is larger than it seems,
more beautiful than we can say in words,
while every moment fades to memory
like shadows fading into mist
that lingers on an endless ocean.

The conscious silence
brings something of its gentle grace
to our reflective inner moments,
revealing all the wisdom underneath
the surface of the everyday,
the knowing that can’t be said,
the unwritten poetry blended through
the conscious fabric of our world,
the poetry of insight
writing itself into the moment,
the gentle intelligence of the universe
breathing into our life,
its silence whispering
always
in our heart.

Paul Mulliner 2024

Source: https://medium.com/the-howling-owl/all-the-silence-and-the-starlight-37298e9d46f4

Image: photo by Sadman Sakib on Unsplash


Wij zijn geen poppen!

Wij zijn geen poppen!
Vertel het aan ieder-een,
ik vertel het ook over-al…

We zijn onkundig, zo weinig wetend,
als kinderen soms – zelfingenomen,
we zijn wilde bloemen en bomen…
Eigenwijze madeliefjes,
paardenbloemen, die de zon en wind beminnen,
sierlijke cikorei, de ogen vol hemel,
vriendelijke klavertjes in allerlei kleuren,
hangertjes van linde, trossen van vlieren…

We zijn geen poppen!
We zijn geen zwarten, gelen,
groenen, regenboog, blanken.
We zijn geen Chinezen, Russen of Amerikanen…
in Sri Lanka,

We zijn geen ADHD’ers, psychoten,
mappen voor diagnoses…
We zijn fonteinen, watervallen, draaikolken,
beukenbossen en tuinen vol rozen…

We zijn wegen naar elkaar toe, bogen,
ongekende mogelijkheden,
bewustzijns nieuwe, oer-oude ogen…


Anna Krasko 2024

Photo: Here Comes The Sun by Tom Blackwell


PS: als je de site zou willen steunen, heel graag. Hier staat hoe het zou kunnen (https://brongenoten.nl/about/)



De dans

de Bij “hing” voor me
en zei
ik zie jou
maar zie jij mij?

landde zachtjes op mijn armen
om zich wat te verwarmen
te rusten in de zon
zich te poetsen
wat te soezen
gewoon
omdat het kon

dit
samen verstillen
zonder iets te willen
een moment
verbonden in NU
puur goud
heel oud

het levensveld
nu geschreven in ´beeld´
de samendans
die (mij) nimmer verveeld

(door Henny)


Om iets te leren van dieren

Ze zijn dichter bij het hart van de aarde dan wij,
Dieper in haar stilte verzonken:
dieren kennen deze wereld op een wijze
die ons mensen nooit ten deel zal vallen.

Wij mensen, die altijd
afstand houden en afgeleid worden
door de opeenvolging van heldere vensters
die het denken voor ons opent:
hun naadloze aanwezigheid
wordt daar niet door versplinterd.

Gestrand als wij zijn tussen
verleden en toekomende tijd
lukt het ons maar zelden
te zijn waar we zijn,
terwijl zij alles altijd bezien
vanuit het hier en nu.

Mogen wij leren terug te gaan
naar de schoonheid van het dier,
daar rust in vinden,
leren ons te buigen,
onze besloten gedachtenwereld achter te laten,
en met bevrijde zintuigen
de aarde voelen die met ons mee ademt.

Mogen we tot
lichtheid van ziel komen
en vaak en gemakkelijk
de wildheid van de natuur voelen.

Laat de heldere zwijgzaamheid
van het dier in ons,
ons hart zuiveren
van bijtende woorden.

Laten we leren
de aarde te bewonen
met al hun zelfvertrouwen
en scherpzinnige kalmte

opdat onze gedachtewereld
gedoopt zal zijn
in de naam van de Wind
en het Licht en de Regen.

~ John O’Donohue

Uit: “To Bless The Space Between Us”

vertaling: Karin van Grieken

Photo: páří se ne páří by Lalowsky


Muziek (2:20) : W.A. Mozart Sequence No. 3: Rex tremendae majestatis https://www.youtube.com/watch?v=ymw3x8q7qYw


To Learn From Animal Being

Nearer to the earth’s heart,
Deeper within its silence:
Animals know this world
In a way we never will.

We who are ever
Distanced and distracted
By the parade of bright
Windows thought opens:
Their seamless presence
Is not fractured thus.

Stranded between time
Gone and time emerging,
We manage seldom
To be where we are:
Whereas they are always
Looking out from
The here and now.

May we learn to return
And rest in the beauty
Of animal being,
Learn to lean low,
Leave our locked minds,
And with freed senses
Feel the earth
Breathing with us.

May we enter
Into lightness of spirit,
And slip frequently into
The feel of the wild.

Let the clear silence
Of our animal being
Cleanse our hearts
Of corrosive words.

May we learn to walk
Upon the earth
With all their confidence
And clear-eyed stillness
So that our minds
Might be baptized
In the name of the wind
And the light and the rain.

~ John O’Donohue

From: To Bless the Space Between Us

Source: https://www.yogawithsusana.com/post/to-learn-from-animal-being-by-john-o-donohue