Omdat de lucht zo volmaakt blauw is
Stromen tranen uit mijn ogen…
(~ The Beatles)

Ik ben, ik adem, ik besta,
Ik zie, ik luister, ik besef.
Als ik naar buiten kijk, lijk “ik“ begrensd…
Als ik naar binnen luister, ken ik geen eind, geen tijd…

Omdat ik me gehoord voel – spreek ik,
Omdat ik me ongehoord voel – brul ik,
Omdat ik toegesproken ben – luister ik,
Omdat ik me geliefd voel – danst mijn hart, in resonantie,
Omdat ik liefheb – ontvouwt zich het Universum
In triljoenen trillende sprankelingen.

Ik heb gekeken en geluisterd, en geluisterd,
En mij verwonderd hoe de wereld is of lijkt,
Hoe lusteloos en aan het beeld gekluisterd,
Met ingehouden adem, hopeloos te klein…

Verblind door de illusie, schouwspel, Maya,
Mayaanse spel met bal, met dood, met vuur,
Zijn wij geen medescheppers van ons wereld, Gaia,
De wonderlijke, tijdloze Natuur?

Er is zoveel gebeurd, ik sliep, was ziek, liet steken vallen…
Nu zijn mijn ogen open, en mijn hart.
We zijn terug, we passen niet in mallen,
Het leven in opmars – ter zee, te lucht, ter Aard.

Alert, gewaar en hart-verwarmend, kloppend
Met sterrenpuls, met stralen van de Zon,
Aanschouwd, doorzien door nieuwe, oude ogen…
En wordt steeds lichter, breder horizon…

Anna Krasko 2025