Wie ben ik

2 reacties

Mijn naam is Anna Krasko, geboren in januari 1972 in Sint-Petersburg in Rusland. Toen heette het nog Leningrad te USSR, er waren best weinig privéauto’s op straat, mensen wandelde veel, een luxere brood en een chocolade ijsje kostte 20 kopejki (soort van 20 cent). Zomervakantie duurde drie hele zomermaanden en school begon op 1 september.

Kijk, hier is de foto uit 1979 van mijn eerste dag op school, schooluniformen, witte strikjes met traditionele asters of gladiolen in de hand. Gisteren heb ik deze foto aan mijn eerste schooljuf gestuurd, Natalija Nikolajevna heet ze. Ze zei toen dat het haar “gelijk in nostalgie heeft ondergedompeld”. Veel is veranderd sinds die tijd, de naam en oriëntatie van het land, het “staatsgeloof”, ook kwam er in beeld de onvoorstelbare kloof tussen superelite en de rest.

Wat onveranderd was gebleven, was liefde voor de natuur, breedgedragen waardering voor kunst en nieuwsgierigheid naar de cultuur van anderen. Ook het gevoel, onderhuidse of intuïtieve, dat we meer zijn dan het oog kan zien, dat we diep verbonden zijn met alles en iedereen op de wereld.

Ik zie graag deze waardes terug  op deze website van brongenoten: bewondering voor de natuur, het rennen, of soms ploeteren, om naar breder eigen bewust-zijn te komen, om tussen fenomenaal tedere stampertjes en meeldraadjes de grootsheid van Vredesverdrag van het Mensenveld voluit te kunnen voelen.

Pskov door Roman Lashkin

PSKOV. Mijn oma en opa van mijn moeders kant komen uit Pskov, dat is een vestingstad uit de tiende eeuw (https://en.wikipedia.org/wiki/Pskov ). Hoge witte muren met torens beschermde de oude stad en de kathedraal, gebouwd waar rustige rivier Pskova met de machtige Velikaja (de Grote) samenvloeit. Als kinderen ging ik met mijn zusje Masha elke zomer daar naartoe. Maar meer dan naar de stad gingen we naar de dacha, een zomerhuis van oma, dicht bij bossen en met een kleinere stroom Keb.

Lviv www.terralibera.pl

LVIV. De andere helft van de zomer verbleven we bij onze opa en oma van mijn vaders kant in Lviv in de Oekraïne (https://nl.wikipedia.org/wiki/Lviv ). Het ligt in het westen, vlakbij de grens met Polen. Het was een hele andere stad met die zuidelijke kastanje- en beukenbossen en heuvelachtige voorgebergte van Karpaty. Ik herinner ook de kleuren en de rijkdom van de centrale markt, gezellige terrasjes van de oude stad en de zangerige, in meer of mindere mate verstaanbare Oekraïense taal. Mijn eerste vreemde, of liever gezegd – andere taal. Net als in het Russisch, zijn er veel volksliederen in het Oekraïens, liederen die uit de diepe lagen van de ziel van het volk komen. Misschien daarom hou ik van zingen en gitaarspel.  Zo ook van echte gesprekken, door tijdverschillen en afstanden heen, voorbij de kronkels van woordenrivieren en over de taalbergen..

Ik zou nog veel meer kunnen vertellen. Heb je een vraag, hoor ik het of lees ik het.

Dank je voor het lezen, het was voor mij een hele ervaring om dit op te schrijven.

Hartegroet,

Anna

Song

Een reactie plaatsen

Geboren in Syrië in 1930, Ali Ahmad Said Esber (Adonis) schreef veel gedichten in Arabisch. hij studeerde filosofie en had uitgesproken ideeën over Syrië, Lebanon, over religie en vrijheid, en over hoe het leven is en hoort te zijn. Hij heeft vele literaire onderscheidingen gekregen en gaf les in de Sorbonne, Damascus University, en the Lebanese University. Hij woont in Paris.

Song

By Adonis

Bells on our eyelashes
and the death throes of words,
and I among fields of speech,
a knight on a horse made of dirt.
My lungs are my poetry, my eyes a book,
and I, under the skin of words,
on the beaming banks of foam,
a poet who sang and died
leaving this singed elegy
before the faces of poets,
for birds at the edge of sky.

Translated from Arabic by Khaled Mattawa

Lied

Belletjes aan onze wimpers
en de stuiptrekkingen van woorden,
en ik te midden van velden van spraak,
een ridder op een paard van modder.
Mijn longen zijn mijn poëzie, mijn ogen – een boek,
en ik, onder de woorden-vel,
op de stralende oevers van schuim,
een dichter die zong en stierf
en liet deze geblakerde elegie achter
in het aangezicht van dichters,
voor vogels aan de rand van de hemel.

Don Quichotte https://flic.kr/p/anX9W9

Nederlandse vertaling: Anna Krasko

Copyright Credit: Adonis, “Song” from Selected Poems, translated by Khaled Mattawa.

Copyright © 2010 by  Adonis. Reprinted by permission of Yale University Press.

Bron: https://www.poetryfoundation.org/poems/55317/song-56d236c840ba5

Adonis Interview: Religion Corrupted Poetry (4:30)

https://www.youtube.com/watch?v=oa7XaOoF3W4

Cover image: Marc Chagall – Don Quichot https://nl.pinterest.com/pin/558516791271995597/

Wie het ook is, die me hierheen bracht (gedicht)

Een reactie plaatsen

door Mewlana Jalaluddin Rumi

De hele dag denk ik erover, en dan, ’s nachts, praat ik erover.
Waar kom ik vandaan, en wat is de bedoeling voor me om hier te zijn?
Ik heb geen idee.
Mijn ziel komt ergens anders vandaan, daar ben ik van overtuigd,
en ik ben van plan daarheen terug te keren.
Deze dronkenschap begon in een andere kroeg.

Als ik daar terugkom,
zal ik volkomen nuchter zijn. En ondertussen,
zit ik als een vreemde vogel uit een verre land in deze volière.
De dag komt dat ik wegvlieg,
maar wie is het nu in mijn oor die mijn stem hoort?
Wie spreekt woorden uit mijn mond?

Wie kijkt naar buiten met mijn ogen? Wat is de ziel?
Ik kan niet ophouden met de vragen.
Als ik maar één slokje van een antwoord kon proeven,
zou ik uit deze gevangenis voor dronkaards kunnen ontsnappen.
Ik ben hier niet uit eigen wil gekomen, en ik kan ook niet op deze manier weg.
Wie het ook is, die me hierheen heeft gebracht, zal me ook weer naar huis moeten brengen.

Deze poëzie. Ik weet nooit wat ik ga zeggen.
Ik plan het niet.
Wanneer ik buiten het spreken erover ben,
word ik heel stil en zeg ik bijna niets.

Whoever Brought Me Here

by Mewlana Jalaluddin Rumi  

All day I think about it, then at night I say it.
Where did I come from, and what am I supposed to be doing?
I have no idea.
My soul is from elsewhere, I’m sure of that,
and I intend to end up there.

This drunkenness began in some other tavern.
When I get back around to that place,
I’ll be completely sober. Meanwhile,
I’m like a bird from another continent, sitting in this aviary.
The day is coming when I fly off,
but who is it now in my ear who hears my voice?
Who says words with my mouth?

Who looks out with my eyes? What is the soul?
I cannot stop asking.
If I could taste one sip of an answer,
I could break out of this prison for drunks.
I didn’t come here of my own accord, and I can’t leave that way.
Whoever brought me here, will have to take me home.

This poetry. I never know what I’m going to say.
I don’t plan it.
When I’m outside the saying of it,
I get very quiet and rarely speak at all.

Bron: All Poetry https://allpoetry.com/Whoever-Brought-Me-Here-

Vertaling en foto’s: Anna Krasko

Bij het Aanbreken van de Wereldvrede

Een reactie plaatsen

Heel helder nu, als duizenden sterren
Boven een akkerpad die leidt bergop,
De eerste streep van licht laat het moment herkennen
Van on-weerstaan-baar weten – oorlog zit erop.

Het hoeft niet meer, gekrijs, gekletter, herrie.
We leggen onze wapens – in onszelf – neer.
Vanuit de stilte komt een lied, en de materie
Slurpt deze wonderschone klanken, ongegeneerd.

I can See how you Shine, Sister,
I Feel what you Feel, Brother,
No war, just Peace.

Я слышу твои слова,
И то, что за словами,
Время Мира вo всём мире!
(Ya slyshu tvoi slova – I hear your words,
I to, chto ZA slovami – And that, what’s behind the words,
Vryemya Mira vo vsyom mire – It’s time for Peace in the whole world!)

Entendez-vous la nouvelle : l’heure est à la paix ?
(Do you hear the news: it’s time for peace)

Nire pozak muga guztiak hausten ditu, nire Familia.
(My joy breaks all borders, my Family. – Basque)

Ich spiele Ihnen gerne meine Musik vor, wenn sie Ihnen Freude bereitet.
(I will play for you my music, if it makes you glad – Deutsch)

我的家人，繁荣昌盛！
Wǒ de jiārén, fánróng chāngshèng! (My family, prosper! Han language, Chinese)

Paz y Libertad! (Peace and freedom, Spanish)
Barış ve özgürlük! (Peace and freedom, Turkish)
Wólakȟota na ohitika
(woh-lah-koh-tah na oh-hee-tee-kah – peace and sovereignty, Lakota)

Anna Krasko 2026

Blue Sky after Rain

Een reactie plaatsen

Blue Sky after Rain

Silence, peace and the Hidden

Everywhere,
there are those who know
the Hidden, the Source,
the conscious soul of the universe
weaving intelligence through life,
birthing kindness,
and the common spirit of the people,
bringing the inspiration to change our world
with insights so profound they can’t be said,
as though the universe were knowing
what it is to live our human life,
its inner poetry of realization
gifting us new meaning,
as all the while,
the cry of birds in the soft, early light
is blended through the colour of the sky,
the rain, and the rolling, languid swell
of the nearby river,
making tide bells clang and echo
all across the bay.

One intelligence underlies all life,
one universal soul breathes
through every heart,
and all is woven with the stars,
and sometimes we can almost hear
the fleeting, beautiful, and always silent
song of the eternal,
a hidden flower of light,
intuition, a silent poetry of realization
revealing the eternal becoming human
for the brief timespan of a life.

Subtle harmonies becoming visible
as fluid patterns of light,
the haunting cry of seagulls
playing with gentle winds above the river,
the sound of river bells heard
inside my heart,
the conscious eternal helping me find
an inner path into its hidden garden,
a place of silence deep inside me
where illuminations of new meaning
sometimes bring a fleeting moment,
a glimpse, no more, of wisdom,
while it suddenly begins to rain.

Paul Mulliner 2026

Cover image: Photo by Colin Watts on Unsplash

Pattern in a Botanical Garden in Utrecht

So Let Us Speak

Een reactie plaatsen

So let us speak of death.
Not in a covert way
With muffled metaphors
That bind to time in Space.

What’s it for you in song?
When form lets go and formless wave
Can’t be contained by eyes?
Where does it stand in Now?
Or rather, if not Now
How is it even real?
(What is real?)

Or is death a trick,
One of the poles
Supporting magic screen
Of sights and sounds?
And all these words should fly and fade
And be scattered in the winds…
The senses seem to dull,
Does it invite the Quiet,
Compels to look inside?
And yet, the ancient Sokar’s tale
Shows us how Ra — Sun’s path
Of death brings us new Light.
The cycle does not stop
Until, perhaps, it’s broken by a stronger light,
As wisemen tell us who are watching stars,
Feet firmly on the ground…

The steaming tea of words, of questions, seep
Through a fresh crack in my favourite cup.

See, in the very core of immortality
There stands a parent tree,
It nourishes the seedlings,
Feeds them light and mindful caress,
Even if it gets later weakened by the storms…
Now tell me, where is that death?
Does it somehow dwell
Between One’s In and Out breath?

      ***

I asked to speak of death,
But now with all my heart I wish
To hear you speaking of Sea,
Of beaches and of trees,
Of you, will you, please, do…

Anna Krasko 2026

P.S. voor mijn onvoorstelbaar mooie familie, dank dat je naast me staat, zit, bent en jouw tranen, lachen en het Zijn met me deelt

Mitakuye Oyasin, wij zijn allemaal familie 

 

Foto: Anna Krasko

Iets binnenin, dat helpt ons te verbinden

Een reactie plaatsen

Something Inside

Helps us connect

Something inside,
a spacious intelligence,
the silent voice of the timeless,
the conscious space
with no boundary
across the Universe
and in our deep inner core,
dissolves all separation
into itself.

Whenever we hold
a steady inward gaze,
we find it, quietly knowing
all there is to be known,
aware of itself inside
all of us everywhere,
it emerges into our life
as intuition
and knows
every moment
of our experience
of being human.

It’s generating all life
everywhere
by transforming itself
into complex streams
of woven biochemistry,
clusters of molecular
wave patterns like music
inside the orchestration
of every living cell.

. . .

(fragment from Something Inside by Paul Mulliner)

Revolve.

Een reactie plaatsen

(door Abhishek Singh)

“Revolve”

Agni: Why does the mind suffer, Satyavarya, the one with truth?

Shiva let the swirling clouds speak on his behalf.

“In a world which spins, naturally the mind will too.”

Agni : What may bring relief to the mind then?

Shiva: Stillnes.

Agni: How may I find that?

“You must enter chaos to embrace it”

Agni: …and upon finding it what will I know?

Shiva: “That everything is an expansion of each other.

Interwoven.

chaos emanates from stillness and stillness from chaos.”

Upon realizing this, you will not demean the mind, the body or even desires. You’d look at them as all interconnected, aiming towards a bigger goal.

You would look at that spinning not as dizzying but as an ecstatic dance merging back with creation.

A moment of peace from the furnace of your own making.

So, in a world which spins, the mind will too.

Let go of the fences and dance in ecstasy to the silent humming of the stars far across and to the rhythms of the sun within.

Revolve.

* * *
I want to say this to you,
it’s the most important thing ever,
working alone, or for family,
in silence or in chaos,
without reward, overwhelmed,
anxious, unseen or confused…

…you’re loved.

On a road chosen or on the one abandoned,
in fleeting happiness or in searing grief,
In meeting or in parting,
Bereft of clouds or with their weight,
As one or many, in presence or absence…

…you’re loved.

Abhishek Singh https://www.instagram.com/abhiart/p/C5NXPn_JUDk/

The Morning Glory

Een reactie plaatsen

Vanochtend kwam er een heel intens gevoel en dit gedicht (of een soort aanroeping?) Spreekt grote realiteit met de kleinere realiteit hier? Indringend, met de stem die vanaf alle muren en plafonds weerkaatst. Met een groots gevoel van dankbaarheid en verbinding.

I feel grateful that there is a place,
clean, soft, dry,
When my body asks for rest so I can lie,
When my eyes are tired, and close.

And I feel so thankful to be with you,
The wonderous Exalted One,
The life-bringing Divine,
The hall, the player, and the music,
All three are Thine,
And Thine is the glory.

I feel thankful for the simple gifts
Of delicious foods and sweet drinks.
Nothing short of wonder, all within reach,
Sustained are all my Relations
Without failing or breach.

And I feel thankful to be with you,
The wonderous Exalted One,
The life-bringing Divine,
Every imaginable colour is Thine,
And Thine is the glory
In the realm of No Time.

And I gaze in awe
At your green coves full of refreshing shades,
At your blue straights
With the tremble of ripples and the rustle of waves,
At the golden streams of light
Nourishing my every cell,
At sandy dunes and mountainous heights.

And I feel so thankful to be with you,
The wonderous Exalted One,
The life changing Divine,
The Dance, the Dream and the Breath are Thine,
And Thine is the glory.

Anna Krasko 2025

Gedicht gepubliceerd op mijn pagina op Substacks https://annakrasko.substack.com/

Je kunt mij en de site supporten met jouw donatie, elk bedrag is welkom, want deze maand komen er abonnementskosten van 360 euro. Bedankt voor de donaties, die ik al moge ontvangen!

Dank voor je aandacht, voor het lezen.

Banktrasfer en Paypal ook mogelijk, voor info: https://brongenoten.nl/about/

Frequentie Airport

3 reacties

Ik kwam bij, mijn adem nog vol en krachtig van wat ik net heb beleefd. De kat zat rustig naast me en keek met een piepklein vraagje in zijn groenige serene ogen.

 “Ik was net op een druk vliegveld, weet je… Nee, natuurlijk, weet je dat niet, maar ik vertel het je”, zei ik.

Ik liep door een grote zaal van een vliegveld, mensen stroomde links en rechts, de ene naar A, anderen naar D, overal duidelijke wegwijs-borden. Kunstverlichting, kleine winkeltjes met de dingen, die je meestal totaal niet nodig hebt… Ik liep in de menigte, toen was het me nog duidelijk, waar ik naar toe moest.

Opeens gleed mijn blik omhoog. Toen ik realiseerde, wat ik zag, kon ik niet anders dan stil staan en kijken. De zaal was enorm groot, het plafond was zo hoog, dat ik het niet kon zien hoe die “boven” eindigt. Het was van die mooie diepe blauwe kleur, die je soms ziet bij de schemering, als je geluk hebt.

De kleur was niet van één toon, het leek een beetje te ademen of misschien lichtelijk te trillen. In een prachtig, scherp contrast waren er ook torens te zien, figuren van allerlei rode tinten, als grote rotsen van Arizona, maar dan meer vloeibaar. Wat is dat???     

Verborgen in het volle zicht,

Enorm, diep,

Een mysterie.

Ik zette één stap naar voren, en nog één. Terwijl ik omhoogkeek, zocht mijn mind naar een duiding. Toen de deuren van de zaal in zicht kwamen, draaide ik om om de kleuren en vormen nog één keer te zien.

Eenmaal buiten, wist ik het, ik wist ineens wat het was. Al die kleuren, al die vormen – dat waren de coderingen! Een soort verhaal die door middel van frequenties uitgezonden was. Iedere mens die door deze zaal liep “las” deze informatie, wij mensen doen het aan de lopende band. Jullie, katten, kunnen het ook voortreffelijk doen, nietwaar? (Ik keek naar de kat, die nu rustig lag te slapen, alleen zijn oor bewoog zachtjes in antwoord op mijn volkomen onnodige vraag).

De hele geschiedenis was gedownload, nu uitpakkend in een waaierende golfbeweging. Het was een verhaal van een machtige beschaving die lang, lang, lang geleden glorieus opkwam, over hun trots en hun oorlogen, hun legendes en hun hoop. En hun abrupte einde. Een schok voelde ik, tot diep in mijn binnenste. En toen kwam er ook boosheid.

Wie heeft het zo besloten?! Al de mensen, de reizigers, die nietsvermoedend gewoon door de zaal lopen… En nu met al die oorlog en verderf opgeschept waren… Zelfs als ze onbewust door het vliegveld wandelden, hebben ze de download te pakken! De kinderen ook! Was er een waarschuwing bij de ingang of zo?

Al deze vragen popte in mij op als exploderende popcorn onder de glazen deksel. Ik merkte hoe zwaar en hevig mijn adem werd. Elke maiszaadje ontplofte, en weer en weer, tot duizenden kleine gouden spettertjes…

De kat keek me nu aandachtig aan alsof ik ook in duizenden spettertjes veranderde. “Jij windt je op over de coderingen, die ze op die manier hebben doorgegeven? JIJ LEEFT… En jij vertelt dit verhaal nu aan mij zonder mij daarover te vragen. Of niet soms?”

Zijn ogen lachten. Het was nu helemaal stil onder de deksel.

Anna Krasko 2025