Wie het ook is, die me hierheen bracht (gedicht)

Een reactie plaatsen

door Mewlana Jalaluddin Rumi

De hele dag denk ik erover, en dan, ’s nachts, praat ik erover.
Waar kom ik vandaan, en wat is de bedoeling voor me om hier te zijn?
Ik heb geen idee.
Mijn ziel komt ergens anders vandaan, daar ben ik van overtuigd,
en ik ben van plan daarheen terug te keren.
Deze dronkenschap begon in een andere kroeg.

Als ik daar terugkom,
zal ik volkomen nuchter zijn. En ondertussen,
zit ik als een vreemde vogel uit een verre land in deze volière.
De dag komt dat ik wegvlieg,
maar wie is het nu in mijn oor die mijn stem hoort?
Wie spreekt woorden uit mijn mond?

Wie kijkt naar buiten met mijn ogen? Wat is de ziel?
Ik kan niet ophouden met de vragen.
Als ik maar één slokje van een antwoord kon proeven,
zou ik uit deze gevangenis voor dronkaards kunnen ontsnappen.
Ik ben hier niet uit eigen wil gekomen, en ik kan ook niet op deze manier weg.
Wie het ook is, die me hierheen heeft gebracht, zal me ook weer naar huis moeten brengen.

Deze poëzie. Ik weet nooit wat ik ga zeggen.
Ik plan het niet.
Wanneer ik buiten het spreken erover ben,
word ik heel stil en zeg ik bijna niets.

Whoever Brought Me Here

by Mewlana Jalaluddin Rumi  

All day I think about it, then at night I say it.
Where did I come from, and what am I supposed to be doing?
I have no idea.
My soul is from elsewhere, I’m sure of that,
and I intend to end up there.

This drunkenness began in some other tavern.
When I get back around to that place,
I’ll be completely sober. Meanwhile,
I’m like a bird from another continent, sitting in this aviary.
The day is coming when I fly off,
but who is it now in my ear who hears my voice?
Who says words with my mouth?

Who looks out with my eyes? What is the soul?
I cannot stop asking.
If I could taste one sip of an answer,
I could break out of this prison for drunks.
I didn’t come here of my own accord, and I can’t leave that way.
Whoever brought me here, will have to take me home.

This poetry. I never know what I’m going to say.
I don’t plan it.
When I’m outside the saying of it,
I get very quiet and rarely speak at all.

Bron: All Poetry https://allpoetry.com/Whoever-Brought-Me-Here-

Vertaling en foto’s: Anna Krasko

Bij het Aanbreken van de Wereldvrede

Een reactie plaatsen

Heel helder nu, als duizenden sterren
Boven een akkerpad die leidt bergop,
De eerste streep van licht laat het moment herkennen
Van on-weerstaan-baar weten – oorlog zit erop.

Het hoeft niet meer, gekrijs, gekletter, herrie.
We leggen onze wapens – in onszelf – neer.
Vanuit de stilte komt een lied, en de materie
Slurpt deze wonderschone klanken, ongegeneerd.

I can See how you Shine, Sister,
I Feel what you Feel, Brother,
No war, just Peace.

Я слышу твои слова,
И то, что за словами,
Время Мира вo всём мире!
(Ya slyshu tvoi slova – I hear your words,
I to, chto ZA slovami – And that, what’s behind the words,
Vryemya Mira vo vsyom mire – It’s time for Peace in the whole world!)

Entendez-vous la nouvelle : l’heure est à la paix ?
(Do you hear the news: it’s time for peace)

Nire pozak muga guztiak hausten ditu, nire Familia.
(My joy breaks all borders, my Family. – Basque)

Ich spiele Ihnen gerne meine Musik vor, wenn sie Ihnen Freude bereitet.
(I will play for you my music, if it makes you glad – Deutsch)

我的家人，繁荣昌盛！
Wǒ de jiārén, fánróng chāngshèng! (My family, prosper! Han language, Chinese)

Paz y Libertad! (Peace and freedom, Spanish)
Barış ve özgürlük! (Peace and freedom, Turkish)
Wólakȟota na ohitika
(woh-lah-koh-tah na oh-hee-tee-kah – peace and sovereignty, Lakota)

Anna Krasko 2026

Blue Sky after Rain

Een reactie plaatsen

Blue Sky after Rain

Silence, peace and the Hidden

Everywhere,
there are those who know
the Hidden, the Source,
the conscious soul of the universe
weaving intelligence through life,
birthing kindness,
and the common spirit of the people,
bringing the inspiration to change our world
with insights so profound they can’t be said,
as though the universe were knowing
what it is to live our human life,
its inner poetry of realization
gifting us new meaning,
as all the while,
the cry of birds in the soft, early light
is blended through the colour of the sky,
the rain, and the rolling, languid swell
of the nearby river,
making tide bells clang and echo
all across the bay.

One intelligence underlies all life,
one universal soul breathes
through every heart,
and all is woven with the stars,
and sometimes we can almost hear
the fleeting, beautiful, and always silent
song of the eternal,
a hidden flower of light,
intuition, a silent poetry of realization
revealing the eternal becoming human
for the brief timespan of a life.

Subtle harmonies becoming visible
as fluid patterns of light,
the haunting cry of seagulls
playing with gentle winds above the river,
the sound of river bells heard
inside my heart,
the conscious eternal helping me find
an inner path into its hidden garden,
a place of silence deep inside me
where illuminations of new meaning
sometimes bring a fleeting moment,
a glimpse, no more, of wisdom,
while it suddenly begins to rain.

Paul Mulliner 2026

Cover image: Photo by Colin Watts on Unsplash

Pattern in a Botanical Garden in Utrecht

So Let Us Speak

Een reactie plaatsen

So let us speak of death.
Not in a covert way
With muffled metaphors
That bind to time in Space.

What’s it for you in song?
When form lets go and formless wave
Can’t be contained by eyes?
Where does it stand in Now?
Or rather, if not Now
How is it even real?
(What is real?)

Or is death a trick,
One of the poles
Supporting magic screen
Of sights and sounds?
And all these words should fly and fade
And be scattered in the winds…
The senses seem to dull,
Does it invite the Quiet,
Compels to look inside?
And yet, the ancient Sokar’s tale
Shows us how Ra — Sun’s path
Of death brings us new Light.
The cycle does not stop
Until, perhaps, it’s broken by a stronger light,
As wisemen tell us who are watching stars,
Feet firmly on the ground…

The steaming tea of words, of questions, seep
Through a fresh crack in my favourite cup.

See, in the very core of immortality
There stands a parent tree,
It nourishes the seedlings,
Feeds them light and mindful caress,
Even if it gets later weakened by the storms…
Now tell me, where is that death?
Does it somehow dwell
Between One’s In and Out breath?

      ***

I asked to speak of death,
But now with all my heart I wish
To hear you speaking of Sea,
Of beaches and of trees,
Of you, will you, please, do…

Anna Krasko 2026

P.S. voor mijn onvoorstelbaar mooie familie, dank dat je naast me staat, zit, bent en jouw tranen, lachen en het Zijn met me deelt

Mitakuye Oyasin, wij zijn allemaal familie 

 

Foto: Anna Krasko

Iets binnenin, dat helpt ons te verbinden

Een reactie plaatsen

Something Inside

Helps us connect

Something inside,
a spacious intelligence,
the silent voice of the timeless,
the conscious space
with no boundary
across the Universe
and in our deep inner core,
dissolves all separation
into itself.

Whenever we hold
a steady inward gaze,
we find it, quietly knowing
all there is to be known,
aware of itself inside
all of us everywhere,
it emerges into our life
as intuition
and knows
every moment
of our experience
of being human.

It’s generating all life
everywhere
by transforming itself
into complex streams
of woven biochemistry,
clusters of molecular
wave patterns like music
inside the orchestration
of every living cell.

. . .

(fragment from Something Inside by Paul Mulliner)

Revolve.

Een reactie plaatsen

(door Abhishek Singh)

“Revolve”

Agni: Why does the mind suffer, Satyavarya, the one with truth?

Shiva let the swirling clouds speak on his behalf.

“In a world which spins, naturally the mind will too.”

Agni : What may bring relief to the mind then?

Shiva: Stillnes.

Agni: How may I find that?

“You must enter chaos to embrace it”

Agni: …and upon finding it what will I know?

Shiva: “That everything is an expansion of each other.

Interwoven.

chaos emanates from stillness and stillness from chaos.”

Upon realizing this, you will not demean the mind, the body or even desires. You’d look at them as all interconnected, aiming towards a bigger goal.

You would look at that spinning not as dizzying but as an ecstatic dance merging back with creation.

A moment of peace from the furnace of your own making.

So, in a world which spins, the mind will too.

Let go of the fences and dance in ecstasy to the silent humming of the stars far across and to the rhythms of the sun within.

Revolve.

* * *
I want to say this to you,
it’s the most important thing ever,
working alone, or for family,
in silence or in chaos,
without reward, overwhelmed,
anxious, unseen or confused…

…you’re loved.

On a road chosen or on the one abandoned,
in fleeting happiness or in searing grief,
In meeting or in parting,
Bereft of clouds or with their weight,
As one or many, in presence or absence…

…you’re loved.

Abhishek Singh https://www.instagram.com/abhiart/p/C5NXPn_JUDk/

The Morning Glory

Een reactie plaatsen

Vanochtend kwam er een heel intens gevoel en dit gedicht (of een soort aanroeping?) Spreekt grote realiteit met de kleinere realiteit hier? Indringend, met de stem die vanaf alle muren en plafonds weerkaatst. Met een groots gevoel van dankbaarheid en verbinding.

I feel grateful that there is a place,
clean, soft, dry,
When my body asks for rest so I can lie,
When my eyes are tired, and close.

And I feel so thankful to be with you,
The wonderous Exalted One,
The life-bringing Divine,
The hall, the player, and the music,
All three are Thine,
And Thine is the glory.

I feel thankful for the simple gifts
Of delicious foods and sweet drinks.
Nothing short of wonder, all within reach,
Sustained are all my Relations
Without failing or breach.

And I feel thankful to be with you,
The wonderous Exalted One,
The life-bringing Divine,
Every imaginable colour is Thine,
And Thine is the glory
In the realm of No Time.

And I gaze in awe
At your green coves full of refreshing shades,
At your blue straights
With the tremble of ripples and the rustle of waves,
At the golden streams of light
Nourishing my every cell,
At sandy dunes and mountainous heights.

And I feel so thankful to be with you,
The wonderous Exalted One,
The life changing Divine,
The Dance, the Dream and the Breath are Thine,
And Thine is the glory.

Anna Krasko 2025

Gedicht gepubliceerd op mijn pagina op Substacks https://annakrasko.substack.com/

Je kunt mij en de site supporten met jouw donatie, elk bedrag is welkom, want deze maand komen er abonnementskosten van 360 euro. Bedankt voor de donaties, die ik al moge ontvangen!

Dank voor je aandacht, voor het lezen.

Banktrasfer en Paypal ook mogelijk, voor info: https://brongenoten.nl/about/

Frequentie Airport

3 reacties

Ik kwam bij, mijn adem nog vol en krachtig van wat ik net heb beleefd. De kat zat rustig naast me en keek met een piepklein vraagje in zijn groenige serene ogen.

 “Ik was net op een druk vliegveld, weet je… Nee, natuurlijk, weet je dat niet, maar ik vertel het je”, zei ik.

Ik liep door een grote zaal van een vliegveld, mensen stroomde links en rechts, de ene naar A, anderen naar D, overal duidelijke wegwijs-borden. Kunstverlichting, kleine winkeltjes met de dingen, die je meestal totaal niet nodig hebt… Ik liep in de menigte, toen was het me nog duidelijk, waar ik naar toe moest.

Opeens gleed mijn blik omhoog. Toen ik realiseerde, wat ik zag, kon ik niet anders dan stil staan en kijken. De zaal was enorm groot, het plafond was zo hoog, dat ik het niet kon zien hoe die “boven” eindigt. Het was van die mooie diepe blauwe kleur, die je soms ziet bij de schemering, als je geluk hebt.

De kleur was niet van één toon, het leek een beetje te ademen of misschien lichtelijk te trillen. In een prachtig, scherp contrast waren er ook torens te zien, figuren van allerlei rode tinten, als grote rotsen van Arizona, maar dan meer vloeibaar. Wat is dat???     

Verborgen in het volle zicht,

Enorm, diep,

Een mysterie.

Ik zette één stap naar voren, en nog één. Terwijl ik omhoogkeek, zocht mijn mind naar een duiding. Toen de deuren van de zaal in zicht kwamen, draaide ik om om de kleuren en vormen nog één keer te zien.

Eenmaal buiten, wist ik het, ik wist ineens wat het was. Al die kleuren, al die vormen – dat waren de coderingen! Een soort verhaal die door middel van frequenties uitgezonden was. Iedere mens die door deze zaal liep “las” deze informatie, wij mensen doen het aan de lopende band. Jullie, katten, kunnen het ook voortreffelijk doen, nietwaar? (Ik keek naar de kat, die nu rustig lag te slapen, alleen zijn oor bewoog zachtjes in antwoord op mijn volkomen onnodige vraag).

De hele geschiedenis was gedownload, nu uitpakkend in een waaierende golfbeweging. Het was een verhaal van een machtige beschaving die lang, lang, lang geleden glorieus opkwam, over hun trots en hun oorlogen, hun legendes en hun hoop. En hun abrupte einde. Een schok voelde ik, tot diep in mijn binnenste. En toen kwam er ook boosheid.

Wie heeft het zo besloten?! Al de mensen, de reizigers, die nietsvermoedend gewoon door de zaal lopen… En nu met al die oorlog en verderf opgeschept waren… Zelfs als ze onbewust door het vliegveld wandelden, hebben ze de download te pakken! De kinderen ook! Was er een waarschuwing bij de ingang of zo?

Al deze vragen popte in mij op als exploderende popcorn onder de glazen deksel. Ik merkte hoe zwaar en hevig mijn adem werd. Elke maiszaadje ontplofte, en weer en weer, tot duizenden kleine gouden spettertjes…

De kat keek me nu aandachtig aan alsof ik ook in duizenden spettertjes veranderde. “Jij windt je op over de coderingen, die ze op die manier hebben doorgegeven? JIJ LEEFT… En jij vertelt dit verhaal nu aan mij zonder mij daarover te vragen. Of niet soms?”

Zijn ogen lachten. Het was nu helemaal stil onder de deksel.

Anna Krasko 2025

Een ode aan de grondtroepen

Een reactie plaatsen

Een diepe buiging
Voor het dragen van jou en mij
Voor het spreken van het Ware Hart

Gevallen of gekozen
Staande nu hier zij aan zij
Opnieuw het sieraad smedend
van de Echte Oorspronkelijke Mens

De zwaarden zullen vallen
met het verbinden van de werelden
Een oorverdovende stilte zal klinken
tot ver voorbij deze realiteitsgrenzen

In het Nu is er Leven
Achter het Nu zijn we Thuis
De Eer is in ieders pad te vinden
en het startschot van Leven
wordt door het Samen gegeven

Jullie moed is in alles geweten
Jullie moed is in Alles geweten.

Jara

Beeld: door Wiokish (https://www.deviantart.com/wiokish/gallery?page=8)

Uitstrekken van de horizon

Een reactie plaatsen

Omdat de lucht zo volmaakt blauw is
Stromen tranen uit mijn ogen…
(~ The Beatles)

Ik ben, ik adem, ik besta,
Ik zie, ik luister, ik besef.
Als ik naar buiten kijk, lijk “ik“ begrensd…
Als ik naar binnen luister, ken ik geen eind, geen tijd…

Omdat ik me gehoord voel – spreek ik,
Omdat ik me ongehoord voel – brul ik,
Omdat ik toegesproken ben – luister ik,
Omdat ik me geliefd voel – danst mijn hart, in resonantie,
Omdat ik liefheb – ontvouwt zich het Universum
In triljoenen trillende sprankelingen.

Ik heb gekeken en geluisterd, en geluisterd,
En mij verwonderd hoe de wereld is of lijkt,
Hoe lusteloos en aan het beeld gekluisterd,
Met ingehouden adem, hopeloos te klein…

Verblind door de illusie, schouwspel, Maya,
Mayaanse spel met bal, met dood, met vuur,
Zijn wij geen medescheppers van ons wereld, Gaia,
De wonderlijke, tijdloze Natuur?

Er is zoveel gebeurd, ik sliep, was ziek, liet steken vallen…
Nu zijn mijn ogen open, en mijn hart.
We zijn terug, we passen niet in mallen,
Het leven in opmars – ter zee, te lucht, ter Aard.

Alert, gewaar en hart-verwarmend, kloppend
Met sterrenpuls, met stralen van de Zon,
Aanschouwd, doorzien door nieuwe, oude ogen…
En wordt steeds lichter, breder horizon…

Anna Krasko 2025