So let us speak of death. Not in a covert way With muffled metaphors That bind to time in Space.
What’s it for you in song? When form lets go and formless wave Can’t be contained by eyes? Where does it stand in Now? Or rather, if not Now How is it even real? (What is real?)
Or is death a trick, One of the poles Supporting magic screen Of sights and sounds? And all these words should fly and fade And be scattered in the winds… The senses seem to dull, Does it invite the Quiet, Compels to look inside? And yet, the ancient Sokar’s tale Shows us how Ra — Sun’s path Of death brings us new Light. The cycle does not stop Until, perhaps, it’s broken by a stronger light, As wisemen tell us who are watching stars, Feet firmly on the ground…
The steaming tea of words, of questions, seep Through a fresh crack in my favourite cup.
See, in the very core of immortality There stands a parent tree, It nourishes the seedlings, Feeds them light and mindful caress, Even if it gets later weakened by the storms… Now tell me, where is that death? Does it somehow dwell Between One’s In and Out breath?
***
I asked to speak of death, But now with all my heart I wish To hear you speaking of Sea, Of beaches and of trees, Of you, will you, please, do…
Anna Krasko 2026
P.S. voor mijn onvoorstelbaar mooie familie, dank dat je naast me staat, zit, bent en jouw tranen, lachen en het Zijn met me deelt
De inleiding van het mooie boek van Suzanne Simard, een Canadese die haar verwondering en haar bevindingen onthult over het leven, communiceren en verbindingen van bomen in bossen.
Inleiding
VERBINDINGEN
Generaties lang heeft mijn familie de kost verdiend met het kappen van bossen. Ons voortbestaan was afhankelijk geweest van dit nederige beroep.
Het is mijn nalatenschap.
Ikzelf heb ook een behoorlijk aantal bomen gekapt.
Maar niets leeft op onze planeet zonder dood en verval. Hieruit ontspringt nieuw leven, en uit deze geboorte zal nieuwe dood voortkomen. Deze spiraal van leven leerde me ook een zaaier te worden, een planter van zaailingen, een bewaker van jonge boompjes, een onderdeel van de cyclus. Het bos zelf maakt deel uit van veel grotere cycli: de opbouw van de bodem, de migratie van soorten en de wateromloop van oceanen. De bron van schone lucht, zuiver water en goed voedsel.
Er schuilt een nodige wijsheid in het geven en nemen van de natuur – haar stille overeenkomsten en zoektocht naar evenwicht. Er schuilt een buitengewone vrijgevigheid in.
Een boom in Schwarzwald, Duitsland
Het werken aan de ontrafeling van wat het was wat de bossen “doet tikken”, en hoe ze verbonden zijn met de aarde, vuur en water, maakte van mij een wetenschapper. Ik observeerde het bos en ik luisterde. Ik volgde waar mijn nieuwsgierigheid me heen leidde, ik luisterde naar de verhalen van mijn familie en mijn volk, en ik leerde van de onderzoekers. Stapje voor stapje – puzzelstuk na puzzelstuk – stopte ik alles wat ik had in mijn zoektocht naar wat er nodig is om de natuur te genezen.
Ik had het geluk een van de eersten te worden van de nieuwe generatie vrouwen in de houtkapsector, maar wat ik aantrof, was niet te begrijpen. Integendeel, ik ontdekte uitgestrekte landschappen zonder bomen, bodems ontdaan van de complexiteit van de natuur, een aanhoudende hardheid van de elementen, gemeentes ontdaan van oude bomen, waardoor de jonge bomen kwetsbaar waren, en een industriële orde die vreselijk misplaatst aanvoelde. De industrie had de oorlog verklaard aan die delen van het ecosysteem – de bladplanten en loofbomen, de knabbelaars, scharrelaars en teisteraars – die werden gezien als concurrenten en parasieten van handelsgewassen, maar waarvan ik ontdekte dat ze noodzakelijk waren voor het genezen van de aarde. Het hele bos – centraal in mijn bestaan en mijn gevoel voor het universum – leed onder deze verstoring, en daardoor leed al het andere er ook onder.
Ik ging op wetenschappelijke expedities om uit te zoeken waar we zo vreselijk de mist in waren gegaan en om de mysteries te ontrafelen waarom het land zichzelf herstelde wanneer het aan zijn lot werd overgelaten – zoals ik had zien gebeuren toen mijn voorouders bomen begonnen te kapen op wat lichtere manier. Gaandeweg werd het mysterieus, bijna griezelig, hoe mijn werk zich in gelijke tred ontvouwde met mijn persoonlijke leven, net zo nauw verweven als de delen van het ecosysteem die ik bestudeerde.
“Ik ontdekte dat ze zich bevinden in een web van onderlinge afhankelijkheid, verbonden door een systeem van ondergrondse kanalen, waar ze dingen bemerken, verbinden en relaties vormen met zo een oeroude complexiteit en wijsheid dat het niet langer ontkend kan worden. “
De bomen onthulden al snel verbluffende geheimen. Ik ontdekte dat ze zich bevinden in een web van onderlinge afhankelijkheid, verbonden door een systeem van ondergrondse kanalen, waar ze dingen bemerken, verbinden en relaties vormen met zo een oeroude complexiteit en wijsheid dat het niet langer ontkend kan worden. Ik voerde honderden experimenten uit, waarbij de ene ontdekking tot de volgende leidde, en door deze zoektocht ontdekte ik de lessen van boom-tot-boomcommunicatie, van de relaties die een bosgemeenschap creëren. Het bewijs was aanvankelijk zeer controversieel, maar de wetenschappelijke bevindingen staan nu bekend als grondig, peer-reviewed en veelvuldig gepubliceerd. Het is geen sprookje, geen verbeelding, geen magische eenhoorn en geen fictie uit een Hollywoodfilm.
Deze ontdekkingen stellen veel van de beheerpraktijken ter discussie die het voortbestaan van onze bossen bedreigen, vooral nu de natuur worstelt om zich aan te passen aan een opwarmende wereld.
Mijn vragen begonnen vanuit een oprechte bezorgdheid over de toekomst van onze bossen, maar groeiden uit tot een intense nieuwsgierigheid, waarbij de ene aanwijzing de andere opvolgde, over hoe het bos meer was dan alleen wat bomen bij elkaar.
In deze zoektocht naar de waarheid hebben de bomen me laten zien hoe sensitief en ontvankelijk ze zijn, hoe ze verbinden en met elkaar communiceren. Wat begon als een erfenis, en vervolgens als een plek uit mijn jeugd, een soort van troost en avontuur in West-Canada, is uitgegroeid tot een dieper begrip van de intelligentie van het bos en, nog meer, een verkenning van hoe we ons respect voor deze wijsheid kunnen herwinnen en onze relatie met de natuur kunnen helen.
Tree, Syria – (c)Taras Kalapun
Een van de eerste aanwijzingen kwam toen ik de berichten aan het aftappen was die de bomen heen en weer stuurden via een cryptisch ondergronds netwerk van schimmels. Toen ik het verborgen pad van de gesprekken volgde, leerde ik dat dit netwerk doordringt in de hele bosbodem en alle bomen verbindt in een netwerk van boomgroepen met schimmelverbindingen ertussen. Een schematische kaart onthulde, tot mijn verbijstering, dat de grootste, oudste bomen de bron zijn van schimmelverbindingen met opkomende zaailingen. Bovendien staan ze in verbinding met alle buren, jong en oud, en dienen ze als spil in een jungle van draden, synapsen en knooppunten. Ik neem je mee op reis die het meest schokkende aspect van dit patroon onthulde: dat het overeenkomsten vertoont met ons eigen menselijke brein. Daarin nemen oud en jong elkaar waar, communiceren en reageren ze op elkaar door chemische signalen uit te zenden. Chemicaliën die identiek zijn aan onze eigen neurotransmitters. Signalen die ontstaan door ionen die door schimmelmembranen stromen.
De oudere bomen kunnen onderscheiden welke zaailing uit hun familie is.
De oude bomen zorgen voor de jongen boompjes en voorzien hen van voedsel en water, net zoals wij dat met onze eigen kinderen doen. Rede genoeg om erbij stil te staan, diep adem te halen en na te denken over de sociale aard van het bos en hoe cruciaal dit is voor de evolutie. Het schimmelnetwerk lijkt de algemene conditie van bomen te promoten. En meer. Deze oude bomen bemoederen hun kinderen.
Snow capped by Judy Williams
De Moederbomen.
Wanneer Moederbomen – de majestueuze knooppunten in het centrum van communicatie, bescherming en bewustzijn in het bos – sterven, geven ze hun wijsheid door aan hun verwanten, generatie na generatie, en delen ze de kennis van wat helpt en wat schaadt, wie vriend of vijand is, en hoe zich aan te passen en te overleven in een steeds veranderend landschap. Het is wat alle ouders doen.
Hoe is het mogelijk dat ze waarschuwingssignalen, berichten van erkenning en veiligheidsmeldingen net zo snel kunnen versturen als telefoontjes? Hoe helpen ze elkaar door nood en ziekte heen? Waarom vertonen ze menselijk gedrag en waarom functioneren ze als een burgermaatschappij?
Na mijn leven lang bosdetective te zijn geweest, is mijn perceptie van het bos op de kop gezet. Met elke nieuwe onthulling raak ik dieper verankerd in het bos. Het wetenschappelijke bewijs is onmogelijk te negeren: het bos is geprogrammeerd voor wijsheid, bewustzijn en genezing.
Dit is geen boek over hoe we de bomen kunnen redden.
Dit is een boek over hoe de bomen ons zouden kunnen redden.
Something inside, a spacious intelligence, the silent voice of the timeless, the conscious space with no boundary across the Universe and in our deep inner core, dissolves all separation into itself.
Whenever we hold a steady inward gaze, we find it, quietly knowing all there is to be known, aware of itself inside all of us everywhere, it emerges into our life as intuition and knows every moment of our experience of being human.
It’s generating all life everywhere by transforming itself into complex streams of woven biochemistry, clusters of molecular wave patterns like music inside the orchestration of every living cell.
Stel je voor dat een vriendin je vertelt over de details van haar dag en, in plaats van te luisteren naar wat er gezegd wordt, komen er één voor één luidruchtige gedachten in je op. Deze gedachten kunnen bepaalde details van haar verhaal in twijfel trekken, het eens of oneens zijn met haar beoordeling van een situatie waarover ze vertelt, of zelfs afdwalen naar details van je dag of of je vanochtend de katten eten hebt gegeven.
Gedachten luisteren niet. Alleen bewustzijn doet dat. Besef dat jij de bewuste ruimte bent waarin je vriendin praat. Voel het bewustzijn van aanwezig zijn van het innerlijke lichaam en de geest. Dat bewustzijn is van nature wakker en stil. Het luistert moeiteloos. Als er luidruchtige gedachten opkomen tijdens het luisteren, zie het gewoon. Door ze te zien, herkent de innerlijke ruimte zichzelf weer.
Wanneer een stem opkomt die je vertelt dat “je meer moet luisteren”, herken dan die gedachte. Die gedachte is geen luisteren. Door elke gedachte op te merken, mag de gedachte een natuurlijke dood sterven. Elke gedachte ontstaat uit en verdwijnt in de ruimte. Terwijl elke gedachte sterft, blijft de ruimte over die werkelijk luistert. Deze ruimte bevat oprechte compassie. Daarom zal elke reactie op je vriend(in) die vanuit die ruimte komt, van nature compassievol zijn.
Uit: Reflections of the One Life van Scott Kiloby
Listening
Does thought listen?
Imagine a friend telling you about the details of her day and, rather that hearing what is being said, noisy thoughts are coming up one by one in your mind. These thoughts may be questioning certain details of her story, agreeing or disagreeing with her assessment of some situation she is telling you about, or even wandering into details of your day or whether you fed the cats this morning.
Thought does not listen. Only awareness does. Recognize that you are the aware space in which your friend is talking. Sense the present awareness of the inner body and mind. That awareness is naturally awake and quiet. It effortlessly listens. If any noisy thoughts arise while listening, simply see them. In seeing them, the inward space recognizes itself again.
When a voice arises that tells you that “you should listen more,” just notice that thought. That thought isn’t listening. In noticing each thought, the thought is allowed to die its natural death. Every thought arises and falls from the space. As each thought dies, what is left is the space that is truly listening. This space contains true compassion. Therefore, any response to your friend that comes from that space will be naturally compassionate.
Agni: Why does the mind suffer, Satyavarya, the one with truth?
Shiva let the swirling clouds speak on his behalf.
“In a world which spins, naturally the mind will too.”
Agni : What may bring relief to the mind then?
Shiva: Stillnes.
Agni: How may I find that?
“You must enter chaos to embrace it”
Agni: …and upon finding it what will I know?
Shiva: “That everything is an expansion of each other.
Interwoven.
chaos emanates from stillness and stillness from chaos.”
Upon realizing this, you will not demean the mind, the body or even desires. You’d look at them as all interconnected, aiming towards a bigger goal.
You would look at that spinning not as dizzying but as an ecstatic dance merging back with creation.
A moment of peace from the furnace of your own making.
So, in a world which spins, the mind will too.
Let go of the fences and dance in ecstasy to the silent humming of the stars far across and to the rhythms of the sun within.
Revolve.
* * * I want to say this to you, it’s the most important thing ever, working alone, or for family, in silence or in chaos, without reward, overwhelmed, anxious, unseen or confused…
…you’re loved.
On a road chosen or on the one abandoned, in fleeting happiness or in searing grief, In meeting or in parting, Bereft of clouds or with their weight, As one or many, in presence or absence…
Vanochtend kwam er een heel intens gevoel en dit gedicht (of een soort aanroeping?) Spreekt grote realiteit met de kleinere realiteit hier? Indringend, met de stem die vanaf alle muren en plafonds weerkaatst. Met een groots gevoel van dankbaarheid en verbinding.
I feel grateful that there is a place, clean, soft, dry, When my body asks for rest so I can lie, When my eyes are tired, and close.
And I feel so thankful to be with you, The wonderous Exalted One, The life-bringing Divine, The hall, the player, and the music, All three are Thine, And Thine is the glory.
I feel thankful for the simple gifts Of delicious foods and sweet drinks. Nothing short of wonder, all within reach, Sustained are all my Relations Without failing or breach.
And I feel thankful to be with you, The wonderous Exalted One, The life-bringing Divine, Every imaginable colour is Thine, And Thine is the glory In the realm of No Time.
And I gaze in awe At your green coves full of refreshing shades, At your blue straights With the tremble of ripples and the rustle of waves, At the golden streams of light Nourishing my every cell, At sandy dunes and mountainous heights.
And I feel so thankful to be with you, The wonderous Exalted One, The life changing Divine, The Dance, the Dream and the Breath are Thine, And Thine is the glory.
Je kunt mij en de site supporten met jouw donatie, elk bedrag is welkom, want deze maand komen er abonnementskosten van 360 euro. Bedankt voor de donaties, die ik al moge ontvangen!
(een hoofdstuk uit het boek “The Extraterrestrial Species Almanac” van Craig Campobasso, de Nederlandse vertaling van de tekst)
Universele oorsprong: Het Hagedis-volk is een volk van onderaardse bewoners van Lacerta, een klein noordelijk sterrenbeeld.
Fysieke eigenschappen: Mannen en vrouwen zijn tussen de 1,75 en 1,95 meter lang. Hun torso’s hebben buigzame benige platen en hun limoengroene huid heeft een patroon zoals een slangenhuid. Ze hebben de gebruikelijke reptielenspleetogen in geel, bruin, goud of soms groen. Ze hebben vier vingers en een duim, en vijf tenen. Vrouwen leiden hun samenleving, niet bij wijze van monarchie, maar als sociale begeleiders naar verlichting.
Geloofssysteem: De Lizardian People geloven in de Kosmische Wet van Eén. Ze geloven dat Bron, het hart en de ziel van de Schepping, met alles verbonden is door het weven van licht, en dat het creëren van licht in je leven niet alleen grote vreugde in je eigen leven brengt, maar ook in dat van anderen.
Kosmische agenda: Als leden van de Galacterian Alignment zijn de Lizardian People analytische denkers en bestuderen ze sociaal gedrag bij andere rassen. Ze houden toezicht op hun negatieve reptiel-tegenhangers en brengen zoveel mogelijk van hen naar het licht van bewustzijn. Ze willen dat aardbewoners weten dat reptielen en Hagedis-mensen, of een hybride van beide, niet allemaal barbaars zijn, en dat de negatieve afdeling minimaal is vergeleken met hun gehele verlichte samenleving. Ze willen erkend worden als volledig bewuste wezens, wakker en bewust van de ware betekenis van het leven: liefde.
Technologie: Naast Galacterian-voertuigen hebben Lizardian People moederschepen en vlootschepen in buisvorm.
Bewustzijnsvermogens: Lizardian People zijn volledig bewuste, soevereine en telepathische wezens. Ze creëren etherische muziek, zoals walvissen liederen maken, en verspreiden de melodieën via de heldere luchtgolven om een partner aan te trekken, als een telepathisch feromoon.
Dimensionale capaciteit: Lizardian People hebben een multirealm-zeggenschap.
Lizardian People
Universal Origin: Lizardian People are subterranean dwellers from Lacerta, a small northern constellation.
Physical Characteristics: Males and females stand anywhere from five nine to six five. Their torsos have malleable boney plates and their lime-green flesh is patterned after snakeskin. They have the normal slit reptilian eyes, colored yellow, brown, gold, or sometimes green. They have four fingers and a thumb, and five toes. Females run their society, not as Monarchs, but as social stewards towards enlightenment.
Belief System: Lizardian People believe in the Cosmic Law of One. They believe that Source, the heart and soul of Creation, is interconnected to all through the weaving of light, and that creating light in one’s life not only brings great joy into your sphere, but to others.
Cosmic Agenda: As members of the Galacterian Alignment, Lizardian People are analytical thinkers and study social behavior in other races. They oversee their negative reptile counterparts, and bring as many of them into the light of consciousness as they can. They want Earth people to know that reptilians and lizard people, or a hybrid of the two, are not all barbaric, and that the negative faction is minimal compared to the whole of their enlightened society. They wish to be recognized as fully conscious beings, awake and aware to the true meaning of life: love.
Technology: Besides Galacterian craft, Lizardian People have tube shaped motherships and fleet ships.
Consciousness Abilities: Lizardian People are fully conscious, sovereign, and telepathic beings. They create ethereal music, like whales create songs, and release the melodies on the clairvoyant air waves to attract a mate, like a telepathic pheromone.
Dimensional Capacity: Lizardian People have multirealm commandership
From: “The Extraterrestrial Species Almanac” door Craig Campobasso
Aanwezigheid is geen specifieke staat, ervaring of gevoel. Als je een moment van vrijheid, vrede of een goed gevoel ervaart, kan de mind die specifieke staat, ervaring of dat gevoel associëren met aanwezigheid. De mind reduceert de staat, ervaring of het gevoel tot een herinnering. Het wordt gereduceerd tot een gedachte. Wanneer dat specifieke moment voorbij is, probeert de gedachte die verloren staat, ervaring of dat gevoel opnieuw te creëren of terug te vinden. Dit is hoe het zoeken (“the searching”) zichzelf in stand houdt. De gedachte aan het verleden zoekt de gedachte aan een toekomstige gebeurtenis. Gedachte jaagt op gedachte. Zie je dat het zoeken puur conceptueel is?
Aanwezigheid is geen specifieke staat, ervaring of gevoel. Het is meer als de opening waardoor elke staat, ervaring, elk gevoel en alles wat bestaat, ontstaat. Er is geen manier om een huidige opening te “her-creëren” of “terug te keren” naar een opening. Er is alleen deze opening—nu—en wat er ook doorheen komt. De gedachte: “Ik moet terug naar die vrijheid die ik ooit voelde”, kan door de opening komen. Als die gedachte wordt geloofd, gaat het zoeken door. Als de gedachte wordt gezien voor wat het werkelijk is—een gedachte die ontstaat in de opening—wordt het niet geloofd. Het mag er eenvoudigweg zijn. In dat zien is er geen zoeken.
Uit: Reflections of the One Life by Scott Kiloby
April 15th
Presence is an opening
Presence is not a particular state, experience, or feeling. If you experience a moment of freedom, peace, or a good feeling, the mind may associate that particular state, experience, or feeling with presence. The mind reduces the state, experience, or feeling to a memory. It reduces it to thought. When that particular event passes, thought seeks to recreate or find that lost state, experience, or feeling. This is how seeking perpetuates itself. Thought is thought of the past event is seeking the thought of some future event. Thought is chasing thought. Do you see that the search is purely conceptual?
Presence is not any particular state, experience, or feeling. It is more like the opening through which each and every state, experience, feeling, and everything else arises. There is no way to “recreate” or “get back to” a present opening. There is only this opening—now—and whatever is coming through. The thought, “I need to get back to that freedom I once felt” may be coming through the opening. If that thought is believed, the seeking continues. If the thought is seen for what it really is—a thought arising in the opening—it isn’t believed. It is simply allowed to be. In that seeing, there is no seeking.
Ik kwam bij, mijn adem nog vol en krachtig van wat ik net heb beleefd. De kat zat rustig naast me en keek met een piepklein vraagje in zijn groenige serene ogen.
“Ik was net op een druk vliegveld, weet je… Nee, natuurlijk, weet je dat niet, maar ik vertel het je”, zei ik.
Ik liep door een grote zaal van een vliegveld, mensen stroomde links en rechts, de ene naar A, anderen naar D, overal duidelijke wegwijs-borden. Kunstverlichting, kleine winkeltjes met de dingen, die je meestal totaal niet nodig hebt… Ik liep in de menigte, toen was het me nog duidelijk, waar ik naar toe moest.
Opeens gleed mijn blik omhoog. Toen ik realiseerde, wat ik zag, kon ik niet anders dan stil staan en kijken. De zaal was enorm groot, het plafond was zo hoog, dat ik het niet kon zien hoe die “boven” eindigt. Het was van die mooie diepe blauwe kleur, die je soms ziet bij de schemering, als je geluk hebt.
De kleur was niet van één toon, het leek een beetje te ademen of misschien lichtelijk te trillen. In een prachtig, scherp contrast waren er ook torens te zien, figuren van allerlei rode tinten, als grote rotsen van Arizona, maar dan meer vloeibaar. Wat is dat???
Verborgen in het volle zicht,
Enorm, diep,
Een mysterie.
Ik zette één stap naar voren, en nog één. Terwijl ik omhoogkeek, zocht mijn mind naar een duiding. Toen de deuren van de zaal in zicht kwamen, draaide ik om om de kleuren en vormen nog één keer te zien.
Eenmaal buiten, wist ik het, ik wist ineens wat het was. Al die kleuren, al die vormen – dat waren de coderingen! Een soort verhaal die door middel van frequenties uitgezonden was. Iedere mens die door deze zaal liep “las” deze informatie, wij mensen doen het aan de lopende band. Jullie, katten, kunnen het ook voortreffelijk doen, nietwaar? (Ik keek naar de kat, die nu rustig lag te slapen, alleen zijn oor bewoog zachtjes in antwoord op mijn volkomen onnodige vraag).
De hele geschiedenis was gedownload, nu uitpakkend in een waaierende golfbeweging. Het was een verhaal van een machtige beschaving die lang, lang, lang geleden glorieus opkwam, over hun trots en hun oorlogen, hun legendes en hun hoop. En hun abrupte einde. Een schok voelde ik, tot diep in mijn binnenste. En toen kwam er ook boosheid.
Wie heeft het zo besloten?! Al de mensen, de reizigers, die nietsvermoedend gewoon door de zaal lopen… En nu met al die oorlog en verderf opgeschept waren… Zelfs als ze onbewust door het vliegveld wandelden, hebben ze de download te pakken! De kinderen ook! Was er een waarschuwing bij de ingang of zo?
Al deze vragen popte in mij op als exploderende popcorn onder de glazen deksel. Ik merkte hoe zwaar en hevig mijn adem werd. Elke maiszaadje ontplofte, en weer en weer, tot duizenden kleine gouden spettertjes…
De kat keek me nu aandachtig aan alsof ik ook in duizenden spettertjes veranderde. “Jij windt je op over de coderingen, die ze op die manier hebben doorgegeven? JIJ LEEFT… En jij vertelt dit verhaal nu aan mij zonder mij daarover te vragen. Of niet soms?”
Zijn ogen lachten. Het was nu helemaal stil onder de deksel.
Omdat de lucht zo volmaakt blauw is Stromen tranen uit mijn ogen… (~ The Beatles)
Ik ben, ik adem, ik besta, Ik zie, ik luister, ik besef. Als ik naar buiten kijk, lijk “ik“ begrensd… Als ik naar binnen luister, ken ik geen eind, geen tijd…
Omdat ik me gehoord voel – spreek ik, Omdat ik me ongehoord voel – brul ik, Omdat ik toegesproken ben – luister ik, Omdat ik me geliefd voel – danst mijn hart, in resonantie, Omdat ik liefheb – ontvouwt zich het Universum In triljoenen trillende sprankelingen.
Ik heb gekeken en geluisterd, en geluisterd, En mij verwonderd hoe de wereld is of lijkt, Hoe lusteloos en aan het beeld gekluisterd, Met ingehouden adem, hopeloos te klein…
Verblind door de illusie, schouwspel, Maya, Mayaanse spel met bal, met dood, met vuur, Zijn wij geen medescheppers van ons wereld, Gaia, De wonderlijke, tijdloze Natuur?
Er is zoveel gebeurd, ik sliep, was ziek, liet steken vallen… Nu zijn mijn ogen open, en mijn hart. We zijn terug, we passen niet in mallen, Het leven in opmars – ter zee, te lucht, ter Aard.
Alert, gewaar en hart-verwarmend, kloppend Met sterrenpuls, met stralen van de Zon, Aanschouwd, doorzien door nieuwe, oude ogen… En wordt steeds lichter, breder horizon…
