Ik kwam bij, mijn adem nog vol en krachtig van wat ik net heb beleefd. De kat zat rustig naast me en keek met een piepklein vraagje in zijn groenige serene ogen.
“Ik was net op een druk vliegveld, weet je… Nee, natuurlijk, weet je dat niet, maar ik vertel het je”, zei ik.
Ik liep door een grote zaal van een vliegveld, mensen stroomde links en rechts, de ene naar A, anderen naar D, overal duidelijke wegwijs-borden. Kunstverlichting, kleine winkeltjes met de dingen, die je meestal totaal niet nodig hebt… Ik liep in de menigte, toen was het me nog duidelijk, waar ik naar toe moest.
Opeens gleed mijn blik omhoog. Toen ik realiseerde, wat ik zag, kon ik niet anders dan stil staan en kijken. De zaal was enorm groot, het plafond was zo hoog, dat ik het niet kon zien hoe die “boven” eindigt. Het was van die mooie diepe blauwe kleur, die je soms ziet bij de schemering, als je geluk hebt.
De kleur was niet van één toon, het leek een beetje te ademen of misschien lichtelijk te trillen. In een prachtig, scherp contrast waren er ook torens te zien, figuren van allerlei rode tinten, als grote rotsen van Arizona, maar dan meer vloeibaar. Wat is dat???
Verborgen in het volle zicht,
Enorm, diep,
Een mysterie.
Ik zette één stap naar voren, en nog één. Terwijl ik omhoogkeek, zocht mijn mind naar een duiding. Toen de deuren van de zaal in zicht kwamen, draaide ik om om de kleuren en vormen nog één keer te zien.
Eenmaal buiten, wist ik het, ik wist ineens wat het was. Al die kleuren, al die vormen – dat waren de coderingen! Een soort verhaal die door middel van frequenties uitgezonden was. Iedere mens die door deze zaal liep “las” deze informatie, wij mensen doen het aan de lopende band. Jullie, katten, kunnen het ook voortreffelijk doen, nietwaar? (Ik keek naar de kat, die nu rustig lag te slapen, alleen zijn oor bewoog zachtjes in antwoord op mijn volkomen onnodige vraag).
De hele geschiedenis was gedownload, nu uitpakkend in een waaierende golfbeweging. Het was een verhaal van een machtige beschaving die lang, lang, lang geleden glorieus opkwam, over hun trots en hun oorlogen, hun legendes en hun hoop. En hun abrupte einde. Een schok voelde ik, tot diep in mijn binnenste. En toen kwam er ook boosheid.
Wie heeft het zo besloten?! Al de mensen, de reizigers, die nietsvermoedend gewoon door de zaal lopen… En nu met al die oorlog en verderf opgeschept waren… Zelfs als ze onbewust door het vliegveld wandelden, hebben ze de download te pakken! De kinderen ook! Was er een waarschuwing bij de ingang of zo?
Al deze vragen popte in mij op als exploderende popcorn onder de glazen deksel. Ik merkte hoe zwaar en hevig mijn adem werd. Elke maiszaadje ontplofte, en weer en weer, tot duizenden kleine gouden spettertjes…
De kat keek me nu aandachtig aan alsof ik ook in duizenden spettertjes veranderde. “Jij windt je op over de coderingen, die ze op die manier hebben doorgegeven? JIJ LEEFT… En jij vertelt dit verhaal nu aan mij zonder mij daarover te vragen. Of niet soms?”
Zijn ogen lachten. Het was nu helemaal stil onder de deksel.
Omdat de lucht zo volmaakt blauw is Stromen tranen uit mijn ogen… (~ The Beatles)
Ik ben, ik adem, ik besta, Ik zie, ik luister, ik besef. Als ik naar buiten kijk, lijk “ik“ begrensd… Als ik naar binnen luister, ken ik geen eind, geen tijd…
Omdat ik me gehoord voel – spreek ik, Omdat ik me ongehoord voel – brul ik, Omdat ik toegesproken ben – luister ik, Omdat ik me geliefd voel – danst mijn hart, in resonantie, Omdat ik liefheb – ontvouwt zich het Universum In triljoenen trillende sprankelingen.
Ik heb gekeken en geluisterd, en geluisterd, En mij verwonderd hoe de wereld is of lijkt, Hoe lusteloos en aan het beeld gekluisterd, Met ingehouden adem, hopeloos te klein…
Verblind door de illusie, schouwspel, Maya, Mayaanse spel met bal, met dood, met vuur, Zijn wij geen medescheppers van ons wereld, Gaia, De wonderlijke, tijdloze Natuur?
Er is zoveel gebeurd, ik sliep, was ziek, liet steken vallen… Nu zijn mijn ogen open, en mijn hart. We zijn terug, we passen niet in mallen, Het leven in opmars – ter zee, te lucht, ter Aard.
Alert, gewaar en hart-verwarmend, kloppend Met sterrenpuls, met stralen van de Zon, Aanschouwd, doorzien door nieuwe, oude ogen… En wordt steeds lichter, breder horizon…
(door Thérèse Jeunhomme) Het is anders dan de hartscommunicatie die ik via de Pleiaden heb. Die maken synchroon dezelfde glyphs en dan zingt mijn hart. 💫✨💛
De orbs (zo noem ik ze nu maar even) voelen anders. Wel als communicatie. Ze zijn niet voor niets ineens zo aanwezig en zichtbaar. En sinds ik deze opnames plaats zien veel meer mensen ze.
Twee weken geleden was de hele nachthemel een gigantisch groot vibrerend bewustzijn. Enorm! Ik stond te huilen. Van ontroering bij het zien en ervaren van zo’n immens vibrerend bewustzijn. Had dit vele jaren geleden ook al gezien tijdens een reis, maar nu dus ‘live’ vanaf planeet Aarde.
(door Dyana) ‘Oproep tot contact’ is een indrukwekkend verhaal over bewustwording en vrijheid. Het neemt je mee op een onthullende reis, waarbij de grenzen tussen fictie en realiteit vervagen en een veelbelovende toekomst zichtbaar wordt.
In opdracht van de Firma leggen Daan en Elien de schokkende waarheid bloot die schuilgaat achter deze werkelijkheid. Een artificiële beschaving bestuurt de mensheid op een bijna onzichtbare manier, met als doel totale controle over de mens.
Om te winnen gaat Archon tot het uiterste. Wat is er nodig om de laatste restanten van hun imperium te ontmantelen en de doorgang naar de oorspronkelijke wereld te realiseren.
Reality-Fiction
‘Oproep tot contact’ gaat over de toepassing van kwantumfysica, de besturing van de mens, en het openleggen van contacten met buitenaardse beschavingen. Maar vooral gaat dit boek over een ruimer begrip van mens-zijn in deze wereld en de ongekende mogelijkheden waar iedereen over beschikt. Ik wil je aanmoedigen om je voorstellingsvermogen op te rekken, je eigen onderzoek te doen en de wijsheid van je hart te volgen.
Boek bestellen? Stuur een mail naar: info@antarra.nl. Het boek is ook te koop bij de betere boekhandel.
Kijkend naar het water van de zee vraag ik mij af:
Wat doe je als het water vervuild is geraakt? Ik voel vanuit mijn hart een omhelzing uitgaan naar het water. Ik sla mijn armen er omheen en met warmte breng ik het dicht bij mijn hart. Aandacht… Ik zou het water koesteren, omhelzen met mijn aandacht. …
De schildpadvrouw brengt een offer van wampum aan de planten van de rivier.
“Alsjeblieft”, vraagt ze, “kun je ons helpen?”
Ze legt uit dat we de rivieren schoon moeten maken en ze erkent de planten als de schoonmakers van de rivier.
Ze spreekt met de wampum en bedankt hen ook voor het licht dat ze de wereld brengen.
Ze praat lang met de planten. Ze vertelt ze wat er gebeurt. Ze legt uit dat de tweevoeters hun weg kwijt zijn. Maar er zijn er nog steeds diegene, die het zich herinneren. Ze vertelt ze over de baby’s die eraan komen en die schoon water nodig hebben. Ze huilt om haar kleinkinderen.
De planten, die liefdevol en genereus zijn, wachten tot ze is uitgesproken en dan vertellen ze haar dat ze haar gebeden hebben gehoord. Ze stemmen ermee in om te helpen. Ze zijn zachtaardig. Ze hebben nooit een onaardig woord over iemand te zeggen…
Wampum is de benaming voor witte en paarse kralen gemaakt van de binnenste spiraal van schelpen van een wulkachtige en de Amerikaanse venusschelp. Amerikaanse indianen langs de Atlantische kust tot aan Saskatchewan gaven ze bij ceremonies als beloftes, verdragen en huwelijken.
Turtle woman is making an offering of wampum to the plants of the river.
“Please”, she asks, “can you help us?”
She explains how we need the rivers to be clean and she acknowledges the plants as the cleaners of the river.
She speaks to the wampum and thanks them also for the light they bring the world.
She talks to the plants for a long time. Telling them what is happening. She explains that the two leggeds have lost their ways. But there are still some who remember. She tells them about the babies that are coming who need clean water. She cries for her grandchildren.
The plants, being loving and generous, wait for her to finish speaking and then they tell her they have heard her prayers. They agree to help. They are gentle. They never have an unkind word to say about anyone…
We denken dat de Aarde de Aarde is en dat wij iets buiten de Aarde zijn. Maar in feite zijn wij in de Aarde. Stel je voor dat de Aarde een boom is en wij een blad. De Aarde is niet de omgeving, iets buiten ons waar we voor moeten zorgen. De Aarde zijn wij. Net zoals je ouders, voorouders en leraren in je zitten, zit de Aarde in je. Door voor de Aarde te zorgen, zorgen we voor onszelf.
Als we zien dat de Aarde niet alleen de omgeving is, dat de Aarde in ons zit, kun je op dat moment echt contact hebben met de Aarde. Maar als we de Aarde alleen als de omgeving zien, met onszelf in het centrum, dan willen we alleen iets voor de Aarde doen om te overleven. Maar dat is niet genoeg. Dat is een dualistische manier van kijken.
We moeten oefenen om naar onze planeet te kijken, niet alleen als materie, maar als een levend en voelend wezen. Het Universum, de Zon en de sterren hebben veel elementen aan de Aarde bijgedragen en als we naar de Aarde kijken, zien we dat het een prachtige bloem is die de aanwezigheid van het hele Universum bevat. Als we naar onze eigen lichaamsvorming kijken, zien we dat we zijn gemaakt van dezelfde elementen als de planeet. Het heeft ons gemaakt. De Aarde en het Universum bevinden zich in ons.
Als we bewuste stappen op de Aarde zetten, verenigen ons lichaam en onze geest zich en verenigen we ons met de Aarde. De Aarde heeft ons voortgebracht en de Aarde zal ons weer ontvangen. Niets gaat verloren. Niets wordt geboren. Niets sterft. We hoeven niet te wachten tot ons lichaam uiteen is gevallen om terug te keren naar Moeder Aarde. We gaan elk moment terug naar Moeder Aarde. Wanneer we ademen, wanneer we lopen, keren we terug naar de Aarde. Zelfs als we onszelf krabben, zullen huidcellen afvallen en terugkeren naar de Aarde.
Bij het inademen, weet ik dat Moeder Aarde in mij is. Bij het uitademen, weet ik dat Moeder Aarde in mij is. <…>
Delphinium, foto door Trish Philip Simpson Boulsbee op Flickr
Wandelmeditatiegedicht
Ik zoek mijn toevlucht bij Moeder Aarde. Elke ademhaling, elke stap laat onze liefde manifest, aanwezig zijn. Elke ademhaling brengt geluk. Elke stap brengt geluk. Ik zie de hele kosmos in de aarde.
Thich Nhat Hanh
Thich Nhat Hanh (1926-2022) is een beroemde Zen-leraar en dichter, de oprichter van de Engaged Buddhist-beweging en auteur van vele boeken
We think that the earth is the earth and we are something outside of the earth. But in fact we are inside of the earth. Imagine that the earth is the tree and we are a leaf. The earth is not the environment, something outside of us that we need to care for. The earth is us. Just as your parents, ancestors, and teachers are inside you, the earth is in you. Taking care of the earth, we take care of ourselves.
When we see that the earth is not just the environment, that the earth is in us, at that moment you can have real communion with the earth. But if we see the earth as only the environment, with ourselves in the center, then we only want to do something for the earth in order for us to survive. But that is not enough. That is a dualistic way of seeing.
We have to practice looking at our planet not just as matter, but as a living and sentient being. The universe, the sun, and the stars have contributed many elements to the earth, and when we look into the earth we see that it’s a very beautiful flower containing the presence of the whole universe. When we look into our own bodily formation, we are made of the same elements as the planet. It has made us. The earth and the universe are inside of us.
When we take mindful steps on the earth, our body and mind unite, and we unite with the earth. The earth gave birth to us and the earth will receive us again. Nothing is lost. Nothing is born. Nothing dies. We don’t need to wait until after our body has disintegrated to go back to Mother Earth. We are going back to Mother Earth at every moment. Whenever we breathe, whenever we step, we are returning to the earth. Even when we scratch ourselves, skin cells will fall and return to the earth.
Breathing in, I know Mother Earth is in me. Breathing out, I know Mother Earth is in me.
Walking Meditation Poem
I take refuge in Mother Earth. Every breath, every step manifests our love. Every breath brings happiness. Every step brings happiness. I see the whole cosmos in the earth.
Thich Nhat Hanh
Thich Nhat Hanh (1926-2022) is a renowned Zen teacher and poet, the founder of the Engaged Buddhist movement and author of many books
(fragment uit het boek Reflections of the One Life door Scott Kiloby)
Stilte is de natuurlijke staat. Dat betekent niet dat we altijd stil moeten zijn of dat we moeten proberen geluid te vermijden of een rustige mind voor elkaar te krijgen. We hoeven niets te doen om stilte te erkennen als de natuurlijke staat, behalve opmerken dat stilte er altijd en allang is. Het is al de natuurlijke staat. Het is overal. Overal om je heen. Het is in jou. Jij bent het.
Geen enkel geluid is gescheiden van de stilte die het doet ontstaan. Als je de stilte niet kunt ervaren, merk dan gewoon op wat er is. Als er geluid ontstaat, merk dan het geluid op. Merk op dat het op natuurlijke wijze ontstaat en verdwijnt zonder dat je het hoeft te beoordelen, te verwelkomen, eraan te ontsnappen of het hoeft af te wijzen. Merk de stilte op die er is voordat het geluid ontstaat, terwijl het ontstaat en nadat het verdwijnt. Als er luide muziek speelt, merk dan de muziek op en merk de stilte op die eromheen hangt. Gesprekken, muziek, explosies en andere geluiden ontstaan uit stilte. Deze dingen zijn stilte in een andere vorm.
De volgende keer dat je een geluid hoort, merk dan op dat jij de stilte bent die ernaar luistert. Jij bent de stilte die hier is voordat het geluid ontstaat, terwijl het klinkt en wanneer het verdwijnt. Er is niets dat je hoeft te doen om stilte te herkennen als de natuurlijke staat, behalve opmerken dat jouw essentie stilte is.
(vertaald door Anna Krasko)
Silence
Silence is the natural state. That does not mean that we have to remain quiet all the time or that we must try to avoid sound or bring about a quiet mind. We don’t have to do anything to recognize silence as the natural state except notice that silence is always and already here. It is already the natural state. It is everywhere. It is all around you. It is within you. You are it.
No sound is separate from the silence that gives birth to it. If you cannot sense the silence, just notice what is here. If sound arises, notice the sound. Notice that it arises and falls naturally without any need for you to judge it, welcome it, escape it, or reject it. Notice the silence that is here before the sound arises, while it is arising, and after it falls. If loud music is playing, notice the music and notice the silence that surrounds it. Conversations, music, explosions and other sounds arise from silence. These things are silence in another form.
The next time you hear a sound, notice that you are the silence that is listening to it. You are the silence that is here before the sound arises, while it is sounding, and when it is gone. There is nothing that you need to do to recognize silence as the natural state except notice that your very essence is silence.
“Our task is to listen to the news that is always arriving out of silence” — Rainer Maria Rilke
“The intellect has little to do on the road to discovery. There comes a leap in consciousness, call it intuition or what you will, and the solution comes to you and you don’t know how or why. All great discoveries are made in this way.” — Albert Einstein
Our mission as human beings is to find and know the hidden, the universal soul.
Thepresence of the eternal, a timeless universal consciousness, unlimited, boundless and almost inexpressible, somehow touching all our lives, somehow weaving an extraordinary intelligence through life.
Something never seen, but always known inside the conscious silence.
Something always providing us with intuition, an inner poetry, a whisper in the wind that touches every star and every human life.
A poetry of insight helping us know the presence of the Source, generous and providential like sunlight in a summer garden.
Like intelligent and conscious light becoming life, universal consciousness is expressing itself as our living human form and providing us with conscious awareness.
And a new contemporary spirituality is emerging that recognizes universal consciousness as the primary element in the universe not matter.
We’re a spacious universal consciousness appearing as separate human beings.
Tuning in to this universal consciousness, the conscious silence inside us, helps us be more receptive to intuition.
Those sudden and spontaneous inner promptings from the universal that are often precisely appropriate and useful to our current circumstances.
That hunch we might get about whether a particular choice is appropriate, the sudden hint that something we’ve lost is in an unexpected place.
Intuition is the spontaneous and silent voice of the universal consciousness.
A universal consciousness trying to help us navigate our life.
Providing spontaneous insights and sudden inspirations that have helped human beings through the ages find new understanding and create new music and art.
We can’t see this universal field of consciousness and haven’t yet developed the sensitive tools required to make it visible, but we can make visual expressions of our intuitive impressions of this field.
We can reveal it with art.
Visual fields, arrays, webs and networks created with digital art tools can hint at the unseen, underlying connectedness that binds the universe together into one coherent whole.
Something hidden exists in all our lives, and with digital art software we can now make our intuitive realizations of this hidden universal consciousness visible.
“Artists allow us to see what we are unable to see, but somehow already know” — Rick Rubin
With art we can reveal our intuitions of the unseen, the underlying field of universal consciousness.
Art by the Author 2024, model photo Icons8 Unsplash, landscape photo Ricardo Gomez Angel, Unsplash
And for writers, intuitive poetry helps record the inner flow of insights and metaphor emerging from the universal source inside all of us, the eternal, the Tao.
We can see writing poetry as part of a personal journey of self discovery with spontaneous insights and sudden intuitions written down, maybe scribbled into a personal notebook.
We can allow our personal creativity to occupy a large and important space at the heart of our life.
Every day we can find time to pause, go deeper, and find the inner center of ourselves.
Know an inner connection to the conscious universe.
Realize the importance of a life centered around our own inner journey.
A life that has plenty of time and space for silence and inner healing.
A life with a conscious inner center.
Rather than creating consciousness, our human brain can be thought of as an antennatuning in to universal consciousness.
A universal consciousness we can become more aligned to, in sync with, when we focus our attention inwardly, into the deep inner core of ourselves.
A universal consciousness the Native American Lakota and Algonquin referred to as the Great Mystery or Great Spirit and many other traditions through the centuries have created their own names and descriptions.
Art by the Author 2022, model photo Myron Edwards Unsplash
“We are all visitors to this time, this place. We are just passing through. Our purpose here is to observe, to learn, to grow, to love… and then we return home” — Australian Aboriginal Proverb
We’re living in a time when insights from the ancient intuitive wisdom traditions Taoism, Buddhism and the Hindu Vedanta, among others, are being joined with insights from the front edge of science to create a new synthesis, a new worldview fit for the 21st century.
The new worldview isn’t a completely new way of seeing, but rather an evolution of pre-modern wisdom traditions that accepts and values the many new insights now emerging from science.
For nearly a century, researchers in physics have known all the ‘material stuff’ in our universe to be clusters of tiny wave patterns in a field of nonlocal cosmic energy.
In more recent decades they’ve discovered the exquisite interwoven orchestration of cell biochemistry, revealing the presence of an extraordinary intelligence throughout the universe.
Art by the Author 2024: model photo Candice Picard, landscape photo Les Argonautes, both Unsplash
Our inspirations and insights emerge from an inexpressible source inside all of us, the universal consciousness.
A universal consciousness trying to help us navigate our life.
“The Tao is nowhere to be found. Yet it nourishes all things and brings them to fulfilment” — Tao Te Ching 41
“That which cannot be seen is called invisible. That which cannot be heard is called inaudible. That which cannot be held is called intangible.
By intuition you can see it, hear it, and feel it.
Then the unseen, unheard and untouched are present as one.”
— from the Tao Te Ching 14th verse translation/ interpretation by Wayne Dyer
We’re the living expressions of a universal consciousness that’s transforming itself into the precisely orchestrated biochemistry of our bodies, allowing us to live life as a human being.
A universal consciousness that has an extraordinary intelligence, not only orchestrating the astonishing complexity of the biochemistry of our body, but also bringing us intuition.
When we’re born, the conscious universe becomes a human being.
And every day we can find time to pause, pay attention to the silence inside us, and realize an inner connection to the conscious universe.
We can let our thinking dissolve away, and become aware of the silence of universal consciousness inside us.
We can focus our attention in this conscious silence and become more tuned in to the universal consciousness.
And we can more clearly sense the helpful intuitive insights and inspirations it’s always creating inside us.
