Wie ben ik

3 reacties

Mijn naam is Anna Krasko, geboren in januari 1972 in Sint-Petersburg in Rusland. Toen heette het nog Leningrad te USSR, er waren best weinig privéauto’s op straat, mensen wandelde veel, een luxere brood en een chocolade ijsje kostte 20 kopejki (soort van 20 cent). Zomervakantie duurde drie hele zomermaanden en school begon op 1 september.

Kijk, hier is de foto uit 1979 van mijn eerste dag op school, schooluniformen, witte strikjes met traditionele asters of gladiolen in de hand. Gisteren heb ik deze foto aan mijn eerste schooljuf gestuurd, Natalija Nikolajevna heet ze. Ze zei toen dat het haar “gelijk in nostalgie heeft ondergedompeld”. Veel is veranderd sinds die tijd, de naam en oriëntatie van het land, het “staatsgeloof”, ook kwam er in beeld de onvoorstelbare kloof tussen superelite en de rest.

Wat onveranderd was gebleven, was liefde voor de natuur, breedgedragen waardering voor kunst en nieuwsgierigheid naar de cultuur van anderen. Ook het gevoel, onderhuidse of intuïtieve, dat we meer zijn dan het oog kan zien, dat we diep verbonden zijn met alles en iedereen op de wereld.

Ik zie graag deze waardes terug  op deze website van brongenoten: bewondering voor de natuur, het rennen, of soms ploeteren, om naar breder eigen bewust-zijn te komen, om tussen fenomenaal tedere stampertjes en meeldraadjes de grootsheid van Vredesverdrag van het Mensenveld voluit te kunnen voelen.

Pskov door Roman Lashkin

PSKOV. Mijn oma en opa van mijn moeders kant komen uit Pskov, dat is een vestingstad uit de tiende eeuw (https://en.wikipedia.org/wiki/Pskov ). Hoge witte muren met torens beschermde de oude stad en de kathedraal, gebouwd waar rustige rivier Pskova met de machtige Velikaja (de Grote) samenvloeit. Als kinderen ging ik met mijn zusje Masha elke zomer daar naartoe. Maar meer dan naar de stad gingen we naar de dacha, een zomerhuis van oma, dicht bij bossen en met een kleinere stroom Keb.

Lviv www.terralibera.pl

LVIV. De andere helft van de zomer verbleven we bij onze opa en oma van mijn vaders kant in Lviv in de Oekraïne (https://nl.wikipedia.org/wiki/Lviv ). Het ligt in het westen, vlakbij de grens met Polen. Het was een hele andere stad met die zuidelijke kastanje- en beukenbossen en heuvelachtige voorgebergte van Karpaty. Ik herinner ook de kleuren en de rijkdom van de centrale markt, gezellige terrasjes van de oude stad en de zangerige, in meer of mindere mate verstaanbare Oekraïense taal. Mijn eerste vreemde, of liever gezegd – andere taal. Net als in het Russisch, zijn er veel volksliederen in het Oekraïens, liederen die uit de diepe lagen van de ziel van het volk komen. Misschien daarom hou ik van zingen en gitaarspel.  Zo ook van echte gesprekken, door tijdverschillen en afstanden heen, voorbij de kronkels van woordenrivieren en over de taalbergen..

Ik zou nog veel meer kunnen vertellen. Heb je een vraag, hoor ik het of lees ik het.

Dank je voor het lezen, het was voor mij een hele ervaring om dit op te schrijven.

Hartegroet,

Anna

The Morning Glory

Een reactie plaatsen

Vanochtend kwam er een heel intens gevoel en dit gedicht (of een soort aanroeping?) Spreekt grote realiteit met de kleinere realiteit hier? Indringend, met de stem die vanaf alle muren en plafonds weerkaatst. Met een groots gevoel van dankbaarheid en verbinding.

I feel grateful that there is a place,
clean, soft, dry,
When my body asks for rest so I can lie,
When my eyes are tired, and close.

And I feel so thankful to be with you,
The wonderous Exalted One,
The life-bringing Divine,
The hall, the player, and the music,
All three are Thine,
And Thine is the glory.

I feel thankful for the simple gifts
Of delicious foods and sweet drinks.
Nothing short of wonder, all within reach,
Sustained are all my Relations
Without failing or breach.

And I feel thankful to be with you,
The wonderous Exalted One,
The life-bringing Divine,
Every imaginable colour is Thine,
And Thine is the glory
In the realm of No Time.

And I gaze in awe
At your green coves full of refreshing shades,
At your blue straights
With the tremble of ripples and the rustle of waves,
At the golden streams of light
Nourishing my every cell,
At sandy dunes and mountainous heights.

And I feel so thankful to be with you,
The wonderous Exalted One,
The life changing Divine,
The Dance, the Dream and the Breath are Thine,
And Thine is the glory.

Anna Krasko 2025

Gedicht gepubliceerd op mijn pagina op Substacks https://annakrasko.substack.com/

Je kunt mij en de site supporten met jouw donatie, elk bedrag is welkom, want deze maand komen er abonnementskosten van 360 euro. Bedankt voor de donaties, die ik al moge ontvangen!

Dank voor je aandacht, voor het lezen.

Banktrasfer en Paypal ook mogelijk, voor info: https://brongenoten.nl/about/

Frequentie Airport

3 reacties

Ik kwam bij, mijn adem nog vol en krachtig van wat ik net heb beleefd. De kat zat rustig naast me en keek met een piepklein vraagje in zijn groenige serene ogen.

 “Ik was net op een druk vliegveld, weet je… Nee, natuurlijk, weet je dat niet, maar ik vertel het je”, zei ik.

Ik liep door een grote zaal van een vliegveld, mensen stroomde links en rechts, de ene naar A, anderen naar D, overal duidelijke wegwijs-borden. Kunstverlichting, kleine winkeltjes met de dingen, die je meestal totaal niet nodig hebt… Ik liep in de menigte, toen was het me nog duidelijk, waar ik naar toe moest.

Opeens gleed mijn blik omhoog. Toen ik realiseerde, wat ik zag, kon ik niet anders dan stil staan en kijken. De zaal was enorm groot, het plafond was zo hoog, dat ik het niet kon zien hoe die “boven” eindigt. Het was van die mooie diepe blauwe kleur, die je soms ziet bij de schemering, als je geluk hebt.

De kleur was niet van één toon, het leek een beetje te ademen of misschien lichtelijk te trillen. In een prachtig, scherp contrast waren er ook torens te zien, figuren van allerlei rode tinten, als grote rotsen van Arizona, maar dan meer vloeibaar. Wat is dat???     

Verborgen in het volle zicht,

Enorm, diep,

Een mysterie.

Ik zette één stap naar voren, en nog één. Terwijl ik omhoogkeek, zocht mijn mind naar een duiding. Toen de deuren van de zaal in zicht kwamen, draaide ik om om de kleuren en vormen nog één keer te zien.

Eenmaal buiten, wist ik het, ik wist ineens wat het was. Al die kleuren, al die vormen – dat waren de coderingen! Een soort verhaal die door middel van frequenties uitgezonden was. Iedere mens die door deze zaal liep “las” deze informatie, wij mensen doen het aan de lopende band. Jullie, katten, kunnen het ook voortreffelijk doen, nietwaar? (Ik keek naar de kat, die nu rustig lag te slapen, alleen zijn oor bewoog zachtjes in antwoord op mijn volkomen onnodige vraag).

De hele geschiedenis was gedownload, nu uitpakkend in een waaierende golfbeweging. Het was een verhaal van een machtige beschaving die lang, lang, lang geleden glorieus opkwam, over hun trots en hun oorlogen, hun legendes en hun hoop. En hun abrupte einde. Een schok voelde ik, tot diep in mijn binnenste. En toen kwam er ook boosheid.

Wie heeft het zo besloten?! Al de mensen, de reizigers, die nietsvermoedend gewoon door de zaal lopen… En nu met al die oorlog en verderf opgeschept waren… Zelfs als ze onbewust door het vliegveld wandelden, hebben ze de download te pakken! De kinderen ook! Was er een waarschuwing bij de ingang of zo?

Al deze vragen popte in mij op als exploderende popcorn onder de glazen deksel. Ik merkte hoe zwaar en hevig mijn adem werd. Elke maiszaadje ontplofte, en weer en weer, tot duizenden kleine gouden spettertjes…

De kat keek me nu aandachtig aan alsof ik ook in duizenden spettertjes veranderde. “Jij windt je op over de coderingen, die ze op die manier hebben doorgegeven? JIJ LEEFT… En jij vertelt dit verhaal nu aan mij zonder mij daarover te vragen. Of niet soms?”

Zijn ogen lachten. Het was nu helemaal stil onder de deksel.

Anna Krasko 2025