Past dat nou wel bij mijn serieuze intergalactische houding?

Momenteel ben ik een stuk van 4 november aan het uitwerken en ik kwam zojuist dit tegen in de opname.

‘……..En dat zie je ook veel in spirituele modellen, dat je moet voldoen aan iets. Dat je dingen moet opgeven ofzo, dat je er niet meer op die manier mag zijn. Dus je moet hem echt samen bij elkaar brengen. Dus het is echt serieus, dit is echt heel serieus waar we mee bezig zijn; genieten van je leven, niet een strak regime voeren. In deze werkelijkheid ook plezier en geluk hebben, ook lachen, ook gekke dingen doen, dat je denkt van ‘nou past dat nou wel bij mijn serieuze intergalactische houding’..
Ja hoor! Hij hoort erbij. Moet ook gewoon kunnen. Maar dat je dat kunt vermengen want anders krijg je een hele krampachtige situatie. En het is echt mogelijk, maar je moet dat heel serieus zien en niet te krap maken, dus ook af en toe even los. Maar terwijl je het los doet, dat je niet je koepel afzet. Daar gaat het om. Dus je koepel gewoon ophoudt, je bewustzijn erbij houden. Het is niet zo moeilijk hoor om dienstbaar te zijn zonder slaaf te zijn, echt niet. ‘

Dit is een hele belangrijke omdat ik maar wat vaak zie gebeuren dat mensen te krampachtig en te serieus bezig zijn. En ja, ik heb dat zelf ook gedaan in het begin. Maar het was een nawee vanuit spirituele overtuigingen die allemaal de vuilnisbak in kunnen. Een soort ‘je wilt het goed doen’. Maar dat doe je al.
Wanneer je te serieus bezig gaat wordt het rigide en dogmatisch en pers je jezelf weer in een keurslijf, terwijl je juist afwilt van al die keurslijven en kaders.

Ikzelf vind het bijvoorbeeld heerlijk om een goede film te kijken en/of lol te hebben met een vriendin die hier allemaal helemaal niet mee bezig is. Een lekker wijntje en gieren van lach om nikszeggende dingen. Of om even keiharde techno muziek aan te zetten. Gewoon met de voeten in de klei.
Dat zou volgens bepaalde regels allemaal niet mogen ‘want alcohol? Boe! fout!!’ ‘Techno? Boe! Fout!’ ‘Netflix? Boe! Fout!’, TV? Boe! Fout!.
Ik hoef niet als een half verlichte met een glimlach te roepen dat ik hier ben. Want ik ben het al.

3 gedachtes over “Past dat nou wel bij mijn serieuze intergalactische houding?

  1. Ik werd altijd zo zuur van heel goed spiritueel leven. Ik heb ooit geleerd dat iets vier weken duurt om het in te laten slijten. Dus ik vier weken lang elke morgen om zes uur op: yoga, ademhalingsoefeningen en (een poging tot) meditatie. Geen alchohol (kan ik sowieso niet tegen), geen vlees en heel aardig en goed zijn naar iedereen. Ik kookte ook ayurvedisch. Pastinaak uit de oven met alle 6? de smaken er in (bitter, zuur, etc,). Mijn kinderen waardeerden dat niet en ik had er alles bij elkaar een dagtaak aan. Ik heb ook wel eens poging gedaan om heel uitgebalanceerd te reageren op alles (mijn kinderen werden daar bang van en smeekten mij om normaal te doen). En zelf moest ik dan vroeg of laat uit de ban springen. Weer voelen dat ik leefde.

    Ik vind het wel interessant om inderdaad die koepel niet af te doen. Dat als je voelt dat het ‘koortsig’ wordt dat je dan ff checkt of die koepel er nog is. Dat je niet in iets grenzeloos gaat. Ik geloof dat ik daar op moet letten.

    • hihi… Die acties die je verteld hield ik nog geen week vol en de meesten daar begon ik nog niet eens aan. Teveel gedoe. Het moet allemaal wel leuk blijven, was mijn motto. Uit de band springen is een heel logisch en natuurlijk gevolg. Je houdt de deksel op de snelkookpan en ja, die moet af toe stoom afblazen.

      Die koepel is goed om gedurende dergelijke momenten even bij stil te staan. Op het moment dat ik naar het toilet ga in zo’n situatie check ik mezelf dan even. Ben ik er nog? Ja, ik ben er nog. Ik verlies me zelf er niet in.

      • Ja, een goed moment bij het naar de wc gaan. Enthousiasme lijkt soms haast wel de grootste valkuil. Ik sprak op zo’n spirituele cursus wel eens iemand die therapeut was en zij zei: ‘niemand doet wat ik zeg. Niemand luistert naar mijn adviezen.’ Nee, eigenlijk willen we ook van niemand horen wat we moeten doen. Maar ik probeer wel eens toch uit te proberen wat iemand zegt.

        Ik heb trouwens een heel vreemde ervaring met een soort van spirituele tandarts die werkt met ozon. Hij behandelt tanden met ozon om de gaatjes zichzelf beter te laten herstellen als een soort superzuurstof (hij trekt geen kiezen en hij boort ook niet, veel mensen komen daar omdat het volstrekt pijnloos is en heel snel). Hij heeft een soort filosofie die een mengelmoesje is van allerlei spirituele modeverschijnselen/kwalen: bijnieruitputting etc., maar hij adviseert ook te mediteren en veel buiten te zijn (zuurstof voor je tanden: veel inademen) en… kalfjes te eten. Grazende kalfjes en dat ik even naar een boer moest om er een uit te zoeken. Het was een vreemde ervaring, maar het werkt wel: ik heb geen last meer van mijn tanden. (Ik zei: ‘dat vind ik zielig, kalfjes uitzoeken om op te eten’, maar hij is een mega-nuchtere Fries.) Ik kreeg alleen buikpijn want hij meent dat veel vlees eten goed is voor je tanden. En ik ging dat dus iets meer eten en kreeg daar buikpijn van. Die ozon-behandeling werkte trouwens op zichzelf met een beetje vlees ook. En het leuke van deze tandarts is dat de assistenten vriendelijk zijn (heel vaak is dat niet zo bij tandartsen, is mijn ervaring: die zijn nog strenger en geneigd tot kritiek dan de tandarts-zelf), én deze tandarts heeft geen kritiek op je gebit en hoe het erbij staat (dat vind ik altijd het vervelendst van tandartsen). Je moet er dus wel helemaal voor naar Sneek, maar je hoeft niet vaak.