Ummites

(a chapter from the book “The Extraterrestrial Species Almanac” by Craig Campobasso)

Universal Origin: Ummites are from the planet Ummo, a one continent world with many large lakes. It is near Sagitta, a dim constellation in the northern sky.

Physical Characteristics: Ummites are indistinguishable from Earth humans and Nordic-appearing. Male and female heights range between eight and nine feet. They have a heightened sense of smell and are primarily nocturnal.

Belief System: Ummo’s globe is overseen by four people who have been chosen by the populace. There is no monetary system, as with all star nations. Society thrives through a joint effort and discipline. All carry out their duties knowing that if they fail to perform, others in their society will suffer. Their social structure is efficient and unified, using the principles of the One Spirit (the life generator), the glue that holds the physical worlds and its dimensions together.

Cosmic Agenda: In March of 1950, Ummite explorers came to Earth to learn about our cultures. They disseminated scientific information about our universe to selected individuals through letters, including leading scientists, to expand their thinking, to concentrate on planetary problems that required immediate attention. There were also codicils on technical information: technology safe for the environment and educational improvements for all of humanity. The Ummites visit Earth periodically to this day. They live by the Cosmic Law of One: that every world, its consciousness as a whole, is responsible for its demise or elevation. They shared their wealth of spiritual knowledge with us to help us climb out of the cesspool of wars, pollution, and social unrest. They hope we will heed their warnings and not destroy our race and planet.

Technology: Ummites have oval saucer-shaped craft. Their ships and world use biological supercomputers.

Consciousness Abilities: Ummites are fully conscious and sovereign beings. They are telepathic empaths. They say that all sentient beings are linked to Creation’s soul through man’s encephalic cortex.

Dimensional Capacity: The Ummites say the multiverse exists because pockets of reverse time and positioned matter exist in areas where the light velocity is faster. The electrical and magnetic fields and stationary electrical fields do not radiate out of reversed space time. Universes formed out of dark matter exist in reverse time. They invert the dark matter universe(s) to exist in our space time and travel through those corridors across the universe, cutting travel time to a minimum.

****** ******

Ummites

Universele oorsprong: Ummites komen van de planeet Ummo, een wereld op één continent met veel grote meren. Het bevindt zich in de buurt van Sagitta, een minder helder sterrenbeeld aan de noordelijke hemel.

Fysieke eigenschappen: Ummites zijn niet te onderscheiden van aardse mensen en zien er Scandinavisch uit. Mannelijke en vrouwelijke lengtes variëren tussen acht en negen voet. Ze hebben een verhoogd reukvermogen en zijn voornamelijk in de nachtelijke uren actief.

Overtuigingssysteem: Ummo’s wereld staat onder toezicht van vier mensen die door de bevolking zijn gekozen. Er is geen monetair systeem, zoals bij alle sterrennaties. De samenleving gedijt door een gezamenlijke inspanning en discipline. Allen voeren hun plichten uit in de wetenschap dat als ze niet presteren, anderen in hun samenleving zullen lijden. Hun sociale structuur is efficiënt en verenigd, gebruikmakend van de principes van de One Spirit, Ene Geest (de levensgenerator), de lijm die de fysieke werelden en haar dimensies bij elkaar houdt.

Kosmische Agenda: In maart 1950 kwamen Ummite-ontdekkingsreizigers naar de Aarde om meer te weten te komen over onze culturen. Ze verspreidden wetenschappelijke informatie over ons universum aan geselecteerde individuen door middel van brieven, waaronder vooraanstaande wetenschappers, om hun denken uit te breiden, om zich te concentreren op planetaire problemen die onmiddellijke aandacht vereisten. Er waren ook codicils over technische informatie: technologie die veilig is voor het milieu en educatieve verbeteringen voor de hele mensheid. De Ummites bezoeken de Aarde tot op de dag van vandaag regelmatig. Ze leven volgens de Kosmische Wet van Eén: dat elke wereld, zijn bewustzijn als geheel, verantwoordelijk is voor zijn ondergang of verheffing. Ze deelden hun schat aan spirituele kennis met ons om ons te helpen uit de beerput van oorlogen, vervuiling en sociale onrust te klimmen. Ze hopen dat we gehoor geven aan hun waarschuwingen en ons ras en onze planeet niet vernietigen.

Technologie: Ummites hebben ovale schotelvormige vaartuigen. Hun schepen en wereld gebruiken biologische supercomputers.

Bewustzijnsvaardigheden: Ummites zijn volledig bewuste en soevereine wezens. Het zijn telepathische empaten. Ze zeggen dat alle levende wezens verbonden zijn met de ziel van de Schepping via de hersenschors van de mens.

Dimensionale capaciteit: De Ummites zeggen dat het multiversum bestaat omdat er gebieden zijn met omgekeerde tijd en gepositioneerde materie in gebieden waar de lichtsnelheid hoger is. De elektrische en magnetische velden en stationaire elektrische velden stralen niet uit de omgekeerde ruimtetijd. Universums gevormd uit donkere materie bestaan ​​in omgekeerde tijd. Ze keren het (de) donkere materie-universum(s) om om in onze ruimtetijd te bestaan ​​en reizen door die gangen door het heelal, waardoor de reistijd tot een minimum wordt beperkt.

***** *****

Een interview van Dr. Michael Salla met Come Carpentier over Ummite contacten in Frankrijk en Spanje

Walking the Razor’s Edge between World Politics and Exopolitics

Come Carpentier became interested in UFOs and extraterrestrial life in the late 1960s when he learned about the mysterious Ummo case in France and Spain. Alleged extraterrestrials from the planet Ummo created an office in Spain where they began corresponding with scientists and UFOlogists from around the world introducing them to advanced physics and philosophies.

“UreD”ah” – Universal friendship


REALITEIT CREËREN

(door Thérèse Jeunhomme)

‘Een droom die je samen droomt is realiteit.’

John Lennon

De hele mensheid be-leeft een tijd van overgang. Een tijd waarin oude concepten, systemen, normen en waarden rammelen en uit elkaar vallen. Voor wie het echt wil zien. Wachten op de tijd dat ‘alles weer normaal’ wordt is een illusie. Overigens kan over wat ‘normaal’ is ook nog wel het een en ander gezegd en geschreven worden, evenwel gaat dit artikel daar niet over. In mijn veelzijdige en intense levenservaring zijn heel veel mensen (nog steeds) bang voor verandering. Verandering die inhoudt dat je eigenlijk diep van binnen best wel weet dat onze wereld niet kan blijven zoals die nu – al rammelend – functioneert, maar je weet nog niet hoe die verandering er dan uit gaat zien. En dat is eng voor velen. Vasthouden aan het oude is dan nog steeds de meest gangbare norm die veilig voelt.

De keuze om bewust en gevoelig te worden voor het bewustzijn dat heel en integraal is, is de belangrijkste keuze die we als mens maken, omdat dit het beginpunt is van de volgende belangrijke reeks keuzes. Bijvoorbeeld om dit bewustzijn te ervaren en uit te drukken in wat we ook kiezen; of de keuze om dit te worden terwijl we in menselijke vorm zijn, zoals alleen wij dat kunnen; of de keuze om de liefde uit te drukken voor het rijk van de dualiteit zonder limiet of voorwaarde. Onze vrije wil geeft ons de gelegenheid om bewust of onbewust te zijn: afgescheiden of deel van een groot/groter geheel. De keuze is het beginpunt die het leven tot een kunstvorm maakt. In deze context is de definitie van een kunstenaar die mens die met het eigen voorstellingsvermogen een andere of nieuwe realiteit droomt en uitdrukt. 

Een andere, nieuwe realiteit vorm geven, of een reeds bestaande realiteit vernieuwen met andere normen en waarden dan de tot op heden gangbare normen en waarden, is geen droom. Letterlijk is dit samen invullen van die dromen, een nieuwe realiteit. Hiervoor is inspiratie genoeg beschikbaar. Ik nodig je uit om je innerlijke voorstellingsvermogen ‘aan’ te zetten (en te laten) en je fantasie en dromen te vullen met inspiratie: 

Ubuntu contributionism

Tijdlijnen

Met andere ogen

Bronrealiteit

Modellen en systemen

Modellen en systemen (2)

20220919 Thérèse Jeunhomme

Bron: https://vloeibareliefde.com/2022/09/19/realiteit-creeren


De mensen van de straat, zij hebben een band en een pact – Zutphen, 17 september 2022

Mensen van de straat: één besloot de IJssel bij Zutphen in te lopen. Een ander wist haar daarvan te weerhouden. Mensen van de straat die elkaar niet kenden. Zij hebben een band en een pact.

Onlangs las ik hier een blog waarin geschreven werd over ‘een mens van de straat’ zijn. Ik vond dit mooi verwoord. Ik herken mij erin ‘een mens van de straat’ te zijn. Graag zou ik een pleidooi houden voor ‘de mens van de straat’ zoals in de betekenis in de blog Samen in de Samenleving.
In mijn eigen woorden: een mens die betrokken handelt in gelijkwaardigheid en in het nu-moment, als Mens binnen én in samenwerking met een ‘matrixsysteem’. Niet in verzet, maar ‘voorbij verzet’. Niet mee- of tegenbewegend, maar zelfbewegend. Niet arrogant, niet belerend en niet ‘door de strot duwend’. In respect met al het leven.

Aan de hand van wat ik dit weekend meemaakte, volgt hieronder in vorm van een chronologisch verhaal mijn pleidooi voor ‘de mens van de straat’.

Zaterdagmorgen-vroeg besloot een mens de rivier de IJssel in te lopen. Haar bril liet ze thuis, haar sieraden had ze afgedaan (voor haar dochters). Alleen haar plaatje deed ze in.

In vastbesloten gang liep zij door de uiterwaarden naar het water. Door regen en wind in haar zomerpyjama. Zij voelde geen kou, ze voelde niets meer.

Mijn partner, die net de hond uitliet, ontmoette haar (van slechts de rivier die haar moest helpen). Ze wilde niemand tot last zijn. Ze was moe, maar vastberaden.

‘Mag ik je dan alleen nog even vasthouden voor je gaat?’ vroeg mijn partner tenslotte.

Toen ik zaterdagmorgen beneden kwam, zat er een buurvrouw aan de keukentafel in een zomerpyjama. Ik wist wel wie zij was. Onlangs had ik haar bij het hond uitlaten gesproken over de mooie bloemen in haar zijtuintje die zij verzorgde en die het ondanks de droogte toch zo mooi deden. Nu wist ik ook dat ze Amanda heette.
Langzaam begon ze weer te voelen, ze had het koud. We maakten warme chocolademelk en ontbijt en haalden een vest en dekens.

Omdat ze geen telefoon bij zich had, konden we haar dochters niet bereiken (wie staat er tegenwoordig nog in het telefoonboek?). Naar haar man ging ze zeker niet terug. Waar ze heen moest, wist ze niet. Ze had wel 113 gebeld, maar daar waren alle medewerkers in gesprek geweest. Ze had de voicemail ingesproken.
(113 is een nummer waar je naar toe kunt bellen als je zelfmoord wilt plegen. Soms zijn alle medewerkers in gesprek net als jij de IJssel in wilt lopen. Misschien word je teruggebeld, maar jij neemt dan niet op.)

Ondertussen vertelde ze haar levensverhaal. Hoe ze er ooit van had genoten te koken voor de mensen in een verzorgingshuis. Hoe ze daar de bewoners bij had betrokken en hoe fijn die dat hadden gevonden. Levensvuur in haar ogen. Ze lachte zelfs.
Hoe ze steeds meer had moeten doen in minder tijd, hoe het niet meer had gegaan. De zorg voor haar man, de zorg voor haar moeder, de zorg voor haar dochters. Tot ze uiteindelijk was afgekeurd. Ze zat inmiddels al jaren thuis met haar man die nu met pensioen was en haar niet kon vasthouden. Dat was zijn trauma en misschien had hij het wel nooit geleerd.
Ze vertelde nog veel meer. Over familie en haar lieve vader die veel te vroeg was doodgegaan. En dat ze had geleerd dat je nooit ruzie moet maken.

Het best leek haar als ik naar haar dochters huis zou gaan om te vertellen waar ze was en zij haar zouden komen halen. Ze kon het hen niet aandoen daar in deze toestand aan te komen. (En hun oplettende buren ook niet, die hadden toch al zoveel meningen.)

Op het omschreven ongeveer-adres deed niemand open.

Ik reed naar het huis waar ik haar gezien had, destijds toen ze de bloemen langs haar huis verzorgde. Door het raam zag ik een vader en een dochter in bezorgde toestand. Ik belde aan en vertelde dat het inmiddels goed ging met Amanda. En dat ze bij ons thuis was en graag haar dochters wilde zien. Ze braken toen ik vertelde dat mijn partner haar met alle macht had tegengehouden de IJssel in te lopen. Ik vertelde niet dat het enige wat geholpen had, de uiterste vraag was of hij haar nog even vast mocht houden (en hij dat ook had gedaan).

De man was lief, zacht en gebroken. ‘Ik zou je wel een knuffel willen geven,’ zei ik. In een vijf minuten lange knuffel vertrouwde hij me toe dat je soms het hardst schopt tegen wat je het liefst hebt. En hoeveel hij van Amanda hield.

De politie werd gebeld, ons adres doorgegeven.

Ondertussen vlogen helikopters boven de stad en voeren boten over de IJssel op zoek naar een vrouw die niemand tot last wilde zijn en een uitweg zag in verlost worden door de onderstromen van de IJssel. Ook burgernet was ingeschakeld.

Even nadat ik met Amanda’s dochter weer thuis was, werd er aangebeld. Drie politievrouwen en een politieman stonden voor de deur in vol ornaat. We werden verhoord over hoelang we niet de politie hadden gebeld of 112 (de hele ochtend niet, het was inmiddels al middag). En waarom we dat niet hadden gedaan.
‘Wij volgden ons hart,’ zei ik. Wat waarschijnlijk ‘lief en naïef’ geklonken zal hebben en wat ook niet helemaal de lading dekt, maar wel werd begrepen.
We kregen een standje en de aanbeveling dat de volgende keer wél te doen (de volgende keer?). Geen moment was het in mijn hoofd of dat van mijn partner opgekomen om hier de politie bij te betrekken. Of dat ‘de volgende keer’ wel gaat gebeuren, weet ik niet. Onze hoofden zijn blijkbaar niet zo ‘systeemdenkerig’, maar we begrepen het wel.

Dat er mensen onnodig lang in spanning hebben gezeten over het leven van Amanda. Dat er onnodig veel mankracht en materieel is ingezet en dat er onnodig ‘burgers’ langs de IJssel hebben gezocht. Daarvan denk ik: we hebben allemaal wel eens wat. En dat is heel erg, maar ook weer niet.

Toen de politiemensen werden bedankt, antwoordde er één namens alle vier: ‘Daar zijn we voor’.
‘Wij ook’, zei ik, met mijn grootste glimlach namens de rest van ons.

Amanda heet niet echt ‘Amanda’. De rest is naar waarheid verwoord. Amanda had ook Tamar kunnen heten, of Ap (zoals mijn partner heet). Mijn partner verwoordde het naar Amanda als: ‘Wanneer je de kracht hebt om zoiets te doen, ben je ook sterk genoeg voor een andere stap. Je bent te mooi en te lief (te mens) om te gaan, je bent hier nodig.’
Zo voelden wij dat alledrie.


Een nieuwe manier van kijken … Alsof elk moment ertoe doet

(door Paul Mulliner)

“Begin nu te doen wat je wilt doen. We leven niet in de eeuwigheid. We hebben alleen dit moment, fonkelend als een ster in onze hand – en smeltend als een sneeuwvlok…”― Sir Francis Bacon

Het lichaam wordt ouder. Maar bewustzijn is altijd in het huidige moment – Nisargadatta Maharaj

“We zien de dingen niet zoals ze zijn, we zien ze zoals wij zijn” – Anais Nin

Er kunnen momenten zijn waarop we plotseling met nieuwe ogen naar het leven kijken.

Momenten waarop het lijkt alsof het hele universum één enkele bewuste ruimte is, overal tegelijk bewust in zichzelf.

Alsof alles wat we in de wereld doen en elke keuze die we maken op de een of andere manier zinvol is, omdat alles gekend is.

We zijn allemaal verweven met universeel bewustzijn, hoewel dit nog niet helemaal een gangbare manier is om onze wereld te zien.

De evolutie van ons bewustzijn kan soms worden belemmerd door verouderde ideeën die we uit het verleden hebben geërfd en die helaas nog steeds wijdverbreid zijn in de media.

Deze mainstream-ideeën zorgen ervoor dat we leven met een mindset of wereldbeeld waarin we ons voorstellen dat we concurreren in plaats van samenwerken.

Ze kwamen voor het eerst massaal naar voren in de westerse verbeelding toen onze technologieën waren die van de vroege stoommachine en de eerste morsecodetelegraaf.

Ze stelden voor dat ons afzonderlijke menselijke brein op de een of andere manier bewustzijn genereert en dat al het leven betrokken is bij een “survival of the fittest”.

Ze kunnen nu worden gezien als beperkend en ontoereikend, behorend tot voorbije tijd.

Onze ideeën over de wereld en het heelal evolueren echter altijd, net als onze technologie.

Bewustzijn is ruimtelijk en universeel, een intrinsieke eigenschap of kwaliteit van de ruimte binnen en rondom al het leven.

En onze innerlijke kern doet mee met, en wordt geïnspireerd door, deze vloeiende universele intelligentie.

Het is de bron van onze intuïtie.

Het is niet-lokaal, alles wat overal bekend is, is overal tegelijk bekend en het verbindt ons allemaal met zichzelf door het hele Universum.

Door onze aandacht naar binnen te richten, af te stemmen op de innerlijke bewuste stilte en onze eigen intuïtieve verbinding met het universele bewustzijn te vinden, kunnen we de wereld anders zien en leren kennen.

En het is intuïtie die cruciaal is voor onze persoonlijke evolutie naar een dieper begrip van onze wereld, onszelf, ons bewustzijn en het Universum.

Intuïtie komt voort uit universeel bewustzijn als een plotselinge, spontane stroom van leidende intelligentie, een spontane flits van inspiratie.

Intuïtie is transformerend en inspireert ons om te evolueren, trekt ons aan om meer bewust te worden.

Het kennen van universeel bewustzijn betekent niet dat we ons unieke persoonlijke karakter, onze persoonlijkheid, verliezen.

Het persoonlijke zelf is een unieke ‘kleuring’ van het bewuste zelf in ons allemaal.

Een unieke smaakmaker van het universele bewustzijn dat overal in al het leven en in alle ruimte aanwezig is.

En ons unieke persoonlijke zelf is in staat om vrijer te stromen en creatiever te zijn omdat het zich niet langer ingedamd, beperkt, tegengehouden door scheiding van de wereld voelt.

Het hoeft niet langer haatdragend en boos denken te creëren.

We zijn verenigd in een heel bewust Universum, bewustzijn is niet beperkt tot de grens van ons afzonderlijke lichaam, het is universeel, in ons allemaal.

‘Ons eigen persoonlijke’ bewustzijn is een lokaal weten binnen een niet-lokale bewuste ruimte die ons allemaal omvat.

Als golven die zo eventjes verschijnen

in een eindeloze oceaan,

we zijn geweven door het Heelal,

en elke keuze wordt alles wat is

en alles wat we zijn,

en combineert op de een of andere manier alle ervaringen

in alles wat gebeurt.

En dit universeel bewustzijn bevindt zich in al het leven, orkestreert de biochemie van levende cellen en laat ons allemaal evolueren naar een dieper begrip van onszelf, als we er aandacht aan besteden.

En het gefluister van intuïtie dat we duidelijker horen met onze aandacht gericht in de stilte, inspireren ons om synchroon te leven met kosmische intelligentie.

Inspireren ons om meer om onze planeet te geven dan voorheen, en om voor elkaar te zorgen.

Het inspireert ons om te beseffen dat elk moment van ons kostbare menselijke leven ertoe doet.

Elk moment biedt een kans om het grotere zelf in ons allemaal te vinden, het zelf dat alle ruimte tussen de sterren raakt.

“Ik zou graag willen leven

Zoals een rivier stroomt,

Gedragen door de verrassing

Van zijn eigen ontplooiing “― John O’Donohue”

Kosmische intelligentie heeft een menselijke ervaring.

Paul Mulliner 2022

https://paul-mulliner.medium.com/a-new-way-of-seeing-366a0ff7d6d6


A New Way of Seeing

As though every moment matters

“Begin doing what you want to do now. We are not living in eternity. We have only this moment, sparkling like a star in our hand — and melting like a snowflake…”― Sir Francis Bacon

The body gets older. Yet consciousness is always in the present moment — Nisargadatta Maharaj

“We do not see things as they are, we see them as we are” — Anais Nin

There may be moments when we look at life suddenly with new eyes.

Moments when it seems as though the whole Universe were a single conscious space, aware everywhere all at once within itself.

As though everything we do in the world and every choice we make were somehow meaningful, because everything is known.

We’re all woven into universal consciousness, though this isn’t quite yet a mainstream way of seeing our world.

The evolution of our conscious awareness can sometimes be hindered by outdated ideas we inherit from the past that are unfortunately still widespread in the media.

These mainstream ideas keep us living with a mindset or worldview where we imagine ourselves to be in competition, rather than joined in cooperation.

They first emerged and entered the mainstream western imagination when our technologies were the early steam engine and the first morse code telegraph.

They proposed our separate human brain somehow generates consciousness and all life is involved in a survival of the fittest.

They can now be seen as limiting and inadequate, belonging to a previous time.

Our ideas about the world and the Universe are always evolving however, just like our technology does.

Consciousness is spatial and universal, an intrinsic attribute or quality of the space inside and around all life.

And our inner core participates with, and is inspired by, this fluid universal intelligence.

It’s the source of our intuition.

It’s nonlocal, everything known anywhere is known all at once everywhere, and it joins all of us into itself throughout the whole Universe.

Inwardly focusing our attention, tuning in to the inner conscious silence and finding our own intuitive connection into universal consciousness helps us see and know the world differently.

And it’s intuition that’s crucial to our personal evolution into a deeper understanding of our world, our self, consciousness and the Universe.

Intuition emerges from universal consciousness as a sudden flow of guiding intelligence, a spontaneous flash of inspiration.

Intuition is transformative, inspiring us to evolve, tugging us into becoming more aware.

Knowing universal consciousness doesn’t mean we lose our unique personal character, our personality.

The personal self is a unique ‘coloration’ of the conscious self in all of us.

A unique flavoring of the universal consciousness that’s within all life and all space everywhere.

And our unique personal self is able to flow more freely and be more creative because it no longer feels confined, restricted, held back by separation from the world.

It no longer needs to create resentful and angry thinking.

We’re joined into a whole conscious Universe, consciousness isn’t confined to the boundary of our separate body, it’s universal, inside all of us.

‘Our own personal’ conscious awareness is a local knowing within a nonlocal conscious space that includes all of us.

Like waves appearing for a moment

in an endless ocean,

we’re woven through the Universe,

and every choice becomes everything that is

and everything we are,

and blends somehow all experience

into all that comes to pass.

And this universal consciousness is inside all life, orchestrating the biochemistry of living cells, evolving all of us into a deeper understanding of itself, if we pay attention to it.

And the whispers of intuition we hear more clearly with our attention focused in the silence are inspiring us to live in sync with cosmic intelligence.

Inspiring us to care more about our planet than we have previously, and care for each other.

Inspiring us to realize that every moment of our precious human life matters.

Every moment brings an opportunity to find the larger self inside all of us, the self that touches all the space between the stars.

“I would love to live

Like a river flows,

Carried by the surprise

Of its own unfolding”― John O’Donohue

Cosmic intelligence is having a human experience.

Paul Mulliner 2022

Source: https://paul-mulliner.medium.com/a-new-way-of-seeing-366a0ff7d6d6


Wie Zijn Wij?

(door Heleen van den Berg) Psycholigische experimenten ..

Gisteren las ik een ‘legende’ over een aantal apen in een afgesloten ruimte met een ladder in het midden waarop een tros bananen ligt.

Al lezend herkenbaar wat we om ons heen zien gebeuren ‘in deze wereld’ waarin we zijn aanbeland.

(Overigens blijkt bovenstaande apen-experiment, gewoon verzonnen te zijn, dus nooit als experiment uitgevoerd te zijn en zelfs dán blijkt het de geest te beïnvloeden. Veel later, niet lang geleden, is bovenstaande wél als experiment uitgevoerd om werkelijk te zien wát het doet)

Vandaag ging ik verder zoeken over dit ‘experiment’ en kwam ik veel info tegen, alsof en grote la openging.

Van het éne experiment in het ándere experiment gaande is de mens(elijke geest) eigenlijk altijd al, zoals we inmiddels ‘weten’, en zelfs héél zichtbaar sinds zo’n beetje de laatste 100 jaar beïnvloed geweest, geworden!

Ik heb een en andere gelezen op deze site die ik ’toevallig’  tegenkwam en ook dat blijkt een doolhof aan info, aan uitleg, verklaringen en dergelijke.

Wat ik hiermee wil aangeven, is dat … welke info we ook lezen, welke herkenning we er ook in zien, welke vorm van toekomstige on-mogelijkheden die worden gepresenteerd ..

Het Is NU Nodig Om Onder Alle Omstandigheden TROUW Te Zijn en Blijven Aan Ons ANALOGE BronWezen, 24/7 omdat we het al eeuwig ZIJN.

De Slagboom is bezig dicht te gaan en WIJ zijn HET die DAN IN ACTIE KOMEN.

Als Tijdreizigers uit Andere Werelden .. HIER, om de ZIEKTE die hier rondwaart te laten kennismaken met WIE WIJ ZIJN, Oorspronkelijke BronWezens uit een Wereld van Harmonie.

In de Frequentie van WIE WIJ ZIJN kán eenvoudigweg iets ánders NIET BESTAAN.

Voor wie eea zou willen lezen over psychologische experimenten ed, hier een site om in rond te wandelen, gewoon om te kijken, te ‘zien’, verder niets ..

Geloof er niets van, want álles manipuleert ..


Citizens of the Universe – Bewoners van het Universum

Konstantin Eduardovich Tsiolkovsky (17 September 1857 – 19 September 1935). Hij was wiskundeleraar op een middelbare school en wordt gezien als de vader van de raketwetenschap.

Het werk van Konstantin Eduardovich Tsiolkovsky, een uitstekende Russische wetenschapper en uitvinder, was zeer veelzijdig en onderscheidde zich tegelijkertijd door een verbazingwekkende innerlijke eenheid.

Konstantin Eduardovich staat in binnen- en buitenland bekend als de grondlegger van de theorie van de straalaandrijving. Tegelijkertijd namen kwesties van luchtvaart, interplanetaire communicatie, de verspreiding van leven in het heelal, enz. een grote plaats in zijn werk in. Ruimteverkenning – was gericht op één doel – om de mensheid te dienen.

~~~~ ~~~~~

Uit “Citizens of the Universe”, Konstantin Tsiolkovsky, 1933

https://www.tsiolkovsky.org/en/the-cosmic-philosophy/citizens-of-the-universe-1933/

Laten we – conventioneel – een primitieve geest ‘aether’ noemen. Wat is zijn lot? Het zwerft door het hele universum en wat zijn staat ook is, hetzelfde is de staat van een atoom. Wat het lot van één atoom ook is, hetzelfde is het lot van allen.

Dus om de bestemming van een atoom te kennen, moeten we de bestemming van het heelal kennen. Het wordt ook weerspiegeld in hogere menselijke wezens en daarom is het hen bekend.

Het is wetenschap met haar conclusies, dat is een weerspiegeling van de ruimte. Intellect en gevoelens zijn de bron van wetenschap.

Elke volwassen geest zegt hetzelfde: als er geen kwaad, verdriet, onvolmaaktheid, onwetendheid, zwakte en waanzin in het universum zal zijn, zal het ook goed zijn voor een atoom.

De conclusie uit het bovenstaande is de volgende: alles wat slecht is, lijden veroorzaakt of waanzin vermenigvuldigt, moet uit het universum worden verwijderd. Maar geëlimineerd zonder wreedheid tegen iets dat wordt vernietigd. Hoe je dat doet? Heel gemakkelijk – reproductie van het imperfecte moet worden gestopt. Er zijn veel methoden om dit te bereiken.

Als alternatief is het nodig om alle krachten van intelligente hogere wezens te concentreren op het vergemakkelijken van de reproductie van alles wat perfect is. Laat de wereld er zo snel mogelijk door worden gevuld en laat het intellect, dat geluk brengt en verdriet vernietigt, de wereld domineren.

~~~~~~~ ~~~~~~~~~

(In English)

Let us – conventionally – name a primitive spirit ‘aether’. What is its destiny? It roams all over the Universe and whatever its state, the same is state of an atom. Whatever destiny of one atom is, the same is destiny of all.

So, to know destiny of an atom, we must know destiny of the Universe. It also is reflected in higher human creatures and that is why is known to them.

It is science with its conclusions, that is a reflection of space. Intellect and feelings are the source of science.

Every mature mind says the same: if there will be no evil, sorrow, imperfection, ignorance, weakness and insanity in the Universe, it will be good for an atom as well.

The conclusion from the above-mentioned is the following: everything which is bad, causes suffering or multiplies insanity must be eliminated from the Universe. But eliminated without cruelty to anything being destroyed. How to do it? Very easily – reproduction of the imperfect should be stopped. There are many methods to achieve it.

Alternatively, it is necessary to focus all forces of intelligent higher creatures on facilitating reproduction of everything perfect. Let the world be filled by it – as quickly as possible – and let the intellect, which brings happiness and annihilates sorrow, dominate in the world.

~~~~~ ~~~~~

Konstantin Tsiolkovsky: A Space Legacy NHD Documentary (9:03)

Bronnen: https://nl.wikipedia.org/wiki/Konstantin_Tsiolkovski

Telegram-kanaal Roscosmos: https://t.me/roscosmos_gk

Naslagwerken, teksten: https://www.tsiolkovsky.org/en/cosmic-philosophy-by-tsiolkovsky/


(Groeps)vermoeide reiziger onderweg naar huis

Ik heb in mijn leven vele mensen ontmoet die wisten wat er aan mij schortte. Zij wisten wat mij mankeerde, met welk ‘onbegrepen informatieveld’ ik nog worstelde, welk ‘traumaveld’ ik ‘nog niet had omgedraaid’ en ga zo maar door. Ik heb zelfs te maken gehad met iemand die mijn ‘stroom’ wel even wilde ‘versnellen’ of iemand die alleen al aan mijn ogen kon zien, wat er precies in mij omging. Ook las ik artikelen van mannen die precies weten hoe het bij vrouwen zit en ook bij mannen (namelijk veel beter dan bij vrouwen), onlangs nog op deze site.
Wat ik altijd al wist en steeds beter weet, is dat zij die het zeiden te weten, weten het maar al te vaak niet. Niet voor mij. Niet voor mij als vrouw. Niet voor mij als partner, moeder, zus, (schoon)dochter, brongenoot, buur, … en niet voor mij als mens. Ik ben de enige die dat weet of kan weten.

Ik weet niet of jij dit ook weet.

Op mijn beurt, weet ik niet welk gevecht jij voert in jezelf. Ik weet niet of jij meer of minder getraumatiseerd bent dan ik. Daar meer of minder werkelijk naar gekeken hebt dan ik. Ik weet niet wat jij denkt, ik weet niet wat jij voelt, ik weet niet wat jij allemaal hebt meegemaakt. Ik weet niet hoe jij elke morgen de dag tegemoet treedt of hoe je nacht was. Ik weet niet hoe groot, sterk en heftig de aanvallen zijn die jij of een ander zegt te hebben ervaren. Ik weet niet of ze groter, sterker en heftiger zijn dan die van mij.
En of dat er wat toe doet.
Ook niet of daar meer of minder buitenaardsen bij aanwezig of betrokken zijn dan bij mij.
En of dat er wat toe doet.

Wat ik weet, is dat als ik denk te weten dat ik het weet over jou of een ander, dat ik dan een invulling doe en mogelijk projecteer.

Ik heb van dichtbij meegemaakt hoe iemand die ik zeer nabij ben, zeer lief heb en die ik al meer dan mijn halve leven lang ken, te maken had met intense diepe pijn. Ik zou het zijn oertrauma kunnen noemen. In zijn nabijheid leek het of ik kon voelen wat hij voelde, niet inhoudelijk, maar in energie-intensiteit. Het voelde groot, intens, diep, maar weten wat het precies was, deed ik niet. Ondanks de woorden die hij eraan gaf, helemaal precies begrijpen waar hij doorheen ging, deed ik niet. Oplossen kon ik het niet. Voorkomen dat hij er steeds weer in raakte ook niet. Met schoonheid en ‘samen’ en ‘wij allemaal’, had het niets van doen, noch met de vraag uit welk universum hij komt.

Ik ben zelf ook door diepe pijnlagen gegaan. Heb lichamelijke sensaties gehad die angstaanjagend waren. Over de grond gekronkeld van de pijn, de wanhoop in de ogen gekeken. Met schoonheid en ‘samen’ en ‘wij allemaal’, had het niets van doen, noch met de vraag uit welk universum ik kom.
Iemand die mij zeer nabij is, mij zeer lief heeft, en mij al meer dan zijn halve leven kent, kreeg daar veel van mee. Hij kon het niet voor mij oplossen, noch verzachten. Wat ik precies voelde, begreep hij niet. Maar ruimte gaf hij wel. Ruimte aan wie ik was. Wezenlijk.

Wezenlijk verschillen wij niet van elkaar. Wezenlijk is er geen verschil tussen hem en mij. Wezenlijk is er misschien ook geen verschil tussen jou en mij. Waarschijnlijk heb jij ook wel eens te kampen met gevoelens van onzekerheid, niet gehoord of gezien zijn, onmacht, ergernis, woede, onrechtvaardigheid, eenzaamheid, of welk (onbeschrijflijk) en intens gevoel dan ook. Waar jij dat precies aan relateert, weet ik niet.

De laatste tijd denk ik vaak: groepen, daarin hoor ik niet thuis en een ‘mensenmens’ ben ik ook al niet. Het best voel ik mij met mijn hond in de natuur met wie en waar ik deze blog nu schrijf (nou ja, zijn bijdrage is vooral ‘space holden’ en heel erg blij zijn).
Ik moest net denken aan toen eens, tijdens een groepstribunaal van bewuste mensen waarvoor ik – boven in de bergen van Marokko – terecht kwam, het oordeel luidde: ‘jij bent iemand met een gebruiksaanwijzing die ik niet kan vinden.’

Mijn enige gebruiksaanwijzing is: geef mij een beetje ruimte voor wie ik wezenlijk ben, dan ben ik op mijn mooist (en sorry als er ook wel eens een beetje shit meekomt). Misschien is dat wel een universele gebruiksaanwijzing, dus ik geef het ook aan jou. Het zou kunnen dat jij dan ook op je mooist bent.
Dwing mij niet jou of iemand anders te volgen, jou of degene die jij volgt als méér te zien dan mezelf. Beleer mij niet met kennis die niet uit jezelf komt. Ik kan het niet horen. Het is verspilde moeite en misschien wel meer dan dat.

En voor de rest voel ik in mijzelf wat ik zelf voel en zelf weet, zelf ontdek.

Ik laat mij graag inspireren, maar vertel mij niks over mij. Hoop niet dat ik iets ‘later ook als een cadeau kan zien’ (prima als jij dat doet). Denk niet dat je mij ‘moet redden’ of gered hebt. Maak mij niet tot slachtoffer, zodat jij je beter of zelfs een held kunt voelen.

Ik vind het leuk als je mij vraagt hoe het met me gaat, maar stel mij geen vragen die je geleerd hebt te stellen op een van de vele therapeutische opleidingen die je gedaan hebt en die lijken alsof je een open vraag stelt, maar eigenlijk iets moeten bevestigen dat jij al besloten hebt te weten over mij (nu moet ik het alleen nog maar zeggen en weet jij je bevestigd in iets wat niet waar is of waar hoeft te zijn.) Wat gebeurt er als wij hier beiden niet bewust van zijn?

Geef mij ruimte, ik geef het jou.
En ja, ik ga ook wel eens de mist in. Mijn intentie is daarop terug te komen, daar open in te zijn, dat in mijzelf te zoeken. Als er oorlog is, vrede met mijzelf en met jou te sluiten. Te vergeven door te weten dat wij elkaar misschien niet begrijpen, maar dat wij niet wezenlijk verschillen. Als het goed is, graven wij van twee kanten.

Ik ben als mijn hond.
Ik wapper mijn lijf los.
Mijn cellen trillen open.
Het mag er meteen (of nu alsnog) weer uit.
Het dient me niet.
Het is niet van mij.

En toch bedankt, hoor.
Voor alles.


P.s. Aan alle freelance-therapeuten met wie ik te maken had:

Lief en mooi mens,
Dat je me ongevraagd gediagnosticeerd hebt en me daarmee gepoogd hebt te kleineren in plaats van behulpzaam en betrokken te zijn met het in mijn kracht komen (zoals je misschien dacht te doen), dat vind ik wél heel erg, maar ik neem het je niet kwalijk.

Wij zijn allen even ‘ver’.
Even ver van huis.


Van A tot Z met elkaar de samenleving opnieuw opbouwen

(door Ad Broere) Wat is het verband tussen de lockdowns van 2020 en 2021 en de ‘energiecrisis’? Beide zijn ze desastreus voor de economie en dan in het bijzonder voor het midden- en kleinbedrijf. Beide hebben ze een kunstmatig karakter. Voor de neutrale waarnemer is een ‘verborgen sturing’ duidelijk merkbaar.

De ontwrichting van de economie zoals we die nu kennen, heeft een golf van faillissementen tot gevolg en daardoor een explosie van werkloosheid. De overheid spreekt sussende woorden. Er zullen geen afsluitingen komen omdat men de energierekening niet kan betalen en ‘er komt een structurele oplossing voor de problemen in 2023’. Voor de kunstmatig gefabriceerde problemen dan. Voor zowel de lockdowns als voor de energiecrisis zijn geen natuurlijke redenen aan te wijzen. Er zit een plan achter. Met behulp van de media worden degenen die daarop wijzen en ook een logische onderbouwing geven, voor complotgek versleten. Te pas en te onpas hoor je voor tv en radio en lees je in de kranten hoe alle kritiek op het beleid wordt neergesabeld door de critici de mond te snoeren.


Klagen mag wel. Verhalen over enorm hoge voorschotten en over onbereikbaarheid van de energieleveranciers zijn legio. Een goede onderbouwing van waarom deze energiecrisis gefabriceerd is, wordt echter weggemoffeld. De prijs van gas werd opgedreven door machtige partijen in de markt, die deze prijs kunnen beïnvloeden. Als dit verboden zou worden dan zou de energieprijs snel naar een veel lager niveau zakken. Het wordt echter niet verboden omdat het opdrijven van de prijs past in de strategie.
Evenals economen tevergeefs wezen op de desastreuze gevolgen van de lockdowns. Ondanks dat Zweden heeft bewezen dat de lockdowns onnodig waren. Het gaat gewoon door. Na de lockdowns en de energiecrisis zal weer een nieuw onheil volgen en dat gaat door totdat de geesten rijp zijn voor een van bovenaf geleide economie, waarin geld zoals we dat nu hebben gaat worden vervangen door Central Bank Digital Currency dat zal worden gebruikt om de mensheid in de door de ‘onzichtbare sturing’ gewenste richting te duwen. Werk wordt schaars en er is alleen ‘recht’ op Central Bank Digital Currency als het gedrag overeenkomstig de eis is. Hooguit duizend multinationale ondernemingen en enkele instituten maken de dienst uit. Je kunt ze ook herkennen aan aandeelhouders Blackrock en Vanguard.


Als je wilt weten welke, kijk dan op de lijst van bedrijven aangesloten bij het World Economic Forum. Als deze nieuwe orde een feit is, zullen velen zich vertwijfeld afvragen waarom ze niet eerder hebben gereageerd en bleven klagen in de verwachting dat er uiteindelijk toch een zorgzame overheid is. Die overheid bestaat alleen nog in sprookjes. We moeten het zelf doen. Van A tot Z met elkaar de samenleving opnieuw opbouwen van onderen op. En NEE zeggen tegen alle autoriteiten die ons de nieuwe orde willen induwen.

Ad Broere, econoom, onderzoeker en auteur https://adbroere.nl/

Bron: https://t.me/adbroere


Inspreken gemeenteraad Zutphen 12 sept 2022: Veiligheid en de belangrijkheid van Leven (in de gemeente Zutphen)

(door Judith van Beers) Op 12 september 2022, sprak ik in voor de gemeente Zutphen. De voorzitter liet mij niet mijn hele betoog doen maar, zoals een raadslid benoemde, mogelijk de ogen geopend.

Dank voor je betrokkenheid. Voel je vrij dit bericht te delen.

Warme groet,
Judith

Goedenavond edelachtbare heren, dames, Griffier, RaadsLeden, Burgemeester, pers en andere aanwezigen in deze raadszaal,

Omdat ik weet dat u hier, zeker zo kort na uw vakantie, met verenigde moed en de beste bedoelingen aanwezig bent, wil ik hierbij benoemen dat ik weet dat u allen, zoals ik dat noem “uw stinkende best” doet om de situatie hier op aarde te veranderen en waar mogelijk te verbeteren.

Net als ik.

Mijn naam is Judith van Beers. Ik ben onderzoeker. Alles wat ik deel heb ik zelf geconstateerd. Ik praat niemand na, behalve mezelf. Ik ben ambassadeur van het Leven. In dat kader ben ik vanavond hier en richt ik mij tot u met betrekking tot:

Veiligheid en de belangrijkheid van Leven (in de gemeente Zutphen)

Aan het eind van mijn betoog, deel ik 3 vragen die betrekking hebben op de door mij gedeelde informatie.

Sinds een maand of 6 ben ik woonachtig in een voor mij nieuw deel van Nederland, uw gemeente. Ik woon vlakbij de Tighelbeeksewaard en ben daar dan ook, samen met mijn hondje, dagelijks te vinden. Ik ben hier, tegelijkertijd met U op aarde, om integriteit terug te laten keren. Integriteit van Leven.

Wat is Leven? Speelsheid, door elkaar heen bewegen zonder vooringenomen doel of uitkomst maar gewoon omdat u van binnen voelt dat u zo dient te bewegen, creativiteit en vermeerdering. Wanneer het Leven aanWezig is, vermeerdert energie zich.

Wat is integriteit? U begrijpt dat dat een onderwerp is waar ik heel goed naar heb gekeken, anders zou ik daar nooit voor kunnen staan.

Integriteit is geen concept. Het is geen waarde en geen maniertje van de persoonlijkheid om iets te manipuleren. Het is aanwezig, of niet. Het is iets wat laat zien of u Leeft wat u van binnen weet. Ofwel. Integriteit is in mij aanwezig, en wordt door mij geleefd, naar  de buitenwereld toegebracht, wanneer mijn gezichtsuitdrukking op lijn is met dat wat er in mij gebeurt. Dat kan alleen wanneer ik integriteit Leef. Wanneer ik Leef wat ik deel, en deel wat ik Leef.

Ik deel dus geen concepten, ik LEEF ze en dat deel ik.

Hoe zit dat met u als ik vragen mag? Leeft u wat u deelt? Staat U voor dat wat U in persoon, werkelijk belangrijk vindt? Of sluit u steeds weer compromissen en staat u ondertussen voor iets wat een ander belangrijk vindt of lijkt te vinden?

Wanneer ik kijk naar deze wereld waarin wij Leven, dan zie ik verdeeldheid. Ik zie mensen die overal maar gevraagd en ongevraagd hun mening verkondigen. Mensen die oordelen over zichzelf en anderen en die zich ongegeneerd uitspreken en aannames doen over u en mij.

Wellicht doet u dat momenteel ook over mij, een aanname, oordeel of mening hebben? Dat zou jammer zijn want dan mist u wat ik hier vanavond aan u kom brengen.

In mijn wereld zijn U en ik, gelijk-waardig aan elkaar. We hebben echter ons Leven allebei en allemaal, anders ingericht. We verdienen andere bedragen, hebben andere banksaldi en mogen zien dat dankzij meer of minder titels, geld of bezit, de één of de ander, niet meer of minder belangrijk is.

Ongelijkwaardigheid is niet iets wat het Leven kent: een grote boom is niet belangrijker dan een kleintje. Alle bomen zorgen in gelijk-waardigheid voor elkaar. Als een boom het moeilijk heeft omdat een zwam hem heeft gevonden, of als een boom door de mens gekapt wordt, zorgen de andere bomen dat de balans hersteld wordt.

Zo leef ik mijn Leven. In gelijkwaardigheid.

Wij zijn gelijk de natuur. Wij zijn bomen en hebben allemaal een andere taak: de één maakt appeltjes, de ander besjes en nog een ander zorgt ervoor dat alle bomen vochtige voeten blijven houden. En zo is het: uw taak is de mijne niet, de mijne is de uwe niet. Mede hierom kan en zal ik iets anders waarnemen, kunnen zien in deze wereld dan u. Omdat mijn taak nou eenmaal zorgt voor een andere focus dan die van u.

Er zou hier op aarde iets gaande zijn wat evolutie heet. Evolutie betekent in jip en janneke taal: geleidelijk, een betere versie van jezelf worden. Dat is een mooi concept en de vraag is wanneer? En hoe kunnen we zien of dat werkelijk gaande is? En hoe kunnen we dat dan meetbaar maken?

Daar zou ik graag het volgende voor naar voren willen schuiven.

Een betere versie van mezelf. Hoe meet ik dat? Gelukkiger dan toen ik werd geboren? Nee, dat is niet mogelijk want ik ben gelukkig geboren. We hoeven alleen maar in de ogen van een baby of een puppy te kijken om in onszelf dat geluk weer te ervaren.

Een betere versie van mezelf heeft per definitie als resultaat: een upgrade van mijn omgeving. Van de aarde dus. Van de natuur. Dus dat ik de aarde beter achterlaat dan dat ik hem vond. Al zou dat ook ietsie pietsie mogen zijn want het woord geleidelijk, geeft geen tijdspanne.

Ik arriveerde hier in 1968. De grond was rijk, de natuur in balans, de autoruiten zaten vol insecten, die moest je zeker wekelijks bij de pomp schoonwassen. Handen wassen deden we alleen voor het eten, griep en verkoudheid waren de bedoeling en de Nederlandse mens was slank, gezond en zonder chronische ziektes of medicijnen. De Nederlandse luchten waren zoals te zien is op de schilderijen van de Hollandse meesters en de producten van de boeren, zaten, dankzij natuurlijke bemesting en jaarlijkse verandering van teelt, vol vitamines en mineralen. Kanker bestond nog nauwelijks, depressie ook niet en geld was, op wat uitzonderingen na, behoorlijk gelijk verdeeld. Mijn ouders kochten in die tijd hun eerste huis, een herenhuis in een statige straat in Haarlem. Een huis met zeven trappen. Zij betaalden 40.000gulden, een slordige 19.000euro en leenden dat bij een bank. Mijn vader was in loondienst als onderwijzer en kreeg een financiering via de bank. .

Wat is er in die 54 jaar veranderd? Wat zien uw kinderen of kleinkinderen toen zij geboren werden? Wat is het verhaal wat zij gaan vertellen?

  1. Met de natuur gaat het bergafwaarts. Er is dan ook grof in de natuur ingegrepen waardoor de natuur uit balans is. Dankzij verstrengelde belangen werd beleid uitgevoerd wat niet bijdraagt aan Leven maar aan het tegenovergestelde: overleven. Naast het wereldwijd kappen van bomen, om plaats te maken voor soja, wat niet alleen aan opgehokte dieren wordt gevoerd maar ook steeds meer aan mensen, is het lozen van gif nog steeds gebruikelijk. De grond is arm, biodiversiteit verdwenen en de boeren worden van bovenaf gedwongen om hun land jaarlijks in te spuiten met round up of wel glyfosaat. Een gif wat ieder Leven onmogelijk maakt en ondanks eerder verbod in 2016, weer in alle winkels wordt verkocht. U herkent die ingespoten boerenakkers aan gele velden. Alsof er in het vroege voorjaar gehooid zal worden. De mens die dit gif binnenkrijgt, die de gewassen, geteeld op die velden tot zich neemt, beschadigd onwetend, haar neurologisch systeem. De vervuiling van het drinkwater is hierdoor flink toe aan het nemen. Groentes bevatten tgv dit beleid 4/5e minder vitamines en mineralen dan in 1968 het geval was. Vlees bevat dankzij het verplichte vaccinatiebeleid wat braaf, of niet braaf, uitgevoerd wordt veel anti biotica waardoor de mens resistent wordt en zichzelf niet meer weet te weren tegen infecties zoals bacteriën, griep en andere virussen.

1 op de 10 mensen zou zich depressief noemen en 1 op de 3 mensen krijgt kanker en met betrekking tot chronische ziektes: uit een onderzoek uit 2019 bleek dat 1 op de 4 kinderen een chronische ziekte heeft.

Anno 2022, wat is er wel? Veel meer geld (huizenprijzen zijn ver50(!)voudigd), we moeten minstens twee keer per jaar op vakantie om dit drukke Leven vol te kunnen blijven houden. Internet, mobiele telefonie, magnetrons, elektrische auto’s met zeer milieuvervuilende batterijen, chemische en toxische medicijnen, artificieel gemaakte (en giftige) regen, wolken, enorme vuilnisbelten, begraven en begrasd. Landschapsvervuilende windmolens & umts masten. Ziektes, burnout en heel veel verstrengelde belangen.

Waarom stelt de mens prioriteiten elders dan het Leven te dienen?

Weet u dat Nasa kortgeleden heeft bewezen dat er geen sprake is geweest van een oerknal? Dat het Leven hier op aarde daar niet uit voort is gekomen? Als dat, wat u, mij en onze kinderen, als het begin van al het Leven op school wijs werd gemaakt, als dat al niet waar is, wat is er dan nog meer niet waar?

Hoe graag ik het ook wil zien, er is geen sprake van Evolutie van de mens. Er is een toename van technologie die de mens, de natuur, en de aarde, nadelig beïnvloedt.

We kunnen de aarde niet redden met meer geld. Met meer ingrijpen in de natuur. Met meer zonnepanelen. Met meer internet. Er is een koerswijziging in onszelf nodig, zodat het Leven weer vooraan in onze aandacht komt te staan. Vóór technologie.

Ik ben ervan overtuigd, dat iedere wereldburger, die verknocht is aan het Leven, liever weer net als vroeger, naar bed gaat als het donker wordt en een blokje hout op het vuur gooit om warm te blijven. Dan dat zij geen landschap meer kan genieten, geen dieren en geen vogels meer zal spotten.

Daarom wil ik u vragen om uw aandacht te gaan verleggen naar dat wat werkelijk belangrijk is. Dat u met al het beleid wat u voert, niet langer iemand napraat maar uw eigen standpunt volgt. Dat u uw eigen wijsheid, uw eigen logica, kennis en weten naar voren schuift. Want iedere stem of ieder beleid wat niet in integriteit is met u, is oneerlijkheid naar u zelf. En dat is niet waarom u zichzelf verkiesbaar heeft gesteld of waarom u gekozen bent, door mensen die verlangen naar blijdschap, gezondheid en Leven! Die staan te popelen om een nieuwe SAMEN-LEVING op te bouwen waarin iedereen gelijk is en het Leven vooraan staat. Zodat we hier het paradijs herbouwen en een halt toeroepen aan deze vernietiging van Leven.

Waarom dit betoog? Ik heb 3 vragen voor u.

1

U heeft vast ook een tuin? Als er in de mijne iets aanwezig is wat niet dienend is aan het geheel dan sloop ik dat er uit. Wat doet u?

Wat doet deze gemeente met een niet eetbaar en niet bruikbaar gras: de grasaar.

Een grasaar is een voor alle dieren beschadigend en dodelijk gewas. In de gemeente Zutphen stierven dit jaar tenminste 2 honden ten gevolge van een ingeademde grasaar en werden vele honden geopereerd, waaronder de mijne. Een grasaar in oog, oor of ingegroeid tussen de tenen is een pijnlijke traumatiserende kwestie. Een operatie is dan onvermijdelijk.

Deze gemeente hanteert een beleid waarbij de grasaar als God zelve wordt gezegend. “De aar moet volgroeien zodat hij zijn zaden kan verspreiden “schreef de stadsecoloog mij. Waarom staat u dat toe? Waarom krijgt een dodelijk gras vrij spel en lijkt niemand hier te zien dat de grasaar de veiligheid in het gevaar brengt?

Overigens wordt uw maaibeleid ook nog eens niet conform de informatie op uw website gehandhaafd maar dat ter zijde.

2

In heel Nederland is het zo dat het gebied waar weidevogels, zoals de grutto of de kievit broeden, niet gemaaid mag worden tijdens het broedseizoen. Om die reden is het landelijke beleid dat er pas na 15 juli gemaaid mag worden.

Toen ik na een werkperiode in het buitenland op 29 juni jl in Nederland terugkeerde, was ik dan ook in shock om te constateren dat de tichelbeeksewaard tussen 13 en 29 juni, gemaaid was. Inclusief de rustvelden voor de vogels.

Nogmaals: waarom is gras, belangrijker dan Leven?

3

Mijn hond betaalt belasting en is, net als ik dol op het Leven! Hij wil graag met anderen honden spelen maar dat kan in Zutphen nergens omdat er geen afgezet gebied is, een soort omheinde hondenspeelplaats. Is er een mogelijkheid dat deze in de tighelbeeksewaard gemaakt wordt? Misschien is er ook ruimte voor poepzakjes en een prullenbak want dat steeds mee naar huis nemen is nou niet mijn meest zinvolle bezigheid.

Dank u voor uw aandacht. Ik wens dat u voluit gaat Leven, als Mens. Voelend, met aandacht en focus voor al wat Leeft. Zodat de vogels en de insekten weer toenemen, de mens blij en gezond is, en dat we in gelijk-waardigheid Samen-Leven.

Wat Greenpeace schrijft over glyfosaat en het overheidsbeleid: https://www.greenpeace.org/nl/natuur/23149/zeg-nee-tegen-roundup-zeg-nee-tegen-glyfosaat/

Bron: https://judithvanbeers.nl/2022/09/12/veiligheid-en-de-belangrijkheid-van-leven-in-de-gemeente-zutphen/


President benoemt belangrijke uitdagingen (1961)

In januari 1961 geeft President Eisenhower een bijzondere toespraak, een afscheidsrede als President. Daarin benoemt hij onder andere zeer belangrijke uitdagingen voor de Verenigde Staten (en breder) in de jaren 60 van de twintigste eeuw. En die zijn er nog steeds. In zijn speech gebruikt hij woorden “ernstig”, “zorgwekkend”, “waakzaam zijn”.  

Dit zijn zijn observaties over de macht van de militaire-industriële complex, over de opkomst van de wetenschappelijk-technologische elite en de noodzaak en staatskunde om balans in belangen te behouden en een brede dialoog, ook internationaal, op basis van gelijkwaardigheid mogelijk te maken.

Over militaire-industriële complex

Deze combinatie van een immens militair establishment en een grote wapenindustrie is nieuw in de Amerikaanse ervaring. De totale invloed – economisch, politiek, zelfs spiritueel – wordt gevoeld in elke stad, elk overheidsgebouw, elk kantoor van de federale overheid. We erkennen de dringende noodzaak van deze ontwikkeling. Toch moeten we niet nalaten de ernstige implicaties ervan te begrijpen. Ons hard werken, onze grondstoffen en levensonderhoud zijn allemaal betrokken; en ook is de hele structuur van onze samenleving.

In de regeringsraden moeten we waken voor het verwerven van ongerechtvaardigde invloed door het militair-industriële complex, gezocht of niet. Het potentieel voor de rampzalige opkomst van misplaatste macht bestaat en zal blijven bestaan.

We mogen het gewicht van deze combinatie nooit onze vrijheden of democratische processen in gevaar laten brengen. We mogen niets als vanzelfsprekend beschouwen. Alleen een alerte en goed geïnformeerde burger kan de juiste vermenging van enorme industriële en militaire defensiemachines met onze vreedzame methoden en doelen afdwingen, zodat veiligheid en vrijheid samen kunnen gedijen.

Over de wetenschappelijk-technologische elite

Verwant aan en grotendeels verantwoordelijk voor de snelle veranderingen in ons industrieel-militaire vermogen, is de technologische revolutie van de laatste decennia. Wetenschappelijk onderzoek is de hoeksteen van deze revolutie; en dit onderzoek wordt steeds formeler, complexer en kostbaarder. Een steeds groter deel van het onderzoek gebeurt voor de overheid, door de overheid of in opdracht van de overheid.

Vandaag de dag, is de eenzame uitvinder die knutselt in zijn werkplaats, overschaduwd door task forces van wetenschappers in laboratoria en instituten. Op dezelfde manier heeft de vrije universiteit, historisch de voorhoede van vrije ideeën en wetenschappelijke doorbraken, een omwenteling ondergaan in de organisatie van onderzoek. Vanwege de immense kosten van onderzoek wordt het binnenhalen van een overheidscontract het substituut voor intellectuele nieuwsgierigheid. […] Alomtegenwoordig en zeer zorgwekkend is de trend dat onze wetenschappers grotendeels werken bij overheidsinstituten en goeddeels afhankelijk raken van overheidsgeld, projectallocatie en de macht van het geld. […]

Het vooruitzicht van overheersing van de geleerden van de natie door federale werkgelegenheid, projecttoewijzingen en de macht van geld is altijd aanwezig en moet ernstig worden beschouwd.

Maar als we wetenschappelijk onderzoek en ontdekkingen respecteren, zoals we zouden moeten, moeten we ook alert zijn op het even grote en tegengestelde gevaar dat de openbare orde zelf de gevangene wordt van een wetenschappelijk-technologische elite.

Over lange termijn denken en grondstoffen

Een andere factor bij het handhaven van het evenwicht is het element tijd. Terwijl we in de toekomst van de samenleving kijken, moeten wij – jij en ik, en onze regering – de impuls vermijden om alleen voor vandaag te leven, en voor ons gemak en comfort de kostbare hulpbronnen van morgen te plunderen. We kunnen de materiële bezittingen van onze kleinkinderen niet verpanden zonder het risico te lopen ook hun politieke en spirituele erfgoed te verliezen. We willen dat de democratie blijft bestaan voor alle toekomstige generaties, niet om het failliete spook van morgen te worden.

Over vrede, ontwapening, gelijkwaardigheid en breed dialoog

Langs de lange weg van de geschiedenis die nog moet worden geschreven, weet Amerika dat deze wereld van ons, die steeds kleiner wordt, moet vermijden een gemeenschap van vreselijke angst en haat te worden, en in plaats daarvan een trotse confederatie van wederzijds vertrouwen en respect moet zijn.

Zo’n confederatie moet er een van gelijken zijn. De zwaksten moeten met hetzelfde vertrouwen naar de vergadertafel komen als wij, beschermd als we zijn door onze morele, economische en militaire kracht. Die tafel, hoewel getekend door vele frustraties uit het verleden, kan niet worden verlaten leidend naar de zekere kwelling van het slagveld.

Ontwapening, met wederzijdse eer en vertrouwen, is een voortdurende noodzaak. Samen moeten we leren hoe we verschil kunnen maken, niet met wapens, maar met intellect en een eervol doel. Omdat deze behoefte zo scherp en duidelijk is, moet ik bekennen dat ik met een duidelijk gevoel van teleurstelling mijn officiële verantwoordelijkheden op dit gebied neerleg. Als iemand die getuige is geweest van de verschrikkingen en het aanhoudende verdriet van oorlog – als iemand die weet dat een nieuwe oorlog deze beschaving, die duizenden jaren zo langzaam en pijnlijk is opgebouwd – volledig zou kunnen vernietigen – zou ik vanavond willen zeggen dat er een blijvende vrede is in zicht.

Gelukkig kan ik zeggen dat oorlog is vermeden. Er is gestaag vooruitgang geboekt in de richting van ons uiteindelijke doel. Maar, er moet nog zoveel gebeuren. Als burger zal ik nooit ophouden al het mogelijke te doen om de wereld op die weg vooruit te helpen.

Farewell Address – January 17, 1961 by Dwight David Eisenhower (full text + mp3)

https://www.americanrhetoric.com/speeches/dwightdeisenhowerfarewell.html

Dwight D. Eisenhower, official photo portrait May 29 1959

=========== =======================

About military-industrial complex

This conjunction of an immense military establishment and a large arms industry is new in the American experience. The total influence-economic, political, even spiritual-is felt in every city, every state house, every office of the Federal government. We recognize the imperative need for this development. Yet we must not fail to comprehend its grave implications. Our toil, resources and livelihood are all involved; so is the very structure of our society.

In the councils of government, we must guard against the acquisition of unwarranted influence, whether sought or unsought, by the military-industrial complex. The potential for the disastrous rise of misplaced power exists and will persist.

We must never let the weight of this combination endanger our liberties or democratic processes. We should take nothing for granted only an alert and knowledgeable citizenry can compel the proper meshing of huge industrial and military machinery of defense with our peaceful methods and goals, so that security and liberty may prosper together.

About scientific-technological elite

Akin to, and largely responsible for the sweeping changes in our industrial-military posture, has been the technological revolution during recent decades.

In this revolution, research has become central; it also becomes more formalized, complex, and costly. A steadily increasing share is conducted for, by, or at the direction of, the Federal government.

Today, the solitary inventor, tinkering in his shop, has been over shadowed by task forces of scientists in laboratories and testing fields. In the same fashion, the free university, historically the fountainhead of free ideas and scientific discovery, has experienced a revolution in the conduct of research. Partly because of the huge costs involved, a government contract becomes virtually a substitute for intellectual curiosity. For every old blackboard there are now hundreds of new electronic computers.

The prospect of domination of the nation’s scholars by Federal employment, project allocations, and the power of money is ever present and is gravely to be regarded.

Yet, in holding scientific research and discovery in respect, as we should, we must also be alert to the equal and opposite danger that public policy could itself become the captive of a scientific-technological elite.

About long term thinking and resources

Another factor in maintaining balance involves the element of time. As we peer into society’s future, we-you and I, and our government-must avoid the impulse to live only for today, plundering, for our own ease and convenience, the precious resources of tomorrow. We cannot mortgage the material assets of our grandchildren without risking the loss also of their political and spiritual heritage. We want democracy to survive for all generations to come, not to become the insolvent phantom of tomorrow.

About peace, disarmament, equality and mutual dialogue

Down the long lane of the history yet to be written America knows that this world of ours, ever growing smaller, must avoid becoming a community of dreadful fear and hate, and be, instead, a proud confederation of mutual trust and respect.

Such a confederation must be one of equals. The weakest must come to the conference table with the same confidence as do we, protected as we are by our moral, economic, and military strength. That table, though scarred by many past frustrations, cannot be abandoned for the certain agony of the battlefield.

Disarmament, with mutual honor and confidence, is a continuing imperative. Together we must learn how to compose difference, not with arms, but with intellect and decent purpose. Because this need is so sharp and apparent I confess that I lay down my official responsibilities in this field with a definite sense of disappointment. As one who has witnessed the horror and the lingering sadness of war-as one who knows that another war could utterly destroy this civilization which has been so slowly and painfully built over thousands of years-I wish I could say tonight that a lasting peace is in sight. Happily, I can say that war has been avoided. Steady progress toward our ultimate goal has been made. But, so much remains to be done. As a private citizen, I shall never cease to do what little I can to help the world advance along that road.