REALITEIT CREËREN

(door Thérèse Jeunhomme)

‘Een droom die je samen droomt is realiteit.’

John Lennon

De hele mensheid be-leeft een tijd van overgang. Een tijd waarin oude concepten, systemen, normen en waarden rammelen en uit elkaar vallen. Voor wie het echt wil zien. Wachten op de tijd dat ‘alles weer normaal’ wordt is een illusie. Overigens kan over wat ‘normaal’ is ook nog wel het een en ander gezegd en geschreven worden, evenwel gaat dit artikel daar niet over. In mijn veelzijdige en intense levenservaring zijn heel veel mensen (nog steeds) bang voor verandering. Verandering die inhoudt dat je eigenlijk diep van binnen best wel weet dat onze wereld niet kan blijven zoals die nu – al rammelend – functioneert, maar je weet nog niet hoe die verandering er dan uit gaat zien. En dat is eng voor velen. Vasthouden aan het oude is dan nog steeds de meest gangbare norm die veilig voelt.

De keuze om bewust en gevoelig te worden voor het bewustzijn dat heel en integraal is, is de belangrijkste keuze die we als mens maken, omdat dit het beginpunt is van de volgende belangrijke reeks keuzes. Bijvoorbeeld om dit bewustzijn te ervaren en uit te drukken in wat we ook kiezen; of de keuze om dit te worden terwijl we in menselijke vorm zijn, zoals alleen wij dat kunnen; of de keuze om de liefde uit te drukken voor het rijk van de dualiteit zonder limiet of voorwaarde. Onze vrije wil geeft ons de gelegenheid om bewust of onbewust te zijn: afgescheiden of deel van een groot/groter geheel. De keuze is het beginpunt die het leven tot een kunstvorm maakt. In deze context is de definitie van een kunstenaar die mens die met het eigen voorstellingsvermogen een andere of nieuwe realiteit droomt en uitdrukt. 

Een andere, nieuwe realiteit vorm geven, of een reeds bestaande realiteit vernieuwen met andere normen en waarden dan de tot op heden gangbare normen en waarden, is geen droom. Letterlijk is dit samen invullen van die dromen, een nieuwe realiteit. Hiervoor is inspiratie genoeg beschikbaar. Ik nodig je uit om je innerlijke voorstellingsvermogen ‘aan’ te zetten (en te laten) en je fantasie en dromen te vullen met inspiratie: 

Ubuntu contributionism

Tijdlijnen

Met andere ogen

Bronrealiteit

Modellen en systemen

Modellen en systemen (2)

20220919 Thérèse Jeunhomme

Bron: https://vloeibareliefde.com/2022/09/19/realiteit-creeren


ONE-TRACK MIND

(door Thérèse Jeunhomme) Het begrip ‘one-track mind’ kwam ik onlangs in een artikel tegen en deze woorden plaatsten onze menselijke manier van leven en denken, en dan vooral dat laatste, in een context. Een context van nu, waar (nog steeds) maar zo weinig beweging in de belevingswereld van mensen te ontdekken is. Of ik kijk erover heen. Kan ook. Kan ik mezelf nog wel voorstellen hoe ik was toen mijn belevingswereld nog veel gewoner en dagelijkser was dan nu? Wellicht was mijn gewone dagelijkser belevingswereld wel nooit van de familie Doorsnee, en ben ik daarom ook nu geen Doorsnee Vrouw? Als klein kind ‘zag’ ik zo vaak een enorme leeuw die naar me toe kwam lopen. Dat vond ik helemaal niet leuk. Nu kan ik dit beeld zo goed plaatsen in de context van mijn leven: het is immers niets anders als een beeld van kracht, eigen innerlijke kracht, die zich aan mij als klein kindje liet zien als deze leeuw, en die kracht heb ik nu wel opengemaakt.

Aangezien mijn hele leven uit dit soort innerlijke beelden, visioenen en bewuste belevenissen heeft bestaan, zou het voor mij wel eens des te moeilijker kunnen zijn om in te schatten wat alle andere mensen zoal beweegt met hun one-track mind? Hoe ervaren zij onze werkelijkheid eigenlijk? Hoe beleven zij al die heisa over gas, over klimaat, over oplopende kosten, over onze wereld in het algemeen? Kan ik mezelf nog wel hierin verplaatsen? Hoe kan ik aan een one-track mind uitleggen hoe onze realiteit in elkaar steekt en waarom wij mensen zijn zoals wij zijn en waarom wij doen wat wij doen? Hoe leg ik aan een one-track mind uit dat alles, ja ‘werkelijk’ alles, een illusie is? Want dit is een heel groot verhaal binnen een hele grote tijdlijn waarbinnen alles en iedereen met elkaar verbonden is. 

In ieder geval door – een enkele uitglijder daargelaten – in alle omstandigheden en in welk gezelschap dan ook, MeZelf te zijn. Mijn eigen liefdevolle, empathische, warme, zachte zelf die ruimte geeft aan ieder mens, one-track mind en open minded. Door te vertellen en te schrijven over mijn belevingswereld, over de intense en bijzondere liefdes (man plus hond) die ik heb beleefd, over mijn bewuste buitenlichamelijke belevenissen, over mijn kleurrijke eeuwigheden op schildersdoek. Want wie je ook bent en hoe je ook denkt, het echte menselijke contact is wat er toe doet. En dan doel ik niet op al die honderden projecties die ik van mensen over mij heen krijg, want dat zijn gevoelde gaten in anderen waarvan wordt gehoopt of wordt verlangd dat ìk dat ga invullen. Nee, ik doel op voelen dat iemand jou en/of mij echt probeert te begrijpen. Dat je als mens een ander mens ècht ziet en voelt, en die geziene en gevoelde mens waardeert en respecteert op die wijze. Dat is de echte verbinding die zo wezenlijk belangrijk is. Wezenrijker is er niet. Die zuivere verbondenheid is van wezenlijk belang in deze tijdlijn van verandering. En deze zuivere verbondenheid veroudert nooit, en kun je behouden, voeden en koesteren totdat je hier weer vertrekt.

Bron: https://vloeibareliefde.com/2022/08/14/one-track-mind/


DE HOMMEL DIE NIET KAN VLIEGEN

(door Thérèse Jeunhomme) Volgens de wetten van de aerodynamica kon men lange tijd niet verklaren dat een hommel kan vliegen. Na onderzoek is gebleken dat hommels een trucje hebben waardoor ze toch kunnen opstijgen. Door de op- en neergaande beweging van de vleugels ontstaan luchtwervelingen die zorgen voor een opwaartse kracht waardoor de hommel, hoewel hij eigenlijk te zwaar is om te vliegen, toch kan vliegen. Conclusie: de hommel is zich niet bewust dat hij niet kan vliegen. En dus vliegt hij gewoon.

Dit verschijnsel geldt voor alles in het planten- en dierenrijk. Planten en dieren hebben geen menselijk bewustzijn. Ze worden, net als de mens overigens, geboren uit een klompje cellen en die cellen ontwikkelen zich tot die levensvorm waaruit al het leven bestaat. Alleen mensen hebben een brein dat denkt, een brein dat zichzelf in de war brengt, een brein dat ons doet denken dat er van alles en nog wat is wat wij niet kunnen of zouden moeten willen. Het brein is een enorme stoorzender. Want, als wij net als de hommels ons niet bewust zouden zijn dat wij niet kunnen vliegen, zouden we ook gewoon kunnen vliegen. Ons brein beperkt ons in onze mogelijkheden. Ons brein spiegelt en weerspiegelt. Dieren en planten zijn daar niet mee behept. Een lavendelplant denkt niet bij zichzelf dat hij er net zo wil uitzien als de echinacea plant die naast hem groeit en bloeit. Een hond denkt niet als hij een mede-hond ontmoet dat hij ook een vacht wil hebben als die andere hond. Zulke gedachten bestaan niet in het planten- en dierenrijk. Zulke gedachten hebben alleen mensen. 

Een hommel is ook niet ‘gelukkig’ omdat hij doet wat hij doet en daarvan gelukkig wordt. Want ‘gelukkig zijn’ is ook een product van ons geprogrammeerde brein. Een hommel doet gewoon wat hij doet, en daarmee is het klaar. Verder niks, nakkes, nada. Ik heb vele mensen en dieren voor mijn ogen zien ‘sterven’. Dieren accepteren op enig moment dat ze het lichaam gaan verlaten, en geven zich over. Ik heb nog nooit gezien en gevoeld dat een dier zich verzet tegen zijn ‘dood’. Als hun lichaam hun informeert dat het lichaam niet langer meer meekan, dan legt het dier zich daarbij neer. In de natuur zoekt een dier dan vaak een rustige afgelegen plek op om zich daar over te geven aan de naderende dood. Er is geen gevecht, geen strijd, geen angst. Dit verschijnsel doet zich alleen bij de denkende mens voor.

Wat zou dan de definitie van ‘gelukkig zijn’ kunnen betekenen? Wie heeft dat ooit in ons hoofd geprogrammeerd dat wij mensen eeuwig op zoek zijn naar ‘geluk’? Ik heb hierop geen antwoorden. Wel kan ik vanuit mijn eigen levenservaring schrijven dat ik vele dagen ’s avonds in mijn bed ben gestapt en voor mezelf voelde ‘ik heb een goede dag gehad’. En dat is voor mij genoeg. Een goede dag. Mijn echtgenoot, die een ander pad in is geslagen, en ik lagen iedere avond voordat we gingen slapen een poos in elkaar armen. Simpelweg te genieten van elkaars warmte, aanraking en zachtheid. We kusten elkaar, wensten elkaar een goede reis – want als je gaat slapen ga je een reis maken – draaiden ons om en met de billen tegen elkaar vielen we in slaap met het gevoel dat wij ‘een goede dag’ hadden. En net als de hommels konden wij in onze dromen en visioenen vliegen.

20220811 Thérèse Jeunhomme https://vloeibareliefde.com/2022/08/11/de-hommel-die-niet-kan-vliegen


THE COLOURS OF INFINITY

(door Thérèse Jeunhomme)

Ons brein wil het liefste beelden zien die ons denkraam in ons hoofd kan plaatsen. Of dit nu de gewone dagelijkse dingen betreft, zoals voedsel en drinken, of een gebouw, of een mens, of zaken die wat verder weg van ons staan zijn zoals buitenaards leven. Of lijken te staan. Want ons brein vindt het fijn als wij beelden een plekje kunnen geven vanuit het hoofdelijke perspectief van wat wij al kennen. Zo is het ook met kunst. De kunstenaars die het (nog) ongeziene zichtbaar maken, omdat zij vanuit hun gevoelsbeleving inkleuren, brengen een heel nieuw palet aan beleving mee. Dit hoeft niet direct abstracte kunst te zijn. De Belgische kunstenaar René Magritte bijvoorbeeld schilderde figuratief, maar haalde de beelden wel uit hun ‘gewone’ context door bijvoorbeeld boomblaadjes in een wolk te schilderen, en wolken in een boomtop. Hierdoor wijzigt de gangbare perceptie van allerlei zaken. Het kan de waarnemer van deze beelden meenemen in de vraag of alles wat je ziet nu wel echt is wat er te zien is? Of is de ‘werkelijkheid’ toch anders is dan je tot dan toe hebt aangenomen? Met abstracte kunst is die perceptie direct uit de gangbare waarneembare context gehaald. De waarnemer kan niet anders dan de gangbare gedachten loslaten en vanuit een ander perspectief, vanuit het eigen innerlijk, gaan invoelen waar hij of zij nu eigenlijk naar kijkt en welke betekenis een schilderij dan voor deze waarnemer heeft. 

Mijn eigen abstracte kunst die ik maak met onder andere vloeibare gekleurde bijenwas (encaustic), vloeit vanzelf van binnen naar buiten. Ik heb geen beeld dat ik wil overbrengen op het doek, wat ik wel heb als ik met olieverf figuratief schilder. Het vloeit vanzelf van binnen naar buiten, en als een schilderij in mijn gevoel ‘klaar’ is hang ik het een poosje aan de muur. Ik heb dan geen enkel besef wat ik heb geschilderd. Door er naar te kijken, neutraal, komt een schilderij vaak tot leven, er straalt als het ware energie vanaf die ik voel in mijn hart. Het beeld wordt levend, een levende vibratie, zonder dat ik daar een label aan verbind. Zo ook met onderstaand schilderij (encaustic op MDF). Toen het aan de muur hing en ik het ging waarnemen ‘zag’ ik dat zich een beeld had gecreëerd van een reis in een ruimteschip die ik had gemaakt. Tijdens deze reis verbleef ik in een ruimteschip in een ander universum. Ik keek naar beneden overzag ons hele melkwegstelsel, helemaal compleet. En wat ik zag in ons hele melkwegstelsel is een dicht geweven web van manipulatie. Het was helemaal verdicht en verwrongen van de manipulaties. Ik had hier geen gevoel bij of mening over. Het was niets anders dan een waarneming vanuit mijn ruimteschip in een ander universum.

Nu zal iedere waarnemer iets anders zien of voelen in bovenstaand schilderij. Evenwel heb ik hier beschreven wat er van binnenuit mij vloeide en wat ik later ‘herkende’ als de verbeelding van ons verdichte en gemanipuleerde melkwegstelsel. De code van de manipulatie (Ana Shay Hi). Dit zijn de ‘colours of infinity’. Dit zijn mijn schilderijen.

20220808 Thérèse Jeunhomme

Bron: https://vloeibareliefde.com/2022/08/08/the-colours-of-infinity/


OVER MODELLEN EN SYSTEMEN (2)

(door Thérèse Jeunhomme) ‘Er is een grondige weerstand om te veranderen. Dit gaat de grootste uitdaging voor de rest van Nederland worden.’

Jan Willem Erisman (stikstofhoogleraar)

Mijn vorige artikel over modellen en systemen borrelde, zoals altijd wanneer ik schrijf, vanzelf van binnenuit op als een onderwerp waarvan het zinvol en betekenisvol kan zijn om dit nu te delen. We zitten immers met zijn allen, jawel, met zijn allen, in een veranderende wereld die vraagt om andere, wellicht nieuwe, percepties hoe wij met zijn allen, jawel, met zijn allen, onze leefwereld kunnen vormgeven. Dus ongeacht wat ik ook schrijf, of het nu gaat om mijn eigen ervaringen als boodschapper in deze wereld, of om praktische kwesties waar wij met zijn allen, jawel, met zijn allen, mee te maken hebben, het gaat altijd over jou. Jawel, over jou. Want alleen jij kunt iets vanuit jezelf inbrengen in deze wereld dat resoneert, uitwaaiert, als een frequentieveld dat een geheel nieuwe, of andere dan voorheen, wijze van leven en beleven teweeg brengt. Niemand anders kan dit doen. Het gaat om jou! En dan gaat het er alleen maar om of jij, jawel, jij, bereidwillig bent om de keuze te maken om eens dieper en anders te gaan onderzoeken hoe onze belevingswereld op aarde nu eigenlijk functioneert, en waarom dit allemaal zo functioneert. Ben jij bereid en moedig genoeg om hierin te duiken? En alles waarvan je denkt dat het waar is, al je zogenaamde zekerheden, in een nieuwe daglicht te stellen? Blijf dan aan de lijn, zou ik zeggen, want ik kan dienen als brug of inspiratie om jouw belevingswereld in beweging te brengen. Het is eng, dat klopt, en er komt wel degelijk een flinke dosis moed en doorzettingsvermogen bij kijken om jouw belevingswereld en die van ons allemaal aan een nader onderzoek te onderwerpen waardoor al jouw zogenaamde zekerheden helemaal geen zekerheden blijken te zijn. Zo diepgeworteld vast zijn alle overtuigingen door de eeuwen heen in ons mens-zijn verankerd geraakt, dat de meesten van ons niet anders meer kunnen dan hierop voortborduren. Maar wat als dit allemaal ‘vals’ blijkt te zijn? Wat als blijkt dat jij, jawel, jij, een machtig prachtig goud licht uitstralend wezen bent dat oneindig door allerlei frequenties van allerlei universa reist, leeft en beleeft? En dat jij daar jouw innerlijke kracht en pracht en soevereiniteit in aanraakt en deze vibratie laat uitwaaieren in deze wereld? Kijk hier voor meer referentiepunten. 

Hier en daar ontmoet ik berichten van mensen die het gewoon allemaal anders doen. Gewoon doen. Uiteraard ingegeven door een of andere ‘noodzaak’, zoals bijvoorbeeld eigen energievoorzieningen. En dan hoeft dat helemaal niet meteen een heel veganistisch leven off grid zijn. Het kan ook, of wellicht juist, vanuit een andere perceptie. Ofwel het heft in eigen handen nemen en gemeenschappelijk doen wat jouw gemeenschap, en dus jou, het beste dient. Zo las ik in de Volkskrant van 30 juli 2022 een artikel over boeren op Schiermonnikoog die zeven jaar geleden gezamenlijk hebben besloten om hun veestapel terug te brengen en zodoende minder uitstoot op hun mooie eiland te veroorzaken. Vanuit de in hunzelf gevoelde verantwoordelijkheid. Dit initiatief kwam vanuit hen zelf, omdat zij het zo voelden, het werd niet van buitenaf opgelegd. In de afgelopen zeven jaar hebben zij als groep boeren op Schier een heleboel hobbels, bobbels, stagnaties en onderlinge onenigheid doorgewerkt. Want het is natuurlijk nooit een sprookjesverhaal waarin alles in èèn keer met een zwierige zwaai van een toverstokje verandert in een wereld waarin alles mooi en goed is. Als dat zou kunnen zou ik mijn toverstaf al menigmaal rond de aarde hebben laten gaan.

Ook las ik in diezelfde Volkskrant over een boerendorp in Beieren (D) die zichzelf grotendeels energie-onafhankelijk hebben gemaakt. Een dergelijk initiatief is logisch makkelijker te realiseren in een kleine woongemeenschap dan in een grote stad. Evenwel is het een begin met ‘dingen anders doen en organiseren’. En kunnen vanuit deze inspiratie wellicht meer of andere initiatieven ontspruiten. Jawel, ontspruiten, als een onderliggend zaadje dat eeuwen lang verborgen heeft gerust en nu tot groei en bloei kan komen en tot de creatie van nieuwe modellen en systemen leidt. 

Dit zijn toch inspirerende voorbeelden van mensen zoals jij en ik die niet hebben zitten wachten op wat de overheid, de bedenker van modellen en systemen, doet of niet doet. Ze hebben zelf het initiatief genomen en een in hun eigen, en in gemeenschappelijk belang, model en systeem gecreëerd.

De mensen die deze initiatieven hebben ontplooid zijn niet chantabel. Dat wil zeggen: ze gaan niet lobbyen bij autocratische regimes om (meer) olie en/of gas, zoals de topstukken van politici in de EU wel doen. Bedelen om olie en/of gas tegen betaling van geld en voorwaarden waarover ons niets verteld wordt. Evenwel komt dit in beginsel toch altijd weer neer op hetzelfde doen als wat je altijd hebt gedaan, geworteld in de oude modellen en systemen. Principes worden verhandeld, opgegeven, mensen zijn chantabel. 

20220801 Thérèse Jeunhomme

Bron: https://vloeibareliefde.com/2022/08/01/over-modellen-en-systemen-2/

(Foto: Marike Dijkstra)


OVER MODELLEN EN SYSTEMEN

(door Thérèse Jeunhomme) Ik ben niet economisch onderlegd, en een artikel over modellen en systemen zou je daarom wel eens als geblaat van een ondeskundige kunnen opvatten. Toch wil ik iets kwijt over modellen en systemen, al is het maar als inspiratie dat het echt wel allemaal anders kan. Modellen en systemen vind ik in sommige opzichten bijzonder handig en bruikbaar. Het OV-model bijvoorbeeld dat is ingebed in een systeem dat mij van A naar B en weer terug naar A brengt met trams, bussen en treinen, vind ik onwijs handig. Anders zijn sommige reisdoelen voor mij, die geen autobezitter meer is, niet te belopen of te befietsen. Handig en bruikbaar dus. Zo zijn er nog wel meer voorbeelden te bedenken van modellen en systemen die echt hun – georganiseerde – doel dienen. Blij mee. Evenwel leven we ook in een wereld met een overdaad aan modellen en systemen die beklemmend en geestdodend werken. Er zijn zoveel wetten en regels-op-regels dat de creativiteit en soevereiniteit van een mens volledig uitgeschakeld worden. En dat vind ik best wel jammer.

Ik ben er namelijk al mijn hele leven heilig van overtuigd dat ieder mens intrinsiek in zichzelf verantwoordelijkheid voelt voor zijn of haar eigen leven, en dat intrinsieke gevoel alle ruimte geven, een hele andere manier van levensvervulling geeft. Al die modellen en systemen, het zijn er teveel geworden, het is verworden tot een dicht web waar ieder mens in en aan vast zit. Het maakt het ook (te) gemakkelijk om problemen of situaties die om verandering vragen, buiten jezelf neer te leggen, bij een model of een systeem. Dan hangt alles dus af van de werkzaamheid van een model en systeem, en dat deze de maatschappij niet toegankelijker en bruikbaarder maken hoef ik hier denkelijk niet uit te leggen. Ik voel hier gemiste kansen voor creatieve, zelfstandig denkende en handelende mensen die ramen en deuren open zetten voor een andere manier van werken en leven. Protesteren tegen wie of wat dan ook helpt niet. Dat komt uiteindelijk alleen maar neer op bewegen binnen dezelfde bandbreedte als de bedenkers van modellen en systemen. Alle partijen bewegen zich op hetzelfde vlak, alleen op verschillende posities binnen dat vlak. Ik heb niets tegen protesteren, laat vooral weten als jij je ergens niet goed bij voelt. Evenwel als je verandering wilt, is dit in mijn beleving niet de weg. 

Een gevleugelde uitspraak van Albert Schweitzer is ‘Je kunt niets veranderen aan een situatie vanuit hetzelfde bewustzijn als waaruit die situatie is ontstaan.’ En daar hebben we de perceptie beet. Er is dus een andere perceptie, een andere, wellicht voor velen nieuwe, manier van aankijken van modellen en systemen nodig. Iemand die mij lang geleden zeer aansprak met zijn boek ‘Maverick’ is Ricardo Semler. Hij gooide het met zijn bedrijf over een andere boeg. De werknemers van Semco kiezen niet alleen hun eigen baas en salaris. Ze beslissen ook mee over de productie, beslissen zelf hoe ze zich kleden en hebben volledige inzage in de financiële cijfers van het bedrijf. Het bedrijf heeft geen secretaresses, receptionistes of ander ondersteunend personeel. Zelfs Ricardo Semler heeft geen eigen kantoor. Volgens Semler is het tijdperk van macht en controle definitief voorbij en gaat het in de toekomst om het kapitaliseren van zachte waarden als liefde, vertrouwen en openheid. Semler gaat uit van de aanname dat ieder mens in principe eerlijk is en openstaat voor werk dat voldoening schenkt. Vanuit zijn ideeën over de samenleving en de mens heeft hij zijn aandacht verlegd naar het onderwijs. In Brazilië is hij begonnen met zijn Lumiar scholen, ingericht volgens dezelfde principes als zijn bedrijf. Kijk ter inspiratie ook eens naar deze aflevering van VPRO Tegenlicht over Semler en zijn bedrijf. 

Welcome to the Virtual Village - Astérix - Le site officiel

Een ander model ligt bij mijzelf in het systeem van een dorp, en in dit voorbeeld het dorpje van Asterix en Obelix, want mijn humor mag niet achterwege blijven. Ieder mens in het dorp heeft een rol, van het opperhoofd tot de dorpsgek (bard), en ieder mens kent zijn rol en maakt vanuit die rol en bijdrage aan het dorp deel uit van de dorpsgemeenschap. Modeltechnisch gezien betekent dit dat eenzaamheid, depressie, zinloos voelen niet of nauwelijks voorkomen, want er is de gemeenschap die je draagt en waar je bij hoort en aan bijdraagt. Zo een model brengt automatisch verandering in andere systemen, of maakt ze nagenoeg overbodig.  Kleinschalig ondernemen, lokaal ondernemerschap, steunen van lokale ondernemers door hun producten te kopen legt al een stevige basis voor een ander model. Ik fiets regelmatig door het Westland om groenten bij (bio)stalletjes te kopen met klinkklare munt. Leuk om te doen en ik steun de lokale ondernemers. 

Alle modellen en daaraan gekoppelde systemen in een keer stopzetten lijkt me niet erg handig. Aanvoer van drinkwater bijvoorbeeld, heeft een model en een systeem nodig, tenzij je aan een rustig kabbelend beekje in het groen woont waar je je (drink) water uit kunt halen. En zo is er natuurlijk nog veel meer te zeggen over modellen en systemen die je niet per direct overboord kunt gooien. Maar er zijn wel andere modellen die vanuit de intrinsiek gevoelde verantwoordelijkheid van een mens voor zijn/haar eigen leven een zwier aan menselijke beleving kunnen geven. Wellicht is de weg naar andere modellen en systemen wel het verruimen en bekrachtigen van de bandbreedtes van beleving van mensen. Uit de modellen en systemen losweken zodat creativiteit en innerlijk gevoelde verantwoordelijkheid ruimte krijgen om te ontplooien. Zoals Semler dit heeft ingezet.

20220724 Thérèse Jeunhomme https://vloeibareliefde.com/2022/07/24/over-modellen-en-systemen/


WERELDSPELEN

(door Thérèse Jeunhomme) ‘Er zijn al geruime tijd plannen om meer mensen bijeen te brengen om het licht te gaan uitdragen, want het gaat niet goed op aarde. Die tijd is nu gekomen. Er komen veranderingen.’

Bovenstaande informatie kwam voor mij in 2003. Niet via een channeling, want ik channel niet en het menselijk ras die in frequentie samen met mij hier vibreren laat mij uitsluitend informatie ‘zien’ of ‘voelen’ als dat nodig is. Het lijkt alweer een hele tijd geleden, aards gezien, 2003. Wat hebben wij lang gewacht tot groepen mensen het zelf ook gingen zien en voelen en begrijpen. Verheugend dat er steeds meer mensen de ogen openen en letterlijk met andere ogen gaan kijken naar onze realiteit, en steeds meer en dieper gaande verloren gegane en verborgen gehouden informatie kunnen en willen ontvangen. 

Er viel mij vandaag een mooie metafoor binnen. Een metafoor met wereldspelen. Persoonlijk geef ik geen sikkepit om voetbal, evenwel heb ik vaak met verbazing bekeken hoe grote groepen mensen zich met passie inzetten, en zelfs verre reizen maken, om hun favoriete voetbalteam ergens te zien spelen. Tijdens zulke evenementen zie ik grote groepen mensen met enorm veel passie en kracht, en in verbondenheid met elkaar, klaar voor de wedstrijd. 

Wij als mensheid zijn nu ook in een soort van ‘endgame’ aangekomen. Wellicht kan ik hiervoor de metafoor van een WK voetbal gebruiken. Stel je voor dat je enorme voetbalfan bent, en Nederland speelt in de finale van het WK. Voel je de passie van binnen? Sta je te springen en te schreeuwen als er (bijna) een winnend doelpunt wordt geleverd? Val je alle omstanders spontaan in de armen en vallen dan alle (voor)oordelen over elkaar weg? Dat dus. Die energie. Die kracht. 

Diezelfde passie, kracht en verbondenheid is nu nodig in de wereldspelen op aarde. Het gaat alleen niet om voetbal, maar om het inzetten en bekrachtigen van hele hoge frequenties op en in deze wereld. Vanuit jouw passie en kracht. In verbondenheid met elkaar. Laat jij die leeuw in jezelf los? 

20220624 Thérèse Jeunhomme

https://vloeibareliefde.com/2022/06/24/wereldspelen


A PLACE YET UNKNOWN

(door Thérèse Jeunhomme) Welk een wonderlijke en boeiende ervaringen bieden dit leven in deze tijden. En ik deel die belevenissen van mij natuurlijk graag via een artikeltje. Eigenlijk had ik de aanhef van dit schrijfsel ‘oud en nieuw’ willen meegeven. Maar dat geeft dan weer associaties met jaarwisselingen. Wisselingen zijn er wel degelijk, alleen niet van jaartallen. Nog niet eerder in mijn belevenisvolle leven voelde ik zoveel beweging, zoveel mogelijkheden en kansen, zoveel ‘nieuw’ dat om de hoek woont en zich nog niet voluit laat zien en voelen, als een ‘place yet unknown’. Ik voel dit door mijn lichaam stromen, en mijn ware wezen, mijn lichtlichaam, vloeit zo intens en krachtig en vol en rijk, dat ik alleen al door hier mijn aandacht aan te geven een gelukzalig gevoel krijg. Gewoon, alleen thuis, in mijn tuin waar ik zit te genieten van alle groei en bloei. 

Het had zo zijn voordelen dat ik door gebrek aan tuinschermen (storm 3) voor iedereen te kijk zat. Dat heeft me een boel buurtcontacten en praktische hulp opgeleverd. En toen liep er een buurtgenoot langs mijn tuin en kwamen door het contact met hem de herinneringen aan lang vervlogen wensen en dromen mijn tuin in. Het verlangen naar leven in Frankrijk, naar zongerijpte tomaten van het land die smaken als gebakjes, naar zwoele zware lavendelgeur, naar velden vol artisjokken, naar een dorpsmarkt met de indringende geur van ail rose, naar de taal. Ah oui! De herinneringen en het verlangen welden op in mijn binnenste. Ik heb van dit contact met hem en van deze opgehaalde herinneringen intens genoten, en ik was oprecht blij in mijn hart. Want zo was het voor mij vele jaren lang, dit verlangen naar dàt leven dààr. Hij woont nu daar en ik ben hier. En daarna werd ik mij diep bewust dat dit ‘oud’ hologram is. Oud in die betekenis dat het van mijn vroegere leven was, van het leven dat ik deelde met mijn lief. Heerlijk om dit allemaal opnieuw te kunnen herinneren.

Evenwel is het allemaal niet meer wie ik ben (geworden) besefte ik ten diepste. Vooral mijn ervaring van 24 maart (Pulse of Life) die ik nog steeds dagelijks door mijn fysieke en niet-fysieke lichaam voel pulseren, en waarvan de betekenis zich langzaamaan laat voelen, als een ‘place yet unknown’. Dat is wie ik ben (geworden). Het zal zich ontvouwen, dit ‘nieuwe’ hologram vol en rijk van mijn intenties, creaties en gevoelens, ik ga het (be)leven, hier of elders op de wereld. Het allermooiste van deze ervaring is dat ik ook ten diepste voelde dat ik kan kiezen. Ik kan kiezen voor ‘oud’ of voor ‘nieuw’. En alle keuzes zijn fijn, goed en mooi. Dat voelt zo weelderig! Dat is de tijd waarin wij leven. 

20220503 Thérèse Jeunhomme

Bron: https://vloeibareliefde.com/2022/05/03/a-place-yet-unknown


DE VROUWELIJKE ENERGIE

(Door Thérèse Jeunhomme) Ieder menselijk wezen die een pad van bewustwording beloopt komt eens voor een keuze te staan die erop neerkomt of hij/zij zich blijft voegen in de ‘waan van de dag’ in deze wereld, of dat hij/zij zich hiervan losweekt. Iedere keuze hierin heeft persoonlijke gevolgen. Blijf je je voegen in alle wereldse zaken met alles wat daarbij hoort (familie, gezin, werk, relaties, religie enz.) en is je innerlijk al ontwaakt, dan zal zich dat op enig moment innerlijk gaan wreken. Je wèèt dat niets is wat het lijkt, en dat niets lijkt wat het is, en toch blijf je maar meedoen en meelopen. Je wilt niets en niemand verliezen, en wellicht zijn er weinig tot geen aanknopingspunten hoe het dan allemaal anders zou kunnen. Dit innerlijk gevoel, of wellicht deze innerlijke tweestrijd, hebben zich in mijn lichaam gemanifesteerd door volslagen uitputting. Ik kon op enige moment niet meer staan of lopen. Wie ik werkelijk ben liet zich voelen in mijn lichaam, en ik had geen enkele andere keuze dan stoppen met wat ik tot dan toe deed, en terugkeren naar en in mezelf. Bij mij vond dit plaats in de periode 2010 – 2012. Uiteindelijk heb ik alles en iedereen die mij tot dan toe zogenaamde zekerheden boden, losgelaten. Ik had geen idee hoe het verder moest met ‘mij’, ik had geen enkel vooruitzicht, geen inkomen en geen menselijk contact meer. Voor mij bleek dit de enige weg, juist omdat ik volledig verstoken was van al die zogenaamde zekerheden, en ik kwam dieper in en bij mezelf dan ik ooit was geweest. Mijn innerlijke kennis en scheppingskracht konden vloeien en bloeien. Als vrouw ‘alleen op de wereld’ was dit beslist geen voor de hand liggende keuze. In de spiegel van ‘de maatschappij’ was ik uitzonderlijk, een zonderling en ik bemerkte dat veel mensen ‘bang’ van mij waren. Ik had iets ongrijpbaars dat (on)bewust voor mensen beangstigend aanvoelde, ook al had geen mens enig benul hoe dit dan kwam. Ik wel. Mijn innerlijke kracht werd onvoorstelbaar krachtig, en ook al kon ik hier met niemand iets over delen, het werd aangevoeld. Simpelweg door alleen maar mezelf te zijn. Mijn almaar krachtiger wordende innerlijke zelf riep een ellenlange lijst van mensen op die, gedreven door jaloezie (meestal), angst of weerstand tegen dat ongrijpbare binnenin mezelf, zich tegen mij keerden. 

Wat ik voor mezelf schrijvend en terugkijkend op deze lange periode in mijn leven hier kan bevestigen is dat dit pad voor een vrouw (alleen) eenzaam is. Als vrouw wordt er ‘maatschappelijk’ gezien toch al gauw volgzaamheid,  buigzaamheid en excuses verwacht, en als je die niet geeft, maar rechtop staat in je eigen onoverwinnelijkheid, dan lig je eruit. Boem. Just like that. En ook al waren dit niet de meest plezante jaren van mijn leven, maatschappelijk gezien, juist het volgen van mijn eigen levensweg heeft mij onvoorstelbaar krachtig en prachtig gemaakt. En dat heb ik allemaal zelf gedaan, helemaal alleen in mijn eentje. Boem!

Het voelen van je eigen innerlijke kracht in het lichaam dat je bewoont is voor een vrouw net iets anders dan voor een man. We zijn bekend met de innerlijke lichtkracht die je kunt voelen in je buik, in je maag, in je hart en in je keel. Wellicht stroomt het, zoals ik dat ervaar, door je heen zodra je je aandacht naar binnen brengt. Evenwel is het aanzetten van het innerlijke licht in je hoofd wellicht het moeilijkste, terwijl dit in combinatie met je hartskracht, jou de weg naar innerlijke vrijheid geeft (hoofd en hart). En dan is er geen man ter wereld die jou kan uitleggen welk een innerlijke kracht er in je lichaam huist ter hoogte van je vrouwelijke geslachtsorganen! Ga daar maar eens met je aandacht heen lieve curiosas, en voel jouw kracht. In het Spaans worden zulke vrouwen ook wel een ‘curiosa’ genoemd: wezens die zich bezig houden met de eeuwigheid, die fijne draden weven tussen de bekende en de onbekende wereld. Je bent dan een ‘medium’, wat niet verward moet worden met de spirituele betekenis van een medium die gesprekken voert met overledenen in het astrale veld. Je bent dan een middel, een brug, een verbinding tussen de dagelijkse wereld waarin je leeft en waarmee je diep in de aarde verbonden bent, en alle universele werelden. Dit bekrachtigen geeft je een vrijheid om hier en nu te zijn terwijl je tegelijkertijd je web van oneindige vrijheid weeft. Net zoals je met je bewustzijn kunt reizen naar een plaats waar je heel erg graag wilt zijn, vloeit/emaneert je innerlijke zelf daar naar toe. Je kunt reizen waarheen je maar wilt. 

Ik roep alle dierbare ‘curiosas’ op om in hun eigen kracht te komen en te blijven, om je eigen web naar innerlijke vrijheid te weven en ervan te genieten. Het is een leven lang werk, een leven lang dat naar oneindige mogelijkheden en vrijheid leidt. 

20220415 Thérèse Jeunhomme


ENERGETISCH DUBBEL

(door Thérèse Jeunhomme) Sinds mijn kindertijd groeide mijn wervelkom scheef, in twee S-bochten met verschoven ruggenwervels, en hing mijn rechterschouder omlaag (of stond de linker hoger dan de rechter). Pas vanaf mijn twintigste werd de diagnose ‘scoliose’ gesteld, en volg ik sindsdien een bewegingsprogramma van Cesar therapie, yoga, en vele sporten tot revalidatie, en tegenwoordig beoefen ik met zeer veel plezier Tai Chi. Voor mij maken de bewegingen die ik tijdens Tai Chi beoefen mijn energielichaam los van mijn fysieke lichaam, en komt mijn energetisch dubbel (je kunt ook ‘ware zelf’ zeggen) in beweging. Zo voel ik dat. Ik kende dit al vele jaren, evenwel gebeurde dit altijd als ik alleen en in stilte binnenin mezelf was. Dat dit ook in groepsverband vloeide, was voor mij een nieuwe en zeer fijne ervaring. Toen ik in latere jaren de boeken van Carlos Castaneda ging lezen ging ik inzien en begrijpen dat deze scheefgroei komt omdat mijn energetische dubbel links is gesitueerd. Gewoonlijk is bewustzijn gesitueerd aan de rechterkant van het energetisch dubbel, wat resulteert in ons vermogen om te denken en te redeneren, en in ons vermogen om om te gaan met ideeën en mensen. Als bewustzijn aan de linkerkant van het energetisch dubbel is gericht, vloeit het los van het fysieke lichaam en kan het oneindig reizen door alle frequenties van alle universa. Gesitueerd in het midden van het energetisch dubbel, in het midden van het hoofd en op de plaats waar het fysieke hart zit, bevindt zich een derde opening, een deur waardoor echte vrijheid kan worden ervaren. 

Het energetisch dubbel acteert/emaneert* door onze innerlijke intentie, en niet door intelligentie. Je kunt het niet met je brein begrijpen en sturen. Je kunt het uitsluitend voelen, want het heeft voelsprieten naar kosmische frequenties.  Dan is er ook nog de energetische verbinding die via mijn kruin binnenstroomt, en waarlangs ik verbinding heb met kosmische energie. Dit is waarom ik vanaf mijn twintigste al die zogenoemde buitenlichamelijke ervaringen heb. Mijn energetisch dubbel vloeit dan uit mijn fysieke lichaam en gaat op reis. *emanatie: er vloeit iets tevoorschijn uit de essentie, uit het oorspronkelijke wezen

Wat ik enorm verrijkend vind is dat al hetgeen ik via Castaneda tot mij heb genomen, nu in een andere taal, in een andere tijd en in een andere cultuur terugkomt. Bijvoorbeeld via Martijn van Staveren en via James Mahu. En via mezelf natuurlijk, de vrouwelijke ‘sorcerer’. De essentie van het energetische zelf, het ware wezen, is tijdloos bewust door alle tijdlijnen en universa heen. Voor wie goed leest en voelt, is de essentie van alle informatie dezelfde, alleen in een ander menselijk jasje. 

Een leestip ter afsluiting: ‘The Sorcerer’s Crossing’ van Taisha Abelar. A Woman’s Journey; the true story of a woman’s initiation into a reality beyond the boundaries of the everyday world.

20220417 Thérèse Jeunhomme Bron: https://vloeibareliefde.com/2022/04/13/energetisch-dubbel/