Hoe bewaar jij schepping?

(door moniek van pelt) dit gedicht is van een week of twee voor blegny, het werd me gevraagd en getoond tegelijk, waardoor ik in vele velden terechtkwam
hoogst emotioneel

vragen van kracht, zoveel beweging

Hoe bewaar jij schepping?

Hoe breng je schepping mee

zeg ons

hoe bewaar jij schepping?

.

als je valt of springt..

en het licht vervaagt

de tijd gaat tellen

als het leven ondersteboven duikelt

in stukken gruwelzoet en bitterzout

en de dam het echte lief doet wijken

als je god- geef openheid door – in jou vergeet

.

hoe doe jij dat

je bent toch hier

hoe borg jij leven diep in jou?

.

als het kleurrijk enkel schim verdraagt

de kracht op rantsoen is

als de gedachte opduikt

en het weten onder

.

het is geen vraag of verlangen

geen verzoek of gebed

hoe roept geen tegenstander aan

nee

het toont een ontzagwekkende roep

tot zelf gevoelde kracht

roep het naar jezelf en verhef

hoe bewaak ik schepping

HOE

.

op het moment dat het nu

zich laat aanzien voor toen

en het schot

elk gevoel voor vrede inlost

.

HOE?

als heilige namen dwarrelen

en de wind hen bedrieglijk verwaait

als het zuiver gemoed getroffen wordt

door het zwaarbewaakte woord ..

dat met klem gesproken dwingt

.

hoe breng jij schepping mee

hoe heb je dat gedaan

hoe beoefen jij dat?

als belichaming niet langer naar echtheid taalt

en de mens niet vol in eigen ogen kijkt

hoe hou jij je staande

op een aarde die afmat

en dramt en stilt

en jou in wezen niet wil zien

.

HOE?

als de klank van thuis verstomt

en de waarheid zich in dwaze orde schikt

als men lachend spreekt van vreemden

en de vrije kracht buiten het land ligt

als het samenspel offers nodig heeft

omdat controle stromen een feitelijkheid bepalen

die de kosmische focusgolf uiteenrijt

tot uiterst geladen bliksemschichten

die enkel schieten om gelijk

een creatie loze beweging

waar de mens boete voor moet doen

.

.

jij ware kracht

hoe open je

het leven dat je meebrengt

hoe breng jij kosmos dichterbij?

.

weet je nog wat landen is

te midden van een oorlog

hoe het voelt om ogenschijnlijk te buigen

en wat dan te doen

wie te zijn

hoe te omarmen

en in verankerde onbuigzaamheid

eeuwig bloei te tonen ?

.

het kan niet anders dan dat je weet

dat je nooit gevreesd hebt om te springen

omdat je schepping omhelst met je hart

en geen pijl die onnatuurrijk koerst

jou daarin kan kraken

… want jij draagt schepping mee

.

zeg ons

hoe breng je de inleving terug in de overname

die het meeleven telkens wil verplaatsen

die opkoopt en onteigent

die het denkbeeld van vrijwilligheid openbaart

om ons erin te strikken

en die al te graag je vijand speelt

.

.

HOE?

.

als bevruchting gaat over denkwijzen

de voorstelling een toegestaan gezichtsveld krijgt

en bewustzijn zich verdraait tot conceptuele opvatting

in een wereld waarin de mens leert schepping te verbergen

.

spreek

hoe breng jij schepping mee

hoe open jij leven

waar zoiets als dood

de eeuwige bloei

in elke opwelling wil sluiten?

.

vragen van kracht

tonen een eigen orde

een rond geheel

waar wij allemaal weten

van hoe en waarom

zelfs zonder dat we graven in het kennisveld

dat ons uiteindelijk in verwarring wil begraven

.

spreek tot ons

want wij hebben het allen nodig

om het samen te horen zeggen

HOE BRENGEN WIJ SCHEPPING MEE

hoe hebben wij dat -middenin de overval- gedaan

.

hoe hou jij de verbinding met jou in leven

door geen tegen stander te laten bestaan

te wijken voor niets

dat wil voortellen, voorspellen, rellen

.

je bent al beoefend met training van thuis

anders behield je de klank van samen

niet tijdloos vol in jou

je kent je missie los van aard

anders viel je wel iets anders toe

en las je niet … dit

.

dan wist je niet van eigen schepping

supercreatie in harmonische compositie

dan dacht je enkel in voortbrengsel

in andermans hemelruim

.

als je hier niet was in echt

dan zou je geen kunst kunnen voelen

geen lied zingen van echt vreugde

het onderscheid niet maken tussen natuur en groen

dan zou je de dieren niet verstaan

.

je zou het licht weglachen

de pijn wegkijken

doodse gedachten mijden

de bom negeren

en bang zijn

voor het buiten aards

.

dan zou je je niet langer laten raken

als iemand je vraagt

zeg me eens

lief mens

je gedraagt je soms wat mal

maar hee, ik ken jou toch

jij die uiteindelijk en altijd weer

in eigen bronnen weet

..

hoe doe jij dat

hoe maak je jezelf weer toonrijk

hoe kan het dat precies jouw ogen

zo eigen blijven stralen

dat vele werelden rondom

wel moeten kijken

naar jouw wijze van spreken

.

hoe bezie jij de parel

in grotesk-verhalen

onder versteende talen

vol kolkend land

hoe zie jij thuis zo vrij

dat je blijft staan

te midden van façadepracht

die als woeste stormen

beloven nooit te gaan

.

jij die niet zwicht voor

meelopen

meedenken en meeleven

omdat je weet dat de wilde bloei

jou van origine toebehoort

al zwijgt een wereld aan inzicht

.

hoe.. sta.. jij

als het je belieft

zeg ons dan

waar wezen

hoe aandachtig jij jouw schepping?

.

moniek

Bron: https://earth-matters.nl/hoe-bewaar-jij-schepping/


Ik vertrouw mijzelf ten diepste (gedicht)

(door Asma) Ik vertrouw mijzelf ten diepste

Ik vertrouw mijn diep vermogen van waarneming

Mijn waarneming als een Zijnsvibratie

Een klank

Een kleur

Een ademhaling

Stilte

In en uit

Intact

Vol

Rond

Levend

Een aanwezigheid in het Veld

Het is wie ik ben

Ik vertrouw mijzelf ten diepste

Wanneer ik mijzelf vertrouw hoef ik niet bang te zijn voor jou

Voor wie jij bent

Voor wie jij niet bent

Voor jouw kracht

Voor jouw macht

Want ik zie jou

Ik voel jou

En ik weet jou in mij

Ik vertrouw mijzelf ten diepste en daarmee vertrouw ik jou

In hoe jij beweegt

In wie jij bent

In wie jij zegt te zijn

Ik luister…

En ik voel…

Ik hoef niet aan je te sleutelen of aan je te trekken

Aan je te rammelen of je te veranderen

Je te hebben of te houden

Want jij bent jij

In jouw eigen unieke zijn

Met jouw vermogens

Ik hoef je alleen maar te zien

En te voelen

In de oprechtheid van wie ik Ben

In hoe jij je laat zien aan mij

In dat wat ik voel diep van binnen

Wetende dat alles daarin zal ontstaan

Vriendschap en samenwerking

In Openheid en Waarheid

In alles wie jij bent

En in alles wie ik Ben

Daar waar niks verborgen kan zijn

In een bedding van oprecht Samen

Open

Eerlijk

Met ruimte voor elkaar

Ik vertrouw mijzelf ten diepste

Ik vertrouw mijn diep vermogen van waarneming

Mijn waarneming als een Zijnsvibratie

Die hele werelden kan scheppen

En ook tot stilstand kan brengen

In een moment van stilte

Rust

Balans

Een brullende kracht van Leven

In zachtheid

die zich niets toe-eigent

En alles vrijlaat

In stroming

Ik vertrouw mijzelf ten diepste

mijn gevoel

mijn weten

mijn waarneming

Een diepe vibratie van Zijn

Waarin ik elke vorm van leven ontmoet

Ik vertrouw mijzelf ten diepste

En daarmee vertrouw ik jou

In vriendschap en in samenwerking

Asma leest het gedicht voor: https://www.youtube.com/watch?v=_cUFqBHOwno

Bron: https://www.codesvancreatie.nl/ikvertrouwmijzelf/


Huid (gedicht)

*** (Huid)

En hij komt naar huis en trekt zijn jas uit en hij trekt zijn trui uit en doet uit zijn hemd,

en verwijdert huid, en verwijdert vlees ook, gaat een hapje eten – en hij leest een boek …

en hij draait een liedje, en hij draait de lucht aan, ’s nachts op het balkon.

in de lucht zijn sterren, en hij is heel naakt zo, helemaal wel naakt zo – en hij is niet bang ..

en ze komt naar huis, maar hij is niet zichtbaar, en het is zo moeilijk, hoe je hem aanraakt?

want zijn handen zijn lucht,  want zijn lichaam is lucht, en hij zit afzonderlijk, en hij lijkt op hemel ..

het gesprek is moeizaam, hun gesprek is moeilijk, maar ze plotseling ziet dat

op de vloer ligt huid, op de vloer ligt vlees ook, op de grond – z’n T-shirt, trui en jas ernaast ..

en ze doet haar jas uit, trekt haar trui en hemd uit, trekt voorzichtig huid uit,

en verwijdert vlees ook.. om ook naakt te zijn.

“Wat ik ben nu zie je .. want nu zie je, niet waar? want nu weet je, niet waar? onder huid zat ik. ”

en ze weet dit alles: “Ja, ‘k begrijp het, luister, je bent ‘n weide hemel, je bent ogen, zo groot,

je bent moe, dat weet ik, de hele dag in huid, op je werk in huid, ondergronds, in metro,

vreselijk krap zit huid, ‘t is benauwd in huid … zo veel woorden nodig om het uit te leggen

maar nu ben je thuis, maar niet binnen de muren, het gevoel van thuis, waar thuis – vrede is. ”

“uitgekleed, zo sta ik, jij en ik – finaal naakt, ’t is alleen met jou dat ‘k ben zo naakt geweest ..

nu probeer en raak me, raak me aan, vertel me, hoe ik bij aanraking, hoe je mij ervaart? ”

“op Gevoel je sterk lijkt, op onmetelijk voelen, als de lucht, die open – en je bent zijn ziel …

‘t voelt alsof je groots bent, zo enorm en groots bent, je bevat wat zin heeft, je zo gewichtig bent,

maar in handen – juist licht, als de vlucht van ‘n vogel, nauwelijks waarneembaar, in je hart gewichtloos …

en allen door voelen ken ik jouw omtrek. ”

Raakte hij haar aan en    spoor in haar gelaten, op een dag in lente sliepen twee sereen,

lucht voor hun – als deken, zij — twee lentehemels, en hun huid sliep stillaan naast hun op de vloer.

” ’k zal je zo herinneren, voor altijd en eeuwig, zonder einde naakt-zijn, ‘k ben zo blij dat jij

als een antwoord op mij kleedde je je uit, was ontdaan van huid en alles wat er was,

nu zijn wij geworden zo dat we alles kunnen, je hebt mij gegeven wat ik zo hard nodig heb ..

niet opstaan, ik kom zo, ik zal de huid tot morgen, zodat erin geen kreuk komt, ophangen in de kast ..

in de ochtend moet ik dit huis weer verlaten, naar mijn werk weer haasten, wachten op de bus,

van dit huid, weet je, ben ik zo moe geworden,  en tussen voorbijgangers, als het mogelijk was

hem plotseling uit wil trekken, in zicht van de verkopers, inmates van de metro, modellen en jong aanwas ..

iedereen draagt huid, niet iedereen in staat is hem zo uit te trekken, te zijn wie we eigenlijk zijn ..

soms dacht ik dat niemand wist dat onder huid zit er iets of iemand, onder huid ben “jij” ..

vreselijk bang zijn mensen, ik ben zo moe van modder, van vreselijke   platte    “huid-schoonigheid” ..

over huid oordelen, mensen houden van huid – dit is ook hun liefde, huiddiep en leeg …

hun huid is mooi en prachtig, attractief – hun huizen – maar gevuld met leegte huid-mensen zijn ..

een mens moet eigenlijk voelen als mens, en niet als lichaam – maar de mens zit in ..

ik snap niet, hoe te duiden, wanneer ’n huid zegt tegen ’n huid dat die ervan houdt, want

huid-mensen spelletjes   lijkt het te zijn..?

want liefde bedrijf je immers en alleen als je je uitkleedt, ontdoet, uittrekt, verwijdert, zo als ik en jij”

En ze lagen zachtjes en naakt, in elkaar doordringend,

twee hemelen, versmolten, niet meer twee maar één

en in die nacht ontstonden in onlichamelijk denken in hun beiden woorden, geboren aaneen …

het is tenslotte vulgair om met de huid te vrijen, want een soort van nep is, faken of een spel …

tastend in verwarring, mensen gaan bedekken met de huideleugen hun verborgen Zijn,

Alexandra Grigorieva

(vertaling uit het Russisch)