Waar heeft de egel niet aan gedacht? Een sprookje

(door Oleg Massanchi) Op een dag besloot een ​​egel wat appels te gaan halen. Hij deed zijn rugzak op zijn rug, nam een stokje in zijn hand en ging naar de buurt-tuin.

De tuin was niet groot, nog klein, niet op Aarde, nog in de lucht, niet ver maar ook niet dichtbij. Steek gewoon de rivier over, stap over een scheur in de aardkorst en overwin het hek.

De egel loopt, zingt een lied en plots vóór hem is een rivier. Niet diep, nog ondiep, niet breed nog smal, niet stil nog snel. De egel dacht zijn egel-gedachten en merkte de rivier niet op. Hij stapte zo het water in, hij loopt op de bodem van de rivier en duwt de algen opzij met zijn stok.

Verbaasde vissen zwemmen naar hem toe en vragen hem:

– Egel-egel, waar ga je heen?

– Voor appels, – beantwoordt de egel ze, – in de buurt-tuin.

– Waarom loop je langs de bodem van de rivier? – De vissen vragen hem weer.

– Waar moet ik dan lopen? – de egel is verrast.

 – Op de brug, net als iedereen, – vertellen de zorgzame vissen.

De egel stopte, krabde aan de naalden op zijn voorhoofd en zei:

– Oei!

– Wat bedoel je met “Oei”? – vragen de vissen hem in koor.

– Ik heb er niet over nagedacht, – antwoordt de egel. – En wat gebeurt er nu met mij?

– Je zult verdrinken, – de vissen zuchtte droevig en lieten luchtbellen uit hun mond ontsnappen. – En je zinkt naar de bodem.

– Waar ben ik nu? – vroeg de egel angstig.

– Op de bodem, – zeiden de vissen tegen hem.

– Oei!  – zei de egel nog een keer. – Dus ik ben al verdronken?

 – Nog niet, – zeiden de vissen terug. – Maar denk er de volgende keer aan en loop zoals iedereen over de brug.

– Goed, – antwoordde de egel en ging verder op de bodem.

Al snel ging hij aan land, droogde zijn naalden en liep vrolijk verder naar de buurt-tuin. En de tuin was niet ver, nog dichtbij, alleen om over een scheur in de aardkorst te stappen en over het hek te klimmen.

De egel loopt, zingt een lied en voor hem is een scheur in de aardkorst. Niet breed, nog of smal, niet diep, nog ondiep. Het egeltje dacht even zijn egel-gedachten, en merkte de afgrond niet op. Hij stapte er recht in en vloog. De egel vliegt over een afgrond, zwaait met zijn toverstok om de wind te besturen en vogels vliegen voorbij.

– Egel-egel, – vragen verbaasde vogels, – waar vlieg je?

– Voor appels, – beantwoordt de egel ze. – Naar de buurt-tuin.

– Waarom vlieg je door de lucht? – vragen de vogels opnieuw. – Egels kunnen immers niet vliegen.

– En hoe kom ik over de scheur in de aardkorst heen?

– Zoals iedereen, op een boomstam, – zeggen de vogels tegen hem.

De egel wilde verbaasd stoppen, maar de vogels zeiden:

– Stop niet, egel, of je valt!

– Oei! – zei de egel tegen hen en vloog verder.

– Wat bedoel je met “Oei”? – vroegen de vogels wanneer ze hem weer hadden ingehaald.

– Ik heb er niet over nagedacht, – antwoordde de egel. – En wat gebeurt er nu met mij?

– Als je stopt en denkt, val je in de afgrond, zeiden de vogels. – En als je vliegt en niet denkt, dan vlieg je.

– Oei! – zei de egel weer.

– Denk er de volgende keer goed over na voordat je gaat vliegen, – vertelden de vogels hem leerzaam. – En loop, net als iedereen, op een boomstam.

– Goed, – antwoordde de egel en landde aan de andere kant van de afgrond. Hij kwam even op adem en liep vrolijk naar de buurt-tuin toe. En de tuin was niet ver en niet dichtbij, alleen om het hek te overwinnen.

Het egeltje loopt, zingt een lied en voor hem staat een enorme stenen hek. De egel dacht er niet aan hoe hoog en sterk het hek was en ging erdoorheen.

Hij kwam aan de andere kant uit, er zaten daar de muizen.

– Egel-egel, waar ga je heen? – vroegen de muizen.

– Voor wat appels, – antwoordt de egel, – in de buurt-tuin.

– Waarom loop je door een stenen hek? – vroegen hem verbaasde muizen.

– Maar hoe kom ik anders in de buurt-tuin als deze aan alle kanten omgeven is door een hek?

– Net als iedereen, – zeggen de muizen tegen hem. – Door de poort.

– Oei! – zei de egel hierop.

– Wat bedoel je met “Oei”?  – vroegen hem de muizen.

– Ik heb er niet over nagedacht, – zei de egel. – En wat gebeurt er nu met mij?

– Nu zal er niets meer gebeuren, – zeiden de sluwe muizen tegen hem. – En als je erover nadacht als je door de muur liep, zou je erin vast komen te zitten.

De egel krabde aan de naalden op zijn voorhoofd en dacht na.

 – Ga de volgende keer, net als iedereen, door de poort, – zeiden de muizen stichtelijk tegen hem, kwispelden met hun staart en verdwenen.

– Goed, – zei de egel en ging de tuin in om appels te plukken.

Hij plukte een rugzak vol appels en ging op de terugweg.

– Mijn rugzak is nu vol, – dacht de egel, – en zwaar. Ik ga door de poort net zoals iedereen.

En hij ging door de poort zoals iedereen. En de muizen keken hem vanuit hun holen aan en verheugden zich.

Toen stak hij de afgrond over op een boomstam, net als iedereen. En de vogels vlogen in cirkels over hem heen en waren zeer tevreden. Toen stak de egel de rivier over over de brug,net zoals iedereen die oversteekt. En de vissen zwommen in het water en maakte vrolijke bubbeltjes.

De egel liep met appels naar huis en dacht bij zichzelf:

– Waar heb ik nog niet aan gedacht?

Door Oleg Massanchi, vertaling uit het Russisch

—————————————————————————————————————-

RU

О чем не подумал ежик

Собрался как-то ежик за яблоками. Одел он на спину свой рюкзачок, взял сухую палочку в руки и пошел в соседний сад.

Сад был не большой и не маленький, не на Земле и не на небе, не далеко и не близко, только речку перейти, через щель в земной коре перешагнуть, да забор преодолеть.

Идет ежик, песенку поет, а перед ним река. Не глубокая и не мелкая, не широкая и не узкая, не тихая и не быстрая. Задумался ежик о чем – то о своем, о ежиковском, и не заметил реки. Шагнул прямо в воду, идет по дну реки, только водоросли палочкой раздвигает.

Подплывают к нему удивленные рыбы и спрашивают:

– Ежик-ежик, ты куда идешь?

– За яблоками, – отвечает им ежик, – в соседний сад.

– А почему ты по дну реки идешь? – снова спрашивают его рыбы.

– А где мне нужно идти? – удивляется ежик.

– По мостику, как все, – говорят ему заботливые рыбы.

Ежик остановился, почесал колючки у себя на лбу и сказал:

– Ой!

– Что значит «ой»? – хором спрашивают его рыбы.

– А я об этом не подумал, – отвечает рыбам ежик. – И что же теперь со мной будет?

– Утонешь, – грустно вздохнули рыбы и выпустили изо рта воздушные пузырьки. – И пойдешь ко дну.

– А где я сейчас? – испуганно спросил ежик.

– На дне, – сказали ему рыбы.

– Ой! – опять сказал ежик. – Значит, я уже утонул?

– Нет еще, – сказали ему рыбы. – Но в следующий раз обязательно подумай и ходи, как все, по мостику.

– Хорошо, – ответил им ежик и пошел по дну дальше.

Вскоре вышел он на берег, просушил свои колючки и весело зашагал в соседний сад. А сад был не далеко и не близко, только через щель в земной коре перешагнуть, да забор преодолеть.

Идет ежик, песенку поет, а перед ним щель в земной коре. Не широкая и не узкая, не глубокая и не мелкая. Задумался ежик о чем-то о своем, о ежиковском, и не заметил пропасти. Шагнул прямо в нее и полетел. Летит ежик над пропастью, палочкой своей машет, чтобы ветром управлять, а мимо пролетают птицы.

– Ежик-ежик, – спрашивают его удивленные птицы, – куда ты летишь?

– За яблоками, – отвечает им ежик. – В соседний сад.

– А почему ты по воздуху летишь? – снова спрашивают его птицы. – Ведь ежики не умеют летать.

– А как же мне перебраться через щель в земной коре?

– Как все, по бревнышку, – говорят ему птицы.

Ежик от удивления хотел остановиться, но птицы сказали ему:

– Не останавливайся, ежик, а то упадешь!

– Ой! – сказал им в ответ ежик и полетел дальше.

– Что значит «ой»? – спросили птицы, когда снова его догнали.

– А я об этом не подумал, – ответил им ежик. – И что же теперь со мной будет?

– Если остановишься и подумаешь, то упадешь в пропасть, – сказали ему птицы. – А если будешь лететь и не думать, тогда долетишь.

– Ой! – опять сказал ежик.

– В следующий раз, перед тем, как лететь, обязательно подумай, – назидательно сказали ему птицы. – И ходи, как все, по бревнышку.

– Хорошо, – ответил им ежик и приземлился на другом краю пропасти. Отдышался немного и весело зашагал в соседний сад. А сад был не далеко и не близко, только забор преодолеть.

Идет ежик, песенку поет, а перед ним огромный каменный забор. Не подумал ежик о том, какой забор высокий и крепкий, и прошел через него.

Вышел с другой стороны, а там мышки сидят.

– Ежик-ежик, ты куда идешь? – спросили мышки.

– За яблоками, – отвечает им ежик, – в соседний сад.

– А почему ты сквозь каменный забор ходишь? – спросили его удивленные мышки.

– А как же мне попасть в соседний сад, если он со всех сторон окружен забором? – спрашивает их ежик.

– Как все, – говорят ему мышки. – Через калиточку.

– Ой! – сказал на это ежик.

– Что значит «ой»? – спросили его мышки.

– А я об этом не подумал, – ответил им ежик. – И что же теперь со мной будет?

– Теперь уже ничего не будет, – сказали ему на это хитрые мышки. – А если бы ты об этом подумал, когда сквозь стену проходил, так бы и застрял в ней.

Почесал ежик колючки  у себя на лбу и задумался.

– В следующий раз ходи, как все, через калиточку, – назидательно сказали ему мышки, вильнули хвостиками и исчезли.

– Хорошо, – ответил им ежик и пошел в сад собирать яблоки.

Набрал ежик яблок полный рюкзачок и отправился в обратный путь.

– Рюкзачок у меня теперь полный, – подумал ежик, – тяжелый. Пойду-ка я через калиточку, как все.

И пошел через калитку, как все. А мышки смотрели на него из своих норок и радовались.

Потом он перешел пропасть по бревнышку, как все. А птицы летали над ним кругами и были очень довольны. Потом ежик перешел реку через мостик, как все ее переходят. А рыбы плавали в воде и радостно пускали пузыри.

Шел ежик домой с яблоками и думал про себя:

– О чем же я еще не подумал?


low angle photography of grey and black tunnel overlooking white cloudy and blue sky

Ons bewustzijn in het veld zetten

Op het moment van de ontmoeting ben je er, klaar!

En je ziet elkaar. En je gaat ervoor. Wat er dus ook allemaal gebeurt. En je weet voor jezelf ook waarom je hier vandaag bent. Niet om hier te luisteren naar mij, maar om mee te bekrachtigen, van wat van jezelf te laten, in het veld te laten stromen, vanuit jezelf. en dat doen we met elkaar. En daar komen hele krachtige vibraties uit voort die dansen in het veld. Het veld luistert daarnaar en begint daar op te reageren. En de intelligentie, ook vanuit de binnenkant en ook in het hoofd, de intelligentie ontmoeten elkaar en vloeit ook samen. Dat is eigenlijk wat er gebeurt.

Mijn gedachten, die gebaseerd zijn op wie ik ben, en door wat ik voel, is eigenlijk een voortdurende uitzending van bewustzijn. Is eigenlijk precies hetzelfde als wat jij nu doet, wat we altijd doen. Door je er bewust van te worden wat je uitzendt, ofwel wat je dus zelf denkt, door je bewust te zijn dat je in programma’s verkeerd van iets wat je aangeleerd is, of waardoor je ontvoerd ben geraakt in deze werkelijkheid, kom je er ook achter dat je informatie uitzendt wat ingegeven is wat het programma is, of dat je iets in het veld zet wat je uit jezelf aanvoelt.

Dat maakt helemaal niet uit of dat dat wat je uitzendt of dat niet overeenkomt met wat andere mensen vinden. Het gaat om wat jij voelt. Het gaat erom dat jezelf rechtstandig ervaart, jezelf senang voelt, daar gaat het over. En dat stukje, dus wat ik nu beschrijf, dat uitzenden van het bewustzijn, het denken en het voelen tegelijkertijd, dat is een stroming van bewustzijn, dat is eigenlijk het veld bevoorraden met jouw intelligentie. [en … intelligentie verdiepen??]

En zo vult het veld zich constant met de innerlijke intelligentie van wie je zelf bent, van binnen. En het kan best verpakt zitten in wie ik ben als Martijn. Maar ik kan heel goed in mezelf voelen en ervaren en weten wanneer er programma’s zijn, of wanneer IK er ben. Dat kan ik heel goed voelen. Dat is ons aller taak om te voelen van ‘waar ben ikzelf, Ik, met een hoofdletter, IK, hier.’

Nou, eigenlijk komen we dus dit informatie-bewustzijnsveld, komen we bevoorraden met de diepste zuivere gevoelens in jezelf. En zuiver, daar bedoel ik mee, dat het niet altijd zuiver hoeft ervaren te worden, want als je écht naar je gevoelens gaan luisteren, als je echt luistert naar wat er ten diepste in jezelf leeft, dan kan dat in deze werkelijkheid een enorme frictie opleveren. Zó sterk zelfs, dat je wordt genadeloos afgestraft of beoordeelt, dat je wordt gesanctioneerd in het veld. Je voelt dat een andere intelligentie van de andere mensen, het veld wordt bevoorraad met hún gedachten, die als het ware dwars door jou heen proberen te gaan en je proberen te knevelen of op de grond te krijgen. Dat kan allemaal. En dat kan ook een soort suggestie oproepen van ‘Ben ik nog zuiver bezig?’ Dus je kunt je eigen zuiverheid kwijtraken, door de hoeveelheid acties van anderen die naar je toe worden gezet. Dus zelftwijfel, als je begint te twijfelen aan jezelf, wat je leeft, hoe je leeft, wat je doet, hoe je doet, de keuzes die je maakt in deze wereld, als je daarin jezelf gaat betwijfelen, dan kan je je diepste gevoel eronder, dus je eigen grondtoon, die kan onzuiver worden bij je, omdat je jezelf eigenlijk begint te ontmantelen, ter discussie te stellen in jezelf, dus blijf altijd gewoon doorzetten, blijf steeds ook checken voor jezelf wat je voelt.

Ook vandaag natuurlijk, altijd en juist over deze onderwerpen, want [….] heel veel, ook via ons, in het veld wordt gezet. Dus we zijn hele, op dit moment, zijn we onbewuste bakens van intelligentie, die dus ook via ons proberen het veld ook mee te bevoorraden in iets anders, dan dat wat jij voelt van binnen. Nou, dus we zijn hier op aarde om te bevoorraden, om onszelf te openen, om te kijken wat je erbij voelt, en daarbij wordt in feite dit informatie-trillingsbewustzijnsveld, deze intelligentie wordt, dan kun je zeggen, dat jij daar ook in aanwezig bent. Dus ook als je deze ruimte dus uitloopt – dat heeft niks met deze ruimte op zich te maken, maar [….] maar beeld het maar even in deze ruimte uit – als je eruit gaat, dan nog is jouw bewustzijn er in terechtgekomen, gewoon door wat je denkt. Het zijn allemaal trillingen.

Fragment educatie Zwaanshoek, 12 juni 2021

M.v.S.


Voelend Bewogen Bewustzijn

(door Yinthe)  Een groot deel van de mensheid denkt vanuit het denken een oplossing te vinden voor de kleinere en grotere kwesties op persoonlijk, collectief, werelds en kosmisch vlak.
Deze geprogrammeerde denkende beweging die veel mensen lang gemaakt hebben en veelal nog maken heeft gezorgd voor een versnipperd bewustzijn.
Een mens met een versnipperd bewustzijn is makkelijk te kneden en te manipuleren.
De Eigen Voel Kracht en Denk Kracht staat op NON actief zolang we Ons als Mensheid laten afleiden van Het Centrale Thuis Anker In Ons Zelf.
Door de versnippering van bewustzijn is De Mens niet Thuis in de diepgaande regionen van het Voelen.
Diepere regionen die enkel te betreden zijn door het lichaam te bewonen en erin Aanwezig te Zijn.
Een Mens dat niet voelt raakt afgestompt en is afwezig.
Dit Mens raakt uit verbinding met zichzelf en met AL wat leeft.
Communicaties in trilling en energie met andere Levens Vormen kunnen niet gevoerd worden en niet verstaan worden als de Mens leeft vanuit het denken…
Denken wat een Mens afwezig maakt.
Voelend Aanwezig In het lichaam, zal blijken dat een oplossing voor geen enkele kwestie BEDACHT hoeft te worden…
maar dat WIJ zelf blijken dé ‘oplossing’ te ZIJN als we ten diepste Leven vanuit Wie we Zijn.
Het voelend bewustzijn mag bewogen worden doordat JIJ verkiest in beweging te komen vanuit je diepste Anker Kracht.
Als dé levenskracht van Bewustzijn weer tot eenheid en vereniging gebracht word in het lichaam zal Jij de Gods Kracht tonen hier op aarde.
Al het Leven zal door jou Aanwezigheid geraakt, beroerd en in beweging gebracht worden.
Niet doordat jij een oplossing hebt bedacht maar doordat je écht HIER en NU Aanwezig verkiest te Zijn als wie je werkelijk bent.
Een Mens dat niet langer bedenkt en denkt in oplossingen vertegenwoordigt het Centrale Zijn vanuit waar er herinnert kan worden hoe het VOELT om Thuis te Zijn.
En dat Thuis Zijn niet ergens DAAR buiten het zelf gezocht hoeft te worden maar Is waar JIJ bent in verbinding met AL het Leven.
Verbinding met AL het Leven ontstaat vanuit de Nauwe diepgaande verbinding met je Zelf.
Niet langer hoeft gezocht en/of gewezen te worden naar een schuldige voor persoonlijke of wereldse problemen.
Evenzo hoeft niet langer gezocht te worden naar de Redder van de Mensheid.
De mogelijkheid zich NU zien en voelen om op te Staan in Wezens Eigen Verantwoordelijkheid.
Verantwoordelijk voor Het Eigen Bewustzijn dat vanuit Voelend Bewogen Bewustzijn Samen stroomt in de rivier des Levens die we gezamenlijk vertegenwoordigen.
Een rivier van kleuren en klanken waar in ieders Eigenheid diep gerespecteerd word en we elkaar omarmen in gelijkwaardigheid.
Betreed de regionen van de diepe gevoelswereld in Jou.
BEN voelend bewogen bewust aanwezig hier op Gaia en toon jou schoonheid mooi prachtig liefelijk God Mens.
Pas je niet langer aan en conformeer je niet aan dat wat je DENKT te moeten Zijn maar BEN wie Hart Gevoeld voelt te ZIJN.
Stroom je gevoel maar naar buiten
Rijkelijk en Wezenlijk
Als Helder Water alle delen aanrakend daar waar jou bewustzijn stroomt.
Dat Is waarvoor JIJ en Wij HIER Zijn.