Arina’s bevrijdende droom

(Rineke van den Berg) Lang geleden had Arina een heel heldere droom. Eerst vond ze deze droom een beetje vreemd, maar steeds meer verder in de tijd besefte Arina dat haar droom in deze tijd werkelijkheid aan het worden is. Meer en meer vertrouwde zij er op dat wij zelf de oplossing van alle problematieken zijn. Het gaat er slechts om dat je keuzes durft te maken. Kies je voor angst of voor vrijheid? Aan jou de keuze. Dit sprookje is in de ik-vorm geschreven. De hoofdpersoon is Arina.

De Droom

Samen met vele schapen stond ik in een weide die stevig omheind was. Onze gemeenschap, de kudde was verre van saamhorig. Er werd steeds meer ruzie gemaakt. Soms over kleine zaken, of grotere kwesties. Soms ging het over de kinderen (de lammetjes) die ondeugend waren, dan weer over de kleur vacht en van welke vader het lam dan wel was. Sommige ruzies en vechtpartijen kwamen echt vanuit het niets, er was vaak geen enkele aanleiding. Zelf deed ik hier niet aan mee. Ik droomde van een mooie wereld die achter het hek zou zijn. Ik keek naar de voorbij drijvende wolken en stelde me voor dat ik ook een wolk was en dat ik vrij zou zijn…echt vrij.

Ook was er een herder die heel goed voor ons zorgde, we hadden geen enkel tekort, behalve saamhorigheid en liefde. Daar kon de herder natuurlijk niets aan doen. Hij deed wat hij geleerd had om schapen te houden.

Op een dag stond ik bij het hek weer weg te dromen, toen er een hele grote marmot aan de andere kant kwam staan. Hij vroeg me; “wat doe je achter dat hek? Zijn jullie gevangenen?” Ik stond met een mond vol tanden en wist even niets te zeggen.

Nadat de marmot weer weg was ging ik met andere schapen praten en hen vragen stellen; “waarom staan we eigenlijk achter een hek? Zijn we gevangenen? Kunnen we er ook voor kiezen om de wijde wereld in te gaan? ”

Geschrokken keken mijn soortgenoten me aan. “Wat zeg jij nu? Ben je wel goed bij je hoofd? Je bent een dromer die de weg kwijt is. Natuurlijk blijven we hier achter het hek, hier is het veilig. De herder beschermt ons tegen allerlei wilde dieren en gevaren die daar zijn. Jij bent altijd een rare geweest en dat zul je altijd blijven,” zei één van de schapen. “Vanaf nu zeggen we niets meer tegen jou, je hoort niet meer bij de kudde. Vanaf nu moet je achteraan staan bij het voederen.”

Mijn hart klopte wild van spanning en ook van schaamte. Ik, die alleen maar een vraag stelde en graag antwoord wilde, werd voor gek verklaard en mocht geen deel meer van de kudde zijn. Ik voelde me vreemd en aan de kant gezet. In de nacht keek ik naar de maan, de gulle maneschijn verlichte mijn ogen, het leek net alsof zij glimlachte. Mijn hart maakte een sprongetje; er is meer veel meer dan alleen deze kudde. Ik droomde over natuurwezens en prachtige luchtschepen, ik voelde me ineens niet meer alleen, maar blij en vrij.

De volgende dag zag ik toen ik wakker werd dat het hek van de weide openstond. Bij het hek stond dezelfde grote marmot. Blij huppelde ik naar dit prachtige dier toe. “Hallo” zei ik, “gisteren heb ik over jouw vragen nagedacht, nu heb ik wat vragen. Is er gevaar buiten het hek? Zijn er daar wilde dieren die mij kunnen verwonden of opeten? Hoe is het daar echt? Ben je buiten het hek echt vrij? Of is het beter om binnen het veilige hek te blijven? “

De Marmot lachte vriendelijk en zei; “misschien kun je het eens proberen om een stapje buiten het hek te doen, dan kun je het zelf ervaren. Ik ben een vrij wezen die geen grenzen kent en geen belemmeringen. Samen met andere marmotten hebben we het fijn en voelen ons gelukkig omdat we alles zelf kunnen beslissen en op ieder moment weer opnieuw kunnen voelen wat goed voor ons is.”

Ik stapte één stapje buiten het hek en tegelijkertijd mekkerden er vele ander schapen; meeeehhhhhh “herder…het hek staat open, er ontsnapt een schaap”. Alle schapen waren erg opgewonden en mekkerden mee…meeeeh, ”herder kom snel. Het hek staat open, wij bibberen van angst voor de wilde dieren. Zo komen ze naar binnen en kunnen ons opeten.”

Nieuwsgierig stapte ik uit het hek en voelde het fijne frisgroene gras onder mijn hoefjes. Het leek alsof ik doof geworden was door al dat gemekker. Elke stap die ik zette voelde zo vrij en ik huppelde met grote sprongen vrolijk achter de vriendelijke marmot aan. Wat een feest van de meest heerlijke geuren en kleuren die steeds helderder en intenser leken te worden. “Kom maar mee” zei de Marmot, ”je bent welkom in ons hol. Jij bent anders dan al die andere schapen, jij hebt het altijd al in je gehad om jouw vrijheid volledig te kunnen ervaren in alles wat je doet en gaat doen. Nooit zal iemand jou als slaaf nog kunnen bestempelen. Ook ben je vrij van kuddegedrag en zul je jouw eigenheid kunnen leven.”

Na een lange reis, was ik niet moe maar juist heel energiek, we kwamen aan bij een grot die verscholen lag onder de meest prachtige struiken met magisch gekleurde bladeren en bloemen. “Kom maar verder helder schaap. Als jij dat wil mag je jezelf hier thuis voelen. Welkom in de nieuwe wereld.”

Ik werd zo blij en diep gelukkig dat ik er van ging huilen. Er kwamen andere marmotten op me af en ze omhelsden me en fluisterden zachtjes in mijn oren dat ik welkom was omdat ik de keuze had gemaakt om werkelijk vrij te willen zijn. Ik had me nog nooit zo fantastisch gevoeld. Ik jubelde luidkeels…toch was dit geen gemekker, maar een mooie hoge toon van sprankelende muziek die ik hoorde. Wat vreemd. Ik keek naar mijn vacht, maar ook mijn vacht was van wollige krullen veranderd in een zacht grijsbruine glanzende dos met haar. “Ik ben veranderd,” riep ik. “Ben ik ook een marmot geworden?” De andere marmotten lachten vriendelijk, “jouw verschijningsvorm is veranderd zodat je je hier beter thuis kunt voelen, maar van binnen ben je dezelfde als altijd; een prachtig vrij en helder wezen die geen angst kent alleen maar onvoorwaardelijke liefde.”

Toen het donkerder werd, gingen we allemaal naar binnen. Daar wat dieper in de grot lag heerlijk zacht mos. Iedereen kroop tegen elkaar aan. Dat was wel wat wennen voor mij, maar voelde mezelf snel vrij om dat ook te doen. Al snel viel ik in slaap en droomde dat er geen hekken in deze wereld meer waren en dat iedereen vrij was van angst, slavernij en kuddegedrag. In deze nieuwe wereld was er alleen maar vrede en verstonden alle mensen en dieren elkaar. Zelfs de bomen en de planten spraken zichzelf liefdevol uit. Alles was er in overvloed en iedereen was gezond en sterk.

Ze leefden op deze prachtige planeet nog heel lang en zeer gelukkig.

Toen ik uit mijn droom ontwaakte wist ik dat dit werkelijkheid is. Wanneer en hoe wist ik toen nog niet, maar nu zie ik het plaatje van de nieuwe wereld voor me. Heb maar vertrouwen.

Lieve groet Arina


Kristal

Martijn: Als je naar de beelden van Dr. Emoto kijkt, naar de waterkristallen, (https://hado.com/ihm/water-crystals/) het is levend, het is niet perfect geometrisch, elke plek is anders. Allerlei waterkristallen, water communiceert met elkaar. Als er iets in dat waterkristal verandert, communiceert het met elkaar- pshhh – overal is het tegelijkertijd aanwezig.  En de oorspronkelijke wereld, het scheppingsveld dat wij ervaren, dat we zelf genereren, we zetten het uit in waar we leven. Zonder ons is er ook niet die ruimte waar we in leven. Als jij niet droomt, is de ruimte waar je over droomt er ook niet.

Frequentiescheppers

En dat moet heel groot opgezet worden, van: oké, er is dus altijd een bepaald Rijk geweest, een bepaalde bandbreedte, een frequentie (er zijn er trouwens ontelbaar veel) die er bestaan, omdat simpelweg de generatoren, de frequentiescheppers, daarin leven. En dat veld wat we daar zien, dat zijn allemaal van dat soort kristallen. En dan niet als een plat papier, maar als een bassin, een oneindige hoeveelheid, en het communiceert met elkaar, dus allemaal informatie. En in dat informatie-veld, al die trillingsvelden, al die kristallen eigenlijk, die niet perfect geometrisch zijn die ontstaan doordat er iemand in staat die dat genereert. Die genereert dat, het komt in het veld. Het veld transporteert dat terug want het geabsorbeerd kan worden door diegene die daarin leeft door te reageren in situaties. Door te reageren in prachtige natuur. Dus dat is een constante doorstroom direct verbonden met de wezens die daarin leven.

Kristal in elkaar gestort

En wat er gebeurd is dat de organische kristallenstructuur die met elkaar communiceert, die is gedempt geraakt en als het ware, neem ik één watercel daar tussenuit, kristal als voorbeeld (het zijn wel kristallen, zoals ik het nu uitleg, zo zou ik het kunnen noemen). Dat kristal wordt ontleed, net als een bloem – het is een bloem, daar zit een kern in. De kern blijft overeind en alles wat eroverheen zit van het kristal, dat schuift als het ware naar binnen toe. Het klapt niet naar binnen toe, maar het schuift naar binnen toe. Al de trillingen, geen platte maar het zijn hologrammen, die schuiven naar binnen toe en van al de kristallen die daar zijn, die gedempt raken, die in elkaar schuiven, daardoor ontstaat er meer ruimte tussen al die kristallen. En daardoor storten de kristallen dichter op elkaar. Dus de ruimte wordt compacter, dichter en eigenlijk ook zwaarder. Er ontstaat daar ruimte en tijd. En de 99% van de kristallen die in elkaar schuiven, die worden opgeslagen in één punt. Dat is de Goddelijke Nul-code, de basis van het bewustzijnskristal, van het bewustzijns-cel, daar ligt het in opgeslagen. En uit de energie die opgeslagen ligt – 99% ligt opgeslagen in die ene cel – daar wordt via het Orion-rijk die met technologieën functioneren, wordt uit die cel en uit alle cellen waaruit we bestaan, die in elkaar gestort zijn, daar wordt energie uitgetrokken en die wordt via computertechnologie opnieuw naar buiten getrokken en het wordt die heilig-geometrisch van aard. Ze trekken het naar de wiskundige formule toe. En daar genereren ze een nieuwe identiteit uit en daar genereren ze een nieuwe werkelijkheid uit. Dat is wat ze doen en dit leidt tot dit moment.

Aan bord stappen van jezelf

En daarom is het zo belangrijk om aan bord te stappen van jezelf. Aan bord stappen van jezelf betekent namelijk dat je met je bewustzijn in de heilige geometrie terecht komt, dus de rekenkundige elektronische circuits. En door daar in je eigen bewustzijn, want dat is de restant namelijk, dat is dat laatste stukje, dat laatste celletje, de laatste deel van jouw bron, er is niet een grotere bron buiten jezelf, maar alleen dit wat je hier kunt voelen. En als je dat ene celletje, jouw eigen Zelf-bewustzijn, dat je kunt beseffen dat je leeft – wow, dat is wat, hoor, dat je beseft dat je bestaat! – dat je dit allemaal kunt ervaren, niet omdat het allemaal IS, maar omdat JIJ daar bent, het loopt allemaal via JOUW bewustzijn! Dit IS jouw bewustzijn eigenlijk.

Christ-AL

En met dat stuk Zelf-bewustzijn in de situatie iets gaan beseffen, betekent dat de kern van waaruit alles gegenereerd wordt, weer aangaat. Dus dat is de opstanding van de Mens. Dat is de opstanding van het Christus-veld en Christus is  – de Christ-AL – is het AL-bewustzijn, het AL-Christus-veld, dat zijn dus de geometrieën van de oorspronkelijke Mens uit welke Universum dan ook, dat die opstaat om zelf te beseffen te bestaan! En Zelf-bewustzijn, zelfrealisatie te bewerkstelligen in het moment dat het lijkt al bijna geautomatiseerd te zijn.

Wakker

En dan gaat de code weer aan van dat moment Dus dat is eigenlijk de ineenstorting van geest en lichaam, ineenstorting van het residu, wat je hier ziet zitten, in de spiegel, residu van wie je werkelijk bent. En om dat weer te expanderen en terug te brengen, dat merk je tijdens het overlijden, als je overlijdt merk je, letterlijk, dat je heel heet wordt vanbinnen. Merk je dat je door je Zelf-bewustzijn er te zijn, gewoon te voelen wat er gebeurt, merk je een enorme hitte uitbarsting, en dat gaat vibreren, heel sterk. En in één keer … gaat er het kanaal open van allerlei trilling waarden die als een hittegolf allemaal emoties van binnenuit naar buiten gaan. En dan merk je ineens dat je dit leven die je nu leeft heel ver weg is. Zit heel dicht in je maar het is heel ver weg. En dan wordt er vanuit je kern, vanuit je eigen Zelf-bewustzijn van het overlijden, vanuit die kern wordt de organische bron helemaal van binnenuit, dus het kristal schuift helemaal weer uit – en dan word je dus wakker. Zo noem ik het nu even – wakker.

Bron: EDU maart 2022


Een omkeerpunt

Martijn: … Dat is een omkeerpunt waarin je voor je ogen ziet de situatie, die ogenschijnlijk daar naartoe reist, eigenlijk gestopt wordt en uit elkaar valt door middel van bewustzijn, door middel van het eigen denkvermogen. Door middel van je eigen aandachtskracht, door middel van gezamenlijke aandachtskracht. Ik weet hoe dat moet, maar ik kan het niet goed uitleggen voor een ander, omdat ik niet kan spreken voor jou. Dus ik ben hier om met elkaar in te zetten door hele stevige stappen te zetten in onszelf en daar ook echt te gaan staan – en dat moet ieder op eigen manier doen, maar samen staan op je eigen manier om dat, zeg maar, smeltpunt waarin het start te smelten te lanceren.

En hoe krachtiger we daarover gaan hebben, hoe groter de tirannie zou ontpoppen. En hoe krachtiger jij wakker wordt, en hoe sterker je in je eigen bewustzijn stapt, en hoe meer je het eigen Christus-bewustzijnsveld in jezelf, niet van een ander, in jezelf ruimte geeft, hoe krachtiger de reacties uit het veld zijn om jou aan te lijnen in het synchronisatie-proces van het algehele gedachtengoed. En dat is ook logisch. Daar hoeven we niet bang voor te zijn. We moeten het alleen maar beseffen. We beseffen het. We houden vinger aan de pols bij onszelf, wij attenderen onszelf op waar we zitten, we brengen onszelf steeds weer, maken onszelf los, zonder dingen te ontkennen stappen steeds weer in onszelf in.

En dat is het vermogen – dat zijn allemaal woorden, dat is natuurlijk een beweging, die alleen jij kent – het is het vermogen dat de mens in zich draagt. En dit is een kosmische boodschap, die we hier op de Aarde komen brengen. Niemand kan lid worden van elkaar. Je kunt niet in een club functioneren, maar er is een slagkracht van bewustzijn, waarin het met uiterst respect naar jezelf en naar elkaar, helemaal open, aanwezig is. En dan kun je met elkaar samen, zonder te versmelten in elkaar, de slagkracht vanuit het hart, vanuit het Bewust-Zijn, vanuit het besef, kun je met elkaar uitdragen in het veld. <…>

Heb je jezelf lief? Neem je jezelf serieus? Want er zijn krachten in deze wereld die menen voor jou jouw brein te zijn. En het is niet waar. Elke beslissing die via overheidswegen wordt genomen of van welke instantie dan ook, dat is een externe brein-beslissing, die wordt genomen voor jou. Dat is de doelstelling daarachter die groepen. Wie de groepen dan ook zijn, laat ik even los.

Je komt erachter: Ja, ik doe dat toch niet, want ik heb mijn eigen bewustzijn. 

En je komt ook achter, dat je dat denkt en toch doet.

Je komt erachter, dat je daardoor kunt beslissen om echt uit te stappen. En de beslissing valt heel diep, heel in de kern valt die.

En dan merk je dat de omgeving van deze werkelijkheid erop reageert en dat op alle andere manieren geprobeerd wordt nog steeds voor jou te denken. Als je er niet mee eens bent met die ene club, dan gebeurt er iets anders, wat jou wil op dezelfde manier in het kleine scenario wil beslissen voor jou hoe je dingen moet doen. Dus dat externe denkveld, zo noem ik het nu even, wat beslissingen neemt en ons aan lijkt te willen lijnen in een gedachtegoed die niet past bij jouw eigen kern, dat verhult zich op allerlei mogelijke manieren en situaties. En het is aan ons, en of je dat een spel noemt of een spiritueel leerproces of bewustzijnsproces of ontwakingsproces, of een noodzakelijke terugkeer naar je oorspronkelijke innerlijke kern, wie maakt het uit. Jij moet het noemen zoals je het voelt. Maar je daarin kunt staan, daarin kunt zijn in dat stuk, dan start precies de missie die je lang geleden, nanoseconde, nog maar net, maar in aardse tijd lang geleden is gestart om de mensheid in vergetelheid te brengen wie ze werkelijk is.

Terug naar het Kosmische, Intergalactische kracht in onszelf, met elkaar, in contact met elkaar door in contact te komen met jezelf. En vanuit dat Zelf met elkaar in contact met andere levenskrachten die daar altijd al zijn geweest, die ons voeden, die ons bijstaan, die in een andere taal spreken maar niet kunnen spreken via het brein van de externe kracht. Daarom moeten we dus de route verleggen. Van buiten naar binnen. Voor een lange tijd hebben we ons laten besturen als mensen door informatie van buiten naar binnen. En dit is de grote tijd, waarin de informatie van buiten nog krachtiger gaat worden, omdat zoveel mensen zich bewust worden dat binnen-intelligentie voorrang heeft gekregen. Alles is anders.

Alles is anders. Voor lange tijden is erover gesproken en het is NU zover en de ogenschijnlijke tweedeling die er wordt veroorzaakt alleen maar door veel informatie naar buitenkant, waardoor we denken dat heel veel mensen nog in de buitenkant zitten, is ook een illusie. Als je een beetje rondkijkt zo op het internet naar de plussen en de minnen, en de voor en de tegens, en de propaganda plus en min over de situatie daar, aan de andere kant van Europa. Als daarnaar kijkt, en je luistert naar wat al de mensen zeggen, dan roepen ze allemaal, dat ze vrede en geluk in zichzelf dragen, en dat ze dat koesteren en geen oorlog willen. Eigenlijk is niemand daar mee eens, maar tien minuten later kan iemand er iets anders zeggen, want er wordt heel sterk voor die partij gedacht via een bericht en dan is die persoon er weer uit. Iedereen heeft het. Iedereen IS het. En ik denk dat dit, waar we nu in zitten, deze periode, ons allemaal laat zien – het is heel belangrijk om te zien zonder een oordeel naar een andere toe, daar gaat het niet om, het is vaststellen wat je waarneemt, dat het laat zien, dat het afgelopen is met oude systeem, het functioneert definitief niet meer.

Bron: Martijn van Staveren, maart 2022


Het Besluit Is Al Genomen

(door Arlette Krol)

Nu ik steeds meer leef vanuit mijn eigen waarheid en gevoel, valt mij iets heel wonderlijks op.
Het levensveld waarin ik mij bevindt reageert op mij.
Situaties waarin ik aftast hoe ik graag iets zou willen worden werkelijkheid.
Zonder mij vast te bijten en een eind uitkomst af te dwingen, exploreer ik de mogelijkheden.
En ik voel daarin een bepaalde richting die past bij mij.
Ik probeer die richting zo nauwkeurig mogelijk te concretiseren en daarna laat ik het weer los.
Na een tijd valt mij op dat ik toch wel mazzel heb, dat precies uit komt waar mijn hart naar uitging.

Ik zal een voorbeeld geven.
Jaren geleden woonde er een hondje in de buurt, waarvan het baasje het prima vond dat ik hem spontaan mee uit wandelen nam.
Om mijzelf vaker uit te dagen om in de natuur te zijn zocht ik naar zo’n hondje met baas in mijn woonomgeving.
Ik heb mijn gevoel aangezet om te ervaren in welke richting ik moest kijken.
Maar er kwam tot dusver niet echt een antwoord.
In een andere verhaallijn kwam ik bij een familielid vaker een hondje tegen van weer een ander familielid.
Ik was steeds geraakt door het hondje.
Kreeg het gevoel dat we bij elkaar pasten.
Mijn gedachten straften dat meteen af, want het hondje had een ander baasje.
Sinds een paar weken gaat het niet goed met het baasje en zocht het hondje naar een nieuw huis.
Zelfs in dat moment voelde ik de verbinding tussen mij en het hondje, maar vond het maar een gek idee.
Het was niet iets waar ik zeggenschap in had.
En toch wandel ik nu heel veel met het hondje op het strand en in het bos.
Het hondje neemt mij mee op avontuur in de natuur.

Als ik de ervaren momenten rondom het hondje terug voel, dan lijkt het bij elkaar wel één moment te zijn.
Eén moment dat versnippert is geraakt over een tijdslijn.
Eén moment waarin ik mijn wens en mogelijkheden heb doorvoelt, maar weg bleef bij de concrete uitkomst.
Ik heb dit de laatste tijd met meerdere situaties.
Precies het goede komt op mijn pad.
De realiteit vouwt zich om mij heen op basis van waar ik met mijn bewustzijn aanwezig ben.

Vorige week kon ik goed doorvoelen hoe dit zo werkt.
En dat motiveerde mij om een heel diepliggend besluit te nemen.
Ik heb het onderstaande schilderij gemaakt.
Het is voor mij een gevoel van de transitie waar de aarde in zit.
Zonder dat ik precies weet hoe het in zijn werk gaat of dat ik het grotere plaatje er van zie.
Zoals op het schilderij, zo voelt het.
Het is alleen nog niet direct herkenbaar in de materie, in het alledaagse leven.
In mijn leven is dat wel een groot thema.
En het lijkt wel of ik daar op zit te wachten.
Dat ik zit te wachten op een soort omslagpunt.
Een moment van chaos waaruit ontelbaar veel nieuwe ideeën kunnen ontstaan.
Een moment waarin ik zichtbaar in het fysieke zie dat de verandering er is.

Toen heb ik het besluit genomen.
Heel diep van binnen heb ik besloten dat de verandering er NU is.
En dat ik ook weet dat het tijdsbeeld en realiteit die ik om mij heen ervaar niet representeren wat er werkelijk aan het gebeuren is.
Maar met het nemen van mijn besluit stap ik letterlijk in.
Ik ben aanwezig in de transitie.
Ik ben de transitie.
Het gebeurd.
Nu!

Gisteren was ik bij een lezing waarin iemand tegen mij vertelde: “Het besluit is al genomen”.
Er kwam in mij een enorme golf aan emotie omhoog zetten.
Ik voelde mij waargenomen en verbonden.
Ja het klopt, in mij is het besluit al heel bewust genomen.

Bron: https://joyfulhappening.com/Het-besluit-is-al-genomen/

English version, from: https://joyfulhappening.com/The-decision-has-already-been-made/

The Decision Has Already Been Made

Now that I live more and more from my own truth and feeling, I notice something very wonderful.
The field of life in which I find myself responds to me.
Situations in which I sense how I would like something to be become reality.
Without getting stuck and forcing an end result, I explore the possibilities.
And I feel a certain direction in it that suits me.
I try to concretize that direction as accurately as possible and then I let it go.
After a while it strikes me that I am really lucky that exactly what my heart was going for comes out.

I will give an example.
Years ago there lived a dog nearby, whose owner was fine with me taking him for a walk spontaneously.
To challenge myself more often to be in nature, I was looking for such a dog with owner in my living environment.
I turned on my feeling to experience in which direction I should look.
But no real answer has been forthcoming so far.
In another storyline at a family member I often encountered a dog belonging to another family member.
I was always touched by the dog.
I got the feeling that we fit together.
My thoughts immediately punished that, because the dog had a different owner.
Since a few weeks, things have not gone well with the owner and the dog was looking for a new home.
Even in that moment I felt the connection between me and the dog, but thought it was a crazy idea.
It wasn’t something I had control over.
And yet I now walk a lot with the dog on the beach and in the woods.
The dog takes me on an adventure in nature.

When I feel the experienced moments around the dog again, it seems to be one moment together.
One moment that has become fragmented across a timeline.
One moment in which I felt my wish and possibilities, but I stayed away from the concrete outcome.
I’ve been having this with several situations lately.
Just the right thing comes my way.
Reality wraps itself around me based on where I am with my consciousness.

Last week I could really feel how this works.
And that motivated me to make a very profound decision.
I made the painting below.
For me it is a feeling of the transition that the earth is in.
Without knowing exactly how it works or seeing the bigger picture.
As in the painting, that’s how it feels for me.
It is just not yet immediately recognizable in the material, in everyday life.
The upcoming transition is a big thing in my life.
And it seems like I’m waiting for that.
That I’m waiting for some kind of tipping point.
A moment of chaos from which countless new ideas can arise.
A moment in which I visibly see in the physical that the change is there.

Then I made the decision.
Deep down I have decided that the change is NOW.
And that I also know that the time frame and reality that I experience around me do not represent what is really happening.
But now I make my decision, I literally step in.
I am present in the transition.
I am the transition.
It’s happening.
Now!

Yesterday I was at a lecture where someone told me: “The decision has already been made”.
A huge wave of emotion came up in me.
I felt observed and connected.
Yes, it is true, the decision has already been made very consciously in me. 


Gesloten Convenanten voor hervorming van de wereld

– Gesloten Convenanten voor hervorming van de wereld –

Martijn van Staveren: “Ik wil nog iets anders zeggen over het virus en het vaccin; ons wordt zo weinig, tot helemaal niks verteld. Alle regeringen op deze wereld zijn op de hoogte dat we bezocht worden door andere intelligenties. Het is niet zo dat alle regeringen precies weten wat er aan de hand is. Maar binnen alle legerleidingen, overal, is het UFO fenomeen en dat we bezocht worden, allemaal bekend. Er is een draaiboek voor hoe de legertop daarop moet reageren, welke afdelingen er razendsnel schakelen en welke wapensystemen er worden ingezet als die objecten, waar ze géén convenant mee hebben, binnenkomen. Want er zijn gewoon convenanten. Er wordt samengewerkt en onder zeer grote druk van een aantal buitenaardse beschavingen. We hebben een aantal grote machthebbende (ook menselijke) groepen waar het convenant mee gesmeed is, die onder druk de hele mensheid nu dwingen naar een hervorming te gaan. Een hervorming die in onze ogen misschien wel nodig is, ook voor de natuur, maar waardoor de machthebbers in de macht blijven zitten en technologieën van quantum reality via virtual reality krijgen en beleven. Die macht, daar weet bijna niemand iets van.”

“Door je te verbinden met je eigen kern en jezelf vrij te maken van invasieve gedachten over jezelf en andere mensen, door te landen in je eigen emotionele intelligentie zonder een afhankelijkheid naar iets of iemand toe, is de Weg vrij om de Levende Veld Vibraties (universele Bron-Intelligentie) te laten stromen in en door alles heen. Het vibreert op je eigen bewustzijn, dit veld staat op en begeleidt. Deze via het eigen bewustzijn toegankelijke organische snelweg, is ook het vibratieveld van andere Beschavingen, die de terugkeer van Zelf Bewustzijn als de hoogste missie zien en gelijkstellen als de terugkeer van Christ-Us-all.”

Bron: https://www.martijnvanstaveren.nl/