Twee velden, mijn keus

(door Arlette Krol)  Ik leef in een wereld van dualiteit. In mijn wereld herken ik een veld van onderdrukking en systemen en een veld van vrijheid, gelijkwaardigheid en liefde.

Het veld van onderdrukking werkt het liefst met emoties als angst en woede. Maar herkent in elke emotie een manier om te framen en te splitsen, zodat heelheid uit het zicht blijft.

Het veld van gelijkwaardigheid en vrijheid werkt vanuit liefde en herkent in elke emoties een krachtveld van creatie en verbondenheid.

Mijn lichaam is een portaal van beide velden.

Mijn hoofd dus mijn gedachten staan ten dienste van het veld van onderdrukking.

Mijn hart staat ten dienste van het veld van gelijkwaardigheid en liefde.

Zowel mijn hoofd als mijn hart zijn ontvangstzenders.

Het hoofd ontvangt alle signalen op binnen ruimte en tijd.

Mijn hart vangt alle signalen op buiten ruimte en tijd.

Mijn hoofd selecteert informatie voor me waar ik een referentie bij heb en verdeelt het voor mij in hapklare brokjes, die ik waarneem als mijn gedachten.

Mijn hart biedt alle ongeschonden informatie aan mij aan, die ik herken als inspiratie.

Mijn hoofd redeneert in oorzaak en gevolg en wil alles verklaren.

Mijn hart is vrij in wat hij voelt in elk nu-moment weer opnieuw.

Beide velden hebben veel invloed om mijn omgeving.

Het veld van onderdrukking spreekt ook via mijn gedachten tot andere mensen.

Het hart spreekt via mijn gevoel tot andere mensen.

Omdat er in beide velden via mij gesproken wordt in woord en daad ervaar ik beide velden als onvoorspelbaar.

Ik ervaar mijn gedachten daarbij als onvoorspelbaar en grillig.

Ik ervaar mijn hart daarbij onvoorspelbaar en stabiel.

Mijn reikwijdte is enorm.

Het kan zomaar zijn dat beide velden via mijn hoofd en hart, dus via mij, iets inzetten wat aan de andere kant van de stad een effect heeft. Het kan ook zomaar zijn dat mijn woorden of handelingen in een ander tijdsmoment dan uitgesproken een effect hebben.

Mijn hart snapt dit heel goed, want het ontvangt en werkt buiten ruimte en tijd.

Mijn hoofd grijpt zich aan alles vast om het te kunnen verklaren en daarmee te framen.

Ik heb mijn hele leven geleerd om controle te houden via mijn gedachten.

Ik heb mijn hele leven geleerd om gevoel niet serieus te nemen en weg te stoppen.

Ik heb mijn hele leven nare gedachten gehad over mijzelf.

Ik heb mij mijn hele leven schuldig gevoeld over alle nare dingen die ik tegen andere mensen zei.

Ik heb al mijn verklaringen links laten liggen.

Mijn optelsom van al mijn ervaringen vertelde mij dat ik alles mocht gaan voelen.

Niets meer verklaren met mijn hoofd. Niets meer denken over mijn gevoel maar mijn gevoel vol ervaren.

Altijd verbonden in mijn hart. Ten dienste van het veld van gelijkwaardigheid, vrijheid en liefde.

Ik heb besloten dat ik leiderschap neem in dit veld.

Het hart is mijn bron.

En langzaam weet ik mijn ontvangstzender hoofd af te stemmen op mijn hartsveld.

Ik sta voor gelijkwaardigheid, liefde, vrije wil, creatie, inspiratie, verbinding.

Elk gevoel en elke emotie is mijn rijkdom.


Open hart

Hallo jij,
Een open hart. Hoe doe je dat in deze tijden?
Mijn hart is gebroken, ik heb mijn hart vastgehouden, handen over mijn hart gestreken en mijn hart laten raken, velen draag ik een warm hart toe. Mijn hart is er druk mee zeg maar.
Maar ik voel ook de neiging om mijn hart te sluiten. Om net als de wereld in een lockdown te gaan. Het is verleidelijk en lijkt heel wenselijk.

Dicht gaan voor onbepaalde tijd, onderduiken voor een winterslaap, maar dan niet omdat het de roep van de natuur is.
Het is gebeurd voor je er erg in hebt. Het hart sluit zich geruisloos. Zonder bombarie. Het hart is sowieso een bedreigde diersoort, dus zij is gewend zich te verbergen.
Er is zoveel waar je je achter kan verschuilen. Teveel om op te noemen. En redenen om je te verschuilen zijn er ook, plenty.
Een open hart is gul, vrij, kalm, vol vertrouwen en vreugde. Zie dat maar eens te rijmen met de wereld en de tijden waar we nu vol in leven.
Hoe doe jij dat? Ik ben zo benieuwd, vertel het me.

Op dit moment is mijn hart open, terwijl ik dit schrijf, ik voel het gloeien. Dat voelt fijn.
Ik voel dat ik tevoorschijn wil komen, mezelf wil laten zien en anderen wil zien. Ik wil praten en uitwisselen, geraakt worden, dansen om de wereld bij te staan en te roepen vanuit mijn tenen dat voor elkaar zorgen meer is dan volhouden. Volhouden doet mij denken aan het recht van de sterkste en aan de ongelijkheid. En volhouden leidt tot opgeven, dus wat voor raadgever is dat?

Ik houd leeg, alles eruit, leeg dat hart en weg met de bezwaren en open die boel, luchten en ademen, diep in en uit en in een warme omarming houd ik dat vast.

Jarka Doeswijk (https://eigenwijsgezondzijn.nl/)