OVER MODELLEN EN SYSTEMEN (2)

(door Thérèse Jeunhomme) ‘Er is een grondige weerstand om te veranderen. Dit gaat de grootste uitdaging voor de rest van Nederland worden.’

Jan Willem Erisman (stikstofhoogleraar)

Mijn vorige artikel over modellen en systemen borrelde, zoals altijd wanneer ik schrijf, vanzelf van binnenuit op als een onderwerp waarvan het zinvol en betekenisvol kan zijn om dit nu te delen. We zitten immers met zijn allen, jawel, met zijn allen, in een veranderende wereld die vraagt om andere, wellicht nieuwe, percepties hoe wij met zijn allen, jawel, met zijn allen, onze leefwereld kunnen vormgeven. Dus ongeacht wat ik ook schrijf, of het nu gaat om mijn eigen ervaringen als boodschapper in deze wereld, of om praktische kwesties waar wij met zijn allen, jawel, met zijn allen, mee te maken hebben, het gaat altijd over jou. Jawel, over jou. Want alleen jij kunt iets vanuit jezelf inbrengen in deze wereld dat resoneert, uitwaaiert, als een frequentieveld dat een geheel nieuwe, of andere dan voorheen, wijze van leven en beleven teweeg brengt. Niemand anders kan dit doen. Het gaat om jou! En dan gaat het er alleen maar om of jij, jawel, jij, bereidwillig bent om de keuze te maken om eens dieper en anders te gaan onderzoeken hoe onze belevingswereld op aarde nu eigenlijk functioneert, en waarom dit allemaal zo functioneert. Ben jij bereid en moedig genoeg om hierin te duiken? En alles waarvan je denkt dat het waar is, al je zogenaamde zekerheden, in een nieuwe daglicht te stellen? Blijf dan aan de lijn, zou ik zeggen, want ik kan dienen als brug of inspiratie om jouw belevingswereld in beweging te brengen. Het is eng, dat klopt, en er komt wel degelijk een flinke dosis moed en doorzettingsvermogen bij kijken om jouw belevingswereld en die van ons allemaal aan een nader onderzoek te onderwerpen waardoor al jouw zogenaamde zekerheden helemaal geen zekerheden blijken te zijn. Zo diepgeworteld vast zijn alle overtuigingen door de eeuwen heen in ons mens-zijn verankerd geraakt, dat de meesten van ons niet anders meer kunnen dan hierop voortborduren. Maar wat als dit allemaal ‘vals’ blijkt te zijn? Wat als blijkt dat jij, jawel, jij, een machtig prachtig goud licht uitstralend wezen bent dat oneindig door allerlei frequenties van allerlei universa reist, leeft en beleeft? En dat jij daar jouw innerlijke kracht en pracht en soevereiniteit in aanraakt en deze vibratie laat uitwaaieren in deze wereld? Kijk hier voor meer referentiepunten. 

Hier en daar ontmoet ik berichten van mensen die het gewoon allemaal anders doen. Gewoon doen. Uiteraard ingegeven door een of andere ‘noodzaak’, zoals bijvoorbeeld eigen energievoorzieningen. En dan hoeft dat helemaal niet meteen een heel veganistisch leven off grid zijn. Het kan ook, of wellicht juist, vanuit een andere perceptie. Ofwel het heft in eigen handen nemen en gemeenschappelijk doen wat jouw gemeenschap, en dus jou, het beste dient. Zo las ik in de Volkskrant van 30 juli 2022 een artikel over boeren op Schiermonnikoog die zeven jaar geleden gezamenlijk hebben besloten om hun veestapel terug te brengen en zodoende minder uitstoot op hun mooie eiland te veroorzaken. Vanuit de in hunzelf gevoelde verantwoordelijkheid. Dit initiatief kwam vanuit hen zelf, omdat zij het zo voelden, het werd niet van buitenaf opgelegd. In de afgelopen zeven jaar hebben zij als groep boeren op Schier een heleboel hobbels, bobbels, stagnaties en onderlinge onenigheid doorgewerkt. Want het is natuurlijk nooit een sprookjesverhaal waarin alles in èèn keer met een zwierige zwaai van een toverstokje verandert in een wereld waarin alles mooi en goed is. Als dat zou kunnen zou ik mijn toverstaf al menigmaal rond de aarde hebben laten gaan.

Ook las ik in diezelfde Volkskrant over een boerendorp in Beieren (D) die zichzelf grotendeels energie-onafhankelijk hebben gemaakt. Een dergelijk initiatief is logisch makkelijker te realiseren in een kleine woongemeenschap dan in een grote stad. Evenwel is het een begin met ‘dingen anders doen en organiseren’. En kunnen vanuit deze inspiratie wellicht meer of andere initiatieven ontspruiten. Jawel, ontspruiten, als een onderliggend zaadje dat eeuwen lang verborgen heeft gerust en nu tot groei en bloei kan komen en tot de creatie van nieuwe modellen en systemen leidt. 

Dit zijn toch inspirerende voorbeelden van mensen zoals jij en ik die niet hebben zitten wachten op wat de overheid, de bedenker van modellen en systemen, doet of niet doet. Ze hebben zelf het initiatief genomen en een in hun eigen, en in gemeenschappelijk belang, model en systeem gecreëerd.

De mensen die deze initiatieven hebben ontplooid zijn niet chantabel. Dat wil zeggen: ze gaan niet lobbyen bij autocratische regimes om (meer) olie en/of gas, zoals de topstukken van politici in de EU wel doen. Bedelen om olie en/of gas tegen betaling van geld en voorwaarden waarover ons niets verteld wordt. Evenwel komt dit in beginsel toch altijd weer neer op hetzelfde doen als wat je altijd hebt gedaan, geworteld in de oude modellen en systemen. Principes worden verhandeld, opgegeven, mensen zijn chantabel. 

20220801 Thérèse Jeunhomme

Bron: https://vloeibareliefde.com/2022/08/01/over-modellen-en-systemen-2/

(Foto: Marike Dijkstra)


In de kudde jezelf zijn voorbij je persoonlijkheid

Richard Pols: Vandaag had ik het onderzoek in mezelf en dat ging over Wat VIND ik toch allemaal van de werkelijkheid? Daarbij vond ik dit stuk wat aansluit op mijn wezenlijke kijk naar mijn persoonlijkheid.

MVS: En als dan iemand tegen je zegt van: goh, wat fijn dat ik je weer zie, en je afgestemd bent op de Oorspronkelijke Taal in jezelf, dan hoor je aan de voorkant de woorden, en iedereen reageert daarop en jij reageert niet meer daarop, jij reageert op de informatie daarachter. Dat is eigenlijk de Oorspronkelijke Taal, en als we daarin terecht willen komen in onszelf, dan kun je niet anders dan daarin gaan zoeken in jezelf, van wat is er nou werkelijk ten diepste in mijzelf gaande, wat voel ik, wat is dan ik, wat is gevoel, wat is gedachte, dus al die thema’s komen tevoorschijn.

 Eén van de redenen waarom de mens hier op deze aarde helemaal niet open in het contact staat met andere beschavingen is omdat zij de taal niet spreken van de kosmos, dat is een kosmische taal, dat is niet een taal van dit universum, maar het is een taal wat bestaat uit alle werelden bij elkaar opgeteld, waar alles samen is, één gigantisch onuitputtelijk oneindig veld van bewustzijn, dat is dus kosmos, kosmos is de optelsom, even wiskundig gezegd, van alles wat is, en die kosmische taal, die trilling spreekt de mens op aarde niet. We zijn aanwezig in een lichaam wat gericht is op modellen, op systemen, op denken hoe de ander denkt.

En jij moet denken zoals de ander ook denkt, anders begrijpt een ander jou niet meer en dan voel jij je eenzaam en misschien wel uitgestoten en als je je uitgestoten voelt gaat er een ander programma lopen. En dat is misschien wel van ja, als ik uitgestoten ben of dan hoor ik er niet bij, en als ik er niet meer bij hoor, ik tel niet meer mee dan ben ik zielig, ben ik niet meer in de kudde, en misschien word ik dan wel opgegeten door een roofdier. Dus die energie zit er vaak achter. We moeten ons zoveel mogelijk in de kudde vinden daar ben je het veiligst, tussen alle andere dieren ben je het veiligst. Ik heb ervoor gekozen, heel bewust, om niet in die kudde te zijn, maar ik doe vaak wel alsof, omdat dat ook een instrument is om in die kudde te zijn. Dus wat ik doe is dit, voor mijzelf ben ik me bewust dat ik op mijn eigen manier mag leven, en dat doe ik ook ten diepste, en dat is niet altijd het makkelijkst en dat zullen jullie ook ervaren, maar dat betekent niet dat ik mij helemaal in de afzijdigheid moet houden om zuiver te zijn. Als je je eigen innerlijke kracht weet te ontwikkelen en dat heb ik zoals ik ernaar kijk redelijk voor elkaar, lang niet op alle vlakken want dat is de uitdaging ook voor mij, dan ben ik net als ieder mens ook mee bezig, maar de uitdaging is dat op het moment dat je die kracht goed kunt ontwikkelen, dat je met die kracht niet perse buiten de kudde blijft. Want als we het hebben over vermenging van energie, is het ook nodig om in die kudde, het bewustzijn van de mensen en dan is die kudde iets heel dienstbaars, omdat het de mensheid zelf is die heel mooi is, die ook die taal spreekt, om daarin aanwezig te zijn, en daarin te leven, ben ik dus autonoom, ik leef in die diversiteit van mensen, maar ik ga niet die taal spreken van die mensen, dus ik ben erin aanwezig, ik blijf bij mezelf, en ik blijf mijn eigen taal spreken. En dat is wat wij allemaal tegenkomen, hetzij op je werk, je vriendenkring, waar dan ook, je merkt dat het iets is met jou wat toch anders is dan de hele hoeveelheid aan mensen zeg maar, er is iets bijzonders aan de hand.

Dat is een diepste staat van liefde in jezelf, van zijn, waarin je zonder te denken weet vanbinnen: dit is waar het om gaat, deze taal, dit is de wereld, het universum. Wat ik nu voel, deze energie, wat ik nu ben, dit is wat het is, hier gaat het om. Dát gevoel is dus een veld.

En dan hebben we nog een ander veld en dat is onze persoonlijkheid, en dat is ook een energieveld, die persoonlijkheid is geïnstalleerd in een fysiek lichaam en onze persoonlijkheid, fysieke en neurologisch bewustzijn wat een deeltje is van een veel groter kwantumbewustzijn van het wezen, als dat niet aan de kant wil gaan, een beetje, het hoeft zichzelf niet weg te cijferen, maar dienstbaar aan de kant kan gaan, zo: oké ik maak ruimte, maar ik weet niet waarvoor, maar ik maak ruimte voor iets in mijzelf. Als dat niet gebeurt dan blijft die persoonlijkheid altijd aan de voorkant staan, het blijft altijd zorgen dat datgene wat er binnenin is niet naar buiten kan komen.

En dat is het resultaat wat we hier op de aarde zien, dat mensen de ruimte aan zichzelf niet geven en ook een ruimte daardoor aan een ander niet geven. Als ik de ruimte van iemand niet krijg om te zijn wie ik ben, dan weet ik, kosmische wet, dat de ander dat voor zichzelf ook niet doet. Dus dan vind ik het ook volkomen normaal, dat ik die ruimte niet krijg. Dat is een innerlijk weten, ik weet dat, moet ik dan ook boos worden op die ander? Nee. Die ander kan het dus op dat moment gewoon niet. Ik hoef er niet over te oordelen, niet over te denken, geen mening over te hebben. Als iemand daarnaar vraagt, wat denk je daar dan van? Dan moet ik echt zoeken in mijn systeem, dan moet ik echt antwoord geven, niets, ik denk daar niets van. Het is er gewoon zo niet. Ik ervaar dus gewoon dat iets is zoals het is.

Bron: Martijn van Staveren 2018 02  EDU d3

Foto: Marike Dijkstra


wat betekent vrijheid nou eigenlijk?

(door Arlette Krol) Ik maak mij zorgen over de mensen op de Dam en onze toekomst!

Voorop gesteld dat ik echt heel blij ben met de hoeveelheid mensen die voelen in zichzelf dat er van alles niet klopt! Dat er beweging en verbinding moet komen om iets te veranderen. Ik zie dat mensen elkaar daarin vinden en elkaar versterken.

Op weg naar de vrijheid! De sfeer is goed en het voelt super om dit samen met zo’n grote groep in actie te komen en te ervaren.

Maar wie heeft in deze realiteit nou eigenlijk te touwtjes in handen?

En wat betekent vrijheid nou eigenlijk? Weten we echt wat we willen? Hebben we er een beeld en een gevoel bij hoe de ideale toekomst eruit ziet waar we voor strijden?

Onze focus en ons bewustzijn wordt geleid. Ook al voelt dat niet zo samen op de Dam. Maar echt vrijheid zit in het autonoom in verbinding gaan. Diep voelen wat het vrijheidsgevoel voor jouw betekent. Houdt dat in dat de maatregelen wegvallen, dat het vaccineren anders wordt georganiseerd of dat alle mensen genoeg geld hebben om rond te komen. Of zit het veel dieper? Hoe voelt het als je je voorstelt dat je ten alle tijden kan doen wat je wil. Hoe grootst voelt die creatiekracht van binnen? Hoe rijk is de energie die in jou ontstaat en hoe ver kan die rijken. Hoe krachtig is dan verbinding. Hoe eerlijk, transparant en waardevol is contact dan. Hoe voelt dan een beweging van samen zijn.

Komen we erachter dat deze realiteit niet alle vrijheid geeft als er een beetje ruimte wordt gegeven. Hoe makkelijk vallen we voor een positief gevoel en zijn we niet meer bij onszelf, maar geven we ons bewustzijn weg aan een stroom. Een beweging waarvan we geen eigenaar zijn, maar het voelt zo goed.

Gaan we akkoord met het wegvallen van oppervlakkige maar soms ook ingrijpende maatregelen. En zijn we tevreden als ons leventje weer verloopt als voorheen, met alle ups en downs. Waarin voor ons bepaalt wordt waar we ons druk om moeten maken, omdat thema’s op geplande wijze onder onze aandacht worden gebracht. Dat we weer denken dat we het allemaal weten, wakker zijn, maar eigenlijk nog niets weten van de hoed en de rand. Hoe vrij willen we zijn? We zijn op een moment gekomen waarop alle kansen voor onze voeten liggen. Grijpen we ze of dansen en demonstreren we eraan voorbij? Gaan we verder afwachten wat de volgende beweging is waarin we worden geleid, voor we zelf een tegenreactie geven.

Hoe autonoom zijn we in onszelf? Hoe voelt dat? Kennen we onze eigen creatiekracht? Kennen we het gevoel van ontmoeten en samenballen van innerlijke wijsheid en kracht? Hoe ver rekken we ons verbeeldingsvermogen om te komen tot in het onverklaarbare en onbegrijpelijke om erachter te komen wat mogelijk is.

Een wereld waarbij elk mens ultiem vrij is in zijn gevoel. Diep van binnen. Alleen wij hebben de creatiekracht.