De hele dag denk ik erover, en dan, ’s nachts, praat ik erover. Waar kom ik vandaan, en wat is de bedoeling voor me om hier te zijn? Ik heb geen idee. Mijn ziel komt ergens anders vandaan, daar ben ik van overtuigd, en ik ben van plan daarheen terug te keren. Deze dronkenschap begon in een andere kroeg.
Als ik daar terugkom, zal ik volkomen nuchter zijn. En ondertussen, zit ik als een vreemde vogel uit een verre land in deze volière. De dag komt dat ik wegvlieg, maar wie is het nu in mijn oor die mijn stem hoort? Wie spreekt woorden uit mijn mond?
Wie kijkt naar buiten met mijn ogen? Wat is de ziel? Ik kan niet ophouden met de vragen. Als ik maar één slokje van een antwoord kon proeven, zou ik uit deze gevangenis voor dronkaards kunnen ontsnappen. Ik ben hier niet uit eigen wil gekomen, en ik kan ook niet op deze manier weg. Wie het ook is, die me hierheen heeft gebracht, zal me ook weer naar huis moeten brengen.
Deze poëzie. Ik weet nooit wat ik ga zeggen. Ik plan het niet. Wanneer ik buiten het spreken erover ben, word ik heel stil en zeg ik bijna niets.
All day I think about it, then at night I say it. Where did I come from, and what am I supposed to be doing? I have no idea. My soul is from elsewhere, I’m sure of that, and I intend to end up there.
This drunkenness began in some other tavern. When I get back around to that place, I’ll be completely sober. Meanwhile, I’m like a bird from another continent, sitting in this aviary. The day is coming when I fly off, but who is it now in my ear who hears my voice? Who says words with my mouth?
Who looks out with my eyes? What is the soul? I cannot stop asking. If I could taste one sip of an answer, I could break out of this prison for drunks. I didn’t come here of my own accord, and I can’t leave that way. Whoever brought me here, will have to take me home.
This poetry. I never know what I’m going to say. I don’t plan it. When I’m outside the saying of it, I get very quiet and rarely speak at all.
Er zullen ongetwijfeld lezers zijn die gaan herkennen wat ik hier schrijf. Op geheel eigen wijze, want geen enkele ervaring is hetzelfde en dat is maar goed ook. Wij zijn zonder uitzondering verbonden met een wereld van thuis, die zich niet fysiek op deze aarde bevindt. Maar waar wij allemaal op een of andere manier mee verbonden zijn. De een herinnert zich deze wereld van thuis, hetzij in gevoel, hetzij in hart, hetzij in beeld. Ieder mens (dus niet 100% artificieel) heeft DNA van een of meer andere beschavingen in zich, en het maakt niet uit welke beschaving(en) dit zijn. Er zijn mensen die zich verbonden weten met Arcturianen, of met Sirianen, of met Huargardianen, of met welke beschaving dan ook. Dat weet je gewoon. Van binnen. Dat behoeft geen toelichting en geen bewijsvoering. En wij lopen met deze innerlijke verbondenheid en wijsheid in deze realiteit om frequenties van bewustzijn in onszelf (opnieuw) te openen en van binnenuit uit te zenden. Opdat ieder mens in zijn of haar eigen herinnering kan komen. Een multiversum van beschavingen dat zich in menselijke verschijningsvorm, het lichaam met bijbehorend ego en persoonlijkheid, in deze realiteit laat zien, voelen en kennen. En al deze frequenties binnenin ieder mens leggen de aanvliegroutes voor buitenaards contact en vrije werelden.
Mijn eigen herkenning van mijn wereld van thuis ontmoette ik heel praktisch en intens tijdens de passage van mijn man 23 jaar geleden, wiens ‘dood’ ik bewust heb begeleid, waarin ik bewust ben meegereisd en heb ervaren. En ik kwam thuis, in mijn wereld van thuis, een frequentie van Christusbewustzijn zo krachtig en liefdevol dat dit mijn hele leven voorgoed heeft veranderd. Ik wilde daar zijn en blijven. Maar, we hebben Thérèse nog nodig, en dus reisde ik hier alleen verder. Gedurende de 20 jaar daarvoor had ik al vele ervaringen, het ‘zien’ van intense kleuren kobaltblauw, violet en goud, het ‘zien’ van kleurrijke bloemen, het ‘zien’ van energiebollen, het ‘zien’ van ruimtevaartuigen boven mijn hoofd en het reizen door de kosmos daarin. Sinds twee jaar weet ik mij verbonden met de Pleiaden. Ik ‘zie’ de zeven sterren van de Pleiaden synchroon glyphs maken, een kosmische taal, de taal van hart tot hart. Ik weet mij verbonden met Ana Shay Hi, een buitenaardse beschaving waarin ik mijn familie voel en zeer diep mijn wereld van thuis herken.
En zo hebben wij mensen allemaal onze eigen unieke en bijzondere reis, die waardevol is voor onszelf, en net zo waardevol is voor onze medemensen die door ons bewustzijn hiermee ook in zichzelf hun eigen wereld van thuis kunnen gaan (h)erkennen. En al deze herkenningen en frequenties tezamen brengen onze werelden van thuis naar hier, en van hier naar daar, zodat wij weer naar vrije werelden kunnen reizen. Dat is de ‘bevrijding’ uit de matrix van deze realiteit.
20230316 Thérèse Jeunhomme
Art: Thérèse Jeunhomme, encaustic op encaustic papier 50 x 60 cm
het land oogt koud het lijf verwintert de geest verstrakt leven kent een vreemde kooi en ergens midden in het behoeft geen dooi daarbinnen is het mooi
daar is het rustig daar is er tintel die niet overslaat er is altijd leven er is altijd licht en er is altijd thuis .. alleen dat huis ..
mijn beeldig huis en ik wij passen niet in lijf vol virtueel verdrijf wij horen niet in tijd die overslaat die bangt die kwaad
als je mijn eigen huis zou zien zou je weten wie ik ben hoe gewaar de kracht hoe rijk de adem hoe lief het lef leven op zijn eeuwigst
en als je mijn huis kent ken je mijn thuisplaneet vol heerlijk eigen wijze mensen die in volkomenheid staan en waar vrede elke vorm bepaalt ook buiten is het mooi
.. zo onschuldig mooi ..
ik doe mijn best op aarde huis te maken om thuis te zijn ik kleur en beken schilder en dans klank en grap in frans en het lijkt best wel enig
ik sport en lijn en ver kleed de dag kleur mijn lippen rood de zon wat geler de huid gebruind wat haren rond de liefdesfoto zwaar van lijf
leven vol ogenschijn achter verrijkt behang slang vanonder het tapijt ramen schoon de kussens opgewekt en toch de muziek komt er niet aan
zonder vredig hart die zo vol leven is dat het weet hierbinnen is het mooi en hier ontvang ik elk vlezig besef op zijn ge woonst
hier is het rustig hier is er tintel die niet overslaat er is altijd leven er is altijd licht en er is altijd thuis .. alleen dat huis ..
deze aarde is zijn eigen huis kwijt en ik de mijne zonder vrede in vorm zonder waar geluid en zonder de volle klank gaat elke ervaringsbeeld hier uit
als je mijn eigen lichaam zou zien zou je weten welk huis de mijne is hoe gewaar de kracht hoe rijk de adem hoe lief het lef leven op zijn eeuwigst
het land oogt koud het lijf verwintert de geest verstrakt en ineens hoor ik muziek vrij van vaste grond als een wilde galop die binnestebuiten leven raakt
mijn hart springt op het ritme ver andert zich in mij geduld opent zich in vraag en ik zie beeld soms heel soms vaag van huis
de vrede lijkt soms ver mijn huis past alleen in echt op eigen grond maar de storm brengt ogen mee die volkomen zien en zijn en mijn huis nog kennen als horende bij mij
de openhartigheid bloeit op nu het ware familiair zo vertrouwrijk nadert in innige verbondenheid knallen ze de harts poort open de gouden wervel meedragend vol nieuwe tintel bloemen van thuis
(door Marike Dijkstra) Een oud lerares van mijn academie die reizen naar Tanzania aanbiedt, vertelt over de Masai die ze daar altijd bezoeken en wat dit jaar voor het laatst kan. Ze worden gedwongen te verhuizen. Er zijn jaren van besprekingen aan vooraf gegaan. Het is een grote volksverhuizing en een historisch moment met grote gevolgen voor de Masai cultuur. Integratie met de Tanzaniaanse moderne wereld zal nu ondanks alle verzet toch gaan plaatsvinden.
De Masai gaan naar Tanga regio. Dat ligt aan de kust van het vaste land. In tegenstelling tot Ngorongoro is het daar erg warm. In principe blijven ze bij elkaar hoewel er altijd enkelingen zijn die hun eigen weg gaan. Er is veel druk om het aangewezen land te accepteren want wie niet naar Tanga gaat, krijgt geen geld, geen gratis transport van vee en geen huisje.
De regering betaalt een huis met twee kamers, 20.000.000 per gezin en gratis transport van het vee. Het is enorm duur want we praten over heel veel mensen (zo’n 100.000 in totaal).
“Deze zomer neemt Mindful Adventure afscheid van onze Masai vrienden in Ngorongoro”, schreef nog mijn oud lerares. “Zij verlaten met pijn en zorg in hun hart massaal het land van hun voorouders. Mindful Adventure kwam tot leven vanuit de betrokkenheid met Endonyowas, een klein dorpje in een prachtige vallei. We begonnen met het sponsoren van hun zonen en dochters en eindigden met het bieden van werk tijdens onze trekkende safari’s. Onvergetelijk zijn de vele bijzondere, heilige, speelse, zingende, kerst vierende, welkome, rituele, authentieke ontmoetingen tussen onze reizigers en dit dorpje.”
Tienduizenden Masai moeten wijken voor ‘elite-toerisme en trofeeënjacht’
De Tanzaniaanse regering wil van de migratieroute van gnoes, zebra’s en olifanten een groot natuurpark maken. De consequentie is dat zo’n 167.000 Masai op korte termijn van hun voorouderlijk land verdreven worden en hun traditionele levensstijl als veehouders in gevaar komt.
In diverse petities roepen de in traditioneel rood geklede lange mannen en vrouwen van de Masai de internationale gemeenschap op actie te ondernemen tegen de regeringsplannen. Toeristen vragen ze om niet meer naar het noorden van Tanzania, naar de Serengeti, te komen. “Ons land is niet te koop”, laten de Masai weten. Het plan tot ontruiming van de veegronden van de Masai kent inmiddels een lange historie, maar komt sinds begin dit jaar ineens heel dichtbij.
De Masai zien de oplossing in ecotoerisme, waardoor zij in hun gebieden kunnen blijven wonen, voor het natuurbeheer zorgen en eraan verdienen.Beeld ANP / AFP
De Tanzaniaanse autoriteiten hebben dit jaar een gebied van 1500 vierkante kilometer in Loliondo gemarkeerd als het eerste deel van het nieuwe natuurgebied. De Masai weigeren te wijken voor wat zij noemen “het nieuwe elite-toerisme en de trofeeënjacht”. De Masai hebben machtige tegenstanders. Zo staan de internationale organisatie voor natuurbeheer (IUCN), de werelderfgoedorganisatie van de Verenigde Naties (Unesco) en andere internationale organisaties achter de plannen voor een nieuw groot natuurgebied, waarvan de Masai de dupe dreigen te worden. Het moet in onderling overleg goed worden opgelost, is de bezwerende mantra van ngo’s. <…>
Ervaringen uit het verleden geven de Masai weinig vertrouwen. In 2009 en 2017 zijn Masai-dorpen met veel geweld ontruimd, vee werd geconfisqueerd en huizen in brand gestoken. Een rechter verbood de ontruimingen. Het vonnis geldt nog steeds, maar opnieuw wordt gepoogd de Masai gedwongen te verhuizen uit hun traditionele leefgebied, zonder een goede oplossing.
De machtigste opponent van de Masai zijn de heersers van de Verenigde Arabische Emiraten. De familie van heerser Mohammed bin Rashid Al Maktoum is naar verluidt de eigenaar van de Otterlo Business Corporation (OBC), een safaribedrijf dat sinds de jaren negentig exclusieve jachtrechten heeft in een gebied van circa 400.000 hectare, dat loopt van de grens met de Serengeti door Loliondo naar Ngorongoro. OBC betaalt de Tanzaniaanse regering goed voor dit privilege en wil zo snel mogelijk natuurparken maken van deze regio’s.
Mogelijk ook andere trofeejagers toegelaten
In het verleden jaagden honderden leden van de familie een paar maanden per jaar in het OBC-gebied. Mogelijk zouden nu ook andere trofeejagers, die er fors voor betalen, worden toegelaten. De hele zaak rond het safaribedrijf Otterlo blijft mistig. De jachtvergunning voor het bedrijf is in 2017 ingetrokken, maar het is onduidelijk of het jachtverbod ook nageleefd wordt.
Het noorden van Tanzania staat onder grote druk door de groei van de Masai-bevolking en de aanhoudende droogte, waardoor de weidegronden er steeds slechter bijliggen. Tegelijkertijd heeft dat negatieve consequenties voor het wild. Vee en wild concurreren om voedsel en water. Zelfs boeren uit Kenia zijn de grens met Tanzania de afgelopen jaren met hun vee overgestoken op zoek naar groen gras. Veeboeren wagen zich ook vaker in de Serengeti, die voor hen verboden terrein is.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.