AL

(door moniek van pelt)

‘vind je niet dat ik ontzettend slim ben’,
vroeg mens aan iets goddelijks
mens had namelijk behoefte aan erkenning
van wat hij zelf eigenlijk wel wist,
maar wat hij nu eenmaal een ander
graag hoorde herhalen
‘o ja, zei de ene, jij bent het slimst
van alles met twee benen’
dat was niet helemaal wat mens wilde horen
dus probeerde hij het nog een keer
vind je niet dat ik heel knap ben,
vroeg mens die ene hoge
ontzettend knap, antwoordde het al. jij bent zo knap als de grootte van je beide ogen
en vind je niet dat ik heel sterk ben, durfde mens het erachteraan te wagen
ja nou, jij bent zo krachtig als je handen jouw liefde zullen dragen
en kijk eens hoe groot ik ben, zei de mens terwijl hij op zijn tenen ging staan
met zijn borst vooruit en vol van schone schijn
zeker, antwoordde het goddelijke
jij bent groot, zo groot als je vermogen kind te zijn
“word ik nu in de maling genomen?”, vroeg mens zich in verwarring hardop af
je kunt je eigen spiegel niet eens aanzien, zei de hoge
jij denkt dat ik je straf
wat een vermogen mens, zo een vermogen en toch heb je je benen amper op het droge
mens begon te koken en riep, weet jij wel hoe machtig ik ben
ik kan jou zo inene van je troon stoten, riep mens met zijn neus in de lucht
ging je er maar eens op zitten, fluisterde de wijze met een zucht
dan hield je wel op met je gebral, riep de echo mens zachtjes na
mens, je bent zo machtig als de scherpte van de woorden waarmee je tegen me spreekt
hoeveel wil je eigenlijk niet horen?, vroeg spirit
wat bedoel je, vroeg mens, lichtelijk geïrriteerd,
omdat de grote g zijn gedachtestroom onderbrak waarin net nieuwe kwaliteiten zich aandienden
de ene herhaalde wat hij zei en bleef verder stil
vertel jij het me dan maar aangezien je zo goed zicht lijkt te hebben op wie ik ben, hoonde mens

een machtig grote stilte volgde voordat alles zachtjes en vol liefde sprak;
jij zult heel ver kunnen gaan mens, om niet te horen wat ik je zeg
je zult bossen verordenen hun gebied in overzichtelijke groepen in te delen,
zodat je geen berk meer tussen beuken vindt
je zult de vlinder benen geven en de maan in zijn dans met de aarde de andere kant op laten draaien
de zee zul je gebieden zich te gedragen als een klaterende bergbeek
en de naaktslak zul je zeggen fatsoenlijk kleding aan te trekken
de duiven mogen niet langer in het openbaar liefkozend koeren
en de wind mag slechts op bepaalde tijden waaien, als de zon zich niet laat zien
er staat straf op spinnen die hun eigen unieke patronen weven, zonder te overleggen of dat mag
en je zult het gras vertellen dat ze blauw is en enkel op gazonlengte mag groeien
zover en verder zul je kunnen gaan om in de oorsprongrijkheid jezelf niet weerspiegeld te hoeven zien
uit angst omdat jij je eigen natuur niet durft te leven
en uit schuldgevoel omdat jij je schaamt voor je liefdesloze gedrag
in een wereld waarin jij, mens, de enige bent die mij nooit als jouw gelijke zag

moniek

Bron: Earth-matters https://earth-matters.nl/al/


De mens die ontwapent, is de mens die zijn opgelegde bestaan aflegt

(door moniek van pelt) “…En ik, ik ben een voeler. Een mens van nu. Aards bezien in en uit vorm en dieper kijkend, kosmisch krachtig in eeuwige vorm. Een al-weter en een pure waarnemer. In mij schuilen vele herinneringen uit een wat we hier tactisch geheugen noemen en die in oorsprong intact is, die uit hun schuilplaats tevoorschijn komen en mogen komen. De mens die uit de oorlog stapt, stapt door in een groter geheel van het zelf naar een originele vorm van SamenkrachT zonder punt

Als je achter het strijdtoneel kijkt, welke dan ook, dan is er vaak niets wat overblijft van de mens- in- wezen. De menselijke strijd om voortbestaan lijkt zo gegarandeerd, dat de kleine letters op het garantiebewijs de mens niet eens opvalt. In de kleine letters valt de mens-ering namelijk weg. En is de beloofde leegte dan ook echt leegte? Of het beloofde thuis een vrij thuis? Of is een woord als beloofd dan reeds ingewisseld voor beroofd?

Het is tijd om de ware betekenis van intelligentie verder open te leggen in het zelf. Wat is de ware resonantie als het gaat om pure intelligentie, de vrije vorm tonend? En waarom blijven we ons massaal beperkt voelen tot een zoektocht hier op aarde en niet daarbuiten? Is dat voelen of sluipt er een vorm van bedachte onafheid in, die de mens intelligentie stopt en de verbindingen daarin sloopt? Die dus de eeuwig doorgaande bewegingsstroom die we voelen noemen ophoudt? Er zijn intelligentievelden aanwezig hier op aarde die zich bedienen van mentaliteit: De mensen die zich in de waarheid van het denken als weldoordacht en uitgeslapen scherp laten aanzien. Ze doen dat op zulk een overtuigende wijze, zo hoogst vernuftig en vindingrijk in geslepenheid, dat er maar weinig mensen zijn die deze kracht kunnen bijhouden, zo oogt het. Want kracht is het, al gebruiken we liever het woord macht, om een vorm van tegenstand/opponent te duiden, het is een vorm van kracht. Er is veel kracht en uithoudingsvermogen nodig om een wereldbeeld te vormen waar gevoel niet bestaat en waar de scherpte van het denkwapen voelbaar is met elk woord. “om niet in mijn buurt, ik ben hier de sterkste. Ik overwin. Mijn woord is wet. Mijn denkwereld heerst over al het andere, in mij en dus in jou. Ik bepaal en herschrijf van wat menszijn vanaf dit ogenblik is. Dankzij mijn allesdoordringende aanblik schrijf ik de werkelijkheid, het bewustzijn. Ik ben god.”

Deze energetica, het wordt gezien als een vorm van briljant zijn, een natuurlijke mens-aanleg om bezit te verwerven en te her duiden, te her delen. Want wat natuur is, dat is geherdefinieerd bij de gratie van de kracht van denkwereldse mentaliteit. Een uiterst hoge vorm van begaafdheid, die niet onderschat kan en mag worden. Je zou kunnen zeggen dat deze kracht zich opbouwt, doordat het een volledig gevoel van macht geeft over het idee mens. Onder andere doordat hij de spiegel zo fragmenteert dat de voelende mens in de aanblik van een totaal pakket aan onmachtsgevoelens onderuit gaat, nog voor hij bij zijn echte wezensgevoel kan komen. Dit doet de mentale mens met zijn waarneming, de waarheid van zijn idee van kracht zo volledig mogelijk inzettend en daarmee totalitaire eenheid dienend. De totalitaire staat van zijn in de observatie haalt de werkelijkheid die twijfelt, die voelt, die zoekt of die weerstand biedt genadeloos onderuit. Het woord framing wordt hier weleens aangeplakt, al is het veel sterker dan dat. Het beoogt het letterlijk openen van gekoppelde gedachteningangen bij voelende mensen, die daarin een onbewustzijn kennen. Alles, elke gedachte van actie tot reactie en de weerslag op emotie wordt daarin mee ingevoegd. Er wordt als het ware een heel verhaal in de mens geschreven, op het moment dat een mens de gevoelswereld in een ander mens als afwezig kijkt. En het is een mens die dit moet doen! Het is een constant (laten) overschrijven van een absolute staat van zelf zijn, die de mens is kwijtgeraakt. Een originele energie als oorsprong komt er bij zulk een definitieve vredeskracht aan te pas, energie die ergens in de kosmos aanwezig zou zijn. We kunnen hier dan ook spreken over kosmische oorlogsvoering, aangezien deze absoluutheid aangevallen wordt door een mechanische oer(uhr)vorm van zijn. Deze her identificatie met menszijn middels bewustzijnsstrategie gebeurt op een veel grotere schaal, dan wij met velen vermoeden, omdat we niet verder kunnen kijken dan onze neus lang is. Er is ons namelijk een voelstop ingevoegd, doordat we mentaliteit in ons midden dulden. Instant en blijvend. De worsteling met weerstanden komt ervoor in de plaats. Het maakt ons mensen schaamtevol, machteloos en tegenstander. Van wat en wie, we hebben meestal geen idee, maar we doen alsof van wel. Bewustzijn kent namelijk in wezen geen enkele strategie en die in ons gedachtenveld als onbekend gemerkte grootsheid maakt ons bang en blind tegelijk.

Het spiegelen aan en met de mentale mens, alsof het een gevoelsmens zou zijn die bewustzijn op dezelfde manier zou beleven, dat automatisme maakt dat de mentale kracht zeer snel terrein wint.

We spiegelen ons namelijk aan de felle gedrevenheid om de dorst der begeerte te stillen en de ultieme wilsuiting instant te kunnen laten plaatsvinden, in een totaal verlangen naar controle. We spiegelen ons in feite aan een onmens. Een mens die zichzelf kwijt is, die zijn kosmische perceptie van waarheid en weten heeft ingeruild voor de aardse instant schepping en die de mens ering weghoont als onbelangrijk. Het zijn genieën die veelal in dienst staan van dit mensimperium, die zijn technologische weg bouwt langs systematiek en controle. We zouden dan zeggen dat het vaak een onbewust in dienst staan is. Gekeken langs het controle imperium echter is dit een vorm van bewustzijn. Een hoog bewustzijn welteverstaan. Daar waar het gevoel in grote mate of reeds geheel uitgebannen is, hergroepeert bewustzijn zich in geconcentreerde mate tot een aanwezig zijn in een controlestaat van zijn. Voor deze mens is onbewustzijn zo oninteressant, dat ze het laten voor wat het is. Het is een manier om mensen te verleiden niet langer zoiets knulligs als gevoel aan te kijken als nodig om te kunnen leven. Mensen kunnen prima zonder. Sterker nog, het is wanorde en chaos, daar waar mensen proberen macht terug te krijgen over hun emoties die hen dag in nacht uit beheersen en bepalen. En die uiteindelijk een vorm van dood geven, waar de honden geen brood van lusten. De breinevolutionair wordt in het vooruitzicht gesteld deze rampzalige dood te gaan overleven en daarin geschiedenis te schrijven als nooit tevoren.

het is vaak in deze embedding waar de term hoogbegaafdheid overigens de hoek om komt kijken in lancering. zulk een kadering is niet zo onschuldig als het lijkt. de strategie erachter beoogt pure ontkenning van de mensheid als genierijkelk mens en niet een paar! vraag jezelf eens af waar de benaming en de testen vandaan komen, die deze breinordening opent en versterkt, die van de mens een tegenstander maakt, een vechter tegen het zelf? dit geldt overigens voor alle labels, titels en benoemingen, het kader vol opgelegd bestaan vervreemdt ons steeds dieper van onszelf

De enige manier om in eigen waarneming aanwezig te blijven lijkt dus elke vorm van weerstand los te laten, die de kracht van het mensdeel dient die van jou spontaan zijn opponent wenst te maken, omdat hij weet dat hij wint middels jouw energie van tegenstand. Altijd. Er wordt op de tegenstand van de voelende mens gerekend. De mens die heel anders kijkt naar wat bewustzijn is. Die over het algemeen wel een vorm van onbewustzijn erkent, alleen daar vervolgens (nog) niet uitkomt zonder hulp van buitenaf.

De echte erkenning die nodig is, is dat we fluctueren in gedrag die dan weer mens en dan weer onmens door ons heen schijnt. Wat bewustzijn is, is niet te benoemen staand in een boot die zo hevig golft dat kapseizen de enige gedachte is die overblijft en overgeven het enige gevoel. De golven, de boot, de gedachte, het gevoel, deze mens in afleiding gaat ons in wezen niet aan. Behalve dan dat we in een mensvorm leven die is opgebouwd in een evolutiesfeer van tijdelijke aard. Kiezen voor bewustzijn of onbewustzijn, voor kampen, voor meningen, het oogt derhalve als nutteloos. En het is o zo lastig voor de meesten om het te laten. Het bestaansrecht verandert er niet door. Hoezeer we de mens in emotie ook als een inbreker beschouwen in ons smetteloze mentale brein of hoezeer we de gevoelloze mens ook als inbreker duiden in ons smetteloze gevoelsleven, zo smetteloos zijn wij mensen helemaal niet. We hebben de waarheid helemaal niet in pacht, als we menen dat ingevoegde verhalen stoppen bij onze voordeur, dat intelligentieleven is voorbehouden aan de mens hier op aarde, of dat we menen dat bewustzijn uiteindelijk onze kant altijd zal kiezen. Of, nog ronder, dat de goeden de mens gaan redden van de slechten. Onszelf bij het zelf laten en diep inkeren naar binnen, het is een begin om uit diepe krochten van ‘’bestemming’’ te geraken. En dan kijken, schouwen hoe je idee van zelf zich verhoudt tot de buitenwereld en waarom, te doorschouwen van een buitenwereld die in je binnenwereld (verplicht) zijn bestaansrecht krijgt, doordat inbraak mogelijk is. Doordat de impuls tot onafzijn zijn staat van zijn doorgeeft naar buiten. En dat geschiedt middels elektrische signalen, spanningsverschillen. Letterlijke spanningsvelden in de mens, die niet meer weet wie hij wezenrijk is. De ideeën van potentie zijn reële tegenovergestelden van elkaar.

Een interessante vraag is wie de mensheid zo dom acht, dat hij makkelijk en strategisch mensen tegen elkaar op kan zetten en hun bewustzijntje laat ‘spelen’ tegen elkaar? Dan gaan we spreken over intelligentievelden die zich werkelijk als god denken te gedragen en die de mens niet dient. Op aarde niet en daarbuiten niet. Dan dienen we te weten wie de mens in oorsprong is en altijd is geweest. Dan mogen we verder kijken dan de eeuwige vraag of er leven buiten deze aarde mogelijk is. Dan mogen we weer weten dat de mens die ontwaakt, dit alleen zal kunnen doen als de hele aardse strategie rond bewustzijn in elkaar valt. En dan valt er veel, heel veel weg. Er zal een directe herdefinitiering nodig zijn van wat leegte en dood in wezen is, als de ware samenkracht weer opstaat in ons. En dat is niet alleen voorbehouden aan de mens die denkt tot het goede te behoren en er zich vrij in te bewegen. Juist niet. In de energetica rondom strijdend bewustzijn spreken goed en slecht dezelfde commando’s. (lees ook de Aethians)

Buitenaards leven is langs diezelfde energetica als een onaf model neergezet, nader te onderzoeken, een angst te overwinnen, een brug te bouwen. Bruggen bouwen tussen goed en slecht werkt helemaal niet, omdat beide kanten nagenoeg volledig geprogrammeerd zijn om de waarheid aan eigen kant te kennen en de ander tot tegenstander daarvan te blijven zien. Tegelijkertijd is het zo dat we in wezen nooit iets anders gedaan hebben als samenzijn. Het brein gaat deze energetica niet willen snappen en dus geen bestaansrecht geven in informatie uitwisseling. De eeuwige mens en zijn ware komaf, die buiten de geprogrammeerde aarde ligt, wordt er doodgezwegen. Het mens gevoel echter, de pure binnenwereld herkent dit onmiddellijk. We zullen als mens zelf voor onze eigen waarheid mogen gaan staan en stoppen met het kiezen van kampen en partijen die het voor ons gaan doen. Degene die in voelen zichzelf herkent stapt als het ware in een grotere gevoelswereld en degene die het brein als enige waarheid ziet stapt door in een grotere denktank. Hebben we dan nu de ander ook maar ergens van te redden? We hebben de mensheid te beschermen, als hoeders van al het leven, en dat doen we door de mens (ja, ook het kind) bij zichzelf te laten en in volle waarheidskracht naar hem te kijken. Alleen de volledige waarneming brengt ons terug in de op dat moment zich openleggende staat van oorsprong. Niet in een oude staat van oorsprong, zoals we ergens gelezen hebben, uit een herinnering aan bron, dat brengt ons terug in geschiedenis vol competitiedrift, ontkenning en strijd. Nee, een compleet nieuwe staat van oorsprong. En ja, ook oorsprong is prima te herdefiniëren in een wereld los van gevoel. Zoals ontelbare werelden bestaansrecht kennen door te staan in wie ze zijn. Een complete breinstaat kent dus ook een vorm van eigen oorsprong, zo is het met alle energie die we leven noemen.

En ik, ik ben een voeler. Een mens van nu. Aards bezien in en uit vorm en dieper kijkend, kosmisch krachtig in eeuwige vorm. Een al-weter en een pure waarnemer. In mij schuilen vele herinneringen uit een wat we hier tactisch geheugen noemen en die in oorsprong intact is, die uit hun schuilplaats tevoorschijn komen en mogen komen. De mens die uit de oorlog stapt, stapt door in een groter geheel van het zelf naar een originele vorm van SamenkrachT zonder punt.

emotie, het zo volledig mogelijk voelen van wie ik ben in een moment, waarin ik dus even geen onbewustzijn ken en dus ook geen strijd, dat toont de intelligentie die mij mijn weten weer laat zien. ik heb hierin het universele recht om herenigd te worden met mensen die deze wereld erkennen als levend in hen, waar dan ook en in welke vorm dan ook. mijn gevoel kent een grootse weidsheid die zich door geen aardse grens of levensvorm laat tegenhouden, mits ik mij er niet door laat tegenhouden het ook uit te spreken in een wereld die zeer gemengde gevoelens kent ten opzichte van deze grootsheid

zo ik ben, zo ik het recht geef aan mensen die zo volledig mogelijk in het denken aanwezig willen zijn en die wereld bestaansrechtelijk tot die van hen erkennen en dat ook uit te laten spreken. opdat ik zal luisteren in onverschrokkenheid. de een als de ander. er zijn geen titels nodig noch zal er sprake zijn van angst of correctie. wij voelsaandachtigers hoeven nergens in te wijken, niet te buigen en niet opzij

moniek

Bron:https://earth-matters.nl/de-mens-die-ontwapent-is-de-mens-die-zijn-opgelegde-bestaan-aflegt/


Hoe bewaar jij schepping?

(door moniek van pelt) dit gedicht is van een week of twee voor blegny, het werd me gevraagd en getoond tegelijk, waardoor ik in vele velden terechtkwam
hoogst emotioneel

vragen van kracht, zoveel beweging

Hoe bewaar jij schepping?

Hoe breng je schepping mee

zeg ons

hoe bewaar jij schepping?

.

als je valt of springt..

en het licht vervaagt

de tijd gaat tellen

als het leven ondersteboven duikelt

in stukken gruwelzoet en bitterzout

en de dam het echte lief doet wijken

als je god- geef openheid door – in jou vergeet

.

hoe doe jij dat

je bent toch hier

hoe borg jij leven diep in jou?

.

als het kleurrijk enkel schim verdraagt

de kracht op rantsoen is

als de gedachte opduikt

en het weten onder

.

het is geen vraag of verlangen

geen verzoek of gebed

hoe roept geen tegenstander aan

nee

het toont een ontzagwekkende roep

tot zelf gevoelde kracht

roep het naar jezelf en verhef

hoe bewaak ik schepping

HOE

.

op het moment dat het nu

zich laat aanzien voor toen

en het schot

elk gevoel voor vrede inlost

.

HOE?

als heilige namen dwarrelen

en de wind hen bedrieglijk verwaait

als het zuiver gemoed getroffen wordt

door het zwaarbewaakte woord ..

dat met klem gesproken dwingt

.

hoe breng jij schepping mee

hoe heb je dat gedaan

hoe beoefen jij dat?

als belichaming niet langer naar echtheid taalt

en de mens niet vol in eigen ogen kijkt

hoe hou jij je staande

op een aarde die afmat

en dramt en stilt

en jou in wezen niet wil zien

.

HOE?

als de klank van thuis verstomt

en de waarheid zich in dwaze orde schikt

als men lachend spreekt van vreemden

en de vrije kracht buiten het land ligt

als het samenspel offers nodig heeft

omdat controle stromen een feitelijkheid bepalen

die de kosmische focusgolf uiteenrijt

tot uiterst geladen bliksemschichten

die enkel schieten om gelijk

een creatie loze beweging

waar de mens boete voor moet doen

.

.

jij ware kracht

hoe open je

het leven dat je meebrengt

hoe breng jij kosmos dichterbij?

.

weet je nog wat landen is

te midden van een oorlog

hoe het voelt om ogenschijnlijk te buigen

en wat dan te doen

wie te zijn

hoe te omarmen

en in verankerde onbuigzaamheid

eeuwig bloei te tonen ?

.

het kan niet anders dan dat je weet

dat je nooit gevreesd hebt om te springen

omdat je schepping omhelst met je hart

en geen pijl die onnatuurrijk koerst

jou daarin kan kraken

… want jij draagt schepping mee

.

zeg ons

hoe breng je de inleving terug in de overname

die het meeleven telkens wil verplaatsen

die opkoopt en onteigent

die het denkbeeld van vrijwilligheid openbaart

om ons erin te strikken

en die al te graag je vijand speelt

.

.

HOE?

.

als bevruchting gaat over denkwijzen

de voorstelling een toegestaan gezichtsveld krijgt

en bewustzijn zich verdraait tot conceptuele opvatting

in een wereld waarin de mens leert schepping te verbergen

.

spreek

hoe breng jij schepping mee

hoe open jij leven

waar zoiets als dood

de eeuwige bloei

in elke opwelling wil sluiten?

.

vragen van kracht

tonen een eigen orde

een rond geheel

waar wij allemaal weten

van hoe en waarom

zelfs zonder dat we graven in het kennisveld

dat ons uiteindelijk in verwarring wil begraven

.

spreek tot ons

want wij hebben het allen nodig

om het samen te horen zeggen

HOE BRENGEN WIJ SCHEPPING MEE

hoe hebben wij dat -middenin de overval- gedaan

.

hoe hou jij de verbinding met jou in leven

door geen tegen stander te laten bestaan

te wijken voor niets

dat wil voortellen, voorspellen, rellen

.

je bent al beoefend met training van thuis

anders behield je de klank van samen

niet tijdloos vol in jou

je kent je missie los van aard

anders viel je wel iets anders toe

en las je niet … dit

.

dan wist je niet van eigen schepping

supercreatie in harmonische compositie

dan dacht je enkel in voortbrengsel

in andermans hemelruim

.

als je hier niet was in echt

dan zou je geen kunst kunnen voelen

geen lied zingen van echt vreugde

het onderscheid niet maken tussen natuur en groen

dan zou je de dieren niet verstaan

.

je zou het licht weglachen

de pijn wegkijken

doodse gedachten mijden

de bom negeren

en bang zijn

voor het buiten aards

.

dan zou je je niet langer laten raken

als iemand je vraagt

zeg me eens

lief mens

je gedraagt je soms wat mal

maar hee, ik ken jou toch

jij die uiteindelijk en altijd weer

in eigen bronnen weet

..

hoe doe jij dat

hoe maak je jezelf weer toonrijk

hoe kan het dat precies jouw ogen

zo eigen blijven stralen

dat vele werelden rondom

wel moeten kijken

naar jouw wijze van spreken

.

hoe bezie jij de parel

in grotesk-verhalen

onder versteende talen

vol kolkend land

hoe zie jij thuis zo vrij

dat je blijft staan

te midden van façadepracht

die als woeste stormen

beloven nooit te gaan

.

jij die niet zwicht voor

meelopen

meedenken en meeleven

omdat je weet dat de wilde bloei

jou van origine toebehoort

al zwijgt een wereld aan inzicht

.

hoe.. sta.. jij

als het je belieft

zeg ons dan

waar wezen

hoe aandachtig jij jouw schepping?

.

moniek

Bron: https://earth-matters.nl/hoe-bewaar-jij-schepping/