Verandering van materie

(door Joanna) Ook nu was ik weer in India in het jaar 1992

Ik had mij voorgenomen, om tijdens dit verblijf geen suiker tot mij te nemen.

Echter na een tijdje, was de behoefte aan een schepje suiker in de koffie blijkbaar toch te groot om er weerstand aan te bieden.

Tijdens de lunch, besloot ik toch een kleine theelepel suiker aan mijn koffie toe te voegen en eigenlijk had ik al meteen spijt hierover.

Ik haalde de theelepel uit mijn kopje en tot mijn grote verbazing was deze theelepel geen theelepel meer, maar een grote dessert lepel geworden.

Ik keek erna met stomme verbazing en kreeg wederom een enorme lachbui.

Spel van het leven?

Deze keer werd het wel opgemerkt door anderen en ze vroegen mij wat er aan de hand was.


Blijvende verandering van de vorm van materie

1995, wederom in India.

Had een kleine kamer gehuurd en in die tijd waren de hangsloten van koper en echt behoorlijk groot.

De daarbij behorende sleutel, ook van koper wel 3mm dik. (echt behoorlijk dik dus)

Ik was wat vergeten op mijn kamer en ergerde mij hierover omdat ik een afspraak had.

In grote haast keerde ik terug naar mijn kamer en opende het hangslot met de sleutel.

Toen ik de sleutel uit het hangslot haalde was deze zeker met 35% gebogen. Voordien compleet recht. Het openen van het slot was soepel.

Weer complete verbazing.

Hangslot en sleutel heb ik van de Indiƫr gekocht en mee naar huis genomen en hier met knijptang en hamer geprobeerd de sleutel recht te buigen.

Echter met geen mogelijkheid was dit te bewerkstelligen.

Energie?

Joanna


Het mogen zien van het aardse spel

(door Joanna)
In 2012 verbleef ik voor 2 weken in een ashram (India) en sliep met een groep van 15 vrouwen op een zaal.

Op een namiddag, bijna iedereen was aanwezig op de zaal,  ontstond er een onenigheid in de groep over het wel of niet aan hebben van de fans, die aan het plafond hingen.

Ik zat op het randje van mijn bed en luisterde en bekeek het geheel wat er gaande was, zonder er mij in te mengen.

Opeens veranderde voor mij de hele scene. Ik ervaarde het geheel als een groot toneelstukje en wist elke handeling en beweging en woorden, van wat er zou gaan gebeuren of gezegd zou worden tegen elkaar op voorhand.

Mijzelf ervarend, nog steeds zittend op de rand van het bed en de scene ervarend en er zeer bewust van werd, hoe alles in elkaar stak, maakte dat ik een enorme lachbui kreeg en niet kon ophouden.

Het vreemde was, dat blijkbaar niemand het in de gaten had. 

Zat iedereen vast in hun eigen spel? Zat ik op een andere tijdlijn?

Wat ik mij wel besefte, dat het leven een groot spel is en dat men op elkaar reageert en het leek in mijn geval, omdat ik vooraf kon inzien wat er gezegd en gedaan zou worden, of het al voorgeprogrammeerd zou kunnen zijn, hoe we handelen en spreken.

Joanna