Dolphins and Whales | Free Documentary

Ocean Stories 3 – Dolphins and Whales | Free Documentary (48:30)

Ute Margreff woont aan de Atlantische kust van Ierland, Florian Graner in de Puget Sound in het noordwesten van de VS. Beide Duitsers delen een diepe passie voor de zee en haar wezens. Ongeveer 10 jaar geleden leerde Ute Margreff de vrouwelijke solitaire dolfijn Mara kennen – het was het begin van een ongewone vriendschap. Florian Graner vond zijn privéparadijs dicht bij Seattle. Vlak voor zijn deur duikt hij in een wereld die wordt bewoond door zeeleeuwen, reuzeninktvissen en orka’s. Zowel Ute als Florian vechten voor de bescherming van mariene habitats, elk op een andere en zeer unieke manier.


Ute Margreff lives on Ireland’s Atlantic coast, Florian Graner in the Puget Sound in the Northwest of the USA. Both Germans share a deep passion for the sea and its creatures. About 10 years ago Ute Margreff got to know the female solitary dolphin Mara – it was the start of an unusual friendship. Florian Graner found its private paradise close to Seattle. Right in front of his doorstep he dives into a world inhabited by sea lions, giant octopus and orca whales. Both Ute and Florian fight for the protection of marine habitats, each one in a different and very unique way.

https://www.youtube.com/watch?v=jM6WTXSmG78

Image: pagie Page on Unsplash


Weer de hoeders van de Aarde worden

Voor ons Mensen, menselijke wezens, welke dingen moeten veranderen in wie we zijn om voor het leven te zorgen?  

–Manari Ushigua

Wat is er nodig, wat moet anders? Deze en andere krachtvragen hebben mensen uit inheemse culturen gesteld op de site flourishingdiversity.com (https://flourishingdiversity.com/a-living-invitation-to-respond/ )

Een aantal mensen hebben hun antwoord opgenomen en gedeeld, het is prachtig om naar ze te luisteren. Ze praten over verbinding en volgen van je gevoel, ze praten over hoe alles, alles met elkaar verbonden is, met elkaar communiceert en elkaar kan ondersteunen, als er wijze keuzes in het klein en in het groot gemaakt worden. Ze praten over de rol van kunst en ook van rechtvaardigheid en herziening van bewuste en onbewuste keuzes gebaseerd op materieel gewin en consumentisme.

Deze vraag is voor mij een mooie uitnodiging om naar binnen te gaan, met aandacht ernaar te kijken.

Er was ook nog een inspirerend interview over wat mensen, die al jaren bezig zijn met projecten die natuurbehoud en natuurhoederschap bij inheemse volkeren ondersteunen, als belangrijke punten en uitdagingen zien. Erkenen de heelheid en eenheid van alles wat leeft en loslaten van de achterhaalde illusie van afgescheidenheid, daar uit – de waarde van diversiteit (in soorten, maar ook in menselijke culturen), aandacht, samenwerking en open dialoog.  

Hieronder is een fragment uit dit interview, de hele interview is te vinden op de site en in dit document.


Uit interview Biologische en culturele diversiteit omarmen: een interview met dr. Jerome Lewis

Vraag: Kunt u een voorbeeld geven van lokaal geleide natuurbescherming die u hebt gezien en die bijzonder effectief is geweest?

Dr Jerome Lewis: Helaas niet in Centraal-Afrika, maar ik heb op andere plaatsen zeer succesvolle pogingen tot natuurbehoud gezien. Ik heb bijvoorbeeld onlangs een inheems gebied in het Braziliaanse Amazonegebied bezocht, genaamd Apwitxa, waarop de lokale bevolking, de Ashaninka, formeel landrecht hebben verkregen.

Toen ze voor het eerst de titel (landrecht) kregen, was het land zo zwaar beschadigd dat het niet eens geschikt was voor veeweide. Toch hebben ze deze ruimte in 30 jaar getransformeerd tot een van de mooiste diverse bossen die ik ooit heb gezien.

Door middel van een zeer zorgvuldig proces hebben ze inheemse soorten geplant – of herbeplant – maar ook de voedselproductie van het bos verbeterd door bepaalde fruit- en notenbomen te introduceren die bijzonder productieve voedselproducenten zijn voor mens en dier. Het denken dat is besteed aan het koesteren van deze prachtige ruimte is gebaseerd op de wens om harmonieuze relaties te bereiken met de diversiteit van planten en andere soorten die op elkaar inwerken om hun bos gezond te maken en zo hun levensonderhoud en dat van hun kinderen na hen te ondersteunen. Het is een zeer autonoom volk, dus elk huis ligt 50-100 meter van de andere huizen, maar ze hebben ook een diep gevoel voor natuurlijke esthetiek, dus omzoomden ze de paden tussen huizen met een soort palm met een witte, enigszins lichtgevende huid, zodat u bij maanlicht duidelijk kunt zien waar u heen moet. Er was een soort progressief gevoel van de ruimte die zijn vitaliteit in de menselijke gemeenschap ademde, en de menselijke gemeenschap die hun vitaliteit in die ruimte ademde, wat absoluut prachtig was.

Ze hebben nu kwekerijen voor veel van de inheemse planten die ze aan hun buren geven, die ze nu ook zijn gaan planten. Ze nodigen buitenstaanders uit – naburige rubbertappers en andere inheemse groepen – om hen te bezoeken om te leren hoe ze zichzelf hebben georganiseerd om hun territorium te onderhouden, omdat ze redeneren dat hun bos kwetsbaar zal blijven als hun buren hetzelfde doen. Het is echt opmerkelijk wat ze hebben bereikt.

Ashaninka: De Piyako-familie. Afbeelding © Carolina Commandulli

Vraag: En dit wordt allemaal gedaan zonder tussenkomst van westerse NGO’s, helemaal vanaf de basis?

Dr Jerome Lewis: Ja, de Ashaninka hebben hun eigen zeer duidelijke aanpak. Na generaties slachtoffer te zijn geweest van de geschiedenis, hebben ze de leiding genomen over hun toekomst. Ze hebben voor sommige van hun projecten subsidies aangevraagd en gekregen van verschillende fondsen, maar de visie is absoluut van hen. Ze vroegen bijvoorbeeld het Centrum voor Antropologie van Duurzaamheid om met hen samen te werken om uitwisselingsbezoeken te financieren aan de inheemse Guarani-bevolking, wiens Atlantische bos nu is teruggebracht tot 8% van zijn vroegere omvang en die land verliezen aan uitbreidingen van de agribusiness. De uitwisselingen omvatten zaden, vaardigheden, kennis en netwerken om landrechten veilig te stellen, en ze zijn een groot succes geweest.

Wat voor mij het meest opwindende is aan de benadering van de Ashaninka, is dat het laat zien hoe je kunt ontsnappen aan de beperkingen van je geschiedenis om je de toekomst die je zoekt voor te stellen en vervolgens te realiseren. Om de klimaatverandering hier in het westen aan te pakken, moeten we dringend met dergelijke processen beginnen.

Hun sjamanen leiden regelmatig rituelen met de hele gemeenschap waar ze communiceren met en zingen voor de geesten van de rivier, het bos, vogels of hogere wezens. Ze hebben visioenen in deze ceremonies die hen begeleiden om zich de toekomst voor te stellen. Als een van hen eenmaal zo’n visie heeft, delen ze die met iedereen. Met zo’n overvloedig bos kunnen ze dan gaan zitten om de visie te bespreken – desnoods meerdere dagen of zelfs een week – en beslissen wat ze kunnen doen en welke “best practices” ze moeten gebruiken om die visie te in het echt te realiseren. Hun prestaties zijn ronduit verbluffend.

Vraag: Dus ze zijn erin geslaagd om dat te doen ondanks de talloze bedreigingen waarmee ze worden geconfronteerd – de goudzoekers, stropers – en alle andere krachten waar ze tegenaan kunnen lopen?

Dr Jerome Lewis: Ik denk dat ze het hebben gedaan vanwege die druk en bedreigingen, omdat ze echt een leefbare ruimte willen hebben waar hun kinderen kunnen gedijen, en die leefbare ruimte kennen ze uit het verleden. Ze hebben besloten dat ze die ruimte opnieuw willen creëren, maar op een zeer gevoelige manier. Ze vroegen ons bijvoorbeeld om met hen in zee te gaan omdat ze problemen hadden met overbevissing door stropers in hun rivier. Ze wilden een manier vinden om precies in kaart te brengen waar op hun land deze invallen plaatsvonden, zodat ze druk konden uitoefenen op de lokale politie om actie te ondernemen. Toevallig was het niet erg succesvol, deels omdat de lokale politie geen actie ondernam, maar ook omdat het proces van het in kaart brengen te lang duurde, ze moesten het sneller doen.

Dus vormden ze een groep jonge mannen uit de gemeenschap. Wanneer er invallen plaatsvinden, brengen de Ashaninka hen een bezoek, gewapend met hun bogen en gewone pijlen, en ze filmen ze. Ze vertellen hen dat ze hen filmen, dat ze hebben gezien wat ze doen en dat het land van hen is.

Ze waarschuwen de ‘indringers’ dat als ze hun land niet verlaten, ze de volgende dag terug zullen zijn met hun bogen en gifpijlen. Ze hebben ontdekt dat dit heel effectief werkt om mensen van hun land te krijgen! Ze hebben dus hun eigen oplossingen gevonden in hun eigen context, maar we proberen ze op alle mogelijke manieren te ondersteunen met de kennis die we hebben – waaronder een promovenda, Carolina Comandulli – een lid van de Extreme Citizen Science-onderzoeksgroep, die is geweest die de afgelopen drie jaar bij hen hebben gewoond om hun aanpak te documenteren.

** Dr. Jerome Lewis is lector sociale antropologie aan University College London. Hij heeft een bachelor- en doctoraat in sociale antropologie van de London School of Economics en 25 jaar onderzoekservaring in het werken met pygmeeënjager-verzamelaars en voormalige jager-verzamelaars in het Congobekken.

Bron: https://www.synchronicityearth.org/embracing-biological-and-cultural-diversity-an-interview-with-dr-jerome-lewis/

Cover image: Paul Mulliner 3_5_19


From an interview

Embracing biological and cultural diversity: An interview with Dr Jerome Lewis

Q: Can you give an example of locally-led conservation you have seen that has been particularly effective?

Dr Jerome Lewis: Sadly, not in Central Africa, but I have seen very successful conservation efforts in other places. For example, I recently visited an indigenous territory in the Brazilian Amazon called Apwitxa to which the local people, the Ashaninka, have obtained formal land title.

When they first got the title, the land was so badly damaged that it wasn’t even good for cattle pasture. Yet in 30 years they have transformed this space into one of the most beautifully diverse forests I have ever seen.

Through a very careful process they have been planting – or replanting – indigenous species, but also enhancing the food production of the forest by introducing certain fruit and nut trees that are particularly prolific food producers for people and for animals. The thinking that has gone into nurturing this beautiful space is based on the desire to achieve harmonious relations with the diversity of plants and other species that interact to make their forest healthy, and so support their livelihoods and those of their children after them. They are a very autonomous people, so each house is 50-100 m from the other houses, but they also have a profound sense of natural aesthetics, so they lined the pathways between houses with a type of palm that has a white, slightly luminous skin, so that in moonlight you can clearly see where to go. There was a kind of progressive sense of the space breathing its vitality into the human community, and the human community breathing their vitality into that space, which was absolutely beautiful.

They now have nurseries for many of the indigenous plants that they give to their neighbours, who have now started planting them too. They invite outsiders – neighbouring rubber tappers and other indigenous groups – to visit them to learn about how they’ve organised themselves to support their territory since they reason that unless their neighbours do the same, their forest will remain vulnerable. It really is remarkable what they’ve achieved.

Ashaninka: The Piyako family. Image © Carolina Commandulli

Q: And this is all done without intervention from any Western NGOs, completely from the ground up?

Yes, the Ashaninka have their own very clear approach. After generations of being victims of history they have taken charge of their future. They have applied for and benefitted from grants from various funds for some of their projects, but the vision is absolutely theirs. For instance, they asked the Centre for the Anthropology of Sustainability to collaborate with them to fund exchange visits to the Guarani indigenous people whose Atlantic forest is now reduced to 8% of its former size and who are losing land to agribusiness expansions. The exchanges have included seeds, skills, knowledge and networks to secure land rights, and they have been a great success.

For me, what is most exciting about the Ashaninka’s approach is that it demonstrates how you can escape the constraints of your history to imagine and then realise the future you seek. To address climate change here in the west, we urgently need to begin such processes.

Their shamans lead regular rituals with the whole community where they commune with and sing to the spirits of the river, forest, birds or higher beings. They have visions in these ceremonies that guide them to imagine the future. Once one of them has such a vision, they share it with everyone. With such an abundant forest they can then sit down to hold a meeting to talk over the vision – for several days of even a week if necessary – and decide on what they can do and the best practices they need to employ in order to make that vision real. Their achievements are quite astounding.

Q: So they have managed to do that despite the numerous threats they face – the gold-diggers, poachers – and all the other forces they might be up against?

I think they have done it because of those pressures and threats, because they really want to have a liveable space for their children to thrive in, and that liveable space is one that they know from the past. They’ve decided that they want to recreate that space, but in a very sensitive way. For instance, they asked us to get involved with them because they were having trouble with poachers overfishing in their river. They wanted to find a way to map exactly where on their land these incursions were occurring so that they could put pressure on the local police to take action. As it happens, it wasn’t very successful, partly because the local police didn’t take action, but also because the process of mapping was too long, they needed it to be more immediate.

So they formed a group of young men from the community. When incursions take place, the Ashaninka pay them a visit, armed with their bows and ordinary arrows, and they film them. They tell them that they’re filming them, that they’ve seen what they are doing and that the land belongs to them. They warn the ‘invaders’ that if they don’t leave their land, they will be back the next day with their bows and poison arrows. They’ve found that this works very effectively to get people off their land! So they’ve found their own solutions in their own context, but we try to support them in whatever ways we can with knowledge we have – including a PhD student, Carolina Comandulli – a member of the Extreme Citizen Science research group, who has been living with them for the past three years to document their approach.

** Dr Jerome Lewis is a Reader in Social Anthropology at University College London. He has undergraduate and doctoral degrees in Social Anthropology from the London School of Economics and 25 years of research experience working with Pygmy hunter-gatherers and former hunter-gatherers in the Congo Basin.

Source: https://www.synchronicityearth.org/embracing-biological-and-cultural-diversity-an-interview-with-dr-jerome-lewis/

As human beings what things would need to change about who we are to be able to care for life?

–Manari Ushigua

Manari’s full question – “My question isn’t for indigenous or non-indigenous. It is a question for all human beings. We need to share and exchange knowledge and understanding. Sure most indigenous people in the Amazon where I come from are forest protectors and they follow the instructions and guidance that they receive from their dreams, they don’t forget their past, their ancestors and they take actions in the present so that there will be a future. In the modern world, humans develop a strong instinct for the material world of wealth and possessions which they see as reality and which is damaging life beyond words. In contrast, we enter dream world and we remember our dreams and base our decisions and actions on them. As human beings what things would need to change about who we are to be able to care for life?”

Source: https://flourishingdiversity.com/a-living-invitation-to-respond/

Cover image: Paul Mulliner 3_5_19


Een wereldwijde, planetaire gemeenschap worden: onze relatie met de Aarde herzien

(door Ilchi Lee, uit het boek “Change: Realizing Your Greatest Potential”.)

Tot nu toe hebben wij mensen onszelf geplaatst – en gevierd! – als de laatste scheidsrechter van alle levende wezens op Aarde, en organiseerde onze wereld dienovereenkomstig. We hebben onze relatie met anderen, en met de Aarde, gebaseerd op de veronderstelling dat we afzonderlijke individuen zijn, in oorlog met elkaar en de wereld, overlevend door onophoudelijke concurrentie, onze waardestandaard afhankelijk van steeds veranderende trends, grillen, manipulaties, en zelfs persoonlijke emoties en stemmingen. Dit zijn de beperkingen van ons waardesysteem. Dat is het leven dat we vandaag leiden.


Als mensen te subjectief en te vol van zichzelf zijn om objectieve universele waarden te beoordelen, hoe zit het dan met de wetenschappen, waarvan lang werd gedacht dat ze objectief waren? Of religies? Of zelfs politiek?

Relatief gezien kan de wetenschap betrouwbare maatstaven bieden om de waarheid in fysieke, materiële zin te verifiëren, maar universele waarden zijn niet haar sterkste kant. Door de geschiedenis van de wetenschap te bestuderen weten we, dat wetenschap, net als andere kennissystemen, niet vrij is van vooringenomenheid. En de waarheden van de wetenschap zijn een steeds veranderende, steeds evoluerende hoeveelheid informatie en kennis. Wat de ene generatie voor waar houdt, wordt ontkracht en achterhaald door nieuwe ontdekkingen naarmate we van gedeeltelijke kennis overgaan op meer volledige kennis. Elke wetenschapper zal de eerste zijn om toe te geven dat ondanks de enorm grote vooruitgang die we hebben geboekt in het begrijpen van ons Universum, onze kennis verre van volledig is.

Religies, aan de andere kant, beweren de eeuwige waarheid te onthullen. Maar, zoals we allemaal weten, lijkt elke religie, en de god of goden die ze eerbiedigt, valide en krachtdragend te zijn alleen voor een bepaalde natie of volk, niet voor iedereen, ondanks aanspraken op universaliteit en absolute autoriteit. We hebben nog geen enkele vertegenwoordigende god van de Aarde, of een religieus geschrift of gedragscode die door alle volkeren en culturen wordt geaccepteerd.

Hoe zit het met de concepten van rechtvaardigheid en vrijheid, waarvan het nastreven wordt geprezen als een universele menselijke eigenschap? Wat we in de wereld zien, is dat het ene gevoel van vrijheid tegen het andere vecht en het ene gevoel van rechtvaardigheid het andere treft. Dit komt omdat zelfs vrijheid en rechtvaardigheid onderhevig zijn aan de interpretatie van een bepaalde groep of volk. Wat in de ene cultuur de ‘vrijheid’ is is voor de andere de “teugelloosheid”, en de ‘rechtvaardigheid’ van de ene cultuur kan hard en wreed lijken wanneer ze vanuit een ander cultureel standpunt wordt bekeken.

Zo zien we een wereld vol verwarde en tegenstrijdige waarden, ideologieën en dogma’s die onenigheid, conflicten en zelfs geweld en oorlog veroorzaken, allemaal vanwege de verschillend gekleurde lenzen die door verschillende groepen worden gedragen. Kortom, alles, inclusief de zelfverklaarde universele waarheden van natuurwetenschappen, religies en politiek, zit gevangen in de kooi van een bevooroordeeld waardesysteem, geconditioneerd door onze lang gedragen gekleurde lenzen. We hebben een grotere visie nodig.

Hoeveel tijd kostte het mensen, afstammelingen van apen met een geavanceerd intellectueel potentieel, om vooruitgang te boeken vanaf hun eerste verschijning op Aarde en zich te verwonderen over de mysteries van de sterren, maan en zon, om te beseffen dat ze niet in het middelpunt stonden van de kosmos? In het begin was het waarschijnlijk vernederend en angstaanjagend om het idee los te laten dat het Universum om hen draaide. Nu wordt dit begrip gezien als bewijs voor de volwassenheid van het menselijk bewustzijn.


Het is tijd om opnieuw bewijs te leveren voor onze voortdurende groei. We hebben nog één copernicaanse revolutie nodig. Om zo’n revolutie te doormaken, moeten we onze relatie met de Aarde heroverwegen. Gewoonlijk noemen we alles waar we betrekking op hebben ‘van ons’ alsof we eigenaar zijn van het object. Planeet Aarde is geen uitzondering. Met onze mentaliteit lijkt het erop dat we geloven dat we het recht hebben om de planeet te gebruiken zoals we willen. Hebben we überhaupt de mogelijkheid om de planeet te beschermen, laat staan het recht om haar te gebruiken? Als in de relatie tussen een deel en het geheel een deel voortdurend probeert het geheel op disharmonische wijze te beheersen, zal het uit het geheel worden verwijderd voordat het het geheel vernietigt. Dit is herhaaldelijk gebeurd in de geschiedenis van deze planeet.

Als we de 13,7 miljard jaar durende geschiedenis van deze planeet terugschalen naar 14 jaar, duurt de menselijke beschaving slechts 3 minuten en de moderne tijd slechts 6 seconden. Sommige soorten, zoals dinosaurussen, waren onvergelijkbaar veel langer dominant dan mensen. De grootste erfenis van de dinosaurussen voor alle andere soorten, vooral voor zoogdieren, was hun dood, want door te sterven openden ze een nieuwe fase van evolutionaire drang naar biologische diversiteit die ze 160 miljoen jaar lang tegenhielden, wat meer dan 50 keer langer is dan de hele evolutionaire geschiedenis van de menselijke soort. Als we onze relatie tot deze planeet in een breed en lang perspectief zien, is één ding heel duidelijk: we horen bij deze planeet, niet andersom, en de enige manier waarop we onszelf kunnen beschermen en gedijen, is door te leren leven met het geheel in harmonie.

Als we onze relatie tot deze planeet in een breed en lang perspectief zien, is één ding heel duidelijk: we horen bij deze planeet, niet andersom, en de enige manier waarop we onszelf kunnen beschermen en gedijen, is door te leren leven met het geheel in harmonie.


We maken deel uit van de enorme cirkel van leven die deze planeet bewoont. In het centrum of de basis van deze levenscirkel staat de Aarde. De centrale waardestandaard voor alle levensvormen hier op Aarde zou de Aarde zelf moeten zijn, niet onze ego’s, behoeften, wensen en vooroordelen. We kunnen de Aarde gebruiken als de standaard om alle handelingen die op onze planeet plaatsvinden te beoordelen. Vanuit zo’n gezichtspunt zijn we allemaal aardbewoners voordat we deel uitmaken van een groep, natie of religie.

Als er geen Aarde was, dan zouden er geen altaren kunnen bestaan om je god te aanbidden. Sterker nog, jij zou niet bestaan, noch je religie. Zonder de Aarde zou er geen natie bestaan, noch politieke ideologieën om een natie te regeren. Om de zuiverste “zero mind’ en ‘kosmisch bewustzijn’, moeten we eerst een planetair bewustzijn bereiken.


We moeten onze waardesystemen herzien en herijken op basis van de voor de hand liggende primaire waarde, onze Aarde.

De Aarde is de bron van leven voor alle levensvormen. Dit geeft de Aarde, de gezondheid en het welzijn van haar op de lange termijn, het recht om de primaire waarde te zijn, waaraan alle andere waarden moet worden gemeten. Het is de gemeenschappelijke basis voor alle waarden die we nastreven in ons leven, persoonlijk en collectief. Ondanks het overduidelijke belang ervan, is deze gemeenschappelijke basis en primaire waarde niet gewaardeerd en misbruikt, en loopt nu ernstig gevaar. We moeten onze waardesystemen herzien en herijken op basis van de voor de hand liggende primaire waarde, onze Aarde.

Dit artikel is een uittreksel uit Ilchi Lee’s boek “Change: Realizing Your Greatest Potential.”

Bron: https://brainworldmagazine.com/becoming-a-global-community-rethinking-our-relationship-to-the-earth/


Becoming a Global Community: Rethinking Our Relationship to the Earth

(by Ilchi Lee, from the book “Change: Realizing Your Greatest Potential.”)

Until now, we humans have placed ourselves — and celebrated ourselves! — as the final arbiter of all living things on Earth, and organized our world accordingly. We have dealt with others, and with the Earth, under the premise that we are separate individuals, at war with one another and the world, surviving through ceaseless competition, our standards of value at the whim of ever-changing trends, caprices, manipulations, and even personal emotions and mood. Such was the limit of our value system. Such is the life that we lead today.


If human beings are too subjective and full of themselves to be objective judges of values, then what about the sciences, long thought to be objective? Or religions? Or even politics?

Relatively speaking, science can provide reliable standards to verify truth in a physical, material sense, but values are not its strength. Through study of the history of science, we know that science, like other system of knowledge, is not free from bias. And the truths of science are an ever-changing, ever-evolving body of information and knowledge. What one generation takes to be true is debunked and made obsolete by new discoveries as we proceed from partial knowledge to more complete knowledge. Any scientist will be the first to admit that despite all the great progress we have made in understanding our universe, our knowledge is far from complete.

Religions, on the other hand, purport to reveal the everlasting truth. Yet, as we all know, despite claims of universality and absolute authority, each religion, and the god or gods that it upholds, seems to have validity and power only for a certain nation or people, not for everyone. We don’t yet have a single representative god of Earth, or a religious scripture or behavioral code accepted by all peoples and cultures.

How about the concepts of justice and freedom, whose pursuit is lauded as a universal human trait? What we see in the world is that one sense of freedom fights against another and one sense of justice strikes another. This is because even freedom and justice are subject to the interpretation of a particular group or people. One culture’s “freedom” is another’s unbridled license, and one culture’s “justice” may appear as harsh and cruel when considered from a different cultural standpoint.

Thus, we see a world filled with confused and conflicting values, ideologies, and dogma that create dissension, conflict, and even violence and war, all because of the different-colored lenses worn by different groups. In a word, everything, including the self-proclaimed universal truths of natural sciences, religions, and politics, is trapped within the cage of a biased value system, conditioned by our long-worn colored lenses. We need a bigger view.

How much time did it take for human beings, descendants of monkeys with an advanced intellectual potential, to progress from their initial appearance on Earth and wondering at the mysteries of the stars, moon, and sun, to realize that they were not at the center of the cosmos? In the beginning, it was probably humiliating and terrifying to relinquish the notion that the universe revolved around them. Now this understanding is seen as evidence for the maturity of human awareness.



It’s time to once again present evidence for our continuing growth. We need another Copernican Revolution. To make such a revolution, we have to rethink our relationship to the Earth. We usually call everything that we relate to “ours” as if we have ownership over the object. Planet Earth is not an exception. With our mentality, it seems that we believe we have the right to use the planet any way we want. Do we even have the ability to protect the planet, let alone the right to use it? In the relationship between a part and the whole, if a part persistently tries to control the whole inharmoniously, it will be removed from the whole before it destroys the whole. This has happened repeatedly in the history of this planet.

If we scale down the 13.7-billion-year history of this planet to 14 years, human civilization is only 3 minutes, and the modern age is only 6 seconds. Some species such as dinosaurs had been dominant for incomparably longer periods of time than human beings. The greatest legacy of the dinosaurs for all other species, especially for mammals, was their dying, because by dying they opened up another stage of evolutionary drive for biological diversity that they were holding back for 160 million years, which is more than 50 times longer than the entire evolutionary history of the human species. If we see our relationship to this planet in a wide and long perspective, one thing is very clear: we belong to this planet, not the other way around, and the only way we can protect ourselves and thrive is by learning how to live with the whole in harmony.

We are part of the vast circle of life that inhabits this planet. At the center or basis of this circle of life is the Earth. The central standard of value for all lifeforms here on Earth should be Earth herself, not our egos, needs, wants, and prejudices. We can use Earth as the standard by which to judge all actions transacted on our planet. From such a point of view, we all are Earth citizens before we are a part of any group, nation, or religion.

If there were no Earth, then no altars could exist for you to worship your god. Even more, you wouldn’t exist, nor your religion. Without Earth, no nation would exist, nor political ideologies with which to rule a nation. To recover the purest “zero mind” and “cosmic consciousness,” we first have to attain an Earth consciousness.


The Earth is the source of life for all forms of life. This entitles Earth, the long-term health and well-being of the Earth, to be the primary value, the most important consideration that all other values should be referred to for measurement. It is the common ground for all the values we pursue in our lives, personally and collectively. Despite its obvious importance, this common ground and primary value has been unappreciated and abused, and now is at serious risk. We have to revise and recalibrate our value systems based on the obvious primary value, our Earth.

This article is excerpted from Ilchi Lee’s book “Change: Realizing Your Greatest Potential.”

Source: https://brainworldmagazine.com/becoming-a-global-community-rethinking-our-relationship-to-the-earth/


De keerzijde van 5G: tienduizenden satellieten en tonnen ruimteafval

(door Sylvia Slegers, de Andere Krant) De commerciële bedrijven SpaceX, Amazon en het Britse OneWeb brengen de komende jaren tienduizenden grote en kleine satellieten in lage banen rond de aarde. Dat is nodig om de wereld te voorzien van 5G-internet. Critici waarschuwen voor de surveillance-mogelijkheden en voor een gigantische toename van ruimtepuin.

Overal in de wereld wordt gewerkt aan een alomvattend netwerk waarop alle apparatuur – en uiteindelijk zelfs mensen – aangesloten moeten worden: het zogenaamde internet of things (IoT). Om het benodigde dataverkeer mogelijk te maken voor dit netwerk, is een dichte dekking nodig van 5G-stations, die pakweg om de 200 meter zullen worden geplaatst, in alle landen die hieraan meedoen. Maar het dataverkeer in dit netwerk zal niet genoeg hebben aan grondgebonden verbindingen, zoals glasvezelkabels. Om de belofte van alomtegenwoordige, ogenblikkelijke connectiviteit te verwezenlijken, zal het nodig zijn de kabels aan te vullen met – omvangrijke – satellietsystemen. De grondgebonden communicatiesystemen en satellieten zullen met elkaar moeten worden verbonden. Alleen dan kan de 5G-connectiviteit worden uitgebreid naar min of meer ‘afgelegen’ plekken (last mile) waar de uitrol van glasvezel te kostbaar wordt, en bijvoorbeeld naar schepen en vliegtuigen.

De meerwaarde van satellieten voor 5G-netwerken is tweeledig:

1. Er ontstaat extra backhaul: verbindingen tussen apparaten die data met elkaar uitwisselen.

2. Er kunnen redundanties – back-up systemen – gecreëerd worden, zodat bij het uitvallen van één systeem een ander systeem de taken overneemt.

We hebben het hier niet over een verre toekomst. Europees Commissaris voor de Interne Markt, Thierry Breton, schrijft in een persbericht van de Europese Commissie van 24 november: “5G zal innovatieve diensten voor mensen en groeimogelijkheden voor Europese bedrijven mogelijk maken. De lucht is niet langer de grens als het gaat om mogelijkheden die worden geboden door supersnelle connectiviteit met hoge capaciteit.” De Commissaris meldt dat passagiers, als gevolg van recentelijk aangepaste wetgeving, voortaan ook tijdens vluchten binnen de EU met hun mobiele telefoons gebruik moeten kunnen maken van het 5G-netwerk. Daartoe dienen luchtvaartmaatschappijen een 5G-picocell – een soort miniatuur zendmast – in vliegtuigen te installeren die zowel verbonden is met een satelliet als met een mobiel netwerk op de grond.

SpaceX, het bedrijf van miljardair Elon Musk, heeft op 10 september met zijn eigen Falcon 9-raket de BlueWalker 3-satelliet de ruimte ingestuurd. Deze heeft een totaaloppervlak van 64 m² en een antenne van acht meter breed. Het is de grootste commerciële communicatiesatelliet tot nu toe, met een potentieel bereik van 1,8 miljard telefoongebruikers. De satelliet wordt ingezet om het rechtstreeks aanbieden van mobiele telefoondiensten vanuit de ruimte te testen. De BlueWalker 3 zal in 2023 worden aangevuld met vijf BlueBird-satellieten die twee keer zo groot zijn als de BlueWalker 3. Om een volledige dekking te kunnen realiseren, zal een constellatie van ten minste 100 gigantische satellieten nodig zijn. Ook lanceert SpaceX vele tienduizenden kleinere satellieten in een lage baan boven de aarde (Low Earth Orbit – LEO, tussen de 160 en 2.000 kilometer boven het aardoppervlak). Zo schiet Musk sinds mei 2019 tweewekelijks zestig kleine satellieten de ruimte in. Dit zogeheten Starlink-project is in het leven geroepen om iedereen, overal op aarde van snel en goedkoop internet vanuit de ruimte te voorzien. In 2027 zou het hele netwerk van in totaal 42.000 5G-ondersteunende satellieten compleet moeten zijn. Musk mikt in 2025 al op een omzet van 30 miljard dollar.

Jeff Bezos, voormalig CEO van Amazon, is in 2019 gestart met Project Kuiper. Bezos is eigenaar van raketbedrijf Blue Origin en zal daarmee 3236 satellieten lanceren. Hij is de voornaamste concurrent van Musk. Ook het Britse OneWeb lanceerde in februari 2019, in samenwerking met onder andere Virgin Galactic (het ruimtevaartbedrijf van miljardair Richard Branson), de Franse rakettenbouwer Arianespace en vliegtuigbouwer Airbus, de eerste zes satellieten van een constellatie die uiteindelijk moet gaan bestaan uit 5260 stuks. Een jaar later werden nog eens 34 satellieten in een baan rond de aarde gebracht, deze keer met behulp van een Russische Sojoez-raket. OneWeb-CEO Adrian Steckel stelt dat “de race om internet vanuit de ruimte losbarst. Wij willen de grootste internetprovider ter wereld worden.”

Satellieten bieden de “ultieme mogelijkheid om data te distribueren, samen te voegen en op te halen”, zegt Franco Ongaro, directeur van het Europees Ruimte Agentschap (ESA) in de Tegenlicht-aflevering Ruimtepuinruimers (VPRO, 31 maart 2019). “Als data de nieuwe olie zijn, dan zijn satellieten de pijpleidingen, de raffinaderijen, de distributeurs en de tankstations van die data.” Markus Katzkowski, Chief Financial Officer van het Luxemburgse LuxSpace dat data vergaart via kleine satellieten: “Het mooie van satellieten is: je kunt de hele aarde systematisch in het oog houden.”

Satellieten op meer dan 500 kilometer afstand van de aarde kennen een gemiddelde levensduur van tientallen jaren. De LEO-satellieten gaan slechts tussen de vijf en zeven jaar mee. Er bevinden zich dus nu niet alleen vele tienduizenden satellieten in de ruimte, er zweeft ook al ruim 8 miljoen kilo afval boven onze hoofden. Het gaat om meer dan 100 miljoen stukken ruimtepuin: van niet-operationele satellieten, trappen van raketten of andere grote objecten, brokstukken van explosies en onderlinge botsingen van ruimte-objecten tot 70.000 tot 120.000 fragmenten kleiner dan één centimeter. Volgens het European Space Operations Centre (ESOC) van ESA, dat al het ruimteschroot in de gaten houdt, neemt de hoeveelheid ieder jaar met vijf procent toe. Omdat het afval zich met 27.000 kilometer per uur door de ruimte beweegt, kan het in botsing komen met een satelliet en zo het Kessler-syndroom veroorzaken: decennialange kettingbotsingen die een dikke laag blijvend puin achterlaten en daarmee ernstige problemen veroorzaken voor ruimtevaartuigen en astronauten. Dit fenomeen is vernoemd naar de Amerikaanse astrofysicus en gepensioneerd NASA-wetenschapper Donald Kessler, die er al in 1978 voor waarschuwde. Kesslers hedendaagse vakgenoot Dave Clements van het Imperial College in Londen benoemt nog een risico: “We zullen niet meer zien wat er achter de satellieten zit, of het nu gaat om een potentieel gevaarlijke asteroïde die dichterbij komt of de verst verwijderde quasar (quasi-stellar object, heldere kernen van verafgelegen sterrenstelsels – red.) in het universum.”

De vraag is hoe de situatie boven de aarde in toom kan worden gehouden. Chris Johnson, adviseur ruimterecht bij de Secure World Foundation in de Verenigde Staten, zegt in een artikel in New Scientist dat er op dit moment geen beperkingen zijn in het internationaal recht wat betreft de grootte van satellieten. Tanja Masson-Zwaan, docent aan het Leidse Internationaal Instituut voor Lucht- en Ruimterecht stelt eveneens: “Er zijn geen internationale regels en geen verplichtingen om het afval op te ruimen”. Etiënne Schneider, econoom en sinds 2012 minister van Economische Zaken in Luxemburg, signaleert nog een ander probleem: “Volgens de VN is de ruimte van de hele mensheid, maar dan is het geen verdienmodel.”

Bron: https://deanderekrant.nl/nieuws/de-keerzijde-van-5g-tienduizenden-satellieten-en-tonnen-ruimteafval-2023-01-06

Foto: SpaceX

Foto: NASA. the Apollo 17 crew


“Mensheid heeft alleen toekomst als we moeder aarde beschermen”

“Mensheid heeft alleen toekomst als we moeder aarde beschermen”

(De Andere Krant https://deanderekrant.nl/nieuws/filmmaker-marijke-kodden-en-eco-warrior-shirley-krenak-2023-01-02  )

Datum: 3 januari 2023
Samen Leven
Barbara Le Noble
 

De Braziliaanse Shirley Krenak, een inheemse leider uit de provincie Minas Gerais, strijdt voor het behoud van de natuur en rechten van inheemse mensen in Brazilië. Ze was in Nederland, omdat ze een belangrijke stem heeft in ‘KIVA: the call of the Wisdom Keepers’, een documentaire van Marijke Kodden en Jaap Verhoeven, die sinds zaterdag 10 december in verschillende filmtheaters draait (zie Andere Agenda). Krenak was onlangs aanwezig bij de klimaattop in Egypte, waar ze een emotionele oproep deed aan president Lula van Brazilië, om aandacht te vragen voor de inheemse bevolking en de natuurgebieden. In Amsterdam, op Ruigoord, sprak ik met filmmaker Kodden en, vergezeld van een tolk, eco-warrior Krenak.


Filmmaker Kodden (1968) filmde gedurende vier jaar in Mexico, India, Nederland en Duitsland de KIVA-ceremonies en vanaf 2018 volgde ze Shirley Krenak uit Brazilië.

In het kort, waar gaat deze documentaire over?


Marijke Kodden: “In 1968 kreeg de Mexicaanse medicijnman Raymundo Tigre Perez een visioen. Hij zag inheemse Wisdom Keepers van over de hele wereld verenigd in een cirkelvormige kuil – met in het midden een vuur – een ceremonie uitvoeren. Een spirituele ceremonie voor de aarde, voor vrede en welzijn van alle levende wezens. Pas later ontdekte Perez dat dit een KIVA was: een eeuwenoude ceremonie die al 3000 jaar geleden door de Anasazi, een prehistorische inheemse cultuur, werd gebruikt. Honderden inheemse wijzen beantwoorden zijn oproep en sindsdien vinden over de hele wereld KIVA-ceremonies plaats. Deze ceremonie is een collectieve oproep vanuit de inheemse bevolking: zíj zijn het contact met de natuur nooit verloren en met hun eeuwenoude wijsheid en ceremonies kunnen ze ons leiden naar een meer verbonden en duurzame manier van leven!’

Marijke, wat heeft jou ertoe gebracht deze documentaire te maken?


Kodden: “De natuur is altijd mijn grote inspiratiebron geweest. Lange tijd werkte ik als fotograaf en ontwerper, onder andere voor Staatsbosbeheer. Bij KIVA kwamen alle puzzelstukjes samen. Ik voelde de urgentie om het verhaal van KIVA en de ‘call’ van de inheemse volken te vertellen! En dankbaar dat ik het mócht filmen en vertellen!”
Eco-warrior Krenak (1980) was de eerste uit haar stam die een universitaire studie volgde, Mediawetenschappen. Vrij snel daarna trad ze in de voetsporen van haar vader en zette zich in voor de inheemse gemeenschap en de bescherming van het land tegen het kapitalisme. Ze bekleedde de functie van secretaris van de Raad van Inheemse Volkeren en schreef een boek, Borun Rhua Kuparak (De Indiaan die een jaguar werd). Ze is een van de inheemse Wisdom Keepers (wijsheidsdragers, red.) in de KIVA-documentaire.

Shirley, hoe is de situatie voor de inheemse bevolking in Brazilië?


Krenak: “Heel moeilijk. Er is veel discriminatie en geweld tegen onze mensen, zelfs binnen de eigen stam zijn geweldsincidenten, doordat de katholieke kerk het volk tegen elkaar opzet. Mensen worden gebrainwashed en zijn gaan geloven dat ceremonies slecht zijn. Maar wat een nog veel grotere bedreiging is, is de illegale toe-eigening van inheems land door de staat, die onze leefgebieden verkocht heeft aan handelspartners.”


Je was in Egypte en ik zag een filmpje waar je president Lula op emotionele wijze toesprak. Wat zei je tegen hem en zijn vrouw?


“De afgelopen jaren waren heel moeilijk. Voormalig president Bolsonaro ziet het inheemse volk als minderwaardig. Op de klimaatconferentie sprak ik mijn hoop uit dat Lula een andere koers gaat varen en niet alleen het Amazonegebied, maar ook de andere vijf biomen beschermt tegen uitbuiting. Dat hij zich zijn voorouders herinnert en beseft dat de mensheid alleen een toekomst heeft als we onze moeder aarde beschermen. Het kapitalisme en de industrie maken alles kapot, maar ik blijf mijn hoop uitspreken dat mensen terugkeren naar hun natuur, zodra ze beseffen er onderdeel van te zijn. Onze hoop is nu gericht op de verschillende communities, op mensen die samenkomen en onze aarde eren en verzorgen. De KIVA-ceremonies zijn daar een mooi voorbeeld van.”

Wat kunnen mensen zelf doen?


“We hebben meer mensen nodig die de aarde beschermen. Het gaat er allereerst om dat je zorgdraagt voor je eigen ruimte. Je huis en tuin, maar ook je eigen lichaam en geest zuivert. Spirituele ontwikkeling én actie. De universele kennis moet in het onderwijs worden geïntegreerd, zodat kinderen weer een beter contact met de natuur krijgen. Nederland voelt echt als vooruitstrevend, mijn boodschap valt hier in goede aarde en de mensen staan ervoor open. In Brazilië breng ik de kennis al in de praktijk op scholen, via het Shirley Krenak Institute.

Waarom is een KIVA-ceremonie zo belangrijk en wat is het effect?


“Mensen zijn vergeten dat ze onderdeel zijn van de natuur. KIVA voedt de hoop en brengt ze samen. De kennis en wijsheid van de inheemse volken wordt tijdens een ceremonie gedeeld, waardoor mensen niet alleen de hoop krijgen op een betere toekomst, maar ook de spirit om in actie te komen.”

Welke boodschap van KIVA mogen we meenemen?


Kodden: “In 2015 is tijdens KIVA in Colombia de United Nations of the Spirits opgericht en de ‘Nine Principles of Life’ in een manifest vastgelegd, volgens welke alle inheemse volken al leven. Een daarvan is dat je de aarde meer teruggeeft, dan dat je neemt. Als iedereen dat zou naleven, net als de inheemse mensen, zou er een heel andere kijk ontstaan op groei, de hele wereld zou weer in balans kunnen komen.”

Meer informatie, zie Andere Agenda en:

https://www.facebook.com/people/Instituto-Shirley-Djukurn%C3%A3-Krenak/100063700862783/

https://www.instagram.com/institutosdk/?hl=en


www.kiva-wisdomkeepers.com

Voor dit artikel onderzocht ik de rol van Nederland in dit verhaal. Zo stelde de Eerlijke Geldwijzer, een samenwerkingsverband van maatschappelijke organisaties met als doel het beleid en de praktijken van banken te beoordelen en te monitoren, dat bijna alle Nederlandse banken, verzekeringsmaatschappijen en pensioenfondsen investeren in met name de soja-industrie in het Amazonegebied. Banken, met uitzondering van Triodos en de Volksbank (ASN/SNS) leenden tussen 2015 en 2020 ruim 10 miljard euro aan bedrijven die volgens de Geldwijzer (indirect) betrokken zijn bij ontbossing. Voor pensioenfondsen en verzekeraars is dat opgeteld ruim 2 miljard euro, onder andere aan Ahold Delhaize die het probleem van ontbossing voor zich uitschuift. (bron: Eerlijke Geldwijzer)


Ontbossing gaat gepaard met mensenrechtenschendingen en bedrijven en boeren die bos willen vrijmaken voor sojateelt, schuwen geweld tegen de inheemse bevolking niet. De Nederlandse neoliberale regering is zodoende medeplichtig aan de schending van de rechten van inheemse volken. Terwijl wereldleiders en ceo’s – voor de bühne – verkondigen dat ze zich inzetten voor een duurzame wereld, houden zij achter de schermen de neokoloniale kapitalistische structuur in stand en wordt de aarde beroofd van haar grondstoffen. Zelfs de Zweedse ‘climate-puppet’ Greta Thünberg lijkt de dubbele moraal te doorzien, zij weigerde aanwezig te zijn bij de klimaatconferentie in Egypte (COP27) en noemde de top ‘een forum voor greenwashing.’ (bron: The Guardian)


KIVA – The Call of the Wisdom Keepers Premières and tickets

* 6 januari 2023 – Cinecitta – Tilburg

* 22 januari 2023 – Cinecenter – Amsterdam

De trailer: https://kiva-wisdomkeepers.com/#trailer


INDIGENOUS KRENAK : RIVER AND RESILIENCE | RÍO Y RESISTENCIA (4:02)


Paradijs op aarde

(fragment uit boek Master Your Mindset) Zeezeiler Henk de Velde maakte een aantal jaren geleden zijn Never Ending Voyage. Een zeilreis die hem bracht naar het paradijs in de Grote Oceaan. Hij vertelde mij dit bijzondere verhaal:

“Ja, het bestaat en eigenlijk zou ik er niet over moeten praten of vertellen waar het ligt, want dat zou geldwolven op een idee kunnen brengen dit stukje aardse ongereptheid om zeep te helpen.

Het heet Puluwat en het is het mooiste plekje op aarde, maar er zijn meer mooiste plekjes. Puluwat ligt in Micronesië en is een eiland van de zelfstandige deelstaat Chuuk die weer onderdeel is van de Micronesian Federation.

Op Puluwat wonen ongeveer driehonderd mensen. Er is geen elektriciteit. Er is geen internet. Er is geen geld. Geld brandt slecht, je kan er geen vuur mee aansteken. Op Puluwat kan je er ook niets mee kopen. Er is niets te koop. Dan zal er wel ruilhandel zijn. Nee, dat is er niet. Er bestaat iets wat wij vergeten zijn; er is genoeg. Genoeg voor iedereen. “Wetenschappelijk” is uitgezocht dat de “genoegmaatschappij” alleen mogelijk is in kleine samenlevingen met maximaal driehonderd mensen.

Toen ik weer vertrok zei chief Teo tegen mij: “Why you go? Here you can live without money, where you go you die without money.”

Het hoofdeiland van Chuuk is Weno. Dat ligt 250 kilometer ten oosten van Puluwat. Op Weno is een vliegveld, daar zijn winkels, daar rijden taxi’s, daar is telefoon, internet en tv. Daar klagen mensen over het weer, over het slechte onderhoud van de wegen, dat ze niet genoeg krijgen, dat er niet genoeg is om te leven…

Op Puluwat kan je gelukkig niet zo makkelijk komen. Het kan alleen met een eigen boot. Op Weno kan je geen boot huren om je daarnaartoe te brengen. En dan moet je je nog afvragen of je er kan komen, want de Puluwatters hangen visnetten voor de ingang naar de binnenlagoon. Wat er niet is, is ook niet nodig.”

Henk de Velde, zeezeiler en filosoof

Uit het boek “Master Your Mindset. Leef je mooiste leven” door Michael Pilarczyk

Cover Image: Leaves by Eilzabeth Kate Switaj on Flickr


Sirius

Sirius (eigenlijk Sirius A) is een heldere ster in het sterrenstelsel Canis Major, De Grote Hond. Het is bijna overal te zien, zowel in het noordelijk als in het zuidelijke halfrond en bijna alle oervolkeren hebben sites gebouwd om de ster Sirius te observeren. Sommige hadden ook kennis van Sirius B ster die veel kleiner is als Sirius A en niet met een blote oog te zien is. (Over binaire sterren van Sirius zie: https://www.youtube.com/watch?v=PFtCuw9VP5Y )

Dit is een video, een samenstelling van de Hubble foto’s van de felle Sirius A en op het laatst – ook de Sirius B. Het raakte me om zo’n blik te mogen werpen zo ver weg!

Zooming on Sirius B ESA Hubble

Namen

Er zijn vele namen die uit verschillende delen van de wereld ontstaan waren en vele vertellingen en legendes, waarmee Sirius geassocieerd was. Hier een paar voorbeelden.

Sigi Tolo en Pō Tolo – Sirius A en B, in West Africa, bij Dogon (meer in het artikel:

https://brongenoten.nl/2021/03/dogon-volk-legende-van-sirius-sterrestelsel/

Sopdet in oud Egypte – water, moederschap, vruchtbaarheid en vloed van de Nijl, ook begeleider in de andere wereld

Tishtrya – in Persie (Iran) – regen, vruchtbaarheid

Svana – in Sanskiet, “de hond”, maar ook Mrgavyadha “hertenjager”

Seirios – in oud Griekenland, “gloeiend, vurig”, mogelijk afgeleid van ‘Osiris’

Canicula – in oud Rome, “kleine hond”

Tiānláng – in het Chinees “hemelse wolf”

الشِّعْرَى (transliteratie: aš-ši’rā of ash-shira; de leider) – in een van de versen van de Koran. De Cherokee-indianen koppelde Sirius met Antares, de Hond-ster was een beschermer vanaf beide kanten van “Het Pad van de Spirits (Zielen)”

Sirius zien

Sirius was altijd geobserveerd in de oudheid. Wie weet, was het niet alleen maar interessant, omdat mensen de juiste tijden wilden weten, maar misschien ook omdat het dan meer bewustzijn met zich bracht?

In januari 2023 zal Sirius (in Nederland) best laag aan de zuidoostelijk hemel te zien zijn. De drie sterren van Orion’s belt “wijzen” ernaar.

PS: Hier is een reisdocumentaire over het land van de Dogon en Djenné, het is bijzonder om meegenomen te worden in het stukje leven daar op het enorme en niet zo bekende en helaas niet zo rustige continent

Bronnen:

https://www.crystalinks.com/sirius.html

https://en.wikipedia.org/wiki/Sirius

https://www.almanac.com/night-sky-map-january

https://japanesemythology.wordpress.com/2012/05/23/sirius-the-most-important-star-worshiped-at-karahundj-armenias-stone-circle/


Reuze kristallen grotten van Naica (Mexico)

20 jaar na de ontdekking de mysterieuze Naica Kristallengrot verbaast ons nog steeds

(mexiconewsdaily.com) April 2, 2021

The Naica Crystal Cave, only ever accessible from a mine in Chihuahua but now completely submerged underwater, has bizarrely long, thick crystals.
The Naica Crystal Cave, only ever accessible from a mine in Chihuahua but now completely submerged underwater, has bizarrely long, thick crystals.

De enorme kristallen waren tot 14 meter lang en twee meter dik, en bevonden zich in een grot die zo vijandig was dat niemand het langer dan een paar minuten kon uitstaan om erin te zijn: de hele wereld stond versteld toen de eerste foto’s van de Naica Crystal Cave ging viraal.

Terwijl we de 20e verjaardag van de ontdekking van de grot vieren, laat het ons nog steeds naar adem snakken van verbazing.

Deze ongelooflijke grot is een van de weinige plaatsen die – in één adem – “de mooiste plek op aarde” en “één stap verwijderd van de hel” kunnen worden genoemd. Het was alleen ooit toegankelijk via een tunnel in de Naica-mijn, de grootste lood-, zink- en zilvermijn in Mexico, geëxploiteerd in Chihuahua door Industrias Peñoles, maar vandaag staan zowel die tunnel als de grot volledig onder water. Maar dat kan juist in het voordeel van het natuurlijke fenomeen zijn.

Onlangs sprak ik met speleoloog en historicus Carlos Lazcano, de eerste wetenschapper ooit die voet zette in de Naica Crystal Cave. Hier is zijn herinnering aan die ervaring:

“Twintig jaar geleden werkten verschillende van mijn medestudenten geologie toevallig in de mijnen in Chihuahua, en op een dag ging ik daarheen om wat met ze om te gaan. Zo kwam ik de voorman van de Naica mijn tegen.

Penny Boston: “The crystals are amazingly sharp. I cut my hand on that one.”
Penny Boston: “The crystals are amazingly sharp. I cut my hand on that one.” Michael N. Spilde

“Terwijl we aan het praten waren, vertelde hij dat ze een nieuwe zijtunnel hadden gegraven met het idee om daar een airconditioning te installeren voor de diepste niveaus van het systeem. Daarbij, zei hij, hadden ze ingebroken in een nieuwe grot: zou ik die willen bekijken?

“Ik zei hem dat ik dat zeker zou doen, en wel zo snel mogelijk omdat ik wist dat de vorige grotten die ze in Naica hadden gevonden grote kristallen bevatten. De meest bekende was La Cueva de las Espadas, de Grot van Zwaarden, die in 1910 was ontdekt. Hoewel de grot al 100 jaar systematisch werd vernield, bevatte hij nog steeds kristallen van wel vier meter lang, en het was zo fascinerend dat Ik was echt benieuwd hoe het eruit moet hebben gezien toen ze er voor het eerst binnenkwamen.

Lazcano vond zijn antwoord toen hij La Cueva de los Cristales binnenstapte.

“Het was een verrassing met hoofdletters! Ik was niet alleen verbaasd over de grootte van de kristallen, maar ook over de agressiviteit van de omgeving eromheen. De temperatuur was 50 graden Celsius (122 F) met 100% luchtvochtigheid.”

Toevallig kreeg Lazcano bezoek van Claude Chabert, een van de beroemdste speleologen van Frankrijk.

“In april of mei 2000 kregen we volledige toestemming om de grot te verkennen, dus wij tweeën waren de eerste speleologen die probeerden hem te bestuderen. We waren allebei opgewonden door die bizarre gigantische kristallen, maar tegelijkertijd konden we gewoon niet geloven hoe vijandig de grot was. We konden er niet langer dan vijf minuten achter elkaar in blijven! Als we probeerden de zes minuten te halen, hadden we het gevoel dat we doodgingen!”

Due to the heat, Mexican filmmaker Gonzalo Infante’s robot camera had to shoot his documentary about the cave one frame at a time.
Due to the heat, Mexican filmmaker Gonzalo Infante’s robot camera had to shoot his documentary about the cave one frame at a time.

Toen kwam het bij hem op om contact op te nemen met zijn vrienden van de Italiaanse La Venta Association, die wetenschappelijke ondergrondse expedities organiseert. Hij wist dat ze daar vulkanische grotten hadden verkend waar de temperatuur rond de 80 graden Celsius was, dus schreef hij ze en stuurde ze foto’s.

“Ik kon niet geloven hoe snel ze hier kwamen opdagen … en zo begon Project Naica!”

Het Naica-project, dat bestond uit 12 werkreizen om de grot te verkennen en alles erin te bestuderen, werd georganiseerd door La Venta Exploring Team, dat zijn naam dankt aan een speleo-archeologisch project uit 1990 langs Rio La Venta in Chiapas. Hier ontdekte en bestudeerde het team tientallen grotten, waarvan de meeste al in het jaar voor Christus door de Zoque-indianen werden gebruikt. 300. Sindsdien heeft La Venta projecten uitgevoerd van Myanmar tot Patagonië.

(lees verder at https://mexiconewsdaily.com/mexicolife/mysterious-naica-crystal-cave-still-astonishes/ )


Deadly Crystal Cave | National Geographic (5:43)

https://www.youtube.com/watch?v=wgUFb_l4DLE


20 years after its discovery, mysterious Naica Crystal Cave still astonishes

April 2, 2021

The Naica Crystal Cave, only ever accessible from a mine in Chihuahua but now completely submerged underwater, has bizarrely long, thick crystals.
The Naica Crystal Cave, only ever accessible from a mine in Chihuahua but now completely submerged underwater, has bizarrely long, thick crystals.

Its enormous crystals were up to 14 meters long and two meters thick, located inside a cave so hostile that no one could stand to be inside it for more than a few minutes: the whole world was stunned when the first pictures of the Naica Crystal Cave went viral.

As we celebrate the 20th anniversary of the cave’s discovery, it still leaves us gasping in astonishment.

This incredible cave is one of very few places that could be called — in the same breath — “the most beautiful place on earth” and “one step away from Hell.” It was only ever accessible from a tunnel in the Naica Mine, the largest lead, zinc and silver mine in Mexico, operated in Chihuahua by Industrias Peñoles, but today both that tunnel and the cave are entirely under water. But that may actually be to the natural phenomenon’s benefit.

Recently, I caught up with speleologist and historian Carlos Lazcano, the first scientist ever to set foot in the Naica Crystal Cave. Here is his recollection of that experience:

“Twenty years ago, several of my fellow students of geology happened to be working in mines in Chihuahua, and one day I went over there to hang out with them a bit. This is how I bumped into the foreman of the Naica mine.

Penny Boston: “The crystals are amazingly sharp. I cut my hand on that one.”
Penny Boston: “The crystals are amazingly sharp. I cut my hand on that one.” Michael N. Spilde

“As we were chatting, he mentioned that they had dug a new side tunnel with the idea of installing an air-conditioning unit there for the deepest levels of the system. In the process, he said, they had broken into a new cave: would I like to take a look at it?

“I told him I certainly would, and as soon as possible because I knew that the previous caves they had found in Naica contained large crystals. The most famous was La Cueva de las Espadas, the Cave of Swords, which had been discovered in 1910. Although the cave had been systematically trashed for 100 years, it still boasted crystals up to four meters in length, and it was so fascinating that I was really curious how it must have looked the first time they entered it.

Lazcano found his answer when he stepped into La Cueva de los Cristales.

“It was a surprise with capital letters! I was amazed not only at the size of the crystals but also at the aggressiveness of the environment surrounding them. The temperature was 50 degrees Centigrade (122 F) with 100% humidity.”

By chance, Lazcano got a visit from Claude Chabert, one of France’s most famous cavers.

“In April or May of 2000, we got full authorization to explore the cave, so the two of us were the first speleologists to try to study it. Both of us were excited by those bizarre giant crystals, but at the same time, we just couldn’t believe how hostile the cave was. We couldn’t stay in it for more than five minutes at a go! If we tried to make it to six minutes, we felt like we were dying!”

Due to the heat, Mexican filmmaker Gonzalo Infante’s robot camera had to shoot his documentary about the cave one frame at a time.
Due to the heat, Mexican filmmaker Gonzalo Infante’s robot camera had to shoot his documentary about the cave one frame at a time.

That’s when it occurred to him to contact his friends at Italy’s La Venta Association, which organizes scientific underground expeditions. He knew that they had explored volcanic caves there where the temperature was around 80 degrees Celsius (176 F), so he wrote to them and sent them pictures.

“I couldn’t believe how fast they showed up here … and that’s how Project Naica got started!”

The Naica Project, which consisted of 12 working trips to explore the cave and study everything in it, was organized by La Venta Exploring Team, which got its name from a 1990 speleo-archaeological project along Rio La Venta in Chiapas. Here, the team discovered and studied dozens of caves, most of them used by the Zoque Indians as long ago as B.C. 300. Since then, La Venta has carried out projects from Myanmar to Patagonia. (read more at https://mexiconewsdaily.com/mexicolife/mysterious-naica-crystal-cave-still-astonishes/ )


In love for Gaia

(door Richard) “Dit is de veranderende tijd. Het is gezegd dat de mensen in opstand zullen komen en ingaan tegen alle dingen die zijn gezegd en gedaan, en die verandering beginnen. Laten we iets anders doen. Ik denk dat dat is wat er nu gebeurt. Als het op de ene plaats aanslaat, zal het op andere plaatsen aanslaan. Mensen zullen volgen” ~ Nowaten,
Een boodschap van hoop van de Wijsheid Hoeders van de Aarde

Dus wat zal de toekomst voor ons in petto hebben? We kunnen de klok niet terugdraaien en teruggaan naar de oude manieren. Om beter te leven, begint het ermee dat iedereen op deze planeet een verbinding heeft met onze bron.

Laten we samenwerken om verbonden te zijn, met één geest, één hart, één mind!
Laten we opgroeien en goed leven. Dit is alles wat er is, wanneer je je realiseert dat je niet tevreden bent met hoe dingen zijn, dat je een Zoeker wordt. Niet van de waarheid van iemand anders, maar die van jezelf.
Spreek over de verborgen kennis van onze voorouderlijke geschiedenis van de aarde. De Oudsten, de Stamhouders, de Ontwerpers.
Laat onze oorspronkelijke aard spreken wie we werkelijk zijn.

Ik heb een boodschap voor de mensen.
Kom in de open.
Kom in het hart.
Kom naar voren wie je bent.
Wees hier nu.
Verliefd op Gaia
We zijn hier.

Music: Jo Blankenburg, Realm of Levitation
Whales Richard Sidey
Animals BBC Planet Earth
Film Samasara
Film Down to Earth
Art D. Commenencia
Editor Bronkracht.nl

Cover photo: Earth foto by Sergey Korsakov ISS /Roskosmos 2022-08-25

“This is the changing of times. It has been said that the people will start to arise and go against all the things that have been said and done, and starting that change. Let’s do something different. I think that’s what’s happening now. If it catches on one place it’s going to catch on other places. People will follow suit” ~ Nowaten,
A Message of Hope from the Wisdom Keepers of the Earth

So what will the future hold for us? We can’t turn back the clock and go back to the old ways. To live better, it starts with every one on this planet having a connection with our source.
Let us work together to be connected, with one spirit, one heart, one mind!
Let us grow and live well. This is all there is, when you realise that you are not satisfied with the way things are, that you start being a Seeker. Not of somebody else’s truth, but your own.


Speak about the hidden knowledge of our ancestral history of Earth. The Ancients, the Elders, the Designers.
Let our original nature speak out who we really are.
I have a message for the people.
Come in the open.
Come in the heart.
Come forward who you are.

Be here Now.
In Love for Gaia
We are Here.


Everything is possible

On the way to a different world, between the worlds,
Mist-ery world masterly erasing roads and meadows,
majestic cities, if only for a while…

A tree-trio, a world in a world, singing its own
Unhurried song of roots, trunks, branches (which you can’t ear-hear),
Accompanied by an extravagant but gentle melody of birds
celebrating, or so it seemed.

An emerald, lime, silent forest-world devoid of civilization
Save for an occasional cyclist, a perfect scene
For mushrooms of all colours and sizes, giggling, playing hide-and-seek…

At a green patch beside the crossroads – a clover, proud,
Receiving: drizzle, sending: its rich magenta light,
In full glory, the last one, standing its ground…

If I ask a question in my language – confused, slow,
Maybe stubborn, insensitive, fantastically dumb,
If you could bear to give an answer infused with irony and patience,
Driven by comprehension, consciousness can expand…

As you pass the old friend willow, saying gooddays, it sighs,
sways in response, touches your sleeve, hair, cheek.
It makes you stop, hand on your heart, and smile
and breathe deep, and live –
Long – and prosper.

Everything is possible.

Anna Krasko 2022