“When I look at you my beautiful friend, I see nothing but beauty and power and grace; and I am awestruck by the color of your wings.”
—Heather K. O’Hara
Als ik naar je kijk, Wat zie ik daar, wie zie ik dan? Luister, Ik – ik verstop me liever, als er nog plek is, mij niet gezien, Liever niet gegeten worden, liever niet in de kooi.
Als jij naar me kijkt, Zie je een vreemdeling, een monster? Is het omdat je oog verzot is om verschillen te zien En kijkt niet verder dan de oeroude “jager en prooi”?
Maar ik ben er ook, Ik adem, ik kruip, ren, vlieg, ik besta, Ik wil vrijheid ervaren, jouw steun, geen mes in de rug, En gekrijs van hekken, broeder, ik kijk terug.
Een kamerplant veranderde wat we dachten te weten over bewustzijn.
In 1966 zocht Cleve Backster, een CIA-interrogatiespecialist met een leugendetector, naar manieren om te meten hoelang het duurde voordat verschillende stoffen door plantenweefsel omhoogtrokken. Hij bevestigde elektroden aan een dracaena-plant in zijn kantoor en gaf die water, in de verwachting dat de elektrische geleidbaarheid zou veranderen naarmate het water omhoogging.
In plaats daarvan begon de naald van de leugendetector precies hetzelfde patroon te volgen als wanneer een mens een emotionele reactie ervaart. Backster staarde naar de uitlezing.
Planten hebben geen zenuwstelsel. Ze hebben geen hersenen. Het signaal was niet uit te leggen in de biologische zin.
Dus besloot hij iets te testen dat nog minder logisch was. Hij liep de kamer door, keek naar de plant en dacht eraan om een van de bladeren met een lucifer te verbranden. Op het moment dat de gedachte in zijn hoofd opkwam, nog voordat hij naar de plant toe liep, nog voordat hij een lucifer aanstak, nog voordat hij iets fysieks deed, explodeerde de leugendetector in een hectische activiteit. De plant reageerde op zijn intentie.
Wat er vervolgens gebeurde, leidde tot duizenden experimenten en verdeelde de wetenschappelijke gemeenschap decennialang. Backster ontdekte dat planten reageerden op directe bedreigingen en op bedreigingen voor andere levende wezens in hun omgeving. Toen hij levende pekelgarnalen in kokend water in een andere kamer liet vallen, vertoonden planten in het hele gebouw noodreacties op het exacte moment van hun dood. Afstand deed er niet toe. Het afschermen van de planten in loden containers deed er niet toe. De reactie was onmiddellijk en consistent.
Mainstream botanici verwierpen de bevindingen onmiddellijk. Planten verwerken informatie via chemische signalen en groeireacties, zonder elektrisch bewustzijn. Elke elektrische activiteit was slechts toevallige fluctuatie of fout in het experiment. Het peerreview-systeem begroef Backsters werk. Zijn geloofwaardigheid werd in twijfel getrokken. Zijn methoden werden slordig genoemd. Maar de experimenten bleven werken.
Andere onderzoekers, die Backsters protocollen volgden, behaalden dezelfde resultaten. Planten die waren aangesloten op EEG-apparaten vertoonden hersengolfpatronen. Ze reageerden op muziek, op menselijke emoties, op de intenties van mensen waaraan ze nog nooit eerder waren blootgesteld. De elektrische signalen waren duidelijk, meetbaar en herhaalbaar. De implicaties waren zo ongemakkelijk dat de meeste academische wetenschappers zich er simpelweg niet mee wilden bezighouden.
Als planten op de een of andere manier bewustzijn hadden, als ze intenties konden waarnemen en konden reageren op de emotionele toestanden van mensen en andere levende wezens, dan was bewustzijn niet beperkt tot de hersenen. Het was verspreid over georganiseerde levende systemen in plaats van geproduceerd te worden door neurale netwerken.
Backster stuitte op bewijs dat levende systemen mogelijk constant communiceren via kanalen die we nog niet met instrumenten kunnen meten. De leugendetector was simpel genoeg om de elektrische signalen van die communicatie te detecteren, maar niet geavanceerd genoeg om ze te verklaren.
Kwantumbiologen vermoeden nu dat levende cellen functioneren via kwantumcoherentieprocessen die de klassieke biologie niet kan verklaren. Vogels navigeren met behulp van kwantumverstrengeling in hun visuele systemen. Planten voeren fotosynthese uit met behulp van kwantumsuperpositie om de meest efficiënte energiepaden te vinden.
Misschien vertoonden Backsters planten wel kwantumbewustzijn en reageerden ze op informatie die kwantumverstrengeld was met de intenties en emotionele staat van levende organismen in de buurt.
Wat de meeste mensen alert maakt als ze over dit werk horen, is het besef dat als bewustzijn verder reikt dan de hersenen, elk levend wezen om je heen zich potentieel bewust is van je mentale en emotionele toestand op manieren die je had nooit kunnen voorstellen.
De plant in je kamer. De bacteriën in je darmen. Het ecosysteem waar je doorheen loopt.
Je denkt dat je gedachten privé zijn. De planten hebben al die tijd meegeluisterd.
A houseplant just changed everything we thought we knew about consciousness.
In 1966, Cleve Backster, a CIA interrogation specialist with a polygraph machine, was looking for ways to time how long it took different substances to travel up through plant tissue. So, he attached electrodes to a dracaena plant in his office and watered it, expecting to see the electrical conductivity change as water moved up the stem.
Instead, the polygraph needle started tracing the exact pattern it makes when a human experiences an emotional response. Backster stared at the readout.
Plants don’t have nervous systems. They don’t have brains. The signal made no biological sense.
So he decided to test something that made even less sense. He walked across the room, looked at the plant, and thought about burning one of its leaves with a match. The instant the thought formed in his mind, before he moved toward the plant, before he struck a match, before he did anything physical, the polygraph exploded into frantic activity. The plant was responding to his intention.
What happened next launched thousands of experiments and split the scientific community for decades. Backster discovered that plants reacted to direct threats and to threats against other living things in their environment. When he dropped live brine shrimp into boiling water in another room, plants throughout the building registered distress responses at the exact moment of death. Distance didn’t matter. Shielding the plants in lead containers didn’t matter. The response was instantaneous and consistent.
Mainstream botanists dismissed the findings immediately. Plants process information through chemical signals and growth responses, without electrical consciousness. Any electrical activity was just random fluctuation or experimental error. The peer review system buried Backster’s work. His credentials were questioned. His methods were called sloppy. But the experiments kept working.
Other researchers, following Backster’s protocols, got the same results. Plants hooked to EEG machines showed brain wave patterns. They responded to music, to human emotions, to the intentions of people they had never been exposed to before. The electrical signatures were clear, measurable, and repeatable. The implications were so uncomfortable that most of academic science simply refused to engage.
If plants were somehow conscious, if they could sense intentions and respond to the emotional states of humans and other living things, consciousness was spread beyond brains. It was distributed across organized living systems rather than produced by neural networks.
Backster stumbled onto evidence that living systems might be constantly communicating through channels we don’t have instruments to measure yet. The polygraph was crude enough to detect the electrical signatures of that communication without being sophisticated enough to explain them away.
Quantum biologists now suspect that living cells operate through quantum coherence processes that classical biology can’t account for. Birds navigate using quantum entanglement in their visual systems. Plants conduct photosynthesis using quantum superposition to find the most efficient energy pathways.
Maybe Backster’s plants were demonstrating quantum consciousness, responding to information that was quantum entangled with the intentions and emotional states of nearby living systems.
What keeps most people awake when they learn about this work is realizing that if consciousness extends beyond brains, every living thing around you is potentially aware of your mental and emotional state in ways you never considered.
The plant in your room. The bacteria in your gut. The ecosystem you walk through.
You think your thoughts are private. The plants have been listening the entire time.
Hoog, hoger, naar het zonlicht, Met eigen kromming En met eigen rechtheid, Soms onder begeleiding van de vogels Soms door het loeien van de wind, Of juist in stilte Reiken we omhoog.
Een gouden samenzwering van de bloemen, (Waar zijn de paarden dan? – een vraag als kar Raast flitsend door het hoofd.) Maar aandacht blijft geankerd door de zon En deze groep van Vier.
O, kom, aanvaard waanzinnige omhelzing, De zoete uitbarsting, word geridderd Door deze witte bloesemige bende, Struik-rovend al je woorden, wonden, tranen. Zo schitterend in volle Nu.
(een hoofdstuk uit het boek “The Extraterrestrial Species Almanac” van Craig Campobasso, de Nederlandse vertaling en Engelse tekst)
Universele oorsprong: Mensen van Proxima Centauri zijn afkomstig uit het dubbelster stelsel Proxima Centauri in het sterrenbeeld Centaurus.
Fysieke eigenschappen: Proxima Centaurianen zijn niet te onderscheiden van aardse mensen. Vrouwen zijn tussen de 1,65 en 1,75 meter lang, en mannen tussen de 1,73 en 1,95 meter. Wanneer je in hun prachtige ogen kijkt, ervaar je hun diepgaande begrip van de kosmos. Hun lichamen zijn prachtige voorbeelden van de menselijke vorm. Ze kunnen uitzonderlijke innerlijke schoonheid voelen, een eigenschap die hun hele persoonlijkheid doet stralen.
Geloofssysteem: Proxima Centaurianen geloven in de Kosmische Wet van Een. Ze zijn zich ervan bewust dat alles op een verschillende frequenties trilt. Ze zijn in staat de frequentie van een jongere ziel af te stemmen op hun eigen frequentie om hen tijdelijk een voorproefje te geven van wat komen gaat wanneer hun geestelijke voeding toeneemt. Dit stelt de leerling in staat om naar hun doelen toe te werken in goed tempo en in balans.
Kosmische agenda: Als lid van de Galacterische Afstelling (Galacterian Alignment) en deelnemer aan het Melchizedek Sterrenzaadprogramma, is het Proxima Centaurische ras hier om de Aarde te ondersteunen in haar neiging naar dualisme: om zich in energie te verheffen, om in het denken en gezond- en welzijn een nieuw leven in te blazen– allemaal wegen die leiden naar echt geluk.
Op kosmisch niveau, in de sterrenstelsels, maken ze planeten geschikt voor menselijke bewoning. Ze zijn ook meesterlijke botanici en introduceren dieren en planten, met name geneeskrachtige kruiden, op werelden die daar behoefte aan hebben.
Ze hebben galactische commandocentra boven en onder de Aarde.
Technologie: Mensen uit Proxima Centauri beschikken over Galacterische moederschepen, ruimteschepen, denkschepen, vlootschepen en verkenningsschepen. Al hun vaartuigen en commandocentra maken gebruik van biologische supercomputers. Door middel van verbeelding-technologie (imaging technology) kunnen ze fysieke objecten uit het niets creëren, materialiseren en dematerialiseren, het verouderingsproces omkeren en ruimtetijd en realiteit veranderen.
Vanwege hun geavanceerde spirituele trilling werken ze op het hoogste niveau van wetenschappelijke en technologische kennis. Als je aan boord van hun moederschepen of vaartuigen komt, lijkt het alsof je gekatapulteerd bent naar een wereld van nooit eerder geziene multidimensionale technologie.
Bewustzijnsvermogen: Volledig bewuste en soevereine wezens. De beschaving van Proxima Centauri heeft hun volledig bewuste hersencapaciteit uitgebreid door middel van versterking van de hersenschors. Ze spreken telepathisch hun eigen taal met elkaar, of kunnen gemakkelijk talen leren in een paar uur tijd door middel van absorberen van gedachten. Bovendien kunnen telepathisch begaafden een oortjes-vertaler dragen, waarmee ze telepathisch verschillende talen kunnen begrijpen.
Ze zijn in staat zieken te genezen door het kleinste deeltje tussen de leegte en de materie te condenseren en vervolgens de cellen te regenereren tot perfecte harmonie en gezondheid.
Ze hebben het aangeboren vermogen om de natuur te beheersen.
Dimensionale capaciteit: Proxima Centaurianen zijn in command over meerdere dimensies. Ze stemmen zich harmonisch af op de structuur van het universum, de dimensie waarin ze willen reizen, om die frequentie af te stemmen op hun vaartuig. Ze glijden met gemak van de ene dimensie naar de andere. Sommigen komen vanuit de toekomst naar onze ruimtetijd.
Bron: “The Extraterrestrial Species Almanac” door Craig Campobasso
Proxima Centaurians
Universal Origin: Proxima Centaurians are from the binary star system Proxima Centauri in the constellation Centaurus.
Physical Characteristics: Proxima Centaurians are indistinguishable from Earth humans. Females are five foot five to five nine, and males are five foot eight to six five. When gazing into their magnificent eyes, you’ll experience their deep understanding of the cosmos. Their bodies are exquisite specimens of the human form. They feel exceptional beauty from within, a feature that makes their whole persona sparkle.
Belief System: Proxima Centaurians believe in the Cosmic Law of One. They are aware that everything vibrates at a different frequency. They are able to tune the frequency of a younger soul to their frequency to temporarily give them a preview of what is to come when their spiritual sustenance increases. This allows the student to work toward their goals on a well-paced and balanced path.
Cosmic Agenda: A member of the Galacterian Alignment, and participants in the Melchizedek Star Seed Program, the Proxima Centaurian race is here to assist Earth in its dualistic proclivity: to spiritually raise, to uplift mentally, to reveal health—all roads that lead to true happiness. On a cosmic level, through the galaxies, they prepare planets in star systems ready for human habitation. They are also master botanists and introduce fauna and flora, especially healing herbs to worlds in need. They have galactic command centers stationed above and below the Earth.
Technology: Proxima Centaurians have Galacterian motherships, starships, thought-ships, fleet ships, and scout ships. All their craft and command centers use biological supercomputers. Through imaging technology, they can create physical objects from nothingness, materialize and dematerialize, reverse the aging process, and alter space-time and reality. Because of their advanced spiritual vibration, they work at the highest tiers of scientific and technological knowledge. Being inside their motherships or craft is like catapulting yourself into a world of never-before-seen multidimensional technology.
Consciousness Abilities: Fully conscious and sovereign beings. The Proxima Centaurian race has extended their fully conscious brain capacity through cerebral cortex amplification. They speak in their own language amongst themselves telepathically, or can easily learn languages in a few hours’ time through mind absorption technology. Also, conversationalists can wear an ear translator, which allows them to understand different languages telepathically. They are able to heal the sick by condensing the smallest particle between the void and the material, and then regenerate the cells to perfect harmony and health. T hey have the innate ability to control nature.
Dimensional Capacity: Proxima Centaurians have multirealm commandership. They attune themselves harmonically to the very fabric of the universe, the dimension in which they wish to travel, and match the frequency to their craft. They slide from one dimension into another with ease. Some come to our space-time from the future.
From:“The Extraterrestrial Species Almanac” by Craig Campobasso
Namibië, het kwam in mij op, wat weet ik überhaupt van vele Afrikaanse landen, plekken? Ik zocht naar foto’s van Namibië, een land met de oudste woestijn in de wereld, een van de hoogste zandduinen, de grootste populatie van cheeta’s en mooie natuurparken. Hier zijn er een paar, misschien vind je ze ook interessant.
ISS047e022280 (26-03-2016) — Deze interessante aardobservatiefoto van het Internationale Ruimtestation lijkt op een abstract schilderij, maar toont in werkelijkheid de rand van de Namibwoestijn in het zuidwesten van Afrika. De Namib, een van de oudste en grootste woestijnen ter wereld, strekt zich uit van de Atlantische Oceaan landinwaarts en beslaat grote delen van Namibië en delen van Angola en Zuid-Afrika.
De inleiding van het mooie boek van Suzanne Simard, een Canadese die haar verwondering en haar bevindingen onthult over het leven, communiceren en verbindingen van bomen in bossen.
Inleiding
VERBINDINGEN
Generaties lang heeft mijn familie de kost verdiend met het kappen van bossen. Ons voortbestaan was afhankelijk geweest van dit nederige beroep.
Het is mijn nalatenschap.
Ikzelf heb ook een behoorlijk aantal bomen gekapt.
Maar niets leeft op onze planeet zonder dood en verval. Hieruit ontspringt nieuw leven, en uit deze geboorte zal nieuwe dood voortkomen. Deze spiraal van leven leerde me ook een zaaier te worden, een planter van zaailingen, een bewaker van jonge boompjes, een onderdeel van de cyclus. Het bos zelf maakt deel uit van veel grotere cycli: de opbouw van de bodem, de migratie van soorten en de wateromloop van oceanen. De bron van schone lucht, zuiver water en goed voedsel.
Er schuilt een nodige wijsheid in het geven en nemen van de natuur – haar stille overeenkomsten en zoektocht naar evenwicht. Er schuilt een buitengewone vrijgevigheid in.
Een boom in Schwarzwald, Duitsland
Het werken aan de ontrafeling van wat het was wat de bossen “doet tikken”, en hoe ze verbonden zijn met de aarde, vuur en water, maakte van mij een wetenschapper. Ik observeerde het bos en ik luisterde. Ik volgde waar mijn nieuwsgierigheid me heen leidde, ik luisterde naar de verhalen van mijn familie en mijn volk, en ik leerde van de onderzoekers. Stapje voor stapje – puzzelstuk na puzzelstuk – stopte ik alles wat ik had in mijn zoektocht naar wat er nodig is om de natuur te genezen.
Ik had het geluk een van de eersten te worden van de nieuwe generatie vrouwen in de houtkapsector, maar wat ik aantrof, was niet te begrijpen. Integendeel, ik ontdekte uitgestrekte landschappen zonder bomen, bodems ontdaan van de complexiteit van de natuur, een aanhoudende hardheid van de elementen, gemeentes ontdaan van oude bomen, waardoor de jonge bomen kwetsbaar waren, en een industriële orde die vreselijk misplaatst aanvoelde. De industrie had de oorlog verklaard aan die delen van het ecosysteem – de bladplanten en loofbomen, de knabbelaars, scharrelaars en teisteraars – die werden gezien als concurrenten en parasieten van handelsgewassen, maar waarvan ik ontdekte dat ze noodzakelijk waren voor het genezen van de aarde. Het hele bos – centraal in mijn bestaan en mijn gevoel voor het universum – leed onder deze verstoring, en daardoor leed al het andere er ook onder.
Ik ging op wetenschappelijke expedities om uit te zoeken waar we zo vreselijk de mist in waren gegaan en om de mysteries te ontrafelen waarom het land zichzelf herstelde wanneer het aan zijn lot werd overgelaten – zoals ik had zien gebeuren toen mijn voorouders bomen begonnen te kapen op wat lichtere manier. Gaandeweg werd het mysterieus, bijna griezelig, hoe mijn werk zich in gelijke tred ontvouwde met mijn persoonlijke leven, net zo nauw verweven als de delen van het ecosysteem die ik bestudeerde.
“Ik ontdekte dat ze zich bevinden in een web van onderlinge afhankelijkheid, verbonden door een systeem van ondergrondse kanalen, waar ze dingen bemerken, verbinden en relaties vormen met zo een oeroude complexiteit en wijsheid dat het niet langer ontkend kan worden. “
De bomen onthulden al snel verbluffende geheimen. Ik ontdekte dat ze zich bevinden in een web van onderlinge afhankelijkheid, verbonden door een systeem van ondergrondse kanalen, waar ze dingen bemerken, verbinden en relaties vormen met zo een oeroude complexiteit en wijsheid dat het niet langer ontkend kan worden. Ik voerde honderden experimenten uit, waarbij de ene ontdekking tot de volgende leidde, en door deze zoektocht ontdekte ik de lessen van boom-tot-boomcommunicatie, van de relaties die een bosgemeenschap creëren. Het bewijs was aanvankelijk zeer controversieel, maar de wetenschappelijke bevindingen staan nu bekend als grondig, peer-reviewed en veelvuldig gepubliceerd. Het is geen sprookje, geen verbeelding, geen magische eenhoorn en geen fictie uit een Hollywoodfilm.
Deze ontdekkingen stellen veel van de beheerpraktijken ter discussie die het voortbestaan van onze bossen bedreigen, vooral nu de natuur worstelt om zich aan te passen aan een opwarmende wereld.
Mijn vragen begonnen vanuit een oprechte bezorgdheid over de toekomst van onze bossen, maar groeiden uit tot een intense nieuwsgierigheid, waarbij de ene aanwijzing de andere opvolgde, over hoe het bos meer was dan alleen wat bomen bij elkaar.
In deze zoektocht naar de waarheid hebben de bomen me laten zien hoe sensitief en ontvankelijk ze zijn, hoe ze verbinden en met elkaar communiceren. Wat begon als een erfenis, en vervolgens als een plek uit mijn jeugd, een soort van troost en avontuur in West-Canada, is uitgegroeid tot een dieper begrip van de intelligentie van het bos en, nog meer, een verkenning van hoe we ons respect voor deze wijsheid kunnen herwinnen en onze relatie met de natuur kunnen helen.
Tree, Syria – (c)Taras Kalapun
Een van de eerste aanwijzingen kwam toen ik de berichten aan het aftappen was die de bomen heen en weer stuurden via een cryptisch ondergronds netwerk van schimmels. Toen ik het verborgen pad van de gesprekken volgde, leerde ik dat dit netwerk doordringt in de hele bosbodem en alle bomen verbindt in een netwerk van boomgroepen met schimmelverbindingen ertussen. Een schematische kaart onthulde, tot mijn verbijstering, dat de grootste, oudste bomen de bron zijn van schimmelverbindingen met opkomende zaailingen. Bovendien staan ze in verbinding met alle buren, jong en oud, en dienen ze als spil in een jungle van draden, synapsen en knooppunten. Ik neem je mee op reis die het meest schokkende aspect van dit patroon onthulde: dat het overeenkomsten vertoont met ons eigen menselijke brein. Daarin nemen oud en jong elkaar waar, communiceren en reageren ze op elkaar door chemische signalen uit te zenden. Chemicaliën die identiek zijn aan onze eigen neurotransmitters. Signalen die ontstaan door ionen die door schimmelmembranen stromen.
De oudere bomen kunnen onderscheiden welke zaailing uit hun familie is.
De oude bomen zorgen voor de jongen boompjes en voorzien hen van voedsel en water, net zoals wij dat met onze eigen kinderen doen. Rede genoeg om erbij stil te staan, diep adem te halen en na te denken over de sociale aard van het bos en hoe cruciaal dit is voor de evolutie. Het schimmelnetwerk lijkt de algemene conditie van bomen te promoten. En meer. Deze oude bomen bemoederen hun kinderen.
Snow capped by Judy Williams
De Moederbomen.
Wanneer Moederbomen – de majestueuze knooppunten in het centrum van communicatie, bescherming en bewustzijn in het bos – sterven, geven ze hun wijsheid door aan hun verwanten, generatie na generatie, en delen ze de kennis van wat helpt en wat schaadt, wie vriend of vijand is, en hoe zich aan te passen en te overleven in een steeds veranderend landschap. Het is wat alle ouders doen.
Hoe is het mogelijk dat ze waarschuwingssignalen, berichten van erkenning en veiligheidsmeldingen net zo snel kunnen versturen als telefoontjes? Hoe helpen ze elkaar door nood en ziekte heen? Waarom vertonen ze menselijk gedrag en waarom functioneren ze als een burgermaatschappij?
Na mijn leven lang bosdetective te zijn geweest, is mijn perceptie van het bos op de kop gezet. Met elke nieuwe onthulling raak ik dieper verankerd in het bos. Het wetenschappelijke bewijs is onmogelijk te negeren: het bos is geprogrammeerd voor wijsheid, bewustzijn en genezing.
Dit is geen boek over hoe we de bomen kunnen redden.
Dit is een boek over hoe de bomen ons zouden kunnen redden.
Er kwamen mensen samen vanuit verschillende regio’s op de Aarde.
Ik vroeg ze: “Wat is uw lievelings waterplek?” Onverwacht, een rede om te lachen, vonkjes van plezier in de ogen.
Sommigen zeiden dat ze geen specifieke plek hadden, sommigen zeiden dat het een heel klein watertje in de buurt was, die niet eens een naam draagt. Maar sommigen noemde gelijk een prachtige waterplek, waarmee ze verbinding voelden of die veel indruk op ze heeft gemaakt. Er kwam vaak een kort verhaaltje over die plek erachteraan, spontaan, heel verbindend.
Ik besloot elke water-inspiratiebron te bezoeken, via plaatjes en video’s en deel het hier met jou. Gezien door de ogen van waterbewustzijn en liefde voor water. Op de kaart staan ongeveer de locaties van deze plekken.
Something inside, a spacious intelligence, the silent voice of the timeless, the conscious space with no boundary across the Universe and in our deep inner core, dissolves all separation into itself.
Whenever we hold a steady inward gaze, we find it, quietly knowing all there is to be known, aware of itself inside all of us everywhere, it emerges into our life as intuition and knows every moment of our experience of being human.
It’s generating all life everywhere by transforming itself into complex streams of woven biochemistry, clusters of molecular wave patterns like music inside the orchestration of every living cell.
(een hoofdstuk uit het boek “The Extraterrestrial Species Almanac” van Craig Campobasso, de Nederlandse vertaling van de tekst)
Universele oorsprong: Het Hagedis-volk is een volk van onderaardse bewoners van Lacerta, een klein noordelijk sterrenbeeld.
Fysieke eigenschappen: Mannen en vrouwen zijn tussen de 1,75 en 1,95 meter lang. Hun torso’s hebben buigzame benige platen en hun limoengroene huid heeft een patroon zoals een slangenhuid. Ze hebben de gebruikelijke reptielenspleetogen in geel, bruin, goud of soms groen. Ze hebben vier vingers en een duim, en vijf tenen. Vrouwen leiden hun samenleving, niet bij wijze van monarchie, maar als sociale begeleiders naar verlichting.
Geloofssysteem: De Lizardian People geloven in de Kosmische Wet van Eén. Ze geloven dat Bron, het hart en de ziel van de Schepping, met alles verbonden is door het weven van licht, en dat het creëren van licht in je leven niet alleen grote vreugde in je eigen leven brengt, maar ook in dat van anderen.
Kosmische agenda: Als leden van de Galacterian Alignment zijn de Lizardian People analytische denkers en bestuderen ze sociaal gedrag bij andere rassen. Ze houden toezicht op hun negatieve reptiel-tegenhangers en brengen zoveel mogelijk van hen naar het licht van bewustzijn. Ze willen dat aardbewoners weten dat reptielen en Hagedis-mensen, of een hybride van beide, niet allemaal barbaars zijn, en dat de negatieve afdeling minimaal is vergeleken met hun gehele verlichte samenleving. Ze willen erkend worden als volledig bewuste wezens, wakker en bewust van de ware betekenis van het leven: liefde.
Technologie: Naast Galacterian-voertuigen hebben Lizardian People moederschepen en vlootschepen in buisvorm.
Bewustzijnsvermogens: Lizardian People zijn volledig bewuste, soevereine en telepathische wezens. Ze creëren etherische muziek, zoals walvissen liederen maken, en verspreiden de melodieën via de heldere luchtgolven om een partner aan te trekken, als een telepathisch feromoon.
Dimensionale capaciteit: Lizardian People hebben een multirealm-zeggenschap.
Lizardian People
Universal Origin: Lizardian People are subterranean dwellers from Lacerta, a small northern constellation.
Physical Characteristics: Males and females stand anywhere from five nine to six five. Their torsos have malleable boney plates and their lime-green flesh is patterned after snakeskin. They have the normal slit reptilian eyes, colored yellow, brown, gold, or sometimes green. They have four fingers and a thumb, and five toes. Females run their society, not as Monarchs, but as social stewards towards enlightenment.
Belief System: Lizardian People believe in the Cosmic Law of One. They believe that Source, the heart and soul of Creation, is interconnected to all through the weaving of light, and that creating light in one’s life not only brings great joy into your sphere, but to others.
Cosmic Agenda: As members of the Galacterian Alignment, Lizardian People are analytical thinkers and study social behavior in other races. They oversee their negative reptile counterparts, and bring as many of them into the light of consciousness as they can. They want Earth people to know that reptilians and lizard people, or a hybrid of the two, are not all barbaric, and that the negative faction is minimal compared to the whole of their enlightened society. They wish to be recognized as fully conscious beings, awake and aware to the true meaning of life: love.
Technology: Besides Galacterian craft, Lizardian People have tube shaped motherships and fleet ships.
Consciousness Abilities: Lizardian People are fully conscious, sovereign, and telepathic beings. They create ethereal music, like whales create songs, and release the melodies on the clairvoyant air waves to attract a mate, like a telepathic pheromone.
Dimensional Capacity: Lizardian People have multirealm commandership
From: “The Extraterrestrial Species Almanac” door Craig Campobasso
“Met de overtollige grond die vrijkwam bij het graven van waterlopen en vijvers is het landschapskunstobject met de naam Moeder Aarde gevormd. Het ontwerp van kunstenares Edith Kieser is 200 meter lang en 170 meter breed. De voorstelling van een vrouwenlichaam is eigenlijk alleen vanuit de lucht goed te zien.” (Bron: https://www.middendelfland.net/moederaarde)
Het ging best goed op school in Delft op dinsdag: we hebben gedichten gelezen, gepraat, info gezocht voor de presentatie. En toen was het tijd om naar huis te gaan fietsen. Maar eerst wilde ik nog naar een plek toe die “Moeder Aarde” heet, in Midden-Delfland in Abtswoudse Bos.
Uit de stad, langs de Schie met de groene muur van riet, die vloeiend met de wind kletste. Eindelijk kwam ik bij een cirkelvormig schelpenpad, daar was het. Ergens. Een padje naar het heuveltje, het bruggetje voor mij en een naderende grote zwarte wolk. Er stonden twee scooters geparkeerd bij de picknicktafel links . Verder leek het stil en leeg. Waarom ben ik hier?
Ik besef dat dit alles -water, lucht, omgeving – zich bij de opstartende draaikolk van gedachtes voegt. Wat zal ik doen? Fiets neerzetten en toch gaan wandelen om “iets” van te zien? Maar als het straks weer gaat regenen… Niet fysiek – ervaar ik de draaiing: bruggetje, scooters, donkere lucht, vragen, brug. Ik besluit toch naar huis te gaan.
Ik pak mijn fiets, Het gaat niet, Het miezert, Zit de rem vast? Achterwiel weigert, Iets valt, Iets klapt, oh. Ik zie het ontvouwen en denk: wat interessant, juist op deze plek.
Ineens is het heel rustig binnenin. Het IS gewoon de plek waar ik NU ben, het is goed. Nergens anders om naartoe te gaan, en een beetje regen maakt toch niet uit. Dan opent zich een superpower in mij om “iets meer technisch” te kijken. Ik zie dat de bagagedrager-elastieken zijn losgeschoten en strak tussen de wiel en de ketting gespannen zijn.
Een telefoontje naar mijn zoon geeft hoop, hij zoekt gereedschap en komt eraan. Ondertussen blijken de sleutels genoeg zaagkracht te hebben. De elastieken moeten nu alleen uit hun verwarde staat losgemaakt worden. Er komt een voorbijganger en gaat me ook helpen, heel aardig. En ook heel normaal, zo gaan wij met elkaar om op Moeder Aarde, toch?
De wereld ontspant zich… De wolk besluit om ergens anders naar toe te waaien, De zon komt uit, Het wiel is vrij, Wat een genoot! Elastieken touwtjes Liggen heel relaxt, Bijna spinnend: Wij? Wel nee, we zijn gewoon best tam…
Dit ontspannen moment duurt de rest van een uur-lange fietstocht naar huis, ik registreer “woon en werkverkeer” op de smalle polderweg, er is geen irritatie. Mijn zoon heeft een flinke hoofdpijn, maar ook dat triggert me niet – misschien was de situatie juist zijn redding, niet de mijne?
De zon pronkt met zijn manen in elke waterspiegel, bij Moeder Aarde op bezoek.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.