Ruimte, kosmos, sterrenstelsels…

Home Tijdlijnen (forum) Aarde, Natuur Ruimte, kosmos, sterrenstelsels…

  • Dit onderwerp bevat 11 reacties, 2 deelnemers, en is laatst geüpdatet op 27 juni 2022 at 22:05 door Anna.
Weergave van 10 reactie threads
  • Auteur
    Berichten
    • #6475
      Anna
      Sleutelbeheerder

      Het grootse perspectief… From the ESO Supernova to the end of the Universe (5:44)

      https://www.youtube.com/watch?v=hy2cxmHuEAs

    • #6569
      Anna
      Sleutelbeheerder

      Nabije ster maakt onzichtbaar zwart gat in piepjonge sterrenhoop “zichtbaar”

      Bron: Scientias.nl https://scientias.nl/nabije-ster-maakt-onzichtbaar-zwart-gat-in-piepjonge-sterrenhoop-zichtbaar/

      Mogelijk kunnen astronomen op dezelfde manier meer verborgen zwarte gaten opsporen, wat licht kan werpen op de manier waarop deze raadselachtige objecten ontstaan en evolueren.

      Ondertussen weten we dat er in het heelal ontelbaar veel zwarte gaten te vinden zijn. Ze opsporen is echter een tweede. Dat komt omdat je zwarte gaten niet kunt zien. Het zijn bizarre objecten waar niets – geen deeltjes en zelfs geen licht – uit kan ontsnappen. Toch hebben onderzoekers nu een bijzonder effectieve methode gebruikt om een zwarte gat dat zich verstopt in een sterrenhoop buiten ons Melkwegstelsel, te detecteren. En wel dankzij de beweging van een nabije ster.

      NGC 1850
      De onderzoekers kwamen het zwarte gat op het spoor met behulp van de Very Large Telescope. Het object hield zich schuil in NGC 1850, een verzameling van duizenden sterren op ongeveer 160.000 lichtjaar afstand in de Grote Magelhaense Wolk – een klein buurstelsel van de Melkweg. NGC 1850 is slechts ongeveer 100 miljoen jaar oud – een oogwenk naar astronomische maatstaven. Dat er in deze sterrenhoop een zwart gat is aangetroffen, is dan ook best bijzonder. Want het is voor het eerst dat er een zwart gat is ontdekt in zo’n jonge sterrenhoop.

       

      Deze foto toont NGC1850, een verzameling van duizenden sterren in de Grote Magelhaense Wolk, een klein buurstelsel van de Melkweg op ongeveer 160.000 lichtjaar afstand. De rode filamenten rond de sterrenhoop, die uit enorme wolken waterstofgas bestaan, zijn vermoedelijk overblijfselen van supernova-explosies. Afbeelding: ESO, NASA/ESA/M. Romaniello

      Hoe de onderzoekers op het zwarte gat stuitten? De onderzoekers zagen een opvallende ster, waarvan de eigenaardige beweging de aanwezigheid van het zwart gat verraadde. Het zwarte gat oefent namelijk zwaartekrachtsinvloed uit op een ster van vijf zonmassa’s die om hem heen draait.

      Sherlock Holmes
      “Ongeveer net zoals Sherlock Holmes een criminele bende opspoort aan de hand van hun misstappen, bekeken we elke ster in de sterrenhoop met behulp van een vergrootglas,” vertelt onderzoeksleider Sara Saracino. “Vervolgens probeerden we aanwijzingen te vinden voor de aanwezigheid van zwarte gaten, zonder ze rechtstreeks te zien.” Het betekent dat een nabije ster het vrijwel onzichtbare zwarte gat in het piepjonge sterrenhoop als het ware ‘zichtbaar’ maakte. Het is voor het eerst dat deze detectiemethode is gebruikt om een zwart gat buiten ons Melkwegstelsel te ontdekken.

      Klein zwart gat
      Ondertussen weten we ook al wat meer over dit pas ontdekte zwarte gat. Zo heeft het ongeveer elf keer zoveel massa als onze zon, wat het best een klein zwart gat maakt. Overigens is het niet voor het eerst dat er dergelijke ‘kleine’ zwarte gaten worden aangetroffen. Eerder zijn er al exemplaren ontdekt in andere sterrenstelsels door de röntgenstraling te detecteren die zwarte gaten uitzenden wanneer ze materie opslokken. Ook kunnen ze aan het licht worden gebracht via de zwaartekrachtgolven die zwarte gaten uitzenden wanneer ze in botsing komen met elkaar of met neutronensterren. Maar dat is vrij zeldzaam. De meeste zwarte gaten van enkele stermassa’s verraden hun bestaan namelijk niet door het uitzenden van röntgenstraling of zwaartekrachtgolven. “De overgrote meerderheid kan alleen door middel van dynamica worden ontdekt,” legt onderzoeker Stefan Dreitzler uit. “Wanneer ze een gewone ster als begeleider hebben, beïnvloeden ze diens beweging op een subtiele maar detecteerbare manier, zodat we ze met geavanceerde instrumenten kunnen opsporen.”

      Nieuwe detectiemethode
      De onderzoekers hopen met hun nieuwe detectiemethode meerdere verborgen zwarte gaten in de Melkweg en in nabije sterrenstelsels aan het licht te brengen. “Het hier getoonde resultaat betreft slechts één van de gezochte misdadigers,” zegt Saracino. “Maar als je er één hebt gevonden, zit je op het goede spoor om er nog veel meer te ontdekken, die zich in andere sterrenhopen verschuilen.”

      Meer leren
      En hoe meer zwarte gaten we vinden, hoe meer we te weten kunnen komen over hoe deze raadselachtige objecten ontstaan en evolueren. Zo kunnen er in dat geval meer jonge zwarte gaten vergeleken worden met grotere, rijpere zwarte gaten in oudere sterrenhopen. Op die manier kan meer inzicht worden verkregen in de wijze waarop deze objecten ‘groeien’ door zich met sterren te voeden of met andere zwarte gaten samen te smelten. Bovendien zou het in kaart brengen van de demografie van zwarte gaten in sterrenhopen ons begrip van de oorsprong van de bronnen van zwaartekrachtgolven verbeteren. “Elke detectie die we doen zal belangrijk zijn voor ons begrip van sterrenhopen en de daarin aanwezige zwarte gaten,” aldus onderzoeker Mark Gieles.

      Met de komst van de nog in aanbouw zijnde Extremely Large Telescope, die later dit decennium operationeel zal worden, zullen astronomen nog meer verborgen zwarte gaten kunnen opsporen. “De ELT zal een revolutie teweegbrengen op dit gebied,” zegt Saracino. “Daarmee zullen we beduidend zwakkere sterren in hetzelfde beeldveld kunnen waarnemen, en ook naar zwarte gaten kunnen gaan zoeken in bolvormige sterrenhopen op veel grotere afstanden.” En wie weet wat wetenschappers dan allemaal over deze bizarre objecten zullen ontraadselen.

    • #7932
      Anna
      Sleutelbeheerder

      Mysterieuze snelle radioflitsen hinten op een object in de ruimte

      Bron: https://scientias.nl/mysterieuze-snelle-radioflitsen-hinten-op-voorspeld-maar-nog-nooit-waargenomen-object-in-de-ruimte/

      Onderzoekers hebben kosmische flitsen ontdekt op een hele verrassende plek in het heelal. En dat wijst mogelijk tevens op een hele verrassende bron.

      Sinds de eerste snelle radioflitsen in 2007 werden ontdekt, proberen astronomen al grip op deze raadselachtige verschijnselen te krijgen. De meeste ontdekte mysterieuze radioflitsen kwamen echter vaak uit zulke verre uithoeken van het heelal, dat het lastig te achterhalen was waar ze precies door veroorzaakt werden. Totdat onderzoekers eind 2020 ineens op snelle radioflitsen stuitten die uit onze eigen Melkweg leken te komen. En nu hebben onderzoekers snelle radioflitsen op een nog kortere afstand van de aarde ontdekt, wat ons weer een stap dichter bij de oplossing van het mysterie brengt.

      Snelle radioflitsen: hoe zat het ook alweer?
      Snelle radioflitsen zijn onvoorspelbare, extreem korte maar enorme uitbarstingen in de ruimte. Tijdens deze uitbarstingen komt er in korte tijd een gigantische hoeveelheid energie vrij. Elke flits duurt slechts een duizendste van een seconde. Toch zendt elke flits evenveel energie uit als de zon in een dag afgeeft. De eerste snelle radioflits werd zoals gezegd in 2007 ontdekt. Sindsdien werden er, verspreid over het universum, nog veel meer snelle radioflitsen gevonden. De meeste bevinden zich op grote afstand van de aarde in sterrenstelsels op miljarden lichtjaren afstand. Slechts enkele zijn dichterbij waargenomen.

      Astronomen traceerden de repeterende uitbarstingen met behulp van 12 radiotelescopen in het Europese VLBI-netwerk (EVN) aan de rand van het nabijgelegen spiraalvormige sterrenstelsel Messier 81 (M 81), op ongeveer 12 miljoen lichtjaar afstand van de aarde. Een verrassende ontdekking. Want het is de dichtstbijzijnde bron van snelle radioflitsen die tot nu toe is gelokaliseerd.

      Onverwacht
      Bovendien hadden de onderzoekers niet op deze plek snelle radioflitsen verwacht. De locatie kwam namelijk precies overeen met de plek waar zich een bolvormige sterrenhoop bevindt, een dicht cluster van zeer oude sterren. “Het is verbazingwekkend om snelle radioflitsen te vinden in een bolvormige sterrenhoop,” aldus onderzoeker Franz Kirsten. “Dit is een plek in de ruimte waar je alleen oude sterren vindt. Verderop in het heelal zijn snelle radioflitsen gevonden op plaatsen waar sterren veel jonger zijn.”

      Voorspeld, maar nog nooit waargenomen
      Waar de snelle radioflitsen door worden veroorzaakt? De wetenschappers vermoeden dat de flitsen afkomstig zijn van een object dat wel voorspeld, maar nog nooit eerder waargenomen is. Zo zouden de repeterende uitbarstingen te herleiden zijn naar een magnetar die is gevormd nadat een witte dwergster onder zijn eigen gewicht is ingestort.

      Magnetar
      Het vermoeden dat snelle radioflitsen veroorzaakt worden door magnetars bestaat overigens al langer. Een magnetar is een vrij zeldzame soort neutronenster: een supercompact restant van ontplofte zware sterren. Maar de magnetar die de huidige radioflitsen mogelijk heeft veroorzaakt, is vrij uniek. Veel sterren in sterrenhopen vormen dubbelsterren. Enkele naderen elkaar zo dicht dat de ene ster materiaal van de andere aantrekt. Zodra een van de witte dwergen genoeg extra massa van zijn begeleider heeft opgevangen, eindigt de ster zijn leven als een neutronenster. “Dat komt zelden voor, maar in een cluster van oude sterren is het de eenvoudigste manier om snelle radioflitsen te veroorzaken,” veronderstelt onderzoeker Mohit Bhardwaj.

      Bron van mysterieuze radiosignalen: een artistieke impressie van een magnetar in een cluster van oude sterren (in rood) dicht bij het spiraalstelsel Messier 81 (M81). Afbeelding: Daniëlle Futselaar

      Hoewel de studie ons weer een stapje dichter bij het ontrafelen van de bron van snelle radioflitsen brengt, werpt het tegelijkertijd ook weer nieuwe raadsels op.

      Flikkeren
      Tot grote verrassing van het team waren sommige waargenomen flitsen korter dan verwacht. “De flitsen flikkerden in helderheid binnen slechts enkele tientallen nanoseconden,” vertelt onderzoeker Kenzie Nimmo. “Dat betekent dat ze afkomstig moeten zijn van een minuscuul volume in de ruimte, kleiner dan een voetbalveld en misschien maar tientallen meters in doorsnee.”

      Het betekent dat er nog genoeg werk aan de winkel is om de mysterieuze en bizarre fenomenen beter te doorgronden. Toekomstige waarnemingen van de bolvormige sterrenhoop in M81 zullen bijvoorbeeld moeten uitwijzen of de bron echt een ongewone magnetar is of toch iets anders, zoals een ongewone pulsar of een zwart gat dat in een nauwe baan om een zware ster draait. “Deze snelle radioflitsen lijken ons nieuwe en onverwachte inzichten te geven in hoe sterren leven en sterven,” concludeert Nimmo. “Ze zouden ons net als supernova’s meer kunnen vertellen over de levensloop van sterren in het heelal.”

    • #8097
      Anna
      Sleutelbeheerder

      Methuselah: The oldest star in the universe

      Source: https://www.space.com/how-can-a-star-be-older-than-the-universe.html

      How can a star be older than the universe?

      The oldest star in the universe is HD140283 — or Methuselah as it’s commonly known. This Digitized Sky Survey image shows Methuselah star, located 190.1 light-years away. Astronomers refined the star’s age to about 14.3 billion years (which is older than the universe), plus or minus 800 million years. Image released March 7, 2013. (Image credit: Digitized Sky Survey (DSS), STScI/AURA, Palomar/Caltech, and UKSTU/AAO)

      In 2000, scientists looked to date what they thought was the oldest star in the universe. They made observations via the European Space Agency’s (ESA) Hipparcos satellite and estimated that HD140283 — or Methuselah as it’s commonly known — was a staggering 16 billion years old.

      Such a figure was rather baffling. After all, the age of the universe — determined from observations of the cosmic microwave background — is 13.8 billion years old, so how can a star be older than the universe?

      “It was a serious discrepancy,” says astronomer Howard Bond of Pennsylvania State University. So with that in mind, Bond and his colleagues set out to discover the truth and test the accuracy of the figure. Their conclusions were just as mind-blowing.

      Astronomers began observing Methuselah — named in reference to a biblical patriarch who is said to have died aged 969, making him the longest-lived of all the figures in the Bible — more than 100 years ago. The curious star is located some 190 light-years away from Earth in the constellation Libra and it rapidly journeys across the sky at 800,000 mph (1.3 million kilometers per hour).

      But could Methuselah really be more than two billion years older than its environment? Surely that is just not possible. Either the star was older than the universe or the universe was not as “young” as scientists thought it to be. Or maybe the dating was simply all wrong. What was it to be?

      A mystery of this magnitude could not be ignored so Bond and his colleagues attempted to unearth the truth by pouring over 11 sets of observations that had been recorded between 2003 and 2011.

      These observations had been made by the Fine Guidance Sensors of the Hubble Space Telescope, which noted the positions, distances and energy output of stars. In acquiring parallax, spectroscopy and photometry measurements, the scientists could determine a better sense of age.

      “One of the uncertainties with the age of HD 140283 was the precise distance of the star,” Bond said. “It was important to get this right because we can better determine its luminosity and, from that, its age — the brighter the intrinsic luminosity, the younger the star.

      RELATED STORIES:
      – What is the biggest star ever observed?

      – What was the Star of Bethlehem?

      – How many stars are in the universe?
      “We were looking for the parallax effect, which meant we were viewing the star six months apart to look for the shift in its position due to the orbital motion of the Earth, which tells us the distance.”

      “Another factor that was important was, of all things, the amount of oxygen in the star,” Bond said. HD 140283 had a higher than predicted oxygen-to-iron ratio and, since oxygen was not abundant in the universe for a few million years, it pointed again to a lower age for the star.

      As a result of all of this work, Bond and his collaborators estimated HD 140283’s age to be 14.46 billion years. It was a significant reduction on the 16 billion previously claimed but it was still more than the age of the universe itself.

      In that sense, it didn’t clear up the mystery and, on the face of it, simply ensured Methuselah remained a curiosity. But the scientists posed a residual uncertainty of 800 million years, which Bond said made the star’s age compatible with the age of the universe. It was a major breakthrough.

      ================ +++++++++++++++++ =====================

      Methuselah Is No Longer the Oldest Star, Study Provides Explanation (12:20)

      https://www.youtube.com/watch?v=qLbN53v8xTs

       

       

    • #8240
      Anna
      Sleutelbeheerder

      Space Engine 0.9.8.0 Trailer

      https://youtu.be/ve0Bpmx8Fk0

      Het best om full screen te bekijken – ruimte reizen simulatie

      “Space Engine isn’t a game but a free space simulation program that lets you explore the whole universe. Areas of the known universe are represented using actual astronomical data, while regions uncharted by astronomy are generated procedural. ”

      Bron: https://spaceengine.org/

    • #8258
      Jort
      Moderator

      Wanneer ik mijn computer heb na laten kijken/repareren dan ga ik misschien hun programma downloaden. Lijkt me vooral leuk voor mensen die al wat meer weten van de door de mens verkende ruimte en weten wat ze in kunnen typen om te bekijken. Hoe dan ook leuk dat het bestaat.

      • #8270
        Anna
        Sleutelbeheerder

        Vooralsnog posten ze de simulatie-impressies als Youtube-filmpjes. Gratis downloaden laten ze alleen de eerste versies. Maar, ja, beeldenreeks was al heel bijzonder om te zien.

    • #8434
      Anna
      Sleutelbeheerder

      Zo ziet een sterrenstelsel er op op verschillende golflengten uit

      Bron Scientias: https://scientias.nl/zo-ziet-een-sterrenstelsel-er-op-verschillende-golflengten-uit/

      Wij kunnen met onze eigen ogen helaas geen infrarood licht, ultraviolette straling of röntgenstraling zien. Toch bekijken wetenschappers sterrenstelsels, zwarte gaten en andere objecten wel op verschillende golflengten om meer te weten te komen over deze mysterieuze objecten.

      De ruimtefoto van de week is een mozaïek van sterrenstelsel M101. Het Windmolenstelsel is een spiraalvormig sterrenstelsel met een diameter van 170.000 lichtjaar. Daarmee is dit sterrenstelsel twee keer breder dan onze Melkweg. Het sterrenstelsel is in 2009 gefotografeerd door een drietal ruimtetelescopen, namelijk Chandra (in röntgen), Hubble (zichtbaar en ultraviolet) en Spitzer (infrarood). Laten we de verschillende lagen eens uit elkaar halen om te zien wat er allemaal te zien is.

      Eerst Chandra…
      De onderstaande foto is gemaakt door de Chandra ruimtetelescoop. Deze telescoop heeft vier paraboolvormige spiegels. De röntgenstralen van objecten als zwarte gaten en neutronensterren vallen via deze spiegels op de spectrometers. De witte punten op de foto hierboven zijn röntgenbronnen, zoals de restanten van geëxplodeerde sterren of gas dat rond sterren op elkaar botst. De roze en blauwe wolken zijn extreem warme gaswolken en clusters met massieve sterren.

      …dan Spitzer…
      Op de infraroodfoto van Spitzer zien we donkere stofwolken (groen/geel) waarin nieuwe sterren geboren worden. Stof dat verwarmd wordt door hete, jonge sterren kleurt rood. De andere honderden miljarden sterren in M101 zijn minder prominent aanwezig op de foto en vormen samen een blauwe gloed op onderstaande foto.

      …en dan Hubble
      Dan blijft er nog één foto over en dat is het sterrenstelsel M101 in zichtbaar licht. De blauwe wolken zijn gebieden waar nieuwe sterren worden geboren. De gele kern bestaat voornamelijk uit oude sterren. Dan blijven er donkerbruine stofbanden over. Dit zijn koude, dichte gebieden met interstellaire wolken. Deze kunnen in elkaar storten, waarna er nieuwe sterren ontstaan.

      Een prachtige eindresultaat
      Leggen we de drie verschillende foto’s nu op elkaar, dan krijgen we het onderstaande beeld:

    • #8675
      Anna
      Sleutelbeheerder

      Melkweg en Andromeda sterrenstelsels naderen elkaar en zullen later samen 1 grote sterrenstelsel kunnen worden

      Crash of the Titans: Hubble’s Universe Unfiltered  https://www.youtube.com/watch?v=r8YQsFZyGzw  (20:23)

    • #9213
      Anna
      Sleutelbeheerder

      SPACE ENGINE – From Andromeda to Earth (vluchtsimulator 🙂

      https://www.youtube.com/watch?v=Nt8z9uAFOD0

    • #9347
      Anna
      Sleutelbeheerder

      Extremely Rare Stellar Object Pulsating at 528 Hz Found In The Milky Way

      A very rare type of Pulsar in our galaxy and an example of collaboration across the borders – Anton Petrov

      https://www.youtube.com/watch?v=bFYSHQhJsl8  (10:53)

       

    • #9351
      Anna
      Sleutelbeheerder

      Alpha Centauri. What Does the Closest Stellar System Conceal?

      Video: https://www.youtube.com/watch?v=XKbQuNF0zPo  (12:32)

      Hoeveel “zonnen” zijn er bij Alpha Centauri, wat betekent “Proxima Centauri”, welke planeten zijn nu waarneembaar met huidige telescopen?

Weergave van 10 reactie threads
  • Je moet ingelogd zijn om een antwoord op dit onderwerp te kunnen geven.

Home Tijdlijnen (forum) Aarde, Natuur Ruimte, kosmos, sterrenstelsels…