Quantum Fysica en de volgorde van oorzaak en gevolg

Home Tijdlijnen (forum) Quantum sciences Quantum Fysica en de volgorde van oorzaak en gevolg

  • Dit onderwerp bevat 0 reacties, 1 deelnemer, en is laatst geüpdatet op 22 mei 2022 at 21:56 door Anna.
Weergave van 0 reactie threads
  • Auteur
    Berichten
    • #8930
      Anna
      Sleutelbeheerder

      Quantum Fysica en de volgorde van oorzaak en gevolg

      Theoretisch zou Einsteins “spookachtige actie op afstand” een bewijs kunnen zijn van retrocausaliteit. Technisch gezien kan één deeltje twee reeksen van gebeurtenissen tegelijkertijd ervaren, waardoor het onmogelijk is om te bepalen welke zich voor de andere heeft afgespeeld.

      Dit moment is moeilijk te begrijpen, omdat we eraan gewend zijn dat alles in het universum geordend is en dat elke gebeurtenis de volgende voorafgaat, volgens de wet van oorzaak en gevolg. Maar de zaken worden veel gecompliceerder als we ons wenden tot de fundamentele eigenschap van de kwantummechanica, wat inhoudt dat de werkelijkheid slechts een verzameling waarschijnlijkheden is die wacht om te worden gemeten. …

      ~~~ ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~  ~~~~~

      Deze kwantumtheorie voorspelt dat de toekomst het verleden zou kunnen beïnvloeden

      Bron: https://www.sciencealert.com/quantum-physics-theory-predicts-future-might-influence-the-past-retrocausality

      Een van de vreemdere aspecten van de kwantummechanica zou kunnen worden verklaard door een even vreemd idee – dat oorzakelijk verband zowel achteruit in de tijd als vooruit kan lopen.

      Wat Einstein ‘spookachtige’ actie op afstand noemde, zou in theorie een bewijs kunnen zijn van retrocausaliteit, wat het deeltjesequivalent is van dat je vandaag buikpijn krijgt dankzij de slechte lunch van morgen.

      Een paar natuurkundigen uit de VS en Canada hebben enkele basisaannames in de kwantumtheorie onder de loep genomen en besloten, tenzij we ontdekten dat de tijd echt alleen in één richting liep, metingen aan een deeltje zowel terug in de tijd als vooruit konden echoën.

      We weten allemaal dat kwantummechanica raar is. En een deel van die gekheid komt neer op het feit dat deeltjes op een fundamenteel niveau zich niet gedragen als stevige biljartballen die over een tafel rollen, maar eerder als een wazige wolk van mogelijkheden die zich door de kamer verplaatsen.

      Deze wazige wolk komt scherp in beeld wanneer we deeltjes proberen te meten, wat betekent dat we alleen een witte bal een zwarte in het hoeknetje kunnen zien raken, en nooit ontelbare witte ballen die zwarte ballen in elke net slaan.

      Er is een discussie onder natuurkundigen over de vraag of die wolk van misschien iets echts vertegenwoordigt, of dat het gewoon een handige weergave is.

      Een fysicus met de naam Huw Price beweerde in 2012 dat als de vreemde waarschijnlijkheden achter kwantumtoestanden iets reëels weerspiegelen, en als niets de tijd tot één richting beperkt, de zwarte bal in die wolk van waarschijnlijkheden theoretisch uit de zak zou kunnen rollen en de witte bal aantikken.

      “Critici beweren dat er volledige tijdsymmetrie is in de klassieke natuurkunde, en toch geen duidelijke retrocausaliteit. Waarom zou de kwantumwereld anders zijn?” Price schreef, de gedachten van de meeste natuurkundigen parafraserend.

      Matthew S. Leifer van de Chapman University in Californië en Matthew F. Pusey van het Perimeter Institute for Theoretical Physics in Ontario vroegen zich ook af of de kwantumwereld er misschien anders uitziet als het om tijd gaat.

      Het paar wisselde enkele aannames van Price uit en paste hun nieuwe model toe op iets dat Bell’s theorema wordt genoemd, wat een groot probleem is in deze hele spookachtige actie op afstand.

      John Stewart Bell zei dat de rare dingen die gebeuren in de kwantummechanica nooit kunnen worden verklaard door acties die in de directe nabijheid plaatsvinden. Het is alsof niets ervoor zorgt dat de veelheid aan biljartballen zulke gevarieerde wegen inslaat. Op een fundamenteel niveau is het universum willekeurig.

      Maar hoe zit het met acties die ergens anders plaatsvinden… of ergens anders in tijd? Kan iets ver weg die wolk beïnvloeden zonder hem aan te raken, op een manier die Einstein ‘spookachtig’ noemde?

      Als twee deeltjes op een bepaald punt in de ruimte zijn verbonden, bepaalt het meten van een eigenschap van een van hen onmiddellijk de waarde voor de andere, ongeacht waar in het heelal het naartoe is gegaan.

      Deze ‘verstrengeling’ is keer op keer getest in het licht van de stelling van Bell, mazen in de wet dichten die zouden kunnen aantonen dat ze op de een of andere manier echt op lokaal niveau interageren, ongeacht wat een afstand lijkt te zijn.

      Zoals je zou kunnen raden, lijkt het universum nog steeds behoorlijk spookachtig.

      Maar als causaliteit achteruit zou lopen, zou dit betekenen dat een deeltje de actie van zijn meting terug in de tijd zou kunnen brengen naar het moment waarop het verstrikt was geraakt, waardoor zijn partner werd beïnvloed. Geen sneller-dan-lichtberichten nodig.

      Dat is de hypothese die Leifer en Pusey aannamen.

      “Er is een kleine groep natuurkundigen en filosofen die denken dat dit idee het nastreven waard is”, vertelde Leifer aan Lisa Zyga op Phys.org.

      Door een paar basisveronderstellingen te herformuleren, ontwikkelden de onderzoekers een model op basis van de stelling van Bell waarbij ruimte werd verwisseld voor tijd. Volgens hun berekening komen we, tenzij we kunnen aantonen waarom de tijd altijd vooruit moet tikken, op een aantal tegenstrijdigheden.

      Onnodig te zeggen dat het idee van retrocausaliteit een marginaal idee is.

      “Er is, voor zover ik weet, geen algemeen aanvaarde interpretatie van de kwantumtheorie die de hele theorie herstelt en dit idee aanneemt. Het is op dit moment meer een idee voor een interpretatie, dus ik denk dat andere natuurkundigen terecht sceptisch zijn, en het is aan ons om het idee uit te werken.”

      Houd er rekening mee dat dit soort achterwaartse tijdreizen niet het soort is waarmee je terug in de tijd kunt gaan en het heden bewust kunt veranderen, helaas. Toekomstige wetenschappers zullen ook niet in staat zijn om lotnummers te coderen in verstrengelde elektronen en ze terug te sturen naar hun jongere zelf.

      Hoe dan ook, het idee van iets dat terug in de tijd druppelt, is misschien niet aantrekkelijk, maar laten we eerlijk zijn, als het gaat om verschijnselen als verstrengeling, zal bijna elke verklaring ronduit krankzinnig klinken.

      Dit onderzoek is gepubliceerd in Proceedings of The Royal Society A.

      Een versie van dit artikel is voor het eerst gepubliceerd in juli 2017.

      ——————

      This Quantum Theory Predicts That The Future Might Be Influencing The Past

      MIKE MCRAE

      Source: https://www.sciencealert.com/quantum-physics-theory-predicts-future-might-influence-the-past-retrocausality

      One of the weirder aspects of quantum mechanics could be explained by an equally weird idea – that causation can run backwards in time as well as forwards.

      What Einstein called “spooky” action at a distance could theoretically be evidence of retrocausality, which is the particle equivalent of you getting a stomach ache today thanks to tomorrow’s bad lunch.

      A pair of physicists from the US and Canada took a closer look at some basic assumptions in quantum theory and decided unless we discovered time necessarily ran one way, measurements made to a particle could echo back in time as well as forward.

      We all know quantum mechanics is weird. And part of that weirdness comes down to the fact that at a fundamental level, particles don’t act like solid billiard balls rolling down a table, but rather like a blurry cloud of possibilities shifting around the room.

      This blurry cloud comes into sharp focus when we try to measure particles, meaning we can only ever see a white ball hitting a black one into the corner pocket, and never countless white balls hitting black balls into every pocket.

      There is an argument among physicists over whether that cloud of maybes represents something real, or if it’s just a convenient representation.

      A physicist by the name of Huw Price claimed back in 2012 that if the strange probabilities behind quantum states reflect something real, and if nothing restricts time to one direction, the black ball in that cloud of maybes could theoretically roll out of the pocket and knock the white ball.

      “Critics object that there is complete time-symmetry in classical physics, and yet no apparent retrocausality. Why should the quantum world be any different?” Price wrote, paraphrasing the thoughts of most physicists.

      Matthew S. Leifer from Chapman University in California and Matthew F. Pusey from the Perimeter Institute for Theoretical Physics in Ontario also wondered if the quantum world might be different when it comes to time.

      The pair exchanged some of Price’s assumptions and applied their new model to something called Bell’s theorem, which is a big deal in this whole spooky action at a distance business.

      John Stewart Bell said that the weird things that happen in quantum mechanics can’t ever be explained by actions taking place nearby. It’s as if nothing is causing the multitude of billiard balls to take such varied paths. At a fundamental level, the Universe is random.

      But what about actions taking place somewhere else… or somewhen else? Can something far away influence that cloud without touching it, in a way that Einstein called “spooky”?

      If two particles are connected in space at some point, measuring a property of one of them instantly sets the value for the other, no matter where in the Universe it has moved to.

      This ‘entanglement’ has been tested over and over again in light of Bell’s theorem, plugging loopholes that might show they are really interacting on a local level in some way, in spite of what seems to be a distance.

      As you might guess, the Universe still seems pretty spooky.

      But if causality ran backwards, it would mean a particle could carry the action of its measurement back in time to when it was entangled, affecting its partner. No faster-than-light messages needed.

      That’s the hypothesis Leifer and Pusey were going by.

      “There is a small group of physicists and philosophers that think this idea is worth pursuing,” Leifer told Lisa Zyga at Phys.org.

      By reformulating a few basic assumptions, the researchers developed a model based on Bell’s theorem where space was swapped for time. By their reckoning, unless we can show why time must always tick forward, we run into some contradictions.

      Needless to say, the idea of retrocausality is a fringe idea.

      “There is not, to my knowledge, a generally agreed upon interpretation of quantum theory that recovers the whole theory and exploits this idea. It is more of an idea for an interpretation at the moment, so I think that other physicists are rightly sceptical, and the onus is on us to flesh out the idea.”

      Now keep in mind, this kind of backwards time travel isn’t the sort that would allow you to go back in time and consciously change the present, sorry to say. Future scientists also won’t be able to encode lottery numbers into entangled electrons and mail them back to their younger selves.

      In any case, the idea of anything trickling backwards in time might not be an appealing one, but let’s face it, when it comes to phenomena like entanglement, nearly any explanation is going to sound downright insane.

      This research was published in Proceedings of The Royal Society A.

      A version of this article was first published in July 2017.

Weergave van 0 reactie threads
  • Je moet ingelogd zijn om een antwoord op dit onderwerp te kunnen geven.

Home Tijdlijnen (forum) Quantum sciences Quantum Fysica en de volgorde van oorzaak en gevolg