Met lede ogen acteren

Home Tijdlijnen (forum) Bewustzijn Met lede ogen acteren

Weergave van 8 reactie threads
  • Auteur
    Berichten
    • #1634
      Kim Verhoef
      @kimverbron

      Herkennen jullie dat ook, dat je soms met lede ogen kijkt naar je naasten (familie en vrienden) die zich totaal verliezen in de scripten en programma’s? Dat het soms lijkt dat ze het doorkrijgen en dan ineens, PATS!, weg is het weer en volgen ze het geprogrammeerde pad van overleving.

      De kleine hints die je soms geeft komen niet meer aan en je ziet met lede ogen het complete vechten en overleven ontstaan, wetende hoe alles in elkaar zit.

      Ik vind het erg lastig om daar neutraal naar te kijken en het te laten. Dat reddersscript in mij is echt verdomde hardnekkig 🙄…. Of is dat wel het reddersscript? Ik weet dat ik het alleen maar kan schouwen en dat doe ik dan ook, maar heb niet het idee dat het wat doet…

      Het betreft nu een vriendin die veel heeft los gelaten en het leek erop dat er openingen ontstonden, wat me blij maakte. Blij voor haar omdat ze vaak tegen overspannenheid aan zit door alles wat ze “moet” van zichzelf. En ja, je wordt er ook blij van als het erop lijkt dat iemand zijn oorsprong gaat achterhalen..

      Ze verloor haar huis en baan en is zo krachtig dat ze daardoor veel heeft kunnen accepteren en loslaten. Maar nu heeft ze weer een behoorlijk pittige baan van 40 uur aangenomen want ze wilt perse een vrijstaand huis.  Het lukt me niet om enthousiast te zijn voor haar, ik acteer mijn enthousiasme.. En dat voelt ook totaal niet goed… Haar uitleggen hoe het zit komt niet binnen want ze is iemand van de evolutietheorie en het darwinisme en dan verzand je in onzinnige discussies wat geen zin heeft.

      Anyway, dit is een voorbeeld maar ik krijg gewoon steeds meer moeite met praten in/over programma’s.. Vind het zo zinloos.. Heb ook weinig te melden aan mensen die niet weten of willen weten hoe het in elkaar zit.

      Ben ik daarin de enige?

    • #1635
      wilminne
      @wilminne

      Uiteraard herken ik dit euvel ook, alleen probeer ik het altijd om te draaien, namelijk door op zoek te gaan in mijn eigen ‘verleden’ en me te her-inneren, hoe ik mij vroeger voelde wanneer iemand mij dingen vertelde waar ik totaal niets van wist, en waar ik op dat moment ook totaal geen interesse in had. Dit kwam sowieso voort uit het gegeven dat ik druk bezig was om te overleven, in plaats van Leven. Elke mens heeft een eigen interesse-wereld, en niets  daarbuiten kan ons worden ‘aangesmeerd’ zolang wij daar nog niet aan toe zijn. Je wereldbeeld heeft gewoonweg die ‘ruimte’ nog niet. Ikzelf was in mijn jonge jaren ook echt gewoon niet toe zijn aan bepaalde informatie.

      Ik herinner mij uit die tijd iemand die het alleen maar over voetbal had, en die viel dus meteen uit mijn vriendenkring. Ik kende iemand anders, die het alleen maar over computers had, dus die viel ook meteen buiten mijn referentiekader van wat ik normaal achtte. Andersom had ik het op mijn beurt vooral over hippe kleding en popmuziek en, toen ik mijn kind kreeg, voornamelijk over dat kind, en toen ik mijn eerste prille stappen waagde op het ‘bevrijdende pad’ viel ik daardoor meteen af bij andere mensen, omdat ze op hun beurt helemaal niets meer konden met mijn nieuw verworven belevingswereld. Zij dachten absoluut dat ik krankzinnig geworden was.

      Als kind  zijn we gek op onze rolschaatsen en ons springtouw, en niemand had ons dat toentertijd af moeten nemen, want we zouden er hels van geworden zijn. En toch zijn die rolschaatsen en die step vanzelf uit ons leven verdwenen, gewoonweg omdat we ons door onze pubertijd onze horizon begonnen te verleggen. Niemand hoefde ons te dwingen om ons speelgoed achter ons te laten. Het ging vanzelf, omdat dit nu eenmaal zo werkt. Wij kunnen onmogelijk van een kleuter verwachten dat hij zich verdiept in hogere wiskunde. Dus komt het er vooral op aan, dat wijzelf – door ons groeiende begripsvermogen – steeds meer in staat zullen zijn, om te accepteren dat een kleuter hier niets aan kan doen en beseffen we ook dat dit later wel zal komen. Het is voor ons dus vooral een (soms vrij irritante) oefening in het niet (ver)oordelen van de momentele ‘staat van zijn’ van onze Mede-Mens, het is niet anders. Acteren hoeven we dus niet, maar begrip leren opbrengen wel….

      • Deze reactie is gewijzigd 2 jaren geleden door wilminne.
    • #1638
      Kim Verhoef
      @kimverbron

      Dat omdraaien doe ik ook, maar ook door me in te leven in de ander. In de belevingswereld van de ander. En dan heb ik zeker begrip voor de weg die bewandeld wordt. Als ik geen ander wereldbeeld zou hebben had ik hetzelfde gedaan, plus dat ik destijds ook zo leefde, al heb ik wel altijd een open mind gehad voor het diepere van het leven. Ik was altijd wel in meer of mindere mate dingen aan het onderzoeken.

      Nu ik weet dat het compleet anders is en ik mijn leven leid vanuit dat weten, vind ik het moeilijk om mee te gaan in de stroom van de onwetenden.

      Mijn leven en visie is zo compleet omgedraaid, zo 180 graden anders… Het voelt voor mij als acteren nu, om discussies maar te vermijden.

      Dan kom je automatisch op het volgende punt; is die vriendschap dan nog wel voedend? Op het vriendschappelijke vlak wel, maar de diepere zaken van het leven kan ik niet delen en dat mis ik dan toch.

      Ik kan prima een avondje vol in het programma stappen hoor, maar dat voelt zo schizofreen. Alsof ik hen voor de gek houd. En ook voelt het niet goed omdat ik daarmee de matrix bevestig. Maar ja, dat is dan weer dogmatisch misschien?

      • Deze reactie is gewijzigd 2 jaren geleden door Kim Verhoef.
    • #1642
      wilminne
      @wilminne

      Is het toneel spelen, wanneer je tegen een kind zegt, dat het al goed rekenen kan? Je past je gewoon aan het bewustzijnsniveau van die ander aan. Dat is naar mijn idee meer het meebewegen met dat spel van de ander,  die dat nu eenmaal op deze manier ‘speelt’. Als een van mijn kleindochters heel erg blij is met een (in mijn ogen) spuuglelijke jurk, dan deel ik mee in haar blijdschap. Die jurk speelt daarbij dan in feite geen enkele rol meer, maar haar intense vreugde doet dat wel. Ik denk dat het gewoon een kwestie van wennen is. Martijn past zich in principe ook aan ons momentele niveau aan. Hij zegt echt niet altijd hoe hij er zelf precies over denkt. Dat doet hij niet om ons voor de gek te houden, maar juist uit liefde voor zijn medemens, omdat hij begrijpt, dat zij uiteindelijk ‘meer zullen zien’ dan waar zij op dit moment toe in staat zijn…

    • #1652
      Kim Verhoef
      @kimverbron

      Toch voelt het anders. Martijn komt niet voor de gezelligheid, die komt niet gezellig een wijntje drinken, zijn nieuwe BMW showen en vertellen over zijn nieuwe baan waar hij een leidinggevende functie heeft. Die heeft mensen om zich heen die alles willen weten en hun leven willen aanpassen, die gaan volledig voor datgene wat o.a. Martijn verteld. Hij past zich dan wel aan, maar dat is meer om de mensen te bereiken dan dat hij zichzelf naar achteren schuift om discussie maar te vermijden.

    • #1654
      wilminne
      @wilminne

      Maar ook wij maken ons nog druk over zaken, die in wezen geen zin hebben. En ook wij houden ons regelmatig nog bezig met futiliteiten, waarvan Martijn ziet, dat wij er op dat moment nog niet anders naar kunnen kijken, terwijl het voor hem juist overduidelijk is, wat er werkelijk speelt. Vele mensen hebben evenzovele agenda’s, en hij vraagt zich niet voor niets soms af of er zich onder ons misschien (bewuste of onbewuste) soldaten van ar-chon bevinden. En het komt mij voor, dat hij zich er ondanks dat niet druk over maakt wanneer hij bij ons nog bepaalde ’tekortkomingen’ waarneemt. Degenen, die aan de top van de berg staan hebben nu eenmaal een grotere overview vergeleken met degenen die onderaan het dal, misschien nog maar net zijn begonnen aan hun reis naar boven (of dat nou – voor anderen – al enigszins zichtbaar is…of niet.) Martijn voelt zoveel liefde voor IEDEREEN (zijn eigen woorden…) dat hij er geen waardeoordeel aan hangt. En dát is precies waar het bij ons doorgaans nog iets teveel aan schort. En juist daardoor hebben we dan te dealen met ’t gevoel dat we innerlijk in een spagaat liggen: “Waarachtige spiritualiteit in de Mens kent geen voorkeur”.

    • #1659
      Kim Verhoef
      @kimverbron

      Het is ook geen waardeoordeel 😉 en heeft niet met voorkeuren te maken.  Ik heb gewoon moeite met het me (soms) anders voordoen en mijn mond houden. Ik houd van mijn vriendin, maar ik kan niet delen, doen en zeggen hoe ik werkelijk in het leven sta omdat dat discussies tot gevolg heeft. Zo ook niet in mijn werk. Ik heb gewoon moeite met de schijn ophouden.

      Dat is geen oordeel naar de ander toe. Zij moeten doen waarvan zij denken dat ze het juiste doen. Dat ze niet beter weten neem ik ze absoluut niet kwalijk.

      Een voorbeeld; Als je samen bent en er wordt gesproken over hoe de wereld er nu voor staat, kan ik mijn weten wel delen over bijvoorbeeld galactische oorlogen of archonten, maar dat stuit op weerstand want er wordt niet geloofd in buitenaards leven en wat Archon is weten ze niet. Dus ik houd mijn mond want ik ga niet mee in het verhaal binnen de matrix, politiek etc. Snap je?

    • #1675
      wilminne
      @wilminne

      Ja, ik begrijp wat je bedoelt, Kim. En als jij ook snapt wat ik bedoel, dan hebben we samen toch weer een redelijk breed beeld neergezet in verhouding  tot alle verschillende lagen waartussen we ons kunnen bewegen ten opzichte van onze communicatie met anderen.

    • #1677
      Kim Verhoef
      @kimverbron

      Precies! 😀

Weergave van 8 reactie threads
  • Je moet ingelogd zijn om een antwoord op dit onderwerp te kunnen geven.

Home Tijdlijnen (forum) Bewustzijn Met lede ogen acteren