De spirituele crisis van een leraar

(een blog over lesgeven door Jennifer Hurley)

De paradox van mijn leven als leraar is dat ik het gevoel heb dat dit werk me doodt, maar ik hou ook obsessief van dit werk, met een soort waanzin. Ik droom over lesgeven, en in mijn dromen ben ik soms een betere leraar dan in het echte leven.

De paradox is ook dat ik nog nooit zo goed ben geweest in lesgeven als nu, en toch brengt mijn toewijding aan het werk mijn toekomst erin in gevaar. Ik ben zo door en door uitgeput en diepbedroefd: door het systeem en zijn onzinpraat over normen en beoordeling, en door de samenleving die onze studenten verslaafd heeft gemaakt aan apparaten en ze vervolgens heeft verlaten.

Lesgeven begon voor mij niet als een spirituele oefening, maar het is er een geworden, en nu is dit de enige reden waarom ik lesgeef. Ik geef les om studenten te helpen hun ware zelf te ontdekken en om dat zelf vollediger in de wereld te brengen. We oefenen dit door te lezen, diepe contemplatie, discussie en de creatieve handeling van “het op schrift zetten” van ideeën. Dit werk vereist openheid en moed, en mijn studenten hebben beide. Ze willen hun geest dieper leren kennen. Ze zijn bereid om naar de mening van anderen te luisteren. Ze hunkeren wanhopig naar een educatieve ervaring die hen als hele mensen ziet.

En toch is het onderwijssysteem in de kern onmenselijk. Als docenten wordt ons gevraagd om grote aantallen studenten te beoordelen alsof ze vee zijn; het wordt als een zwakte gezien als we te veel betrokken raken of toestaan dat emoties onze ‘beoordelingen’ verstoren. Als studenten wordt ons gevraagd een overvloed aan losstaande taken uit te voeren, waarvan sommige alleen bestaan om een bureaucratisch idee van wat leren is te vervullen. Het systeem behandelt rubrieken eigenlijk alsof ze feedback vormen, en dat moet ook, want welke leraar heeft tijd om met elk van zijn leerlingen een echt gesprek aan te gaan?

Er zijn talloze bronnen over ‘formatieve beoordelingen’, talloze technologische hulpmiddelen, talloze webinars en hoog geprijsde workshops voor professionele ontwikkeling, maar niemand beantwoordt de essentiële vragen: waar doen we dit allemaal voor? Waarom is onderwijs belangrijk, in een wereld waar alles kan worden gegoogeld? Wat voor mensen zijn wij? En op wat voor wereld bereiden we onze studenten voor?

Een andere paradox vertroebelt de wateren: onderwijs zou ons capabeler moeten maken, maar kan een geschoold persoon echt omgaan met de wereld waarin we leven, een wereld van geweld, onwaarheid, lafheid en afleiding? Een deel van mij vraagt zich af of we onze studenten echt willen onderwijzen, of dat we er de voorkeur aan geven om gewoon door de bewegingen te gaan en nooit echt de sluier op te trekken. We sturen ‘inhoud’ naar onze studenten, testen ze erop en doen dan alsof het allemaal iets belangrijks betekent.

En toch verschijnt de aanwezigheid van goddelijke liefde elke dag in mijn klaslokaal, uitgenodigd door onze openingsmeditatie. Ik kan voelen hoe dingen in de kamer veranderen als we stil zijn. Ik heb soms het gevoel dat het enige goede dat ik als leraar doe, is om die korte momenten van stilte te bewaren, waarin we onze eigen waarheid kunnen horen die ons leidt, als we luisteren.

Bron: Teaching With Trust  https://professorhurley.com/


Image: foto met het gedicht “De Hemelse wind” (Muurhuizen, Amsersfoort)

De Hemelse wind

De hemelse wind
waait over de aardbol
en kust de aarde
wakker

alles wordt klank
de tak het dode blad
gras en water
ze spreken


A Teacher’s Spiritual Crisis

(from a blog about teaching by Jennifer Hurley)

The paradox of my life as a teacher is that I feel this work is killing me, yet I also love this work obsessively, with a kind of madness. I dream about teaching, and in my dreams I am sometimes a better teacher than I am in real life.

The paradox, too, is that I have never been better at teaching as I am now, yet my devotion to the work imperils my future in it. I am so thoroughly exhausted and heartbroken: at the system and its nonsense talk of standards and assessment, and at the society that has addicted our students to devices and then abandoned them.

Teaching did not start out for me as a spiritual practice, but it has become one, and now, this is the only reason I teach. I teach in order to help students discover their truest selves and to bring those selves more fully into the world. We practice this through reading, deep contemplation, discussion, and the creative act of putting ideas into writing. This work requires openness and courage, and my students have both. They want to know their minds more deeply. They are willing to listen to others’ perspectives. They desperately crave an educational experience that sees them as whole humans.

And yet the education system is at its core dehumanizing. As teachers we’re asked to evaluate large numbers of students as if they were cattle; it’s seen as a weakness if we get too involved or allow emotions to interfere with our “assessments.” As students we’re asked to complete a plethora of disconnected tasks, some of which exist only to fulfill a bureaucratic notion of what learning is. The system actually treats rubrics as if they constitute feedback, and it has to, because what teacher has time to engage with each of their students in true conversation?

There are countless resources on “formative assessments,” countless technological tools, countless webinars and highly priced professional development workshops, but no one is answering the essential questions: What are we doing all of this for? Why is education important, in a world where everything can be Googled? What kind of people do we be? And what kind of world are we preparing our students for?

Another paradox muddies the waters: Education is supposed to make us more capable, but can an educated person truly cope with the world we are living in, a world of violence, untruth, cowardice, and distraction? Part of me wonders if we really want to educate our students, or whether we prefer just to go through the motions, never really pulling back the veil. We transmit “content” to our students, test them on it, and then pretend that it all means something important.

And yet the presence of divine love shows up every day in my classroom, invited in by our opening meditation. I can feel how things shift in the room when we are quiet. I sometimes feel that the only good thing I do as a teacher is to preserve those brief moments of quiet, where we can hear our own truth guiding us, if we listen.

Source: Teaching With Trust https://professorhurley.com/


Een wereldwijde, planetaire gemeenschap worden: onze relatie met de Aarde herzien

(door Ilchi Lee, uit het boek “Change: Realizing Your Greatest Potential”.)

Tot nu toe hebben wij mensen onszelf geplaatst – en gevierd! – als de laatste scheidsrechter van alle levende wezens op Aarde, en organiseerde onze wereld dienovereenkomstig. We hebben onze relatie met anderen, en met de Aarde, gebaseerd op de veronderstelling dat we afzonderlijke individuen zijn, in oorlog met elkaar en de wereld, overlevend door onophoudelijke concurrentie, onze waardestandaard afhankelijk van steeds veranderende trends, grillen, manipulaties, en zelfs persoonlijke emoties en stemmingen. Dit zijn de beperkingen van ons waardesysteem. Dat is het leven dat we vandaag leiden.


Als mensen te subjectief en te vol van zichzelf zijn om objectieve universele waarden te beoordelen, hoe zit het dan met de wetenschappen, waarvan lang werd gedacht dat ze objectief waren? Of religies? Of zelfs politiek?

Relatief gezien kan de wetenschap betrouwbare maatstaven bieden om de waarheid in fysieke, materiële zin te verifiëren, maar universele waarden zijn niet haar sterkste kant. Door de geschiedenis van de wetenschap te bestuderen weten we, dat wetenschap, net als andere kennissystemen, niet vrij is van vooringenomenheid. En de waarheden van de wetenschap zijn een steeds veranderende, steeds evoluerende hoeveelheid informatie en kennis. Wat de ene generatie voor waar houdt, wordt ontkracht en achterhaald door nieuwe ontdekkingen naarmate we van gedeeltelijke kennis overgaan op meer volledige kennis. Elke wetenschapper zal de eerste zijn om toe te geven dat ondanks de enorm grote vooruitgang die we hebben geboekt in het begrijpen van ons Universum, onze kennis verre van volledig is.

Religies, aan de andere kant, beweren de eeuwige waarheid te onthullen. Maar, zoals we allemaal weten, lijkt elke religie, en de god of goden die ze eerbiedigt, valide en krachtdragend te zijn alleen voor een bepaalde natie of volk, niet voor iedereen, ondanks aanspraken op universaliteit en absolute autoriteit. We hebben nog geen enkele vertegenwoordigende god van de Aarde, of een religieus geschrift of gedragscode die door alle volkeren en culturen wordt geaccepteerd.

Hoe zit het met de concepten van rechtvaardigheid en vrijheid, waarvan het nastreven wordt geprezen als een universele menselijke eigenschap? Wat we in de wereld zien, is dat het ene gevoel van vrijheid tegen het andere vecht en het ene gevoel van rechtvaardigheid het andere treft. Dit komt omdat zelfs vrijheid en rechtvaardigheid onderhevig zijn aan de interpretatie van een bepaalde groep of volk. Wat in de ene cultuur de ‘vrijheid’ is is voor de andere de “teugelloosheid”, en de ‘rechtvaardigheid’ van de ene cultuur kan hard en wreed lijken wanneer ze vanuit een ander cultureel standpunt wordt bekeken.

Zo zien we een wereld vol verwarde en tegenstrijdige waarden, ideologieën en dogma’s die onenigheid, conflicten en zelfs geweld en oorlog veroorzaken, allemaal vanwege de verschillend gekleurde lenzen die door verschillende groepen worden gedragen. Kortom, alles, inclusief de zelfverklaarde universele waarheden van natuurwetenschappen, religies en politiek, zit gevangen in de kooi van een bevooroordeeld waardesysteem, geconditioneerd door onze lang gedragen gekleurde lenzen. We hebben een grotere visie nodig.

Hoeveel tijd kostte het mensen, afstammelingen van apen met een geavanceerd intellectueel potentieel, om vooruitgang te boeken vanaf hun eerste verschijning op Aarde en zich te verwonderen over de mysteries van de sterren, maan en zon, om te beseffen dat ze niet in het middelpunt stonden van de kosmos? In het begin was het waarschijnlijk vernederend en angstaanjagend om het idee los te laten dat het Universum om hen draaide. Nu wordt dit begrip gezien als bewijs voor de volwassenheid van het menselijk bewustzijn.


Het is tijd om opnieuw bewijs te leveren voor onze voortdurende groei. We hebben nog één copernicaanse revolutie nodig. Om zo’n revolutie te doormaken, moeten we onze relatie met de Aarde heroverwegen. Gewoonlijk noemen we alles waar we betrekking op hebben ‘van ons’ alsof we eigenaar zijn van het object. Planeet Aarde is geen uitzondering. Met onze mentaliteit lijkt het erop dat we geloven dat we het recht hebben om de planeet te gebruiken zoals we willen. Hebben we überhaupt de mogelijkheid om de planeet te beschermen, laat staan het recht om haar te gebruiken? Als in de relatie tussen een deel en het geheel een deel voortdurend probeert het geheel op disharmonische wijze te beheersen, zal het uit het geheel worden verwijderd voordat het het geheel vernietigt. Dit is herhaaldelijk gebeurd in de geschiedenis van deze planeet.

Als we de 13,7 miljard jaar durende geschiedenis van deze planeet terugschalen naar 14 jaar, duurt de menselijke beschaving slechts 3 minuten en de moderne tijd slechts 6 seconden. Sommige soorten, zoals dinosaurussen, waren onvergelijkbaar veel langer dominant dan mensen. De grootste erfenis van de dinosaurussen voor alle andere soorten, vooral voor zoogdieren, was hun dood, want door te sterven openden ze een nieuwe fase van evolutionaire drang naar biologische diversiteit die ze 160 miljoen jaar lang tegenhielden, wat meer dan 50 keer langer is dan de hele evolutionaire geschiedenis van de menselijke soort. Als we onze relatie tot deze planeet in een breed en lang perspectief zien, is één ding heel duidelijk: we horen bij deze planeet, niet andersom, en de enige manier waarop we onszelf kunnen beschermen en gedijen, is door te leren leven met het geheel in harmonie.

Als we onze relatie tot deze planeet in een breed en lang perspectief zien, is één ding heel duidelijk: we horen bij deze planeet, niet andersom, en de enige manier waarop we onszelf kunnen beschermen en gedijen, is door te leren leven met het geheel in harmonie.


We maken deel uit van de enorme cirkel van leven die deze planeet bewoont. In het centrum of de basis van deze levenscirkel staat de Aarde. De centrale waardestandaard voor alle levensvormen hier op Aarde zou de Aarde zelf moeten zijn, niet onze ego’s, behoeften, wensen en vooroordelen. We kunnen de Aarde gebruiken als de standaard om alle handelingen die op onze planeet plaatsvinden te beoordelen. Vanuit zo’n gezichtspunt zijn we allemaal aardbewoners voordat we deel uitmaken van een groep, natie of religie.

Als er geen Aarde was, dan zouden er geen altaren kunnen bestaan om je god te aanbidden. Sterker nog, jij zou niet bestaan, noch je religie. Zonder de Aarde zou er geen natie bestaan, noch politieke ideologieën om een natie te regeren. Om de zuiverste “zero mind’ en ‘kosmisch bewustzijn’, moeten we eerst een planetair bewustzijn bereiken.


We moeten onze waardesystemen herzien en herijken op basis van de voor de hand liggende primaire waarde, onze Aarde.

De Aarde is de bron van leven voor alle levensvormen. Dit geeft de Aarde, de gezondheid en het welzijn van haar op de lange termijn, het recht om de primaire waarde te zijn, waaraan alle andere waarden moet worden gemeten. Het is de gemeenschappelijke basis voor alle waarden die we nastreven in ons leven, persoonlijk en collectief. Ondanks het overduidelijke belang ervan, is deze gemeenschappelijke basis en primaire waarde niet gewaardeerd en misbruikt, en loopt nu ernstig gevaar. We moeten onze waardesystemen herzien en herijken op basis van de voor de hand liggende primaire waarde, onze Aarde.

Dit artikel is een uittreksel uit Ilchi Lee’s boek “Change: Realizing Your Greatest Potential.”

Bron: https://brainworldmagazine.com/becoming-a-global-community-rethinking-our-relationship-to-the-earth/


Becoming a Global Community: Rethinking Our Relationship to the Earth

(by Ilchi Lee, from the book “Change: Realizing Your Greatest Potential.”)

Until now, we humans have placed ourselves — and celebrated ourselves! — as the final arbiter of all living things on Earth, and organized our world accordingly. We have dealt with others, and with the Earth, under the premise that we are separate individuals, at war with one another and the world, surviving through ceaseless competition, our standards of value at the whim of ever-changing trends, caprices, manipulations, and even personal emotions and mood. Such was the limit of our value system. Such is the life that we lead today.


If human beings are too subjective and full of themselves to be objective judges of values, then what about the sciences, long thought to be objective? Or religions? Or even politics?

Relatively speaking, science can provide reliable standards to verify truth in a physical, material sense, but values are not its strength. Through study of the history of science, we know that science, like other system of knowledge, is not free from bias. And the truths of science are an ever-changing, ever-evolving body of information and knowledge. What one generation takes to be true is debunked and made obsolete by new discoveries as we proceed from partial knowledge to more complete knowledge. Any scientist will be the first to admit that despite all the great progress we have made in understanding our universe, our knowledge is far from complete.

Religions, on the other hand, purport to reveal the everlasting truth. Yet, as we all know, despite claims of universality and absolute authority, each religion, and the god or gods that it upholds, seems to have validity and power only for a certain nation or people, not for everyone. We don’t yet have a single representative god of Earth, or a religious scripture or behavioral code accepted by all peoples and cultures.

How about the concepts of justice and freedom, whose pursuit is lauded as a universal human trait? What we see in the world is that one sense of freedom fights against another and one sense of justice strikes another. This is because even freedom and justice are subject to the interpretation of a particular group or people. One culture’s “freedom” is another’s unbridled license, and one culture’s “justice” may appear as harsh and cruel when considered from a different cultural standpoint.

Thus, we see a world filled with confused and conflicting values, ideologies, and dogma that create dissension, conflict, and even violence and war, all because of the different-colored lenses worn by different groups. In a word, everything, including the self-proclaimed universal truths of natural sciences, religions, and politics, is trapped within the cage of a biased value system, conditioned by our long-worn colored lenses. We need a bigger view.

How much time did it take for human beings, descendants of monkeys with an advanced intellectual potential, to progress from their initial appearance on Earth and wondering at the mysteries of the stars, moon, and sun, to realize that they were not at the center of the cosmos? In the beginning, it was probably humiliating and terrifying to relinquish the notion that the universe revolved around them. Now this understanding is seen as evidence for the maturity of human awareness.



It’s time to once again present evidence for our continuing growth. We need another Copernican Revolution. To make such a revolution, we have to rethink our relationship to the Earth. We usually call everything that we relate to “ours” as if we have ownership over the object. Planet Earth is not an exception. With our mentality, it seems that we believe we have the right to use the planet any way we want. Do we even have the ability to protect the planet, let alone the right to use it? In the relationship between a part and the whole, if a part persistently tries to control the whole inharmoniously, it will be removed from the whole before it destroys the whole. This has happened repeatedly in the history of this planet.

If we scale down the 13.7-billion-year history of this planet to 14 years, human civilization is only 3 minutes, and the modern age is only 6 seconds. Some species such as dinosaurs had been dominant for incomparably longer periods of time than human beings. The greatest legacy of the dinosaurs for all other species, especially for mammals, was their dying, because by dying they opened up another stage of evolutionary drive for biological diversity that they were holding back for 160 million years, which is more than 50 times longer than the entire evolutionary history of the human species. If we see our relationship to this planet in a wide and long perspective, one thing is very clear: we belong to this planet, not the other way around, and the only way we can protect ourselves and thrive is by learning how to live with the whole in harmony.

We are part of the vast circle of life that inhabits this planet. At the center or basis of this circle of life is the Earth. The central standard of value for all lifeforms here on Earth should be Earth herself, not our egos, needs, wants, and prejudices. We can use Earth as the standard by which to judge all actions transacted on our planet. From such a point of view, we all are Earth citizens before we are a part of any group, nation, or religion.

If there were no Earth, then no altars could exist for you to worship your god. Even more, you wouldn’t exist, nor your religion. Without Earth, no nation would exist, nor political ideologies with which to rule a nation. To recover the purest “zero mind” and “cosmic consciousness,” we first have to attain an Earth consciousness.


The Earth is the source of life for all forms of life. This entitles Earth, the long-term health and well-being of the Earth, to be the primary value, the most important consideration that all other values should be referred to for measurement. It is the common ground for all the values we pursue in our lives, personally and collectively. Despite its obvious importance, this common ground and primary value has been unappreciated and abused, and now is at serious risk. We have to revise and recalibrate our value systems based on the obvious primary value, our Earth.

This article is excerpted from Ilchi Lee’s book “Change: Realizing Your Greatest Potential.”

Source: https://brainworldmagazine.com/becoming-a-global-community-rethinking-our-relationship-to-the-earth/


De keerzijde van 5G: tienduizenden satellieten en tonnen ruimteafval

(door Sylvia Slegers, de Andere Krant) De commerciële bedrijven SpaceX, Amazon en het Britse OneWeb brengen de komende jaren tienduizenden grote en kleine satellieten in lage banen rond de aarde. Dat is nodig om de wereld te voorzien van 5G-internet. Critici waarschuwen voor de surveillance-mogelijkheden en voor een gigantische toename van ruimtepuin.

Overal in de wereld wordt gewerkt aan een alomvattend netwerk waarop alle apparatuur – en uiteindelijk zelfs mensen – aangesloten moeten worden: het zogenaamde internet of things (IoT). Om het benodigde dataverkeer mogelijk te maken voor dit netwerk, is een dichte dekking nodig van 5G-stations, die pakweg om de 200 meter zullen worden geplaatst, in alle landen die hieraan meedoen. Maar het dataverkeer in dit netwerk zal niet genoeg hebben aan grondgebonden verbindingen, zoals glasvezelkabels. Om de belofte van alomtegenwoordige, ogenblikkelijke connectiviteit te verwezenlijken, zal het nodig zijn de kabels aan te vullen met – omvangrijke – satellietsystemen. De grondgebonden communicatiesystemen en satellieten zullen met elkaar moeten worden verbonden. Alleen dan kan de 5G-connectiviteit worden uitgebreid naar min of meer ‘afgelegen’ plekken (last mile) waar de uitrol van glasvezel te kostbaar wordt, en bijvoorbeeld naar schepen en vliegtuigen.

De meerwaarde van satellieten voor 5G-netwerken is tweeledig:

1. Er ontstaat extra backhaul: verbindingen tussen apparaten die data met elkaar uitwisselen.

2. Er kunnen redundanties – back-up systemen – gecreëerd worden, zodat bij het uitvallen van één systeem een ander systeem de taken overneemt.

We hebben het hier niet over een verre toekomst. Europees Commissaris voor de Interne Markt, Thierry Breton, schrijft in een persbericht van de Europese Commissie van 24 november: “5G zal innovatieve diensten voor mensen en groeimogelijkheden voor Europese bedrijven mogelijk maken. De lucht is niet langer de grens als het gaat om mogelijkheden die worden geboden door supersnelle connectiviteit met hoge capaciteit.” De Commissaris meldt dat passagiers, als gevolg van recentelijk aangepaste wetgeving, voortaan ook tijdens vluchten binnen de EU met hun mobiele telefoons gebruik moeten kunnen maken van het 5G-netwerk. Daartoe dienen luchtvaartmaatschappijen een 5G-picocell – een soort miniatuur zendmast – in vliegtuigen te installeren die zowel verbonden is met een satelliet als met een mobiel netwerk op de grond.

SpaceX, het bedrijf van miljardair Elon Musk, heeft op 10 september met zijn eigen Falcon 9-raket de BlueWalker 3-satelliet de ruimte ingestuurd. Deze heeft een totaaloppervlak van 64 m² en een antenne van acht meter breed. Het is de grootste commerciële communicatiesatelliet tot nu toe, met een potentieel bereik van 1,8 miljard telefoongebruikers. De satelliet wordt ingezet om het rechtstreeks aanbieden van mobiele telefoondiensten vanuit de ruimte te testen. De BlueWalker 3 zal in 2023 worden aangevuld met vijf BlueBird-satellieten die twee keer zo groot zijn als de BlueWalker 3. Om een volledige dekking te kunnen realiseren, zal een constellatie van ten minste 100 gigantische satellieten nodig zijn. Ook lanceert SpaceX vele tienduizenden kleinere satellieten in een lage baan boven de aarde (Low Earth Orbit – LEO, tussen de 160 en 2.000 kilometer boven het aardoppervlak). Zo schiet Musk sinds mei 2019 tweewekelijks zestig kleine satellieten de ruimte in. Dit zogeheten Starlink-project is in het leven geroepen om iedereen, overal op aarde van snel en goedkoop internet vanuit de ruimte te voorzien. In 2027 zou het hele netwerk van in totaal 42.000 5G-ondersteunende satellieten compleet moeten zijn. Musk mikt in 2025 al op een omzet van 30 miljard dollar.

Jeff Bezos, voormalig CEO van Amazon, is in 2019 gestart met Project Kuiper. Bezos is eigenaar van raketbedrijf Blue Origin en zal daarmee 3236 satellieten lanceren. Hij is de voornaamste concurrent van Musk. Ook het Britse OneWeb lanceerde in februari 2019, in samenwerking met onder andere Virgin Galactic (het ruimtevaartbedrijf van miljardair Richard Branson), de Franse rakettenbouwer Arianespace en vliegtuigbouwer Airbus, de eerste zes satellieten van een constellatie die uiteindelijk moet gaan bestaan uit 5260 stuks. Een jaar later werden nog eens 34 satellieten in een baan rond de aarde gebracht, deze keer met behulp van een Russische Sojoez-raket. OneWeb-CEO Adrian Steckel stelt dat “de race om internet vanuit de ruimte losbarst. Wij willen de grootste internetprovider ter wereld worden.”

Satellieten bieden de “ultieme mogelijkheid om data te distribueren, samen te voegen en op te halen”, zegt Franco Ongaro, directeur van het Europees Ruimte Agentschap (ESA) in de Tegenlicht-aflevering Ruimtepuinruimers (VPRO, 31 maart 2019). “Als data de nieuwe olie zijn, dan zijn satellieten de pijpleidingen, de raffinaderijen, de distributeurs en de tankstations van die data.” Markus Katzkowski, Chief Financial Officer van het Luxemburgse LuxSpace dat data vergaart via kleine satellieten: “Het mooie van satellieten is: je kunt de hele aarde systematisch in het oog houden.”

Satellieten op meer dan 500 kilometer afstand van de aarde kennen een gemiddelde levensduur van tientallen jaren. De LEO-satellieten gaan slechts tussen de vijf en zeven jaar mee. Er bevinden zich dus nu niet alleen vele tienduizenden satellieten in de ruimte, er zweeft ook al ruim 8 miljoen kilo afval boven onze hoofden. Het gaat om meer dan 100 miljoen stukken ruimtepuin: van niet-operationele satellieten, trappen van raketten of andere grote objecten, brokstukken van explosies en onderlinge botsingen van ruimte-objecten tot 70.000 tot 120.000 fragmenten kleiner dan één centimeter. Volgens het European Space Operations Centre (ESOC) van ESA, dat al het ruimteschroot in de gaten houdt, neemt de hoeveelheid ieder jaar met vijf procent toe. Omdat het afval zich met 27.000 kilometer per uur door de ruimte beweegt, kan het in botsing komen met een satelliet en zo het Kessler-syndroom veroorzaken: decennialange kettingbotsingen die een dikke laag blijvend puin achterlaten en daarmee ernstige problemen veroorzaken voor ruimtevaartuigen en astronauten. Dit fenomeen is vernoemd naar de Amerikaanse astrofysicus en gepensioneerd NASA-wetenschapper Donald Kessler, die er al in 1978 voor waarschuwde. Kesslers hedendaagse vakgenoot Dave Clements van het Imperial College in Londen benoemt nog een risico: “We zullen niet meer zien wat er achter de satellieten zit, of het nu gaat om een potentieel gevaarlijke asteroïde die dichterbij komt of de verst verwijderde quasar (quasi-stellar object, heldere kernen van verafgelegen sterrenstelsels – red.) in het universum.”

De vraag is hoe de situatie boven de aarde in toom kan worden gehouden. Chris Johnson, adviseur ruimterecht bij de Secure World Foundation in de Verenigde Staten, zegt in een artikel in New Scientist dat er op dit moment geen beperkingen zijn in het internationaal recht wat betreft de grootte van satellieten. Tanja Masson-Zwaan, docent aan het Leidse Internationaal Instituut voor Lucht- en Ruimterecht stelt eveneens: “Er zijn geen internationale regels en geen verplichtingen om het afval op te ruimen”. Etiënne Schneider, econoom en sinds 2012 minister van Economische Zaken in Luxemburg, signaleert nog een ander probleem: “Volgens de VN is de ruimte van de hele mensheid, maar dan is het geen verdienmodel.”

Bron: https://deanderekrant.nl/nieuws/de-keerzijde-van-5g-tienduizenden-satellieten-en-tonnen-ruimteafval-2023-01-06

Foto: SpaceX

Foto: NASA. the Apollo 17 crew


STOP de strijd

(door Yinthe Joy)

Hier en NU
Vanuit Hart en Zacht
Daad en Kracht
Spreek ik tot ieder Levend Wezen
In alle Velden
In alle lagen
In de Kosmos

Hoe intens er ook tegen de Mens en tegen mij als Mens Wezen gestreden word
Er is geen enkele macht of kracht die mij tot strijd doet laten over gaan

Mijn handen zullen geen wapen dragen
Mijn gedachte zullen geen wapen zijn

Ik Ben Leven
En leef in Vrede
Ik ga in Vrede

Vrede is de frequentie van wie Ik Ben
Ik weiger om anders te Zijn dan die Ik Ben

Ik weiger om te strijden tegen wat strijd tegen de Mens
Ik weiger om te strijden tegen geen enkele Levensvorm

Laten we Samen  Aan – Wezen
Waarnemend naar iedere Levensvorm kijken
Met vele hier Zijn en deze wereld met dé Ware Vrede frequentie verrijken

IN Ons de Gouden Zon
Mensen van Natuur en Bron
STOP de strijd
Wees in Vrede
Ga Samen

Yinthe *

Bron: https://natuurlijkmenszijn.nl/bewustzijn/stop-de-strijd/


Bunkermysterie Galder – work in progress als kwantumfysisch proces

De Galderse heide- en bospercelen, die van oorsprong een helingsplek zijn met een vortex (voorloper van de Klokkenberg), maar waar. zoals op vele krachtplaatsen, militaire bolwerken overheen gelegd zijn en in de 50,60er jaren een relatie ligt met MoederHeil, een voormalig kraamkliniek in Breda, door aanwezigheid van kinderen en babies terplekke. Dit heeft destijds en dus ook nu nog, vele (onbeantwoorde) vragen opgeroepen. De documentaire “Het geheim van Moeder Heil”, die begin oktober in première ging in het Chassé in Breda, vraagt om puzzelstukjes aan te dragen en daarom is de onderstaande amateur-docu samengesteld.

Het is Nu de tijd om het project Galder breed onder de aandacht te brengen. Na verschillende paden te hebben bewandeld en vele betrokken mensen te hebben ontmoet, is recent deze docu tot stand gekomen. Het is een grote kunst om dit kwantumfysisch te begeleiden, zonder belang en doel, en het resultaat los te laten en in het kwantumveld de vervolgacties te laten ontvouwen, maar er is inmiddels een groot bewustzijnsdraagvlak, die dit project plaatselijk en landelijk mede opent!

Hieronder was de link naar de you tube amateur-documentaire Bunker mysterie Galder en als tweede de link naar de documentaire “Het geheim van Moederheil” Nu staat er korte uitleg over het niet online zijn van de docu’s .


Masai – weer een gedwongen verhuizing

(door Marike Dijkstra) Een oud lerares van mijn academie die reizen naar Tanzania aanbiedt, vertelt over de Masai die ze daar altijd bezoeken en wat dit jaar voor het laatst kan. Ze worden gedwongen te verhuizen. Er zijn jaren van besprekingen aan vooraf gegaan. Het is een grote volksverhuizing en een historisch moment met grote gevolgen voor de Masai cultuur. Integratie met de Tanzaniaanse moderne wereld zal nu ondanks alle verzet toch gaan plaatsvinden.

De Masai gaan naar Tanga regio. Dat ligt aan de kust van het vaste land. In tegenstelling tot Ngorongoro is het daar erg warm. In principe blijven ze bij elkaar hoewel er altijd enkelingen zijn die hun eigen weg gaan.  Er is veel druk om het aangewezen land te accepteren want wie niet naar Tanga gaat, krijgt geen geld, geen gratis transport van vee en geen huisje.

De regering betaalt een huis met twee kamers, 20.000.000 per gezin en gratis transport van het vee. Het is enorm duur want we praten over heel veel mensen (zo’n 100.000 in totaal).

“Deze zomer neemt Mindful Adventure afscheid van onze Masai vrienden in Ngorongoro”, schreef nog mijn oud lerares. “Zij verlaten met pijn en zorg in hun hart massaal het land van hun voorouders. Mindful Adventure kwam tot leven vanuit de betrokkenheid met Endonyowas, een klein dorpje in een prachtige vallei. We begonnen met het sponsoren van hun zonen en dochters en eindigden met het bieden van werk tijdens onze trekkende safari’s.
Onvergetelijk zijn de vele bijzondere, heilige, speelse, zingende, kerst vierende, welkome, rituele, authentieke ontmoetingen tussen onze reizigers en dit dorpje.”


Trouw heeft in april 2022 ook een artikel daaraan gewijd (Trouw, Erik van Zwam 27 april 2022)

Tienduizenden Masai moeten wijken voor ‘elite-toerisme en trofeeënjacht’

De Tanzaniaanse regering wil van de migratieroute van gnoes, zebra’s en olifanten een groot natuurpark maken. De consequentie is dat zo’n 167.000 Masai op korte termijn van hun voorouderlijk land verdreven worden en hun traditionele levensstijl als veehouders in gevaar komt.

In diverse petities roepen de in traditioneel rood geklede lange mannen en vrouwen van de Masai de internationale gemeenschap op actie te ondernemen tegen de regeringsplannen. Toeristen vragen ze om niet meer naar het noorden van Tanzania, naar de Serengeti, te komen. “Ons land is niet te koop”, laten de Masai weten. Het plan tot ontruiming van de veegronden van de Masai kent inmiddels een lange historie, maar komt sinds begin dit jaar ineens heel dichtbij.

De Masai zien de oplossing in ecotoerisme, waardoor zij in hun gebieden kunnen blijven wonen, voor het natuurbeheer zorgen en eraan verdienen.Beeld ANP / AFP

De Tanzaniaanse autoriteiten hebben dit jaar een gebied van 1500 vierkante kilometer in Loliondo gemarkeerd als het eerste deel van het nieuwe natuurgebied. De Masai weigeren te wijken voor wat zij noemen “het nieuwe elite-toerisme en de trofeeënjacht”. De Masai hebben machtige tegenstanders. Zo staan de internationale organisatie voor natuurbeheer (IUCN), de werelderfgoedorganisatie van de Verenigde Naties (Unesco) en andere internationale organisaties achter de plannen voor een nieuw groot natuurgebied, waarvan de Masai de dupe dreigen te worden. Het moet in onderling overleg goed worden opgelost, is de bezwerende mantra van ngo’s. <…>

Ervaringen uit het verleden geven de Masai weinig vertrouwen. In 2009 en 2017 zijn Masai-dorpen met veel geweld ontruimd, vee werd geconfisqueerd en huizen in brand gestoken. Een rechter verbood de ontruimingen. Het vonnis geldt nog steeds, maar opnieuw wordt gepoogd de Masai gedwongen te verhuizen uit hun traditionele leefgebied, zonder een goede oplossing.

De machtigste opponent van de Masai zijn de heersers van de Verenigde Arabische Emiraten. De familie van heerser Mohammed bin Rashid Al Maktoum is naar verluidt de eigenaar van de Otterlo Business Corporation (OBC), een safaribedrijf dat sinds de jaren negentig exclusieve jachtrechten heeft in een gebied van circa 400.000 hectare, dat loopt van de grens met de Serengeti door Loliondo naar Ngorongoro. OBC betaalt de Tanzaniaanse regering goed voor dit privilege en wil zo snel mogelijk natuurparken maken van deze regio’s.

Mogelijk ook andere trofeejagers toegelaten

In het verleden jaagden honderden leden van de familie een paar maanden per jaar in het OBC-gebied. Mogelijk zouden nu ook andere trofeejagers, die er fors voor betalen, worden toegelaten. De hele zaak rond het safaribedrijf Otterlo blijft mistig. De jachtvergunning voor het bedrijf is in 2017 ingetrokken, maar het is onduidelijk of het jachtverbod ook nageleefd wordt.

Het noorden van Tanzania staat onder grote druk door de groei van de Masai-bevolking en de aanhoudende droogte, waardoor de weidegronden er steeds slechter bijliggen. Tegelijkertijd heeft dat negatieve consequenties voor het wild. Vee en wild concurreren om voedsel en water. Zelfs boeren uit Kenia zijn de grens met Tanzania de afgelopen jaren met hun vee overgestoken op zoek naar groen gras. Veeboeren wagen zich ook vaker in de Serengeti, die voor hen verboden terrein is.

(Bron: https://www.trouw.nl/buitenland/tienduizenden-masai-moeten-wijken-voor-elite-toerisme-en-trofeeenjacht~bc516857/ )


Sirius

Sirius (eigenlijk Sirius A) is een heldere ster in het sterrenstelsel Canis Major, De Grote Hond. Het is bijna overal te zien, zowel in het noordelijk als in het zuidelijke halfrond en bijna alle oervolkeren hebben sites gebouwd om de ster Sirius te observeren. Sommige hadden ook kennis van Sirius B ster die veel kleiner is als Sirius A en niet met een blote oog te zien is. (Over binaire sterren van Sirius zie: https://www.youtube.com/watch?v=PFtCuw9VP5Y )

Dit is een video, een samenstelling van de Hubble foto’s van de felle Sirius A en op het laatst – ook de Sirius B. Het raakte me om zo’n blik te mogen werpen zo ver weg!

Zooming on Sirius B ESA Hubble

Namen

Er zijn vele namen die uit verschillende delen van de wereld ontstaan waren en vele vertellingen en legendes, waarmee Sirius geassocieerd was. Hier een paar voorbeelden.

Sigi Tolo en Pō Tolo – Sirius A en B, in West Africa, bij Dogon (meer in het artikel:

https://brongenoten.nl/2021/03/dogon-volk-legende-van-sirius-sterrestelsel/

Sopdet in oud Egypte – water, moederschap, vruchtbaarheid en vloed van de Nijl, ook begeleider in de andere wereld

Tishtrya – in Persie (Iran) – regen, vruchtbaarheid

Svana – in Sanskiet, “de hond”, maar ook Mrgavyadha “hertenjager”

Seirios – in oud Griekenland, “gloeiend, vurig”, mogelijk afgeleid van ‘Osiris’

Canicula – in oud Rome, “kleine hond”

Tiānláng – in het Chinees “hemelse wolf”

الشِّعْرَى (transliteratie: aš-ši’rā of ash-shira; de leider) – in een van de versen van de Koran. De Cherokee-indianen koppelde Sirius met Antares, de Hond-ster was een beschermer vanaf beide kanten van “Het Pad van de Spirits (Zielen)”

Sirius zien

Sirius was altijd geobserveerd in de oudheid. Wie weet, was het niet alleen maar interessant, omdat mensen de juiste tijden wilden weten, maar misschien ook omdat het dan meer bewustzijn met zich bracht?

In januari 2023 zal Sirius (in Nederland) best laag aan de zuidoostelijk hemel te zien zijn. De drie sterren van Orion’s belt “wijzen” ernaar.

PS: Hier is een reisdocumentaire over het land van de Dogon en Djenné, het is bijzonder om meegenomen te worden in het stukje leven daar op het enorme en niet zo bekende en helaas niet zo rustige continent

Bronnen:

https://www.crystalinks.com/sirius.html

https://en.wikipedia.org/wiki/Sirius

https://www.almanac.com/night-sky-map-january

https://japanesemythology.wordpress.com/2012/05/23/sirius-the-most-important-star-worshiped-at-karahundj-armenias-stone-circle/


Perceptie beïnvloeding of ZELF ervaren

(bedankt voor het delen van dit transcript)

Reactie: Gisterenavond ging ik in de tuin en zag ik allemaal vlekken in de lucht die naar elkaar toe
gingen en weg … en toen had ik zoiets van is dit iets? Een waarneming? Of is het gewoon een
lamp die iemand in de lucht heeft gezet? En nu jij “perceptie beïnvloeders” zegt, denk ik van, ze
kunnen mij laten denken dat ik iets zie, van buitenaards … maar ze kunnen ook mij laten denken
dat het een lamp is, dat die gedachte de voorhand neemt, dus hoe weet ik dan wanneer het ….

Martijn: Ik heb in al mijn contacten, heb ik ook behoorlijk wat momenten gehad waarbij de mensen waar
ik mee sprak, niet de echte mensen waren waar ik mee sprak.

Dus het was een perceptie beïnvloeding. En het is niet te onderscheiden, het is eigenlijk hetzelfde
als wat je hier nu op de aarde hoort, van wij hebben nu straks krachtige virtuele reality
technologieën, die zo krachtig zijn, dat je met je brein van dit lichaam, een andere realiteit ervaart
en je zult niet weten, dat dat niet de echte realiteit is. Sterker nog, als je erin zit, is het gewoon de
echte realiteit, zo zul je het gewoon letterlijk ervaren. Compleet met wind en organische dingen,
gevoelens en alles. Dat heb ik een aantal keren meegemaakt. En hoe weet je dat nu dat dat zo is.
En ik heb het er echt over, tot het naadje moet het komen. Waarom het buitenaardse onderwerp
niet echt zich ontvouwt op de aarde, heeft hier heel erg mee te maken. En hoe weet je dat nou
eigenlijk …

Je moet je ontkoppelen. Op de een of andere manier, is er … goed beseffen hè, hier (hoofd) en in
je gevoel … Op de een of andere manier, is er een interactie tussen jou en de gebeurtenis.
Er is nu ook interactie tussen jou en mij, want ik spreek en je luistert. Dat is een
energieoverdracht. Dat is gewoon wat er gebeurd. Als je het zou kunnen zien in informatie,
bewustzijn, dan zou je zien door naar elkaar te luisteren, dat informatie over en weer stroomt.
Dat is wat wij doen. En hoe je dat nou kunt weten, is door zelfstandig dat moment te verbreken.
En dat kan ik je nu dus niet uitleggen hoe dat werkt, maar je kan het. En kwantum is het zo, dat je
alleen moet beseffen dat je dat kunt en de volgende keer als er iets gebeurd, dan doe je dat.
Gewoon omdat je je het herinnert vanuit het moment, boemmm…” dat is het.” Wij schaken in het
veld, gewoon door dingen te weten. En dan stopte het. En wat ik dan zag, was dat de vorm wat ik
zag … want ik zag mensen gewoon met kleding aan, grote mensen in een object, ik was in het
object en in de omgeving van het object … en door niet te reageren op wat zij van mij wilden,
geen interactie.
Dat is de schepperwet, door niet te reageren en alleen maar ZELF te ervaren en geen interactie te
hebben, stopte het programma. Het stopte. En wat ik zag was alsof het hele scenario, dus object,
voertuig en alles, in elkaar smolt, tot een licht/donker grijs, bijna tegen een zwarte massa aan.
Boem, en dan is het weg …

(Bron: bijeenkomst nov 2022)

Foto: October by Dennis Collette, op Flickr


OVER ACTEURS EN ACTRICES

(door Thérèse Jeunhomme)

Ik kan alleen maar spelen, mijn noten en mijn rol
Dat moet ik hier wel delen, het maakt mijn leegte vol

(Bløf)

Als waarnemer van mijn eigen leven (zie ook mijn ‘Vertellingen over interacties met de eeuwigheid’) ben ik langdurig in staat geweest om mijzelf als een speler op dit wereldtoneel te zien en te beleven. Wij zijn allemaal acteurs en actrices op dit wereldtoneel. Al dan niet vrijwillig zijn wij hier aangekomen in tijden van verandering, in tijden van ongekende verandering in de perceptie van deze wereld, van ons eigen leven, en van de mensheid, de aarde, het natuurrijk en het dierenrijk. Een nieuw paradigma* van leven en beleven. Dit nieuwe paradigma, deze veranderende perceptie van onze werkelijkheid, creëert verandering in de wereld waarin wij nu leven. Het menselijke organisme reageert met zintuiglijke data (informatie). Die zintuiglijke data worden door mensen geïnterpreteerd, en al die interpretaties vormen het menselijke cognitieve systeem (voorstellingen in je geest en de verwerking van informatie in je hersenen). De perceptie van onze huidige realiteit is aan diepgaande verandering onderhevig. Deze veranderende perceptie, deze bewustwording van onze huidige kunstmatige realiteit, opent bestaande tijdlijnen waarin wij kunnen leven en beleven. 

*paradigma: het referentiekader van waaruit wij de werkelijkheid interpreteren

Ieder mens speelt zijn/haar eigen rol in deze veranderende realiteit. Er komt stapsgewijs verborgen gehouden en verloren gegane informatie terug in het bewustzijn van de mens. De ene mens wijst alles af, of veroordeelt dit, weer een ander mens begint te wiebelen, en weer andere mensen voelen diep in zichzelf dat dit informatiebewustzijn klopt. En zo kraakt en schuurt onze huidige wereld in zijn voegen. En er zijn velen die zichzelf herbedraden  om opnieuw contact te kunnen leggen met buitenaardse beschavingen. Contacten die de mens al miljoenen jaren heeft, maar door de kaping van ons bewustzijn is dit contact vergeten. Want, wij mensen zijn allemaal tijdreizigers die door eindeloze kosmische dimensies reizen en in verschillende tijdlijnen tegelijk leven, en communiceren met onze buitenaardse families. Dit is terugkeren naar Wie Wij Waren en Wie Wij Zijn. 

Schurende energieën zijn goed. Het betekent dat bestaande paradigma’s in beweging komen en gaan kraken, en dit verschijnsel geeft kwantumfysisch bezien ruimte om ons gekaapte bewustzijn terug te brengen in onszelf. Want daar draait het allemaal om! En in deze tijden van verandering en schurende energieën heeft ieder individueel mens de keuze, de kans en de gelegenheid om het eigen kwantumbewustzijn in zichzelf terug te halen. Vanuit een veel groter kosmisch perspectief bekeken zijn wij allemaal acteurs en actrices op het toneel van deze realiteit. En wat ieder mens individueel voor en in zichzelf doet, creëert een collectief bewustzijn dat krachtig, standvastig, rijk en liefdevol is en dat collectieve bewustzijn creëert dan vanzelf de bewustzijns-aanvliegroutes voor onze galactische families.

Er is geen buitenaardse beschaving die hier kan landen in bewustzijn als jij zelf hier niet op aankoppelt. Dit individuele besluit neem je zelf. En er is ook geen galactische beschaving die hier massaal gaat landen om ons en onze wereld te ‘redden’. Alle ons welwillende beschavingen zijn waarnemers, die ons en onze bewuste inzet om een nieuw paradigma te creëren, neutraal en met veel belangstelling waarnemen. Alleen al door de waarneming van deze buitenaardsen, wordt onze inzet bekrachtigd.

Wil je meer over dit belangrijke aspect van ons bestaan hier op aarde en de ongekende transitie in bewustzijn weten? Neem dan gerust contact met mij op via vloeibare.liefde@gmail.com

20221122 Thérèse Jeunhomme

Bron: https://vloeibareliefde.com/2022/11/22/over-acteurs-en-actrices/


Verenigde Naties – hoe werkt het?

Twee olijventakken en symbolische continenten in het web van 5 ringen en 8 sectoren. Het bekende logo van de Verbonden Volkeren, of anders gezegd, Vereinigde Naties. Maar houdt het in? Hoe werkt het? Wat voor zeggenschap heeft de VN over mij? Kunnen we, ik, jij, mensen uit je straat of jouw gemeente, daar iets inbrengen, als onderdeel van wereldbevolking? Volgens de Handvest en de doelen die gesteld zijn bij de oprichten van de VN wel.

Adres: First Avenue at 46th Street
NY 10017 – New York (Verenigde Staten)

Hoofdkantoor te Genève

Organisatie

De VN heeft een intergouvernementele structuur, wat inhoudt dat de samenwerking plaatsvindt tussen de regeringen van de 193 lidstaten. De lidstaten behouden hun eigen beslissingsbevoegdheid bij de besluitvorming.

De VN zelf bestaat uit een uitgebreid netwerk van organisaties:

De VN zelf, die zes hoofdorganen omvat: de Algemene Vergadering, de Veiligheidsraad, het Secretariaat, het Internationaal Gerechtshof, de Economische en Sociale Raad (ECOSOC) en de Trustschapsraad. Al deze organen zijn gevestigd in New York, behalve het Internationaal Gerechtshof, dat bevindt zich in Den Haag;

De VN-programma’s en -fondsen – waaronder het VN-kinderfonds (UNICEF), het VN-ontwikkelingsprogramma (UNDP) en het Hoog Commissariaat voor de Vluchtelingen (UNHCR) die zich inzetten voor ontwikkeling, humanitaire hulp en mensenrechten;

Gespecialiseerde organisaties actief op gebieden als gezondheidszorg, landbouw, internationale luchtvaart en meteorologie. De gespecialiseerde organisaties, verbonden aan de VN door speciale overeenkomsten, doen hun werk in samenspraak met de VN, maar zijn afzonderlijke, autonome organisaties.

(Bron: https://www.europa-nu.nl/id/vg9xnvnt6ay1/verenigde_naties_vn)

Veiligheidsraad

Handvest van de Verenigde Naties

Wij, de volken van de Verenigde Naties, vastbesloten

komende geslachten te behoeden voor de gesel van de oorlog, die tweemaal in ons leven onnoemelijk leed over de mensheid heeft gebracht, en

opnieuw ons vertrouwen te bevestigen in de fundamentele rechten van de mens, in de waardigheid en de waarde van de menselijke persoon, in gelijke rechten voor mannen en vrouwen, alsmede voor grote en kleine naties, en

omstandigheden te scheppen waaronder gerechtigheid, alsmede eerbied voor de uit verdragen en andere bronnen van internationaal recht voortvloeiende verplichtingen kunnen worden gehandhaafd, en

sociale vooruitgang en hogere levensstandaarden in groter vrijheid te bevorderen,

en te dien einde

verdraagzaamheid te betrachten en in vrede met elkander te leven als goede naburen, en onze krachten te bundelen ter handhaving van de internationale vrede en veiligheid, en door het aanvaarden van beginselen en het invoeren van methodes te verzekeren, dat wapengeweld niet zal worden gebruikt behalve in het algemeen belang, en gebruik te maken van internationale instellingen voor de bevordering van de economische en sociale vooruitgang van alle volken,

hebben besloten onze inspanningen te verenigen om deze doeleinden te verwezenlijken.

Dienovereenkomstig hebben onze onderscheiden regeringen, door tussenkomst van hun in de stad San Francisco bijeengekomen vertegenwoordigers, die hun volmachten hebben overgelegd, welke in goede orde zijn bevonden, overeenstemming bereikt over dit Handvest van de Verenigde Naties en richten zij hierbij een internationale organisatie op, die de naam zal dragen van de Verenigde Naties.

Hoofdstuk I. DOELSTELLINGEN EN BEGINSELEN

Artikel 1

De doelstellingen van de Verenigde Naties zijn:

  • 1.De internationale vrede en veiligheid te handhaven en, met het oog daarop: doeltreffende gezamenlijke maatregelen te nemen ter voorkoming en opheffing van bedreigingen van de vrede en ter onderdrukking van daden van agressie of andere vormen van verbreking van de vrede, alsook met vreedzame middelen en in overeenstemming met de beginselen van gerechtigheid en internationaal recht, een regeling of beslechting van internationale geschillen of van situaties die tot verbreking van de vrede zouden kunnen leiden, tot stand te brengen;
  • 2.Tussen de naties vriendschappelijke betrekkingen tot ontwikkeling te brengen, die zijn gegrond op eerbied voor het beginsel van gelijke rechten en van zelfbeschikking voor volken, en andere passende maatregelen te nemen ter versterking van de vrede overal ter wereld;
  • 3.Internationale samenwerking tot stand te brengen bij het oplossen van internationale vraagstukken van economische, sociale, culturele of humanitaire aard, alsmede bij het bevorderen en stimuleren van eerbied voor de rechten van de mens en voor fundamentele vrijheden voor allen, zonder onderscheid naar ras, geslacht, taal of godsdienst; en
  • 4.Een centrum te zijn voor de harmonisatie van het optreden van de naties ter verwezenlijking van deze gemeenschappelijke doelstellingen.

(Bron: https://wetten.overheid.nl/BWBV0004143/1973-09-24#Verdrag_2 )

Aanvulling: Hier verscheen al een keer een verslag van een Handvest van Universele Rechten van de Mens https://brongenoten.nl/2020/12/kosmische-rechten-van-de-mens/


The United  Nations

Adres: First Avenue at 46th Street
NY 10017 – New York – the USA

Organization

The U.N. Charter sets up an organization that includes six “organs.” Two of these — the General Assembly and the Security Council — are in the news quite a bit. The others are less visible.

The General Assembly hall / UN/DPI PHOTO

The General Assembly

In the General Assembly, every member nation gets one vote.

Any “important question” for the general assembly requires a two-thirds majority for approval. According to the U.S. State Department, important questions include:

•            recommendations on peace and security

•            election of members to organs

•            admission, suspension, and expulsion of members

•            budgetary matters

All other matters are decided with a simple majority.

Many of the proceedings of the General Assembly are embodied in resolutions.

The Security Council

The goal of the Security Council, according to the U.N. Charter, is to focus on peace and security:

The Security council has five permanent members (Britain, China, France, Russia, and the United States) and 10 members elected by the general assembly that serve two-year terms (currently Angola, Bulgaria, Cameroon, Chile, Germany, Guinea, Mexico, Pakistan, Spain and Syria). Historically, this organization was developed to encourage all of the allies from WWII to participate in the new United Nations when it was forming.

Unlike the General Assembly, the Security Council is able to actively enforce its decisions. It can use economic sanctions or deploy forces as described in the U.N. Charter:

The Secretariat, headed by the Secretary-General, is a bureaucracy that keeps the U.N. running on a day-to-day basis.

The Secretary-General has a great deal of power in the U.N.. He can, for example, personally mediate disputes. He can bring matters before the Security Council. He is elected to a five-year term by the General Assembly, but his election can be vetoed by any of the permanent members of the Security Council.

The Economic and Social Council has 54 elected members chosen by the General Assembly. It makes recommendations in, as the name indicates, economic and social matters.

The International Court of Justice (a.k.a. the World Court) has 15 judges elected by the General Assembly (with Security Council approval). In this court, nations bring cases against other nations.

(Source: https://people.howstuffworks.com/united-nations.htm )

United Nations Charter (full text – https://www.un.org/en/about-us/un-charter/full-text )

Preamble

WE THE PEOPLES OF THE UNITED NATIONS DETERMINED

to save succeeding generations from the scourge of war, which twice in our lifetime has brought untold sorrow to mankind, and

to reaffirm faith in fundamental human rights, in the dignity and worth of the human person, in the equal rights of men and women and of nations large and small, and

to establish conditions under which justice and respect for the obligations arising from treaties and other sources of international law can be maintained, and

to promote social progress and better standards of life in larger freedom,

AND FOR THESE ENDS

to practice tolerance and live together in peace with one another as good neighbours, and

to unite our strength to maintain international peace and security, and

to ensure, by the acceptance of principles and the institution of methods, that armed force shall not be used, save in the common interest, and

to employ international machinery for the promotion of the economic and social advancement of all peoples,

HAVE RESOLVED TO COMBINE OUR EFFORTS TO ACCOMPLISH THESE AIMS.

Accordingly, our respective Governments, through representatives assembled in the city of San Francisco, who have exhibited their full powers found to be in good and due form, have agreed to the present Charter of the United Nations and do hereby establish an international organization to be known as the United Nations.

Chapter I: Purposes and Principles

Article 1

The Purposes of the United Nations are:

To maintain international peace and security, and to that end: to take effective collective measures for the prevention and removal of threats to the peace, and for the suppression of acts of aggression or other breaches of the peace, and to bring about by peaceful means, and in conformity with the principles of justice and international law, adjustment or settlement of international disputes or situations which might lead to a breach of the peace;

To develop friendly relations among nations based on respect for the principle of equal rights and self-determination of peoples, and to take other appropriate measures to strengthen universal peace;

To achieve international co-operation in solving international problems of an economic, social, cultural, or humanitarian character, and in promoting and encouraging respect for human rights and for fundamental freedoms for all without distinction as to race, sex, language, or religion; and

To be a centre for harmonizing the actions of nations in the attainment of these common ends.

<from:  https://www.un.org/en/about-us/un-charter/full-text)>

Pictures from:

https://www.britannica.com/topic/United-Nations-Security-Council

https://theconversation.com/why-is-the-united-nations-still-so-misunderstood-59284

https://travel.sygic.com/nl/poi/hoofdkwartier-van-de-verenigde-naties-poi:11984