Nederigheid? Spread your wings!

Ik heb mijn eerdere artikelen verwijderd in een moment van totale afknapping op bewustzijn, bewustzijnsprocessen en groepen die zich hiermee bezig houden. Ik voelde even heel sterk: het gaat gewoon niet lukken (iemand daar ook wel eens last van?). Maar nu voel ik toch – na een respectvolle uitwisseling met een van de beheerders – dat ik weer even iets wil delen. Meteen maar heel veel. En ook vanwege iets anders dat gebeurde. Nu hoef ik alleen nog maar even het gevoel te krijgen dat het gaat lukken.

Ik ben al maanden verwikkeld in een hevige schijnbaar onontkoombare strijd met drie mannen. Deze drie mannen werden geboren in het gezin waarin ik ook werd geboren en, hoewel behoorlijk losgekoppeld van dat familiehologram, had ik er dus toch mee te maken. Iets met een testament, geld, overlijden en executeurschap. 

Ik stond in het testament als executeur. Maar ik ben een vrouw. Natuurlijk kunnen vrouwen prima executeur zijn. Heel goed zelfs. Maar ik zet het er even bij omdat dat nogal een item is in mijn leven. Ik heb altijd heel veel met mannen te maken, veel meer dan met vrouwen (broers, zoons, ooms). En daar heb ik volgens mij niet zelf voor gekozen. Al hou ik best van mannen, daar gaat het niet om.

Terug naar de strijd
De eigenlijke strijd ging erom dat genoemde drie mannen vinden dat ik ‘nederig’ zou moeten zijn naar hen. En dat ik dat niet ben. Pas helemaal tegen het einde van maandenlang gesteggel met veel agressie omdat er natuurlijk ook best sprake was van enige (nou ja…) onverwerkte pijn, traumatiek en verdriet, kwam dit hoge woord – NEDERIGHEID – er uiteindelijk uit. En voor mij was plotseling heel helder: o, wacht ff, hier gaat het om: ik moet nederig zijn naar De Man. In Nederland, in het bewuste jaar 2021. 
Eigenlijk wist ik dat natuurlijk best. Waarom weigert mijn leercurve een mooie onafgebroken boog naar boven te maken? 

Als executeur moet je de afhandeling regelen van een erfenis: best veel gedoe met de belasting en zo, maar je bent ook degene die bij onenigheid ergens ‘een klap’ op moet/mag geven en besluiten neemt. Want het moet wél gebeuren: al die dingen met de belasting en zo. En je mag niet blijven hangen in (sabotage door) pijn, trauma en verdriet.
Ik denk dat genoemde drie mannen het niet zo leuk vonden dat ik in het testament stond als executeur en dat ze me daarom maandenlang gebruikt hebben als een soort Kop van Jut en expres heel slecht meewerkten. Ik denk dat het ermee te maken heeft dat ik een vrouw ben en dat genoemde mannen, vrouwen minderwaardig vinden aan de man, aan hen. Ik zie daar bepaald de reden niet toe om dát te denken. En iets in mij is nu geneigd daar een schepje bovenop te doen de andere kant uit. Maar het gaat om gelijkwaardigheid en bewustzijn. En niet om verzet (vanuit pijn en verontwaardiging).

Wat heeft dit met bewustzijn te maken?
Ik denk dat het ‘vrouwen als minderwaardig zien’, onderdeel vormt van de besmetting van de mens. Ik denk het niet alleen, onlangs heb ik er ook het en ander over gelezen in enkele boeken over de inheemse bevolking van Amerika. Hierin las ik dat ‘de indianen’ de besmetting die door de mens heen speelt behoorlijk in kaart hebben (vergelijkbaar met het verhaal dat de meeste ‘brongenoten’ kennen). Zij noemen het ‘Wétiko’, wat ‘roofdier’ betekent. De onderdrukking van vrouwen wordt uitgebreid besproken als onderdeel van de uitwerking van de besmetting. Een heel hoofdstuk in een van de boeken ging hierover. (Misschien deel ik later nog wel wat over Wétiko, het is bewustzijnstechnisch erg interessant. Je kunt er natuurlijk ook zelf op zoeken in een zoekmachine naar keuze. Onderaan dit artikel het betreffende boek.)

De uitwerking van de besmetting naar vrouwen zie ik eigenlijk ook behoorlijk om me heen. Ik heb een communicatiebedrijf en maak onder andere boeken (vertaling, redactie, ghostwriting en vormgeving). Ik weet: als vrouwen een boek schrijven, is het ‘een boekje’, als mannen een boek schrijven, gewoon ‘een boek’
Maar ook in The land of the aware komt het voor. Als je goed afgestemd bent, zit je als vrouw ‘lekker op je eigen spoortje’ en een man zit ‘op zijn spoor’ (met een oneindig overzicht). Subtiel hè? Het is de taal die zowel mannen als vrouwen hier spreken.

In dat Land of the aware overkwam mij onlangs het volgende. Een bewuste man stelde mij plompverloren telefonisch voor of wij ‘de liefde zouden bedrijven’. Ik zag dat niet zo zitten en daarbij had ik het idee dat de bewuste man helemaal niet wist wat dat was: ‘de liefde bedrijven’. Dat is natuurlijk wel even iets anders dan met iemand ‘de koffer induiken’, zeg maar. Dus ik bedankte voor de eer. Dat leverde mij een behoorlijk mes in mijn rug op, die helemaal NIETS met liefde bedrijven te maken had. En er raakte een andere vrouw bij betrokken die óók een mes in haar rug kreeg. Als een zich verspreidend virus! 
Ik heb meer bewustzijn nodig. Ik moet nog veel meer in het moment bewust zijn. Het is een conclusie die ik vandaag en al eerder ook getrokken heb. Ik deed dit, ik stond dit toe. Doordat ik me verzet vanuit pijn. Ik bedoel niet dat ik de liefde had moeten bedrijven of wat daar voor door zou moeten gaan. Nee… iets anders. Al voordat deze plompverloren vraag kwam, heb ik me laten meenemen, daardoor kwam die vraag. De vraag was niet plompverloren, er is in deze matrix helemaal niks origineel of creatief, alleen wezenlijkheid is dat. Mijn verzet vanuit pijn, gecombineerd met de arrogantie dat ik als zogenaamd bewust mens alles wel doorheb en ik me daartegen verzet, maakt dat het virus zich verspreidt.

Ik wil even delen wat de inheemse bevolking van Amerika hierover zegt. Zij hebben het dus ook over een besmetting, een virus, een massale psychose. Het is mijn vertaling vanuit het Engels.

Een van de tragische eigenschappen van de Wétiko-psychose is dat het zich gedeeltelijk verspreid door het verzet ertegen. Dat wil zeggen: zij die proberen tegen het virus te vechten in een poging te overleven, adopteren de Wétiko-waardes. Dus: wanneer ze winnen, verliezen ze, of op zijn minst: menselijkheid verliest.

Als je wilt, lees dit boek: Columbus and other Cannibals– Jack D. Forbes 
Het is online gratis te downloaden en (alleen digitaal) te koop bij de winkel met dat dikke blauwe bolle mannetje.


Homo Sapiens Sapiens

“In deze video probeert Mieke Mosmuller toegang te vinden tot een hogere ontwikkeling van de mens. Het gaat niet zozeer om de fysieke en de gezondheidstoestand, maar om een reflectie op de menselijke waardigheid, die ieder mens in zichzelf kan vinden en realiseren. De huidige crisis zou een heel andere weg op gaan.”

Mieke Mosmuller is arts, schrijfster en filosofe. Zij schrijft over actualiteiten die raken aan haar filosofisch-spirituele ontwikkelingsweg die zij startte in 1983. Lees hier de blog van Mieke Mosmuller

(de tekst overgenomen van Youtube) Duits gesproken – Nederlands ondertiteld