So let us speak of death. Not in a covert way With muffled metaphors That bind to time in Space.
What’s it for you in song? When form lets go and formless wave Can’t be contained by eyes? Where does it stand in Now? Or rather, if not Now How is it even real? (What is real?)
Or is death a trick, One of the poles Supporting magic screen Of sights and sounds? And all these words should fly and fade And be scattered in the winds… The senses seem to dull, Does it invite the Quiet, Compels to look inside? And yet, the ancient Sokar’s tale Shows us how Ra — Sun’s path Of death brings us new Light. The cycle does not stop Until, perhaps, it’s broken by a stronger light, As wisemen tell us who are watching stars, Feet firmly on the ground…
The steaming tea of words, of questions, seep Through a fresh crack in my favourite cup.
See, in the very core of immortality There stands a parent tree, It nourishes the seedlings, Feeds them light and mindful caress, Even if it gets later weakened by the storms… Now tell me, where is that death? Does it somehow dwell Between One’s In and Out breath?
***
I asked to speak of death, But now with all my heart I wish To hear you speaking of Sea, Of beaches and of trees, Of you, will you, please, do…
Anna Krasko 2026
P.S. voor mijn onvoorstelbaar mooie familie, dank dat je naast me staat, zit, bent en jouw tranen, lachen en het Zijn met me deelt
De inleiding van het mooie boek van Suzanne Simard, een Canadese die haar verwondering en haar bevindingen onthult over het leven, communiceren en verbindingen van bomen in bossen.
Inleiding
VERBINDINGEN
Generaties lang heeft mijn familie de kost verdiend met het kappen van bossen. Ons voortbestaan was afhankelijk geweest van dit nederige beroep.
Het is mijn nalatenschap.
Ikzelf heb ook een behoorlijk aantal bomen gekapt.
Maar niets leeft op onze planeet zonder dood en verval. Hieruit ontspringt nieuw leven, en uit deze geboorte zal nieuwe dood voortkomen. Deze spiraal van leven leerde me ook een zaaier te worden, een planter van zaailingen, een bewaker van jonge boompjes, een onderdeel van de cyclus. Het bos zelf maakt deel uit van veel grotere cycli: de opbouw van de bodem, de migratie van soorten en de wateromloop van oceanen. De bron van schone lucht, zuiver water en goed voedsel.
Er schuilt een nodige wijsheid in het geven en nemen van de natuur – haar stille overeenkomsten en zoektocht naar evenwicht. Er schuilt een buitengewone vrijgevigheid in.
Een boom in Schwarzwald, Duitsland
Het werken aan de ontrafeling van wat het was wat de bossen “doet tikken”, en hoe ze verbonden zijn met de aarde, vuur en water, maakte van mij een wetenschapper. Ik observeerde het bos en ik luisterde. Ik volgde waar mijn nieuwsgierigheid me heen leidde, ik luisterde naar de verhalen van mijn familie en mijn volk, en ik leerde van de onderzoekers. Stapje voor stapje – puzzelstuk na puzzelstuk – stopte ik alles wat ik had in mijn zoektocht naar wat er nodig is om de natuur te genezen.
Ik had het geluk een van de eersten te worden van de nieuwe generatie vrouwen in de houtkapsector, maar wat ik aantrof, was niet te begrijpen. Integendeel, ik ontdekte uitgestrekte landschappen zonder bomen, bodems ontdaan van de complexiteit van de natuur, een aanhoudende hardheid van de elementen, gemeentes ontdaan van oude bomen, waardoor de jonge bomen kwetsbaar waren, en een industriële orde die vreselijk misplaatst aanvoelde. De industrie had de oorlog verklaard aan die delen van het ecosysteem – de bladplanten en loofbomen, de knabbelaars, scharrelaars en teisteraars – die werden gezien als concurrenten en parasieten van handelsgewassen, maar waarvan ik ontdekte dat ze noodzakelijk waren voor het genezen van de aarde. Het hele bos – centraal in mijn bestaan en mijn gevoel voor het universum – leed onder deze verstoring, en daardoor leed al het andere er ook onder.
Ik ging op wetenschappelijke expedities om uit te zoeken waar we zo vreselijk de mist in waren gegaan en om de mysteries te ontrafelen waarom het land zichzelf herstelde wanneer het aan zijn lot werd overgelaten – zoals ik had zien gebeuren toen mijn voorouders bomen begonnen te kapen op wat lichtere manier. Gaandeweg werd het mysterieus, bijna griezelig, hoe mijn werk zich in gelijke tred ontvouwde met mijn persoonlijke leven, net zo nauw verweven als de delen van het ecosysteem die ik bestudeerde.
“Ik ontdekte dat ze zich bevinden in een web van onderlinge afhankelijkheid, verbonden door een systeem van ondergrondse kanalen, waar ze dingen bemerken, verbinden en relaties vormen met zo een oeroude complexiteit en wijsheid dat het niet langer ontkend kan worden. “
De bomen onthulden al snel verbluffende geheimen. Ik ontdekte dat ze zich bevinden in een web van onderlinge afhankelijkheid, verbonden door een systeem van ondergrondse kanalen, waar ze dingen bemerken, verbinden en relaties vormen met zo een oeroude complexiteit en wijsheid dat het niet langer ontkend kan worden. Ik voerde honderden experimenten uit, waarbij de ene ontdekking tot de volgende leidde, en door deze zoektocht ontdekte ik de lessen van boom-tot-boomcommunicatie, van de relaties die een bosgemeenschap creëren. Het bewijs was aanvankelijk zeer controversieel, maar de wetenschappelijke bevindingen staan nu bekend als grondig, peer-reviewed en veelvuldig gepubliceerd. Het is geen sprookje, geen verbeelding, geen magische eenhoorn en geen fictie uit een Hollywoodfilm.
Deze ontdekkingen stellen veel van de beheerpraktijken ter discussie die het voortbestaan van onze bossen bedreigen, vooral nu de natuur worstelt om zich aan te passen aan een opwarmende wereld.
Mijn vragen begonnen vanuit een oprechte bezorgdheid over de toekomst van onze bossen, maar groeiden uit tot een intense nieuwsgierigheid, waarbij de ene aanwijzing de andere opvolgde, over hoe het bos meer was dan alleen wat bomen bij elkaar.
In deze zoektocht naar de waarheid hebben de bomen me laten zien hoe sensitief en ontvankelijk ze zijn, hoe ze verbinden en met elkaar communiceren. Wat begon als een erfenis, en vervolgens als een plek uit mijn jeugd, een soort van troost en avontuur in West-Canada, is uitgegroeid tot een dieper begrip van de intelligentie van het bos en, nog meer, een verkenning van hoe we ons respect voor deze wijsheid kunnen herwinnen en onze relatie met de natuur kunnen helen.
Tree, Syria – (c)Taras Kalapun
Een van de eerste aanwijzingen kwam toen ik de berichten aan het aftappen was die de bomen heen en weer stuurden via een cryptisch ondergronds netwerk van schimmels. Toen ik het verborgen pad van de gesprekken volgde, leerde ik dat dit netwerk doordringt in de hele bosbodem en alle bomen verbindt in een netwerk van boomgroepen met schimmelverbindingen ertussen. Een schematische kaart onthulde, tot mijn verbijstering, dat de grootste, oudste bomen de bron zijn van schimmelverbindingen met opkomende zaailingen. Bovendien staan ze in verbinding met alle buren, jong en oud, en dienen ze als spil in een jungle van draden, synapsen en knooppunten. Ik neem je mee op reis die het meest schokkende aspect van dit patroon onthulde: dat het overeenkomsten vertoont met ons eigen menselijke brein. Daarin nemen oud en jong elkaar waar, communiceren en reageren ze op elkaar door chemische signalen uit te zenden. Chemicaliën die identiek zijn aan onze eigen neurotransmitters. Signalen die ontstaan door ionen die door schimmelmembranen stromen.
De oudere bomen kunnen onderscheiden welke zaailing uit hun familie is.
De oude bomen zorgen voor de jongen boompjes en voorzien hen van voedsel en water, net zoals wij dat met onze eigen kinderen doen. Rede genoeg om erbij stil te staan, diep adem te halen en na te denken over de sociale aard van het bos en hoe cruciaal dit is voor de evolutie. Het schimmelnetwerk lijkt de algemene conditie van bomen te promoten. En meer. Deze oude bomen bemoederen hun kinderen.
Snow capped by Judy Williams
De Moederbomen.
Wanneer Moederbomen – de majestueuze knooppunten in het centrum van communicatie, bescherming en bewustzijn in het bos – sterven, geven ze hun wijsheid door aan hun verwanten, generatie na generatie, en delen ze de kennis van wat helpt en wat schaadt, wie vriend of vijand is, en hoe zich aan te passen en te overleven in een steeds veranderend landschap. Het is wat alle ouders doen.
Hoe is het mogelijk dat ze waarschuwingssignalen, berichten van erkenning en veiligheidsmeldingen net zo snel kunnen versturen als telefoontjes? Hoe helpen ze elkaar door nood en ziekte heen? Waarom vertonen ze menselijk gedrag en waarom functioneren ze als een burgermaatschappij?
Na mijn leven lang bosdetective te zijn geweest, is mijn perceptie van het bos op de kop gezet. Met elke nieuwe onthulling raak ik dieper verankerd in het bos. Het wetenschappelijke bewijs is onmogelijk te negeren: het bos is geprogrammeerd voor wijsheid, bewustzijn en genezing.
Dit is geen boek over hoe we de bomen kunnen redden.
Dit is een boek over hoe de bomen ons zouden kunnen redden.
Something inside, a spacious intelligence, the silent voice of the timeless, the conscious space with no boundary across the Universe and in our deep inner core, dissolves all separation into itself.
Whenever we hold a steady inward gaze, we find it, quietly knowing all there is to be known, aware of itself inside all of us everywhere, it emerges into our life as intuition and knows every moment of our experience of being human.
It’s generating all life everywhere by transforming itself into complex streams of woven biochemistry, clusters of molecular wave patterns like music inside the orchestration of every living cell.
Agni: Why does the mind suffer, Satyavarya, the one with truth?
Shiva let the swirling clouds speak on his behalf.
“In a world which spins, naturally the mind will too.”
Agni : What may bring relief to the mind then?
Shiva: Stillnes.
Agni: How may I find that?
“You must enter chaos to embrace it”
Agni: …and upon finding it what will I know?
Shiva: “That everything is an expansion of each other.
Interwoven.
chaos emanates from stillness and stillness from chaos.”
Upon realizing this, you will not demean the mind, the body or even desires. You’d look at them as all interconnected, aiming towards a bigger goal.
You would look at that spinning not as dizzying but as an ecstatic dance merging back with creation.
A moment of peace from the furnace of your own making.
So, in a world which spins, the mind will too.
Let go of the fences and dance in ecstasy to the silent humming of the stars far across and to the rhythms of the sun within.
Revolve.
* * * I want to say this to you, it’s the most important thing ever, working alone, or for family, in silence or in chaos, without reward, overwhelmed, anxious, unseen or confused…
…you’re loved.
On a road chosen or on the one abandoned, in fleeting happiness or in searing grief, In meeting or in parting, Bereft of clouds or with their weight, As one or many, in presence or absence…
Vanochtend kwam er een heel intens gevoel en dit gedicht (of een soort aanroeping?) Spreekt grote realiteit met de kleinere realiteit hier? Indringend, met de stem die vanaf alle muren en plafonds weerkaatst. Met een groots gevoel van dankbaarheid en verbinding.
I feel grateful that there is a place, clean, soft, dry, When my body asks for rest so I can lie, When my eyes are tired, and close.
And I feel so thankful to be with you, The wonderous Exalted One, The life-bringing Divine, The hall, the player, and the music, All three are Thine, And Thine is the glory.
I feel thankful for the simple gifts Of delicious foods and sweet drinks. Nothing short of wonder, all within reach, Sustained are all my Relations Without failing or breach.
And I feel thankful to be with you, The wonderous Exalted One, The life-bringing Divine, Every imaginable colour is Thine, And Thine is the glory In the realm of No Time.
And I gaze in awe At your green coves full of refreshing shades, At your blue straights With the tremble of ripples and the rustle of waves, At the golden streams of light Nourishing my every cell, At sandy dunes and mountainous heights.
And I feel so thankful to be with you, The wonderous Exalted One, The life changing Divine, The Dance, the Dream and the Breath are Thine, And Thine is the glory.
Je kunt mij en de site supporten met jouw donatie, elk bedrag is welkom, want deze maand komen er abonnementskosten van 360 euro. Bedankt voor de donaties, die ik al moge ontvangen!
(vertaling in het Nederlands van een hoofdstuk uit het boek “The Extraterrestrial Species Almanac” by Craig Campobasso, English tekst below)
Universele oorsprong: Beesonieten komen uit het sterrenbeeld Boötes aan de noordelijke hemel.
Fysieke eigenschappen: Mannelijke en vrouwelijke bijenwezens zijn gemiddeld 5’5 tot 6 voet lang (165 -185 cm). Ze hebben een dun insectoïde lichaam, vier lange slanke vingers met drie gewrichten en duimen, vergrote aqua bij-achtige ogen, een menselijke neus en mond, en de oren van een kleine hond. Hun huid is bruin en glad, het lijkt op zacht leer.
Overtuigingssystemen: Beesonieten zijn meester-leraren van de Kosmische Wet van Eén voor andere beschavingen die zojuist de transformatie hebben gemaakt van dualiteit naar volledig bewuste wezens. Hun energetische verbinding tussen alle levende wezens is zeer gerespecteerd. Ze staan bekend als welwillende sensitieven. Ze zijn zich ervan bewust dat alle wezens de hele geschiedenis van het universum in hun cellen dragen. Onze onderlinge verbondenheid met alles creëert de Levende Bibliotheek van Akasha.
Kosmische Agenda: Beesonieten maken deel uit van de Galacterian Alignment en nemen deel aan het Melchizedek Star Seed Program. Ze zijn ook gestationeerd in Galacterian Alignment-moederschepen boven de Aarde en elders in het zonnestelsel als voorbereiding op de dimensionale verschuiving.
Technologie: Beesonieten hebben Galacteriaanse moederschepen, ruimteschepen, gedachteschepen, vlootschepen en verkenningsschepen. Al hun vaartuigen en commandocentra gebruiken biologische supercomputers. Sommige van hun bolvormige vloot en het buitenste “vel” van het moederschip zijn ontworpen naar hun eigen hypergevoelige bijachtige ogen. Het“vel”dient als een visuele versterker om beelden van ver dichterbij te halen, gewoon door zo te denken.
Ze hebben de normale heel- en herstelcapaciteiten van de Galacteriaanse Alignment en nemen sommige op in hun unieke technologieën. Met het derde oog hebben ze het buitengewone vermogen om in lichaamsschillen te kijken en de schade te herstellen door middel van DNA, met behulp van de DNA-taalconvertor op basis van trillingen. Het apparaat ziet eruit als een witte staf met een ovale punt. Ze weten dat DNA communiceren kan en wanneer men zijn taal spreekt, reageert het onmiddellijk op genezing. Voor meer ernstige gevallen hebben ze een DNA-verjongingskamer die volgens dezelfde principes werkt.
Bewustzijnsvaardigheden: Beesonieten zijn volledig bewuste en soevereine wezens. Ze gebruiken telepathie in meerdere frequenties (multiwave) en hun mind-tot-mind berichten zijn zo harmonieus dat golven van achtergrondgeluiden, muziek, liefde en beweging het gesprek verrijken, alsof we naar een film kijken. Het is een zeer plezierige ervaring om in gesprek te zijn met een Beesoniet.
Ze zijn in staat om te spreken met elke energie die niet in staat is tot spraak, inclusief levenloze objecten. Als deskundige telekinese-technici zijn Beesonieten in staat om hun mind interdimensionaal te vouwen en de energie van daaruit te programmeren om elk willekeurig object in de derde dimensie op te tillen.
Dimensionale capaciteit: Beesonieten hebben command over multiversum.
Boek: The Extraterrestrial Species Almanac: The Ultimate Guide to Greys, Reptilians, Hybrids, and Nordics (MUFON) Paperback by Craig Campobasso
(a chapter from the book “The Extraterrestrial Species Almanac” by Craig Campobasso.)
Universal Origin: Beesonites come from the Boötes constellation in the northern sky.
Physical Characteristics: Male and female Beesonites are on average five five to six feet. They have a thin insectoid body, four long slender fingers with three joints and thumbs, enlarged aqua bee-like eyes, a human nose and mouth, and the ears of a small dog. Their skin is tan and smooth, like soft leather.
Belief Systems: Beesonites are master teachers of the Cosmic Law of One to other cultures who have just made the transformation from duality to fully conscious beings. Their energetic connection between all living things holds a respect like no other. They are known as benevolent sensitives. They are aware that all beings carry the entire history of the universe in their cells. Our interconnectedness to everything creates the Living Library of Akasha.
Cosmic Agenda: Beesonites are part of the Galacterian Alignment and participate in the Melchizedek Star Seed Program. They are also stationed in Galacterian Alignment motherships above Earth and across the solar system in preparation of its dimensional shift.
Technology: Beesonites have Galacterian motherships, starships, thought-ships, fleet ships, and scout ships. All their craft and command centers use biological supercomputers. Some of their spherical fleet and mothership’s skin are designed after their own hypersensitive bee-like eyes. The skin serves as a visual amplifier to pull images from afar closer just by thinking it so.
They have the normal healing modalities of the Galacterian Alignment, and incorporate some on their unique technologies. With third eye sight they have the uncanny ability to see into body overlays, and repair the damage through DNA, with the use of the vibrational DNA language converter. The device is a white wand with an oval tip. They understand that DNA is communicative, and when speaking its language, it responds to healing instantly. For more serious cases, they have a DNA rejuvenation chamber that works on the same principles.
Consciousness Abilities: Beesonites are fully conscious and sovereign beings. They use multiwave telepathy, and their mind-to-mind messages are so harmonious that waves of background sounds, music, love, and movement accompany conversation, as if watching a motion picture. It is a most pleasurable sensation when conversing with a Beesonite.
They are able to speak to any energy that is incapable of speech, including inanimate objects. As expert telekinesis technicians, Beesonites are able to fold their mind interdimensionally and program the energy from there to lift any size object in the third dimension.
Dimensional Capacity: Beesonites have multirealm commandership.
Aanwezigheid is geen specifieke staat, ervaring of gevoel. Als je een moment van vrijheid, vrede of een goed gevoel ervaart, kan de mind die specifieke staat, ervaring of dat gevoel associëren met aanwezigheid. De mind reduceert de staat, ervaring of het gevoel tot een herinnering. Het wordt gereduceerd tot een gedachte. Wanneer dat specifieke moment voorbij is, probeert de gedachte die verloren staat, ervaring of dat gevoel opnieuw te creëren of terug te vinden. Dit is hoe het zoeken (“the searching”) zichzelf in stand houdt. De gedachte aan het verleden zoekt de gedachte aan een toekomstige gebeurtenis. Gedachte jaagt op gedachte. Zie je dat het zoeken puur conceptueel is?
Aanwezigheid is geen specifieke staat, ervaring of gevoel. Het is meer als de opening waardoor elke staat, ervaring, elk gevoel en alles wat bestaat, ontstaat. Er is geen manier om een huidige opening te “her-creëren” of “terug te keren” naar een opening. Er is alleen deze opening—nu—en wat er ook doorheen komt. De gedachte: “Ik moet terug naar die vrijheid die ik ooit voelde”, kan door de opening komen. Als die gedachte wordt geloofd, gaat het zoeken door. Als de gedachte wordt gezien voor wat het werkelijk is—een gedachte die ontstaat in de opening—wordt het niet geloofd. Het mag er eenvoudigweg zijn. In dat zien is er geen zoeken.
Uit: Reflections of the One Life by Scott Kiloby
April 15th
Presence is an opening
Presence is not a particular state, experience, or feeling. If you experience a moment of freedom, peace, or a good feeling, the mind may associate that particular state, experience, or feeling with presence. The mind reduces the state, experience, or feeling to a memory. It reduces it to thought. When that particular event passes, thought seeks to recreate or find that lost state, experience, or feeling. This is how seeking perpetuates itself. Thought is thought of the past event is seeking the thought of some future event. Thought is chasing thought. Do you see that the search is purely conceptual?
Presence is not any particular state, experience, or feeling. It is more like the opening through which each and every state, experience, feeling, and everything else arises. There is no way to “recreate” or “get back to” a present opening. There is only this opening—now—and whatever is coming through. The thought, “I need to get back to that freedom I once felt” may be coming through the opening. If that thought is believed, the seeking continues. If the thought is seen for what it really is—a thought arising in the opening—it isn’t believed. It is simply allowed to be. In that seeing, there is no seeking.
Is het niet voor te stellen dat de bladeren denken hoe knus het zal zijn om de aarde aan te raken in plaats van de leegte van de lucht en de eindeloze windstoten? En denk je niet dat de bomen zelf, vooral die met mossige, warme grotten, beginnen te denken aan de vogels die zullen komen – zes, een dozijn – om in hun lichaam te slapen? En hoor je niet de guldenroede fluisterend afscheid nemen, het eeuwige wezen gekroond met de eerste toefjes van sneeuw? De vijver verdwijnt, en het witte veld waar de vos zo snel overheen rent, brengt zijn blauwe schaduwen naar voren. En de wind pompt zijn blaasbalg. En vooral ’s avonds verschuift het opgestapelde brandhout een beetje, verlangend om onderweg te zijn.
(door Mary Oliver, vertaling in het Nederlands door Anna Krasko)
Song for Autumn
by Mary Oliver
Don’t you imagine the leaves think how comfortable it will be to touch the earth instead of the nothingness of air and the endless freshets of wind? And don’t you think the trees themselves, especially those with mossy, warm caves, begin to think of the birds that will come – six, a dozen – to sleep inside their bodies? And don’t you hear the goldenrod whispering goodbye, the everlasting being crowned with the first tuffets of snow? The pond vanishes, and the white field over which the fox runs so quickly brings out its blue shadows. And the wind pumps its bellows. And at evening especially, the piled firewood shifts a little, longing to be on its way.
De schildpadvrouw brengt een offer van wampum aan de planten van de rivier.
“Alsjeblieft”, vraagt ze, “kun je ons helpen?”
Ze legt uit dat we de rivieren schoon moeten maken en ze erkent de planten als de schoonmakers van de rivier.
Ze spreekt met de wampum en bedankt hen ook voor het licht dat ze de wereld brengen.
Ze praat lang met de planten. Ze vertelt ze wat er gebeurt. Ze legt uit dat de tweevoeters hun weg kwijt zijn. Maar er zijn er nog steeds diegene, die het zich herinneren. Ze vertelt ze over de baby’s die eraan komen en die schoon water nodig hebben. Ze huilt om haar kleinkinderen.
De planten, die liefdevol en genereus zijn, wachten tot ze is uitgesproken en dan vertellen ze haar dat ze haar gebeden hebben gehoord. Ze stemmen ermee in om te helpen. Ze zijn zachtaardig. Ze hebben nooit een onaardig woord over iemand te zeggen…
Wampum is de benaming voor witte en paarse kralen gemaakt van de binnenste spiraal van schelpen van een wulkachtige en de Amerikaanse venusschelp. Amerikaanse indianen langs de Atlantische kust tot aan Saskatchewan gaven ze bij ceremonies als beloftes, verdragen en huwelijken.
Turtle woman is making an offering of wampum to the plants of the river.
“Please”, she asks, “can you help us?”
She explains how we need the rivers to be clean and she acknowledges the plants as the cleaners of the river.
She speaks to the wampum and thanks them also for the light they bring the world.
She talks to the plants for a long time. Telling them what is happening. She explains that the two leggeds have lost their ways. But there are still some who remember. She tells them about the babies that are coming who need clean water. She cries for her grandchildren.
The plants, being loving and generous, wait for her to finish speaking and then they tell her they have heard her prayers. They agree to help. They are gentle. They never have an unkind word to say about anyone…
Hoewel de ruimte een vacuüm is, betekent dat niet dat er geen geluid in zit. Geluid bestaat in de ruimte… in de vorm van elektromagnetische trillingen. Bijna alle soorten astronomische objecten geven enige radiostraling af. De sterkste bronnen van dergelijke emissies zijn de pulsars, bepaalde nevels, quasars, radiosterrenstelsels enz. Deze radiogolven kunnen worden opgevangen door het speciaal ontworpen instrument dat bekend staat als ‘astronomische interferometer’. Dit apparaat kan de radiogolven omzetten in de frequentie binnen het bereik van het menselijk gehoor (20 – 20.000 Hz). Voyager en Hawk-Eye behoren tot de vele sondes die ruimtegeluiden opnemen.
Kunnen we geluiden horen op andere planeten/manen met elk type atmosfeer? Ja dat kunnen we. Aangezien elke vorm van materie geluidsgolven kan uitzenden, kunnen we geluid horen op Mars, Titan, Venus of elke andere plaats met een atmosfeer.
English: Our Universe Is Not Silent
Although space is a vacuum, that does not mean there is no sound in it. Sound does exist in space.. in the form of electromagnetic vibrations. Nearly all types of astronomical objects give off some radio radiation. The strongest sources of such emissions are the pulsars, certain nebula’s, quasars, radio galaxies etc.. These radio waves can be captured by the specially designed instrument known as ‘astronomical interferometer’. This device can convert the radio waves into the frequency within the range of human hearing (20 – 20,000 Hz). Voyager and Hawk-Eye are among many probes which record space sounds.
Can we hear sounds on other planets/moons with any type of atmosphere? Yes, we can. Since any kind of matter can transmit sound waves, we can hear sound on Mars, Titan, Venus or any place with an atmosphere.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.