Ogen dicht, ogen open

Een reactie plaatsen

(door Arlette Krol) Dit ben ik aan het oefenen:

Omdat ik me ervan bewust ben dat ik de wereld om mij heen niet kan begrijpen als ik niet weet wat ik er zelf bij voel. Dat er geen logica is als ik niet weet welk effect elke waarneming, observatie en interactie op mijn gevoel heeft.

Ik sluit mijn ogen en richt mijn aandacht op mijn gevoel op mijn hartstreek. Ik kom daar echt even aan. Ik voel hoe mijn aandacht bij mijzelf is. Met mijn bewustzijn helemaal bij mij. Dit kan al in een paar seconden al je het doet met serieuze aandacht.

Doe dan je ogen open, maar blijf met je aandacht in je borstkas. En terwijl je je nog steeds bewust bent van jezelf, kijk je naar de wereld om je heen.

Meestal ben ik er zo weer uit en ligt mijn focus weer buiten mijzelf. Ik herhaal dit heel vaak op een dag. Ik wil het mijzelf echt graag eigen maken.

Nu oefen ik dus om in de wereld aanwezig te zijn en te voelen, door bewust via mijzelf mijn omgeving te ervaren.

Daardoor voel ik wat alles met mij doet en krijg ik een heel ander begrip van de wereld. Ik heb weinig behoefte om te verklaren of te oordelen. Ik voel me meer onderdeel van mijn omgeving, want er is meer uitwisseling. Maar ik begrijp ook meer van mijzelf.

Museumplein 28 Maart

Een reactie plaatsen

(door Arlette Krol) Ik was aanwezig. Op het laatste moment besloten om met iemand mee te gaan. Puur en alleen om aanwezig te zijn.

Ik ben fysiek achter de koffiedrinkers met demonstrerend gedrag gaan staan. Ik heb hun gevoeld.

Ik ben achter de agenten en ME-ers gaan staan. Ik heb hun gevoeld.

Van een afstand heb ik waargenomen. Ik kon voelen dat aan beide kanten hetzelfde bewustzijn actief was. Het zette mensen aan om te doen wat ze deden, maar het kwam voort uit dezelfde aansturing. Het leek daardoor wel een filmset. Het museumplein ingericht voor actie met een vooruit gepland protocol. Iedereen wist waar hij aan toe was, door de planning of al door eerdere ervaring.

Iedereen handelde vanuit de opgelegde maatregelen.

De koffiedrinkers omdat ze het er niet mee eens zijn en ze voelen dat hun leven in gedrang is. De agenten en ME-ers omdat ze opgeleid zijn instructies op te volgen, hun baan niet willen verliezen. Zo worden zij verplicht de maatregelen te handhaven. Iedereen op het plein heeft monden te voeden en handelt vanuit eigen situaties zo goed als hij kan.

De ME-ers werden ingezet, het spel kwam op gang. En ik moest huilen voor al die mensen die in de val waren gelokt om dit spel te spelen. Met afdwalend gevoel en gedrag door verborgen en zichtbare angsten en hun goede bedoelingen. Ik kon het schaakmat-gevoel voelen op het hele veld. Zo nam ik ook de geprogrameerdheid waar. Handelen op basis van angst, pijn en impuls.

Ik heb diep gevoeld wie ik werkelijk ben. Mijn diepe wezen die al die mensen vanuit liefde kon waarnemen. Ik heb contact gemaakt met het collectieve veld van het hele plein. Ik heb de levenskracht laten vloeien.

Ik wist dat als iedereen zou stilstaan. Acuut de rol van demonstrant, ME of toeschouwer zou laten vallen en zou voelen wie hij werkelijk is. Met eigen bewustzijn zijn innerlijk wezen zou waarnemen, dan heeft geen enkel machtsbewustzijn een poot om op te staan.

We zijn dan niet ontvankelijk voor angst en een onveilig gevoel. We willen verre van orders opvolgen, alleen maar werkelijk onszelf zijn. En ik weet dat we ons in het nauw gedreven voelen. Maar net dat gevoel houdt alles in stand.

Ik heb dit waargenomen en daarmee in de realiteit gemanifesteerd. We hoeven het alleen nog maar te voelen in onszelf en ernaar te handelen.

www.joyfulhappening.com

Wiebelend bewustzijn

Een reactie plaatsen

(door Thérèse Jeunhomme) De hele maand december 2020, en het begin van 2021, lukte het mij niet om in en bij mezelf te komen en te blijven. Gewoonlijk sluit ik mijn ogen, ga naar binnen en floep, ik ben in en bij mezelf en het stroomt door mij heen. Mijn kruin is open en het gouden licht stroomt bij bij naar binnen. In december dus niet. Het voelde voor mij aan alsof er een onzichtbaar ‘doosje’ over mij heen was geplaatst waar ik niet doorheen kon komen. In januari ebde dit gevoel weer weg, en kon ik weer als vanouds en vertrouwd in en bij mezelf komen. Eerder, in januari 2020, ‘zag’ ik hoe er donkere draadjes verbinding maakten met de hoofden van mensen, waardoor ze gedachten ontvingen die niet van hun waren. En daar ook naar handelden.

Individueel en collectief bewustzijn zijn met elkaar verbonden. Zoals individuele lichtkracht trilt in de frequenties van het collectieve bewustzijn, zo trilt het collectieve bewustzijn ook door in de individuele frequenties. Dit inzien, doorzien en waarnemen maakt veel duidelijk over wat er gaande is. Ik noemde mijn ervaring in december 2020 alsof er een onzichtbaar doosje over mij heen was geplaatst. Lang heb ik dit niet anders onder woorden kunnen brengen, tot ik vandaag een artikel las van André Visch. Hij beschrijft de energetische uitwerking van vaccinaties als volgt: ‘Wat mij bij deze gevaccineerden opviel, was dat hun kruinchakra dichtgeknepen werd. (Je kruinchakra is de verbinding met je hogere zelf, je ziel of je essentie. Hoe spiritueler je bent, hoe duidelijker je deze verbinding zult ervaren.) En wat ik energetisch zag en voelde, kwam overeen met de klachten waarvoor bij mij werd aangeklopt, zoals “ik ben mezelf kwijt” en “ik voel me ontheemd”. Iemand die zeer bewust is, zei zelfs “ik ben de connectie met het licht kwijt.” Voor mij is dit zeer zorgwekkend. Mensen met een goede verbinding zijn namelijk over het algemeen liefdevoller naar anderen en hebben meer respect voor de vrije wil van anderen. Want stel je eens voor dat 80% van de mensheid deze verbinding kwijtraakt. Welke druk ontstaat er dan op de mensen die deze verbinding nog wel hebben, omdat ze ervoor gekozen hebben om zich niet te laten enten?’ Lees zijn volledige artikel op de website van Want to know.

Nu kan ik uit eigen ervaring de conclusie trekken dat de hele programmering met betrekking tot angst en vaccineren diep doordringt in het collectieve bewustzijn van mensen. Als individu ben ik ook verbonden met dit collectieve bewustzijn, waardoor ik me in december ‘afgesloten’ voelde. Dit collectieve afgesloten bewustzijn kan ik ook waarnemen in het gedrag van mensen. Mensen die zich ineens tegen mij keren, mij voor complotdenker uitmaken, en vele vriendschappen zijn voor mij afgesloten. Ik neem hun gedrag waar, de boosheid in (de zwarte pupillen van) hun ogen, de (voor)oordelen die ze uiten, de afgescheidenheid die hierdoor wordt gecreëerd. De hele programmering draait om het bestendigen van deze afgescheidenheid binnen het collectieve bewustzijn. Wij en zij, dualiteit op zijn hoogtepunt, en kuddegedrag van het collectief oogsten.

Ik weet en begrijp hoe moeilijk het kan zijn om in deze tijd van leven keuzes te maken die niet voldoen aan de opgelegde wetten van de kudde en de vermeende afgescheidenheid die hieruit volgt. Wiebelt jouw bewustzijn hierover ook? Dan is dat alleen maar iets goeds, want jij kunt zelf aan (innerlijk) onderzoek gaan doen en de huidige tijd van leven is de grootste en meest directe uitdaging om nu eindelijk eens die stap(pen) te gaan zetten. Niets moet, laat ik daarover duidelijk zijn. Ik heb geen belang en geen oordeel over (keuzes van) anderen. Ieder mens op aarde gaat met deze ontwikkeling in bewustzijn en verruiming van perspectieven van aardse en universele realiteiten te maken krijgen. Jij bent een soeverein mens en jij hebt het recht om jouw zelfstandige denken en voelen te verruimen met nu nog wellicht nieuwe, maar voor iedereen bestaande (nog onbekende) vormen. Nu, of de komende 10.000 jaar. Wil jij een open en respectvol (wandel)gesprek hierover, voel je dan vrij om contact met mij op te nemen via vloeibare.liefde@gmail.com. Ik loop liefdevol een stukje met je mee, zonder eigen belang en zonder (voor)oordeel

ZET JE LICHT AAN

Een reactie plaatsen

(door Jacqueline Ringoet) Enkele dagen geleden genoot ik buiten in het vroege ochtendzonnetje van mijn bakkie koffie. Hoewel op het water in het vogelbakje nog een dun laagje ijs zichtbaar was voelde de zon al weldadig aan. Samen met de aanblik van de ontluikende natuur en het gezang van vroege vogels riep ze in mij de herinnering op aan wat ‘schepping’ ten diepste betekent. Vanuit ons ware, goddelijke scheppingsvermogen is voor mij namelijk ieder moment nieuw, fris en vol leven. ‘Like the first morning’, zoals ik al vaker schreef.

Elk NU moment zijn wij de schrijvers van ons eigen verhaal in ons eigen universum, voortkomend vanuit onze gedachten (of de gedachten die door ons heen worden gezet en niet voortkomen vanuit ons eigen diepste gevoel!). De bekende uitspraak dat iedere verandering in onszelf begint is maar al te waar. De mens wordt niet voor niets non stop weggeleid van zichzelf op vele, vaak uiterst subtiele, manieren. Voortdurend worden we verleid met onze aandacht aanwezig te zijn in de buitenwereld, die ons lokt en verblindt met haar valse licht, opdat we onze ware scheppende kracht niet volledig inzetten.

We weten allemaal hoe vanuit allerlei (spirituele, religieuze, wakkere) bronnen benadrukt wordt dat de ware godsvonk in ieder mens aanwezig is en als de zon onvoorwaardelijk van binnen naar buiten zou dienen te stralen. De ware, échte zon schijnt haar warme stralen op een weldadige manier, koestert en doet dat wat verhard of bevroren is smelten. Ze is liefdevol, zacht en helder aanwezig om alles tot leven te brengen en (weer) te laten stromen. Het is het licht der wereld van waaruit wij mensen scheppen en waarmee we dat wat nog in het verborgene ligt belichten.

Wanneer ieder moment waarlijk nieuw is als op de eerste ochtend zal de zon schijnen zoals ik hierboven omschrijf. Ik kan me niet voorstellen dat de ware zon in oorsprong verblindt of verzengt noch dat zij meedogenloos of harder straalt voor de één ten koste van een ander. In haar onvoorwaardelijke aanwezigheid kan niet anders dan volledige gelijkwaardigheid besloten liggen.

Wat in de ons omringende wereld echter zeer zichtbaar wordt is voor mij het gegeven dat we ons collectief (hebben) laten leiden door degenen die (vaak letterlijk!) in de schijnwerpers staan of zichzelf in de spotlights zetten. Het is duidelijk dat hen weinig tot niets gelegen is aan gelijkwaardigheid, maar dat alles er om draait ons een rad voor ogen te draaien en te verblinden, opdat we ons eigen licht niet zien.

In veel gevallen gebeurt dit zeer doelbewust vanuit een verborgen agenda, maar ik zie ook hoe velen zelf verblind zijn en niet beseffen dat er een (kunst)licht op hen schijnt terwijl ze maar blijven benadrukken hoe ‘verlicht’ zij zijn en anderen derhalve naar hen dienen (op) te kijken.

Wanneer er echter een onecht/kunstmatig licht gaat schijnen betekent dit dat de eigen ware zon -die als vanzelf en van nature van binnen naar buiten schijnt- overschaduwd is of toch ten dele. Vaak is er sprake van een blinde vlek, waardoor het licht dat ieder mens van oorsprong IS niet op een vanzelfsprekende manier gestalte kan krijgen en er een soort urgentie voelbaar wordt om te móeten schijnen op een bijna krampachtige manier.

Dominantie, bóven anderen gaan staan en een vernietigend soort arrogantie, die allesbehalve weldadig voelen, voeren nogal eens de boventoon.

Wat me regelmatig opvalt is dat mensen die hun natuurlijke leiderschap niet als vanzelfsprekend en volledig belichamen zichzelf gemakkelijk overschreeuwen of een vorm van hoogmoed aan de dag leggen die ten koste van anderen gaat. De nood aan ‘volgelingen’ en een voetstuk is voelbaar, waarbij soms manipulatie gebruikt wordt om anderen ondergeschikt te maken.

Het (kunst)licht dat van dergelijke mensen uitgaat voelt vaak koud, omdat het warme licht dat van nature van ieder zou dienen uitgaan versluierd is. Het is dezelfde grauwsluier die door deze hele realiteit voel- en zichtbaar is als een artificieel soort spinrag.

Helaas zijn niet alleen zij die ons (willen) leiden vaak verblind, maar is het ook de mensheid zelf die massaal geneigd is in hún schaduw te blijven staan, waardoor zij haar eigen licht niet ten volle kan zien. Kunstlicht kan echter alleen blijven schijnen als het energie krijgt van degenen die haar aandacht geven en verheerlijken, zoals ook de gloeilamp slechts licht kan geven als ze is aangesloten op elektrische stroom.

Wanneer we die verblindende schijnwerper echter gaan gebruiken om licht te laten schijnen op onze eigen blinde vlekken daar vanbinnen kan er veel zichtbaar worden en openen we dat wat nog dicht was in onszelf. Waar doet de spotlight van een ander pijn in jóu, kun je dat zien en daar jouw eigen liefdevolle licht van binnenuit op laten schijnen? Als we onze blinde vlekken vullen met ons eigen Christoslicht gaat de zon steeds meer aan in óns en kunnen we dat licht -waarmee we in de bron verbonden zijn- van binnenuit gestalte geven.

Het valse (kunst)licht komt nooit voort vanuit de waarheid of de hoogste intelligentie, die leven -‘LIVE’- schept, maar getuigt van een meedogenloze, satanische nepgod die ‘EVIL’ laat ontstaan zolang wij ons ware licht niet aanzetten.

Dit ware licht schuilt in de eenvoud van ons PURE zijn. Het is als het warme zonlicht, waarin je ontspannen jezelf kunt zijn en jezelf kunt inbrengen zonder dat je bang hoeft te zijn voor een oordeel, een harde mening of het gevoel niet goed genoeg te zijn.

Zolang we naar buiten blijven kijken, waar vrijwel doorlopend een vals licht schijnt, kunnen we nimmer iedere cel en elke vezel van onszelf vullen met het zachte licht vanuit onze eigen bron. Wij zíjn het ware licht van de eeuwigheid en het is hoog tijd dat we onszelf weer gaan zien om voorbij de blinde, donkere vlekken en door alle sluierbewolking heen een stralende werkelijkheid te scheppen!

UBUNTU CONTRIBUTIONISME

Een reactie plaatsen

‘Laat elke burger zijn natuurlijke talenten of verworven vaardigheden bijdragen tot een groter voordeel van iedereen in de gemeenschap.’

Michael Tellinger

(door Thérèse Jeunhomme) Ik deel van harte de visie en ontdekkingen van de Zuid Afrikaanse wetenschapper Micheal Tellinger, die dit heeft benoemd als UBUNTU contributionisme, een blauwdruk voor menselijke welvaart. Lang geleden kwam ik achter het werk en de ideeën van Michael, die mij diep inspireerden. Ik hoop en wens dat het jou ook inspireert.

Het UBUNTU CONTRIBUTIESYSTEEM is een blauwdruk voor een nieuwe sociale structuur waarin iedereen absoluut vrij en gelijk is:
– Een samenleving die functioneert zonder het concept van geld, elke vorm van ruil of handel, of het toekennen van de waarde aan materiële zaken.
– Een cultuur waarin elk individu wordt aangemoedigd om zijn/haar passie te volgen en met zijn/haar natuurlijke talenten of verworven vaardigheden ​​bij te dragen voor het grotere voordeel van alle mensen in de gemeenschap en de samenleving als geheel.
– Een samenleving met een nieuwe reeks wetten op basis van de behoeften van de mensen waar alles gratis wordt verstrekt aan iedereen die bijdraagt​​.
– Een samenleving die de hoogste niveaus van de wetenschappelijke en technologische vooruitgang bevordert.
– Een samenleving waarin kunst en cultuur bloeit waardoor mensen het leven met volle teugen kunnen ervaren.
– Een samenleving waarin de geestelijke groei van haar burgers, door de explosie van kunst en cultuur, de snelle opkomst van het bewustzijn mogelijk zullen maken om de concepten van eenheid volledig te omarmen.
– Het systeem biedt een onvoorstelbare veelheid van alles op alle niveaus, niet voor te stellen door hen die gevangen zijn in de kapitalistische consument-gedreven omgeving van vandaag.

Verenig de mensen in een simpele visie en doelstelling.
Voorzie een gemeenschap waar mogelijk van onze eigen elektriciteitsvoorziening, die al onze activiteiten ondersteunt en de stad bevrijdt van afhankelijkheid van het elektriciteitsnet.
Verjong onze stad met diverse industrieën en innovatie die iedereen werk zal bieden – niet slechts een paar uitverkorenen.
Ondersteun onze uitvinders en wetenschappers om nieuwe technologieën op elk niveau te creëren, waaronder een alternatieve energievoorziening die milieuvriendelijk is en elektriciteit levert zonder kosten voor de gemeenschap.
Steun onze boeren om een ​​overvloed aan biologisch voedsel te verbouwen en verban GMO-bedrijven zoals Monsanto die onze zaden vernietigen en voedselzekerheid.
Ondersteun onze genezers om nieuwe methoden en technologieën te ontwikkelen die mensen echt genezen, en die genezing bieden voor de meeste ziekten, waarvan velen van ons weten dat ze mogelijk zijn.
Zorg voor de groei van traditionele geneeskrachtige planten en voorkom dat de farmaceutische maffia deze planten uitroeit.
Ondersteun onze leerkrachten om een ​​alternatief onderwijssysteem te ontwikkelen dat onze kinderen echte vaardigheden voor het leven bijbrengt en hun ogen opent voor oneindige mogelijkheden.
Steun onze meestervakmensen om hun kennis en vaardigheden te delen met degenen die willen leren.
Ontwikkel je tot gemeenschappen die vrij zijn van de economische wurggreep die door de bankkartels is gecreëerd.

Wil je meer weten? Lees dan zijn boek, of kijk op michaeltellinger.com/ubuntu

Michael Tellinger is een Zuid-Afrikaanse auteur, politicus, ontdekkingsreiziger en oprichter van de Ubuntu-partij die de levering van gratis middelen in de hele samenleving ondersteunt. Hij heeft een campagne geleid tegen banken en centrale banken. Hij is ook een promotor van pseudo-archeologie onder invloed van Zecharia Sitchins ideeën over astronauten uit de oudheid. de steenruïnes van Blaauboschkraal, door de reguliere archeologie geïnterpreteerd als 16e-eeuwse grenspalen, als ‘Adam’s Calendar’, een buitenaards gebouw in het midden van een netwerk van steencirkels in Zuid-Afrika dat in de oudheid energie zou hebben gekanaliseerd. Ook zeer de moeite waard is zijn boek ‘Slave species of the gods’ dat handelt over de Anunnaki en hun missie op aarde.

20210315 Thérèse Jeunhomme UBUNTU CONTRIBUTIONISME | VLOEIBARE LIEFDE

Het bieden van weerstand

Een reactie plaatsen

De chaos van de huidige samenleving vraagt onherroepelijk om het vormen van een mening. Als je ergens voor of tegen bent dan bevindt zich een vorm van een weerstand in jou. Je neemt namelijk een positie in. Deze weerstand maakt een splitsing. En omdat de weerstand uit jou komt, vormt het ook een splitsing in jou.

Een oplossing om de chaos om ons heen is het creëren van eenheid. Het totale plaatje overzien en doorvoelen. Om het totale plaatje van de wereld om ons heen te zien in al zij diverse lagen, is haast een onmogelijke taak.

Het begint bij jezelf.

Duik diep in je gevoel en detecteer alle stroming en stuwing in jou. Als je het ergens niet mee eens bent dan neem je namelijk ook positie in jou, waardoor het niet meer kan stromen. De weerstand functioneert als een blokkade. Doorvoel de hele weerstand, zodat ook de weerstand weer kan ademen en doorstromen, ook al wil dat gevoel per se de weerstand zijn. Door het volledig doorvoelen, is de weerstand ook volledig aanwezig en kan je ervaren wat de weerstand werkelijk tegenhoudt. Hierdoor krijg je weer gevoel met het geheel. Door de eenheid in jezelf te ervaren, voel je ook meer eenheid buiten jezelf. Zo kan je de chaos buiten jezelf een plek geven en is het minder verwarrend. (joyfulhappening.com)

In English Be Aware of resistance in you

The chaos of community nowadays insists on inevitably forming of opinion. If you are “for” or “against” something, you get a kind of resistance in you. You are actually taking a position, a stance. And since this resi-stance emerges from within yourself, it causes a division IN you.

A solution to the chaos around us is creation of unity. To oversee and feel through the whole picture. And it is almost an impossible assignment to oversee the complete picture of the whole world in all its various facets. 

The start is in yourself.

Dive deep into your feeling and detect all currents and driving forces in you. If you disagree with something, you take a stance and it stops the flow. Resistance functions as a blockage. Feel through the entire resistance, so that resistance can breathe again and flow even if that feeling necessarily wants to be a resistance. Feeling through it, being aware of it, the resistance is fully present and you can experience what is it what really holds back through resistance. This way you can feel the whole again. By experiencing unity within yourself, you experience more unity outside yourself. This way you can give a place to the chaos outside yourself and it becomes less confusing.

VIVA LA VIDA!

Een reactie plaatsen

(door Jacqueline Ringoet) Ondanks een miezerig regentje heb ik er ook de afgelopen dagen weer voor gekozen heerlijk naar buiten te gaan. Weer of geen weer -hoezo is regen eigenlijk ‘geen weer’?- er valt altijd iets te beleven in de ‘frisse’ buitenlucht en naast de ontmoeting met mezelf geniet ik er ook menig uurtje van de talrijke ontmoetingen met het buitenleven.

Banjerend door de nattigheid viel me gisteren plots te binnen dat het dit voorjaar precies veertig jaar geleden is dat ik 4 maanden lang op de PAAZ verbleef. Afgezonderd van de overige patiënten, zonder contact met het thuisfront, dagelijkse post of gesprekspartners was ik er geheel aan mezelf overgeleverd. Om eerlijk te zijn was mijn opname destijds met name een noodkreet om mezelf Überhaupt te kunnen overleven, al was dat de behandelend artsen niet echt duidelijk. Met een gewicht van slechts 28 kilo was ik echter op sterven na dood, overgenomen door het programma in mijn mind dat me (bijna) ten koste van mijn leven onder controle hield.

Ik deel het verhaal van mijn jarenlange strijd tegen het programma ‘anorexia’ niet vaak, al heeft het een groot deel van dit leven bepaald. Ik kijk er niet verbitterd of met spijt op terug, omdat ik steeds meer ervaar dat alleen dít moment telt.
Misschien popt de herinnering juist nú op, omdat ik zingend en in diep contact met de dieren, bomen en planten het leven ten volle beleef en voel stromen. Liggend in mijn ziekenhuisbed was het ook veertig jaar geleden het ontluikende voorjaar dat het vonkje in mij brandend hield. Samen met de beeldkracht, die ik altijd behouden heb, zorgde het verlangen naar werkelijke verbinding met het leven dat ik mijn angst om weer te gaan eten overwon. Ik koos ten diepste voor het leven!

Ofschoon de drempel om werkelijk voelend aanwezig te durven zijn in mijn lichaam -en daarmee hier op aarde- nog vele jaren hoog was zette ik stapje voor stapje om mijn wezen hier gestalte te kunnen geven.
Hoewel mijn magere verschijning menigeen anders deed geloven vertrouwde ik op mijn eigen (scheppings)kracht en zwoor ik alle therapie af om het roer in eigen hand te nemen. Ik had immers gekozen voor het leven en hoe fragiel deze keuze soms ook was, ze deed de balans ook in later jaren telkens weer doorslaan naar de vonk van mijn Goddelijke essentie, die ik altijd aanwezig wist.
Zoals velen weten schonk ik uiteindelijk het leven aan 8 kinderen. Een groot gezin, zoals ik me dat in de vele jaren die ik ziek was steeds had voorgesteld.

Mijn ervaringen tonen me onweerlegbaar hoe sterk wij mensen in wezen zijn. Niet alleen fysiek, maar vooral vanuit onze onsterfelijke Goddelijke essentie zijn we in staat wonderen te laten ontstaan. Wanneer we wérkelijk kiezen voor verbinding met Al het leven vermenigvuldigen wij het leven in ons tig-voudig, waarbij ik het niet (alleen) over ons kindertal heb, maar over de levende schepping, zoals we die op vele lagen in al haar schoonheid kunnen waarnemen.

Telkens wanneer ik me op het bovenstaande afstem voel ik diepe vreugde en het verlangen me volledig in te zetten onze schepping weer tot bloei te brengen voor al wat leeft. Al wandelend breng ik deze vreugde soms met hoge klanken tot expressie, me niet langer zorgen makend over de mening van eventuele andere wandelaars. Dít is wie ik ben. Dít is onderdeel van mijn taal, die ik móet laten rimpelen in het levensveld om beweging te brengen waar verstoring is en mens en natuur op sterven na dood zijn.

Morgen is de landelijke vér-kiezingsdag en mogen we onze stem op een andere, ‘democratische’ manier uitbrengen. Ik heb mijn keuze echter al lang gemaakt en breng mijn stem iedere dag vanuit mijn innerlijk uit. In vreugde. De vreugde die ik zo mis binnen onze samenleving en al zeker binnen de gelederen die ons mensen dienen te vertegenwoordigen.
Een ware keuze uit liefde voor al het leven ziet er voor mijn diepste gevoel zo geheel anders uit dan wat ik opmaak uit de partijprogramma’s en de woorden van de dames en heren politici. Het regeringsbeleid binnen het heersende systeem is niet gericht op leven, en al zeker niet op leven in vreugde, vrijheid en vrede, zo mag inmiddels voor ieder duidelijk zijn.

De newspeak die op de verkiezingsposters staat afgedrukt spreekt wat mij betreft boekdelen en toont hoe de leugen regeert.
Wat mij betreft neem ik -net als veertig jaar geleden- het heft in eigen hand en kies opnieuw en ieder moment uitsluitend voor het leven. In al haar geuren, kleuren en expressievormen. In vreugde, vrijheid en vrede. Viva la vida!

26 oinks

Een reactie plaatsen

(door Lisette Kreischer) Afgelopen februari verscheen er een nieuw Amerikaans onderzoek dat aantoont dat varkens veel slimmer zijn dat de meeste mensen dachten. Of, wellicht wisten deze mensen het diep in hun hart altijd al wel, maar was deze waarheid te pijnlijk om te erkennen, omdat varkens tevens, naast natuurlijk onder andere kippen, koeien en vissen, de meest mishandelde diersoort ter wereld is.

Het is de hartverscheurende waarheid waar wij iedere dag op De Nobele Hoeve mee leven. Dagelijks rijden hier trucs afgeladen met deze voelende en prachtige wezens voorbij, op weg naar het slachthuis. Hun dood meer waard zijnde dan hun leven. Maar we laten ons hart niet breken, want we hebben een taak hier op het erf en in dit leven. En dat is om alle meer dan menselijke wezens waar mogelijk ten dienste te staan en zo goed als het kan en lukt zij die op ons pad verschijnen een leven te bieden die gaat over liefde, veiligheid en geborgenheid.

En zo precies een jaar geleden werd De Nobele Hoeve verrijkt met een zestal roze wolken van babies. Babies van nog geen 3 maanden oud die in plaats van dat slachthuis als eindstation 3 maanden later, door een magische samenloop van omstandigheden hier terecht kwamen. Je kunt er hier meer over lezen: www.denobelehoeve.nl We voelden ons gezegend met hun komst en zijn met ze op weg gegaan.

We hadden een spannende start. Ondanks dat de babies hun bedje van stro met volle overtuiging te lijf gingen, waren ze ook onrustig en angstig. Ze kwamen van een plek die ze kenden; een warme, steriele stal, en bevonden zich nu in een natuurlijke omgeving, verrijkt met meer stro dan ze konden dromen, maar in een koude winterse periode. Hun immuunsysteem was zeer zwak en ze zaten onder de wonden. We moesten dus heel voorzichtig omgaan met hun gezondheid en ze laten wennen aan de nieuwe omgeving en nieuwe mensen. We moesten elkaars taal nog leren spreken. De eerste weken draaiden dan ook om rust, reinheid en regelmaat. We verzorgden hun wonden, ondersteunden hun immuunsysteem en lieten ze wennen aan de aanwezigheid van Margarit. De structuur van een ontmoeting met Margarit drie maal daags zorgde voor een stabiele kennismaking en de mogelijkheid om vertrouwen op te bouwen. In ieder geval voldoende om ze een maand later voor het eerst kennis te laten maken met buitenlucht en aarde onder hun hoefjes.

Op 5 april 2020 maakten de biggen voor het eerst kennis met de natuurlijke wereld. Nadat het deurtje van de stal was geopend en de frisse lucht hun neus kietelde, lanceerden ze zichzelf letterlijk in de aarde, blij dat ze konden knabbelen aan alles wat ze konden vinden; takken, modder en onze tenen. Dat was een dag van hoop. Een dag waarin we het resultaat zagen van de goedheid van de mens. Dat wanneer we ons ten dienste stellen van Moeder Aarde en ons best voor haar en haar bewoners doen, we een wereld kunnen creëren waarin iedereen welkom is en iedereen geliefd wordt. De babies waren uitgeteld en sliepen die nacht rozig in hun strobedje.

Toen het voorjaar aanbrak was het tijd om de kids kennis te laten maken met hun eigen bos, Babette’s Biggen Bos, vernoemd naar de bijzondere inmiddels overleden Babette Bot dankzij wie de biggen gered konden worden. Het bos was al op de biggen aan het wachten, maar wij moesten wachten tot de biggen sterk genoeg waren om zo’n kakofonie van natuur aan te kunnen. De biggen wisten niet wat ze meemaakten. Ieder korreltje aarde moest worden omgekeerd. Ieder plukje gras gesnoept. En eindelijk daar, in de buitenlucht, zagen we de karaktertjes wat ontpoppen. Ieder wezentje begon haar eigenheid langzaam maar zeker uit te drukken.

Het drie-dagelijkse bezoek van Margarit ging ondertussen onvermoeid door en legde een enorme basis van vertrouwen. We leerden elkaar kennen en hun immuunsysteem werd sterker en sterker. In de omhulling van veiligheid kregen ze er vervolgens steeds wat meer weide bij. Het geluk kon niet op. Er werd gebaden in de zon, gewroet in de aarde en geplaagd en gespeeld. De reden dat we dat alles zo rustig en met beleid deden, is dat deze wezens een stel peutertjes bij elkaar waren. Weesjes, zonder een moeder of een ouder varken om ze de kneepjes van het leven te leren. We konden natuurlijk niet hun moeder vervangen, maar we konden wel een moederlijke structuur van stabiliteit, overzicht en zorgzaamheid bieden. En zo kon er een band worden opgebouwd. Het was vervolgens prachtig om te zien hoe ze opbloeiden, hoe ze zelfvertrouwen kregen en hoe ze zich thuis begonnen te voelen.

We bouwden vervolgens een stal dichterbij de andere dieren en dichtbij het Nobele Hoeve huis. Op deze manier kon de integratie van start gaan met de andere bewoners van het erf en konden ze onderdeel worden van de kudde. De eerste nacht dat de biggen in hun nieuwe stal zouden slapen, hoefden we daar geen moeite voor te doen. Het was duidelijk dat ze deze verandering heel fijn vonden en ze gleden hun nieuwe strobed met veel plezier in. Geen nacht zijn ze meer teruggegaan naar hun kleinere stal in het bos.

Hun nieuwe leven kon nu echt beginnen en de weide die eerst nog wat grassprieten vertoonde werd omgetoverd tot een maanlandschap. Voor ons een teken dat het goed was.

In juni, vlak voor hun eerste berigheid was het tijd voor de sterilisatie. Dit was een must voor een goede kans op lang en gelukkig leven. We vonden dit ontzettend spannend, maar werden gelukkig ondersteund door de geweldige Peter Klaver, een fantastische dierenarts die heel vakkundig te werk ging en waardoor de varkens ontzettend snel en goed herstelden. Met twee dagen stonden ze alweer wroetend op de weide.

In de zomer groeiden ze echt op. De karakters werden duidelijk zichtbaar. Babs bleek een kleine kletskous. Ze maakt de leukste geluidjes met een ontzettend zoet stemmentje. In het begin was ze wat onderdanig en stond ze onderaan in de rangorde. Dat veranderde echter snel, want ze ontwikkelde een enorme dosis zelfvertrouwen. Lea bleek een lief en zacht knuffelkontje. Kroelen vindt ze het allerfijnst op de wereld. Martje werd de grootste van de zusters. Ze uit zich met een heel schattig piepje. Een heel duidelijke manier van uitdrukken. Setje, Veertje en Gritje houden zich nog altijd wat meer op de achtergrond en lijken echt op elkaar. Ze houden zeker ook van een knuffel, maar zullen er wat minder snel om vragen zoals Babs, Lea en Martje doen.

Inmiddels maken de biggen samen met Margarit dagelijks een wandeling naar het vertrouwde Biggen Bos. Ze volgen Margarit dan op de voet. Na het halen van een knuffel weten ze dat het tijd is om te spelen. Ook in de sneeuw. Mamma zei immers dat ook die koude, witte nattigheid goed was, dus er werd gewandeld.

Een jaar later, zijn we dankbaar voor dit proces en waar we nu met zijn allen staan. De biggen hebben het ritme van Mila en Eefje overgenomen. Er wordt goed geslapen, goed gegeten en goed gescharreld. Ze groeien als kool en ook al zijn nu 1 jaar, ze zijn nog lang niet uitgegroeid. Hun vocabulaire heeft zich ook ontwikkeld en uitgebreid. De 26 oinks die varkens zo ongeveer in hun leven spreken, worden langzaam maar zeker hoorbaar voor ons. De biggen voelen zich zichtbaar vertrouwd op het erf en met de kudde en met Margarit. Ze zijn thuis. Eindelijk thuis.

Wat een geschenk om getuige te mogen en kunnen zijn van de ontwikkeling en opgroeiing van deze prachtige en intelligente wezens. Ze kwamen op wonderbaarlijke wijze op ons pad en verrijkten onze kudde op een manier dat we onszelf niet hadden kunnen voorstellen. Naast dat we zielsveel van ze houden en ze als individuen aanschouwen en behandelen, staan ze voor ons ook symbool voor de fenomenale wezens die varkens zijn. Dat wanneer we deze wezens ruimte, liefde en een natuurlijk leven bieden we zoveel van ze kunnen leren. We kunnen de varkens die dagelijks voorbij rijden helaas niet redden, maar middels Eefje, Mila, Babs, Lea, Martje, Gritje, Setje en Veertje hopen we wel dat mensen bekend worden met varkens, dat mensen ze gaan zien als vrienden en bovenal dat mensen deze briljante wezens in hun hart sluiten, zoals wijzelf ook lang geleden hebben gedaan.

Want wij weten, als je ze leert kennen, als je ze in je hart sluit… zul je ze niet meer willen eten.

Vanuit het lijden, vanuit het verdriet, hopen we een stukje liefde, een stukje licht op aarde te brengen. Licht dat schijnt op onze kameraden, de meer dan menselijke wezens. Laten we er voor zijn.

Lisette Kreischer

Stichting de Nobele Hoeve stelt zich ten doel: het creëren van bewustwording op het gebied van welzijn van mens, dier, milieu en duurzaamheid met behulp van een vegan leefwijze – Strijbeek, Nederland  www.denobelehoeve.nl

Hoe een schaap een marmot werd

Een reactie plaatsen

(door Rineke van den Berg) Lang geleden had Arina een heel heldere droom. Eerst vond ze deze droom een beetje vreemd, maar steeds meer verder in de tijd besefte Arina dat haar droom in deze tijd werkelijkheid aan het worden is. Meer en meer vertrouwde zij er op dat wij zelf de oplossing van alle problematieken zijn. Het gaat er slechts om dat je keuzes durft te maken. Kies je voor angst of voor vrijheid? Aan jou de keuze.
Dit verhaal is in de ik-vorm geschreven. De hoofdpersoon is Arina.


De Droom

Samen met vele schapen stond ik in een weide die stevig omheind was. Onze gemeenschap, de kudde was verre van saamhorig. Er werd steeds meer ruzie gemaakt. Soms over kleine zaken, of grotere kwesties. Soms ging het over de kinderen (de lammetjes) die ondeugend waren, dan weer over de kleur vacht en van welke vader het lam dan wel was. Sommige ruzies en vechtpartijen kwamen echt vanuit het niets, er was vaak geen enkele aanleiding. Zelf deed ik hier niet aan mee. Ik droomde van een mooie wereld die achter het hek zou zijn. Ik keek naar de voorbij drijvende wolken en stelde me voor dat ik ook een wolk was en dat ik vrij zou zijn…echt vrij.

Ook was er een herder die heel goed voor ons zorgde, we hadden geen enkel tekort, behalve saamhorigheid en liefde. Daar kon de herder natuurlijk niets aan doen. Hij deed wat hij geleerd had om schapen te houden.

Op een dag stond ik bij het hek weer weg te dromen, toen er een hele grote marmot aan de andere kant kwam staan. Hij vroeg me; “wat doe je achter dat hek? Zijn jullie gevangenen?” Ik stond met een mond vol tanden en wist even niets te zeggen.

Nadat de marmot weer weg was ging ik met andere schapen praten en hen vragen stellen; “waarom staan we eigenlijk achter een hek? Zijn we gevangenen? Kunnen we er ook voor kiezen om de wijde wereld in te gaan? ”

Geschrokken keken mijn soortgenoten me aan. “Wat zeg jij nu? Ben je wel goed bij je hoofd? Je bent een dromer die de weg kwijt is. Natuurlijk blijven we hier achter het hek, hier is het veilig. De herder beschermt ons tegen allerlei wilde dieren en gevaren die daar zijn. Jij bent altijd een rare geweest en dat zul je altijd blijven,” zei één van de schapen. “Vanaf nu zeggen we niets meer tegen jou, je hoort niet meer bij de kudde. Je moet vanaf nu achteraan staan bij het voederen.”

Mijn hart klopte wild van spanning en ook van schaamte. Ik, die alleen maar een vraag stelde en graag antwoord wilde, werd voor gek verklaard en mocht geen deel meer van de kudde zijn. Ik voelde me vreemd en aan de kant gezet.

De volgende dag zag ik toen ik wakker werd dat het hek van de weide openstond. Bij het hek stond dezelfde grote marmot. Blij huppelde ik naar dit prachtige dier toe. “Hallo” zei ik, “gisteren heb ik over jouw vragen nagedacht, nu heb ik wat vragen. Is er gevaar buiten het hek? Zijn er daar wilde dieren die mij kunnen verwonden of opeten? Hoe is het daar echt? Ben je buiten het hek echt vrij? Of is het beter om binnen het veilige hek te blijven? “

De Marmot lachte vriendelijk en zei; “misschien kun je het eens proberen om een stapje buiten het hek te doen, dan kun je het zelf ervaren. Ik ben een vrij wezen die geen grenzen kent en geen belemmeringen. Samen met andere marmotten hebben we het fijn en voelen ons gelukkig omdat we alles zelf kunnen beslissen en op ieder moment weer opnieuw kunnen voelen wat goed voor ons is.”

Ik stapte één stapje buiten het hek en tegelijkertijd mekkerden er vele ander schapen; meeeehhhhhh “herder…het hek staat open, er ontsnapt een schaap”. Alle schapen waren erg opgewonden en mekkerden mee…meeeeh, ”herder kom snel. Het hek staat open, wij bibberen van angst voor de wilde dieren. Zo komen ze naar binnen en kunnen ons opeten.”

Ik stapte nieuwsgierig uit het hek en voelde het fijne frisgroene gras onder mijn hoefjes. Het leek alsof ik doof geworden was door al dat gemekker. Elke stap die ik zette voelde zo vrij en ik huppelde met grote sprongen vrolijk achter de vriendelijke marmot aan. Wat een feest van de meest heerlijke geuren en kleuren die steeds helderder en intenser leken te worden.

“Kom maar mee” zei de Marmot, ”je bent welkom in ons hol. Jij bent anders dan al die andere schapen, jij hebt het altijd al in je gehad om jouw vrijheid volledig te kunnen ervaren in alles wat je doet en gaat doen. Nooit zal iemand jou als slaaf nog kunnen bestempelen. Ook ben je vrij van kuddegedrag en zul je jouw eigenheid kunnen leven.”

Na een lange reis, ik was niet moe maar juist heel energiek, kwamen we aan bij een grot die verscholen lag onder de meest prachtige struiken met magisch gekleurde bladeren en bloemen.

“Kom maar verder helder schaap. Als jij dat wil mag je jezelf hier thuis voelen. Welkom in de nieuwe wereld.”

Ik werd zo blij en diep gelukkig dat ik er van ging huilen. Er kwamen andere marmotten op me af en ze omhelsden me en fluisterden zachtjes in mijn oren dat ik welkom was omdat ik de keuze had gemaakt om werkelijk vrij te willen zijn. Ik had me nog nooit zo fantastisch gevoeld. Ik jubelde luidkeels…toch was dit geen gemekker, maar een mooie hoge toon van sprankelende muziek die ik hoorde. Wat vreemd. Ik keek naar mijn vacht, maar ook mijn vacht was van wollige krullen veranderd in een zacht grijsbruine glanzende dos met haar. “Ik ben veranderd,” riep ik. “Ben ik ook een marmot geworden?” De andere marmotten lachten vriendelijk, “jouw verschijningsvorm is veranderd zodat je je hier beter thuis kunt voelen, maar van binnen ben je dezelfde als altijd; een prachtig vrij en helder wezen die geen angst kent alleen maar onvoorwaardelijke liefde.”

Toen het donkerder werd, gingen we allemaal naar binnen. Daar wat dieper in de grot lag heerlijk zacht mos. Iedereen kroop tegen elkaar aan. Dat was wel wat wennen voor mij, maar voelde mezelf snel vrij om dat ook te doen. Al snel viel ik in slaap en droomde dat er geen hekken in deze wereld meer waren en dat iedereen vrij was van angst, slavernij en kuddegedrag. In deze nieuwe wereld was er alleen maar vrede en verstonden alle mensen en dieren elkaar. Zelfs de bomen en de planten spraken zichzelf liefdevol uit. Alles was er in overvloed en iedereen was gezond en sterk.

Ze leefden op deze prachtige planeet nog heel lang en zeer gelukkig.

Toen ik uit mijn droom ontwaakte wist ik dat dit werkelijkheid is. Wanneer en hoe wist ik toen nog niet, maar nu zie ik het plaatje van de nieuwe wereld voor me. Heb maar vertrouwen.

Lieve groet Arina

PS: Arina is een fictieve naam die bij het verhaal hoort.

Geschreven: door Rineke van den Berg

 Rineke heeft ook website:  www.sundancer.nl

(BRON)Codes

Een reactie plaatsen

(door Jacqueline Ringoet) Slechts weinigen zijn zich bewust hoe we ieder moment letterlijk op vele manieren zijn ingelogd bij de werkelijkheid zoals we die waarnemen. Zichtbaar en onzichtbaar zitten we gekoppeld aan tal van (digitale) codes, die het besturingssysteem vormen van dat wat de m.a.t.r.i.x. genoemd wordt.

Inmiddels lijkt het vrijwel onmogelijk te kunnen functioneren binnen dit systeem zonder allerlei accounts, die ons middels onze gegevens, wachtwoorden en gebruikersnamen aan het wereldwijdeweb koppelen. Het internet met onbegrensde mogelijkheden, althans zo wordt het ons voorgespiegeld.

Dat er wel degelijk een grens zit aan dat wat we via de vele vertakkingen binnen het web kunnen bereiken wordt duidelijk als je beseft dat digitale codes weliswaar zeer ver kunnen reiken en getallen met vele nulletjes kunnen vormen, maar hoe dan ook ergens een limiet hebben.

Het is eigen aan codes die in essentie artificieel zijn en niet verbonden met De Bron, die een natuurlijke orde kent middels codes die analoog en leven-scheppend zijn.

De door velen voor waar aangenomen werkelijkheid -die door het collectieve geloof in het bestaan ervan in stand gehouden wordt-, is overduidelijk in een ware impasse terecht gekomen. Het hele systeem wankelt en is zicht- en onzichtbaar aan het afbrokkelen. Er wordt ons wijs gemaakt dat de enige manier om te zorgen dat alles in deze ‘samenleving’ weer ‘in orde’ komt het massaal toedienen van een v.a.c.c.i.n. is. Deze ‘oplossing’ zal hier op aarde een nieuwe orde brengen, waarmee we volledig ingelogd in de artificiële wereld als mensheid een nieuw tijdperk kunnen in gaan.

Of er dan nog veel menselijks aan ons over is blijft echter de vraag! Compleet gekoppeld aan een digitaal besturingssysteem zullen we geen werkelijk vrije wil en vrijheid meer kunnen ervaren en zullen we uiteindelijk meer weg hebben van een robot op een wel zeer vérgaande manier.

Nu het massale vaccineren mondiaal in volle gang is lijkt het soms misschien of er geen weg meer terug is. Niets is echter minder waar, als je het mij vraagt. Zoals ik hierboven al schreef is er de oneindige Bron, waarmee we altijd verbonden zijn en waar de codes liggen voor de natuurlijke orde zoals deze in oorsprong IS. Het zijn de ware, GODdelijke lichtcodes, die wij allen in ons dragen, omdat we geschapen zijn naar het evenbeeld van GOD.

In deze kunstmatige werkelijkheid zijn de GODdelijke codes, die ook verborgen liggen in bijvoorbeeld onze taal, geheel vervormd om de ware betekenis van de mens weg te houden. Zo is GOD verworden tot een guard DOG, die als een Big Brother over ons waakt en aan wie de mens onderworpen is. Wij mensen zijn voor de krachten achter de schermen van deze werkelijkheid de underDOGs, die in toenemende mate onder controle gehouden dienen te worden.

Werkelijk alles wordt op een uiterst geraffineerde manier uit de kast getrokken om ons af te leiden en misleiden, opdat we ons niet herinneren wie we van origine zijn.

Middels de vele (maat)regelen wordt getracht ons te ontmoedigen onze passie te leven. De goddelijke vonk die in ieder van ons brandt of op z’n minst flakkert wordt gedempt als we ons niet ten diepste realiseren dat dit onze ware kracht is. Onze passie is onze hartskracht en heeft waarlijk niets van doen met het zogenaamde ‘passieverhaal’ dat ons binnenkort in de paastijd weer wordt voorgehouden.

De leugen dat we ons kruis zullen moeten dragen als we vanuit ons hart leven, dat we vastgenageld zullen worden en ons uitsluitend nog kunnen beroepen op een GOD buiten onszelf, wordt ingezet om ons ervan te weerhouden in te loggen bij de (GODS)kracht in onszelf.

Middels ons hart zijn we immers verbonden met De Bron, de levensbron, die als een gouden veld altijd voor ons toegankelijk is. Dit is het nulveld, waar we ingelogd zijn bij de grootst mogelijke zuiverheid, waarheid, puurheid en de hoogst mogelijke frequentie.

Het is meer dan ooit zaak te beseffen dat alleen via deze gouden inlogcodes immuniteit ervaren kan worden. Immuniteit voor het virus dat ons bewustzijn gehackt heeft en waardoor velen hier en nu een besmette wereld ervaren in de meeste brede zin van het woord. Levend vanuit deze gouden broncodes scheppen we met woord en daad, vanuit zuivere gedachtes, waarlijk leven volgens de hoogste natuurlijke orde.

We zullen ons ten diepste bewust moeten zijn van de vele manieren waarop we doorlopend inloggen bij het artificiële veld en hoe dit ons weg leidt van de GODdelijke drie-eenheid, waarbij we met aandacht aanwezig zijn in ons hoofd, hart en lichaam.

Laten we ervan doordrongen zijn dat wij mensen de weg, de waarheid en het leven ZIJN. De enige missie die we hebben is niet die van ten strijde trekken, maar van het volledig connecten met het gouden nulveld, waar geen strijd heerst, maar waar we daadkrachtig, vastbesloten en onbuigzaam onze plek innemen.

Iedere cel van ons stoffelijke lichaam en ver daarbuiten dient vervuld te zijn van het gouden licht. Daar ligt onze kracht, daar ligt onze ware immuniteit, omdat het de enige echte waarheid is. Overal waar we waarlijk met aandacht aanwezig zijn en ons verbinden met het leven zijn het deze gouden levenscodes die gekopieerd worden.

De leuze ‘met elkaar, voor elkaar’ krijgt hiermee een geheel andere, diepere betekenis dan beoogd wordt door degenen die deze leuze overal onder de aandacht brengen.

Voor mijn gevoel is dat wat bedoeld werd met de Bijbelse uitspraak: ‘Gaat heen en vermenigvuldigt U’. De informatie die via de gouden broncodes in ieder van ons ligt opgeslagen dient uitgewisseld te worden om samen een nieuwe Golden Age te scheppen. In diep contact met elkaar zijn we in staat het gouden veld verder te laten uitrimpelen door het artificiële veld heen. Het zal al het leven aanraken en ‘besmetten’ met zuivere levenscodes, waaruit een werkelijk nieuwe wereld in de natuurlijke orde zal ontstaan.