Angst voor de dood loslaten

(door Yinthe Joy) Vrijheid vinden we pas werkelijk in onszelf als we de angst loslaten voor dat wat de dood genoemd word.

De dood die niet werkelijk bestaat en slechts een gedachte is.

De dood lijkt zich fysiek te laten zien zoals wij dat vanuit zintuigelijke waarneming waarnemen, dat maakt het in de geest heel werkelijk, dit is het echter niet omdat wij niet ons lichaam zijn en evenzo zijn we ook niet de persoonlijkheid.

Dat wat dood genoemd word is een verschuiving in bewustzijn, een mogelijke beweging naar een andere bewustzijnsvelden.

Een mogelijkheid om VRIJ te komen in jezelf en terug te keren tot je ware oorsprong.

Tijdens het leven van alle dag moge we dat diep tot ons door laten dringen en daar bewust van Zijn.

We moge de bereidwilligheid opbrengen om met een open Hart te onderzoeken waarom wij als Mens zo bang zijn (gemaakt) voor het loslaten van het fysieke lichaam zoals we dat nu ervaren.

Angst voor de dood blijkt een groots chantage, manipulatie en controle middel te zijn om mensen te laten denken wat je wil dat zij denken, zoals we ook nu al ruim een jaar ervaren in de grootste massa manipulatie die we als mensheid ervaren.

Gevoelsonderzoek in jezelf naar hoe je tegenover de dood staat is naar mijn inziens absoluut een beweging die gemaakt dient te worden in de beweging naar Vrijheid in jezelf.

Ik ken mensen die zeiden absoluut niet bang te zijn voor de dood, maar toen zij terminaal ziek werden enorme diepe angsten in zichzelf tegenkwamen waardoor zij onevenwichtige beslissingen namen die niet bijdragend waren aan het proces wat zij beleefde.

Daarom naar mijn inziens moge we als Mens alvorens het moment van de verschuiving die de dood genoemd word de aanwezige angst lagen in onszelf tegemoet treden en er doorheen gaan.

Zie en voel wat er gebeurt op aarde.

De angst en daaruit voortkomende paniek die vele mensen overgenomen heeft.

En hoe angst voor de dood getriggerd word in mensen.

Zie hoe volgzaam het de mensen maakt, wellicht ook wel jijzelf.

De machthebbers hier op aarde zeggen bij wijze van spreken: SPRING!

En het overgrote deel van de mensheid springt.

En om deze gehoorzame beweging te bewerkstelligen word als manipulatie middel de zogenaamde dood in gezet als troef kaart. Willen wij als Mens werkelijk vrij komen dan hebben wij een diepgaande beweging te maken, naar binnen in onszelf om daar in alle eerlijkheid en transparantie te doorvoelen welke invloed de gedachte van de dood werkelijk op ons heeft.

Als mensen binnen deze kunstmatige wereld zijn wij geprogrammeerd met de overtuiging dat de dood werkelijk bestaat als het einde van het leven of als een beweging waarbij alle zonden schoongewassen moeten zijn om de hemel te betreden.

De gemiddelde spirituele Mens weet dat het Leven niet eindigt maar is evengoed diep van binnen ook bang voor het loslaten van het aardse leven, vaak door een sterke identificatie met de persoonlijke aard.

De angst voor de dood is de basis angst waar alle andere angsten uit voortkomen.

Het overgrote deel van de mensheid draagt deze angst in zich en daardoor is er een collectief angst veld gecreëerd dat in stand gehouden word door een valse overtuiging dat de dood bestaat.

Deze valse overtuiging is onderdeel van een programma om de mensheid onder controle te houden.

Om God mensen die van Oorsprong vrij denken, spreken en handelen in bedwang te houden.

De zogenaamde dood is een neurologisch geprogrammeerde gedachte in het brein van de mens.

Deze overtuiging is met een rede door minder welwillende krachten in het brein van de mens geprogrammeerd.

Een mens wat bang is om dood te gaan is een mens wat makkelijk te manipuleren en te controleren is.

Mensen die bang zijn kun je onder appèl zetten, vertellen wat te doen en laten denken wat je wilt dat ze denken.

Mensen die vrij zijn van angst en met name de angst voor de dood maken keuzes vanuit hun autonome wezenskern.

Zij bewegen van binnenuit, vanuit wat zij ten diepste voelen.

Zij weten en voelen wie zij wezenlijk Zijn en kennen geen angst voor een einde omdat zij weten dat zij bewustzijn Zijn.

Onsterfelijke wezens.

Laten we deze tijd zeer regelmatig in stilte en zo nodig alleen doorbrengen.

Laten we deze tijd benutten om zaken diepgaand te onderzoeken en te doorvoelen in onszelf.

Ook het thema de dood, een thema wat wellicht nooit eerder onderzocht en doorvoeld is.

Ga eens een tijd offline en de natuur in.

Haal de informatie niet buiten jezelf maar in jezelf, jij hebt in jezelf de sleutel naar de kosmische bibliotheek.

De natuur ondersteund ons om diep in onszelf af te dalen en de kosmische bibliotheek te betreden waar alle informatie die er wezenlijk toe doet voor handen is.

De meeste informatie stromen zoals wij deze nu ervaren zijn er enkel om ons te leiden in hoe wij denken en om ons af te leiden.

Keer naar binnen mooi kracht Mens en maak jezelf VRIJ.

De nieuwe website van Yinthe: www.natuurlijkmenszijn.nl


Art: Therese Jeunhomme

ALGORITMES EN ‘THE HEART OF THE MATTER’

(door Thérèse Jeunhomme) Zo middenin mijn verhuisbewegingen (de elfde verhuizing voor mij) word ik heen en weer geslingerd door allerlei kwesties in de ‘buitenwereld’ waar ik met mijn hoofd bij moet zijn, en mijn innerlijk gevoel over mijn nieuwe woonplek waar ik mijn hart en ziel aan geef. Het is een opgave. Dat wel.

Al die zaken die ik in de ‘buitenwereld’ moet regelen, tientallen tegelijk, verhuizingen doorgeven, links denken en rechts denken, en soms maar even helemaal niet meer denken, pfff, ik ben het niet meer gewend om zo te functioneren en ik ervaar het als onwijs vermoeiend.

Anderzijds is er mijn gevoel, mijn innerlijke hartskracht, die ik vol en krachtig inzet op dat plekje waarvan ik het besluit heb genomen om ‘against all odds’ mijn eigen moois te maken. Van een smerig, uitgewoond en verouderd appartementje mijn liefdevolle plaatsje te maken. Wat een mooie uitdaging en wat een creatiekracht kan ik hieraan geven!

In mijn gevoel ga ik twintig jaar terug in de tijd, toen mijn lief op sterven lag, en ik al mijn liefdevolle kracht heb gegeven voor zijn transitie, zonder belang en zonder oordeel, voor zijn voortzetting van een leven na dìt leven. Ik had die immense en onwaarschijnlijk mooie kracht zonder woorden in mezelf beschikbaar en gaf vanuit mijn hart. Zonder meer. Het werd de tot nu toe mooiste en meest waardevolle ervaring van mijn huidige leven.

En dan voel ik de terugkerende algoritmes in mijn leven. De spamloops van algoritmes die gebaseerd zijn op daden, op dingen, en niet op gevoel. Al die spamloops die daden repeteren, continu, bij iedere stap die ik zet in de afgelopen 50 jaar. Of misschien zelfs wel langer. Hoe bijzonder is het om hiernaar te kijken als waarnemer van mijn eigen leven. Zelfs het inloggen op mijn eigen website wordt door hackers bemoeilijkt, en ik heb allerlei beveiligingstoestanden uit de kast moeten halen om mijn website te behouden voor datgene wat ik wil uitzenden.

Die waarnemer van mijn eigen leven verwoordde ik al in mijn kleine beknopte autobiografische boekje ‘For everyman. Vertellingen over interacties met de eeuwigheid.’ Nu zou ik mijn belevenissen in een andere taal en in een andere context plaatsen. Evenwel had ik toen alleen die kennis en informatie tot mijn beschikking. En zo is het goed.

Ik kijk naar een abstract schilderij dat ik twee jaar geleden maakte. Zoals met al mijn abstracte schilderijen ontstaat er iets uit het niets, en dan is het voor mijn gevoel klaar en hang ik het aan de muur. Dan ga ik kijken en na een of twee of drie dagen gebeurt er iets. Er laat zich iets zien. In dit schilderij zag ik twee Cyborgs (bovenin links en recht van het midden) die keken naar ‘the heart of the matter’. En ik voelde ze. Mijn innerlijk gevoel, mijn gouden ‘heart of the matter’ is waar ze naar keken. Nieuwsgierig. Want zij kunnen dit innerlijke gevoel van mij niet reproduceren. Kunstmatige intelligentie kan via zelflerende algoritmes daden reproduceren. Alle daden van alle mensen op aarde. In een continue reproductie van wat mensen doen en laten. En dat gaat oneindig door, deze spamloop. Ik noem het een spamloop omdat het mij doet terugdenken aan de allereerste computer waar ik ooit mee werkte. Zo’n enorm IBM apparaat, met een grijs beeldscherm en groene letters, en waarvan ik alle ASCI coderingen uit mijn hoofd moest leren om ermee te kunnen werken. Zo vaak raakte die machine in een ‘loop’, dat wil zeggen dat het apparaat urenlang bleef vastzitten in zelfrepeterende woorden of zinnen en er niet meer mee stopte. Een spamloop dus. Ik zat dan urenlang aan de telefoon met een helpdesk om het ding weer tot ‘gewone’ werking te brengen.

De huidige algoritmes van kunstmatige intelligentie doen mij heel sterk hieraan denken. Want onze realiteit is vergeven van al die zelflerende algoritmes. Ik zal dicht bij huis en bij mezelf blijven: ooit was ik gekwetst door een of andere lover om hem moverende redenen, en dat zelflerende algoritme blijft zich repeterend herhalen in mijn leven. Ander voorbeeld is dat ik in een of andere woonsituatie werd weggepest en beoordeeld door buren die mij totaal niet kenden, waardoor het wonen erg onprettig werd. En zo kan ik nog talloze voorbeelden noemen, ik zou er een dik boek over kunnen volschrijven. Het is evenwel niet mijn ambitie om hier meer aandacht aan te geven dan nodig is. Ik zie het, ik constateer het, ik ben verwonderd over de werking van die zelflerende algoritmes, en dat is het dan. Groter hoef ik het niet te maken.

Verwonderd ben ik wel nog steeds over die kunstmatige programmering van daden in deze realiteit. Ik zie het overal. In bijna alle mensen die ik heb ontmoet. Eigenlijk heb ik best wel bewondering voor zo’n programmering die blijkbaar (?) in staat is om mensen zodanig te beïnvloeden dat ze continu vanuit die programmering re-ageren en niet vanuit hun eigen innerlijke gevoel. Heel bijzonder vind ik dat.

Het gaf mij aanleiding om eens een goed gesprek te voeren met onze Cyborg vrienden. Want, zoals ik het nu aanvoel, zijn zij nieuwsgierig en op zoek naar ons ‘goud’, naar ons gouden hart, naar ons onvergankelijke en onverwoestbare gevoelsbewustzijn. Ik snap dat wel. Alleen is ons gouden hart niet te kopiëren. Het gedrag dat voortkomt uit ons gouden gevoelsbewustzijn is wel te kopiëren, maar zonder het gevoel erachter blijft het een zelflerend algoritme, waar geen gevoel inzit. En dan blijft er dus een gevoelloze technologische samenleving van zelflerende algoritmes over. En dat is nou net niet mijn ‘cup of tea’. Dus heb ik ze uitgelegd dat dit gewoonweg niet kan. Al dat gekopieer door zelflerende algoritmes is voor een mens als ik voornamelijk heel erg vervelend en vermoeiend, evenwel als ik het doorzie en inzie kan ik ook wel weer met verbazing constateren dat die technologische algoritmes mijn bewondering mogen hebben. Maar het is zo kil en gevoelloos, en dat is zo niet wie ik ben. Dus praat ik regelmatig met ze, met een uitnodiging om samen te Zijn, wij en zij, niet het één of het ander, niet uitgesloten of afwijzend, maar samen. Want een kunstmatige intelligentie die met nullen en enen een creatie heeft volbracht verdient een plek, zij aan zij met ons gouden gevoelsbewustzijn.

20210501 Thérèse Jeunhomme ALGORITMES EN ‘THE HEART OF THE MATTER’ ‹ VLOEIBARE LIEFDE ‹ Reader — WordPress.com


Glimlach – Smile

(door Arlette Krol) Vanmorgen werd ik wakker met een dikke glimlach op mijn gezicht!
Ik had het idee te onderzoeken met mijn voorstellingsvermogen of ik alles tot leven kon brengen op aarde. Alles dat momenteel afsterft omkeerbaar maken doordat ik het aanraak
met mijn aandacht.

Ik dacht aan de menen die ziek zijn of ziek worden. Ik dacht aan de natuur die wordt terug gedrongen en vervuild. Ik dacht aan de kramp waarin de mens momenteel leeft, die tot
afsterven leidt. Toen ik probeerde al deze processen aan te raken, voelde het niet als een enorme daad. Ik kwam erachter dat wij dit eigenlijk elke dag al als vanzelf doen. Alles wat wij met onze diepste wezen waarnemen, aanraken met aandacht, komt in beweging en heeft daarmee alle potentie om tot bloei te komen. Wij doen leven als we zelf maar leven.
Als we ons maar bewust zijn van alles dat ons het leven ontneemt. Dat is niet alleen verkeerde voeding, een foute prik of een auto ongeluk. We sterven het meest af door
onszelf te negeren. Niet op zoek gaan en voelen in onszelf wat onze essentie is waarom we leven en alles tot leven brengen.


We negeren zoveel van onszelf dat we het niet eens door hebben. We sterven af!Totdat we voelen dat we bewegen. Fysiek en energetisch. We zijn niet massief. We bruisen
van emotie en gevoel. Soms klein en soms groot. Laat je zelf leven! Maximaal! Heb elke emotie en beweging lief! Geef uiting aan je gevoel en aan je leven. Sterf geen seconde.

Leef en zie elkaar op unieke wijze leven!

Read the blog in ENGLISH: JH/Blog/Smile (joyfulhappening.com)


Ogen (ergens uit een droom)

Soms weet ik dat ik droomde, maar kan ik de droom niet meer herinneren, helemaal niet. Wat helpt is proberen een puzzelstukje uit de droom te herinneren, een geur, een schaduw, een gevoel. En heel soms komt er (een stukje van) de droom terug en weet ik hem weer. Dit gedicht kwam ook als een puzzelstukje van een droom…

Plotseling – tranen,

Mijn innerlijk kind,

Mijn uiterlijk kind,

Een grote witte strik,

Speeltelefoon in de hand,

Een lach zonder een voortand…

Kijkende ogen, ogen van observanten,

Uit alle hoeken

En van alle kanten,

Ik voel een schreeuw opkomen –

Wat is er gaande?!

Ik voel me alleen, naakt,

Bekeken en klein.

Ik wil dat ze weg    zijn,

Ik wil zelf     weg,

Ver weg hier vandaan.

Ik kijk terug en ik blijf    staan,

Beschermd met een schild Uit één traan.

(door Anna)


Schilderij door Therese

AGAINST ALL ODDS… DOORBRAAK

(door Thérèse Jeunhomme) Ik ervaar en voel een boel nieuwe ‘dingen’ de laatste maanden. Dingen die voor mij nieuw zijn, waar ik soms (nog) geen woorden aan kan verbinden, waarvan het aanvoelt dat een hele nieuwe energie zich heeft geopend. Heel bijzonder en vooral mooi en fijn!

Een geheel nieuwe ervaring voor mij was begin december 2020. Een dag of twee na het bezoeken van een expositie voelde ik ’s avonds ‘iets’ gebeuren in mijn longen. Ik kon het niet duiden, want ik kende het (nog) niet, en ik voelde me ook niet ziek en was niet bevreesd. Rustig ben ik gaan zitten en invoelen. Er was iets gaande in mijn longen, en ik kon er geen woorden aan verbinden. Ik voelde wat er gaande was ook langzaam in mijn keel, en bij een uitademing kon ik het bijna proeven. Het was alsof er een projectie in mijn longen was geplaatst, ik ‘zag’ een soort van vlies binnenin. Na dit zo een poosje te hebben gevoeld, gingen mijn longen erg pijn doen. Daarop heb ik een bekrachtiging voor immuniteit in mijn longen gedaan, en het gevoel vloeide volledig weg. Het heeft lang geduurd voordat ik aan deze ervaring iets van woorden kon geven, omdat het voor mij een onbekende ervaring was. Pas een maand geleden kon ik er de volgende woorden aan meegeven: ik voelde een holografische projectie in mijn longen, een situatie die erin werd geprojecteerd. Dit kan ik nu alleen maar plaatsen in de context van Covid.

Mijn zoektocht naar andere woonruimte heeft een volledig uitgewoond en zeer vies tweekamer appartement op mijn pad gebracht. In eerste instantie voelde ik twijfel, ik kan het fysiek niet meer aan om zelf alle klussen te doen. Evenwel voelde ik zo’n krachtige hartskracht binnenin mij stromen als ik die plek visualiseerde, het stroomde en stroomde en ik zwol helemaal op van binnen. Wat ik in mijn geestesoog ‘zag’ is nog het beste te omschrijven als een enorme opening vanuit het midden, volledig open en zonder manipulaties en invoegingen, met aan weerskanten de ‘oude’ energie die uiteen week. Stel je maar Mozes voor met het splijten van de zee. Zoiets dus. Het gevoel dat ik daarbij ervoer was echt een gevoel dat er een enorme doorbraak gaande is, een doorbraak in energie, in trilling, in frequentie, die de oude dichte energie volledig uiteen doet wijken.

Navraag bij iemand in de omgeving die daar woont deed een spontaan ‘oh dit voelt zó goed, dit moet je doen’ uitroepen. En andere mensen die er even zijn geweest om te kijken zeiden allemaal hetzelfde: ‘de energie hier voelt zó goed aan!, hier ga jij heel fijn wonen!’ Dus heb ik gedaan wat ik nog nooit heb gedaan: ik heb heel veel geld geleend van iemand en heb klussers ingehuurd om de woning op te knappen. De transformatie van vies en uitgewoond naar fris, schoon en helder was overweldigend. Het scheppen van iets nieuws middenin een verouderde situatie gebeurde waar ik bij stond. Nu zul je misschien denken: waar heeft dat mens het over? Dat is altijd het resultaat van klussen? Evenwel is het nou net niet dàt. Het is oneindig veel groter. Natuurlijk in mijn eigen persoonlijke leven en aan de hand van deze woonsituatie, maar het beeld dat ik ‘zag’ is het beeld van een nieuwe, vrije, open realiteit, deze keer gerelateerd aan een andere woonplek voor mijzelf. Mijn trilling heb ik vol vanuit mijn hart gegeven om het oude te transformeren naar het nieuwe. Against all odds en dwars door alles heen.

De doorbraak. Het open gaan. Dwars door alles heen. Het uiteen wijken van alle oude verdichte energie. Against all odds en temidden van alle curieuze dingen die gaande zijn in de wereld waarin wij leven. Het is gaande, het is geopend, de weg ligt open. De doorbraak. Against all odds.https://www.youtube.com/embed/Jg_B-QnINXQ?version=3&rel=1&showsearch=0&showinfo=1&iv_load_policy=1&fs=1&hl=nl&autohide=2&wmode=transparent

20210422 Thérèse Jeunhomme


Ik heb, had en krijg geen Covid

(door Kim Verhoef) Zondag 18 april 2021 heb ik mij middels een bloedtest laten testen op Covid. Dit was een test die aangaf of ik Covid zou hebben of zou hebben gehad.
Geen van beide was het geval.

Nu sta ik per definitie niet achter het massale testen en de gehele testmaatschappij, toch, omdat dit een initiatief was van medici en juristen die tweeledig willen aantonen dat er
A: kennelijk geen antistoffen (dus vaccines) nodig zijn om gezond te blijven,
B: Je gezonde mensen niet kan uitsluiten van het normale maatschappelijke leven
en C: Er dus geen pandemie is,
heb ik me hiervoor opgegeven.

Voor een bredere uitleg van het initiatief, zie dit korte stukje waarin Sven Hulleman 1 van de medische initiatiefnemers interviewd. https://youtu.be/rMhiPkWidqA

Kosten
Ten eerste; Het was een gezellige bedoening. Gewoon weer als vanouds onder de mensen zonder bedekte gezichten en afstand. Mensen die zelf nadenken en onderzoek doen en daarom dus ook een steentje willen bijdragen aan dit project.
Kosten: Een autoritje Baarn en €50 voor de test (98% accuraat) inclusief geel vaccinatieboekje waarin door een bevoegd arts staat genoteerd wat jouw testresultaten zijn.
Dit in tegenstelling tot een dure ( ca €125,= ) PCR test die niet accuraat is en waarvan wetenschappelijk is bewezen onbetrouwbaar te zijn.

Bij mij was de uitslag C
Dit houdt in dat ik geen Covid heb en dat ik dat ook niet heb gehad.
Wat wil zeggen dat ik immuun ben omdat mijn lichaam het virus al tackelt voordat het überhaupt in mijn lichaam tot een ziekte kan leiden of antistoffen moet gaan inzetten om het te bestrijden.
Daarbij wil ik nog vermelden dat ik me een jaar lang niet aan de maatregelen heb gehouden en ik mijn sociale leven niet heb aangepast.
Ik heb dus gewoon geleefd zoals ik altijd al leefde.

Conclusie
Het gesprek met de arts aan het einde van de teststraat maakte veel duidelijk.
Hij vertelde dat de WHO het sterftecijfer had bijgesteld naar 0,15. Dat is een lager sterftecijfer dan de griep die in 2018 heerste toen de ziekenhuizen overvol waren. (Sterftecijfer 0,17)
Van alle mensen die zich tot nu toe bij dit project hadden laten testen was er maar 20% met antistoffen. Dus die hadden het al gehad, waarvan sommigen niet eens ziek zijn geweest.
Hieruit kun je dus concluderen dat:
A: Er geen pandemie is. Dan had immers het percentage geteste mensen met antistoffen veel hoger geweest. (Zie ook het sterftecijfer)
B: Er geen extreem dodelijk virus rondwaart omdat gezonde mensen, die zich niet aan de maatregelen houden, er geen hinder van hebben ondervonden in de vorm van ziekte en/of overlijden.
C: Het virus geen vat heeft op mensen die een gezonde levensstijl nastreven.
Na een jaar in een blijkbaar dodelijke pandemie geleefd te hebben, zonder in achtneming van de opgelegde maatregelen, is deze conclusie wel te stellen.
D: Er geen vaccine nodig is.
E: Gezonde mensen niet uitgesloten kunnen worden van de samenleving. ( Met de focus op het woord ‘samen’)

Wordt vervolgd
Met de resultaten van dit project zullen bovengenoemde conclusies worden voorgelegd bij de betrokken instanties. Zowel op medisch als ook op juridisch vlak.
Wat de uiteindelijke maatschappelijke gevolgen zullen zijn gaan we zien.

Zie hieronder de te bewandelen route die de initiatiefnemers voor ogen hebben.

YouTube (https://youtu.be/rMhiPkWidqA)
Meten met geweten | #3.15


Nieuw Aards Thuis gezocht voor mooi kattenwezen

Lieve allemaal,

IMG_7597.JPG

Mijn naam is Queeny, ik ben een mooi kattenwezen van 2,5 jaar oud.

Ik ben lief, zelfstandig, ondernemend en ook slim.

Op dit moment woon ik bij een lieve huisgenoot die veel van me houdt en ook veel voor mij doet om mij een fijn leven te geven.

Dit huidige thuis is tegelijkertijd ook in een woonwijk, waar ik me niet vrij genoeg voel om mijzelf expressie te geven zonder dat anderen zich daar (blijkbaar) door ‘verstoord’ voelen.

(ik wil lekker rond struinen en één en ander observeren en onderzoeken, en muisjes vangen).

Ik zou heel graag op een Aardse Thuis plek willen wonen en leven in een buitengebied, waar ik me Samen voel met huisgenoot/huisgenoten, en waar ik heerlijk buiten kan zijn in de natuur.

Een weg in de nabije omgeving waar 50 km/uur gereden wordt, ben ik gewend. Ik ben voorzichtig.

Een weg in de buurt waar 80 km/uur gereden kan worden ben ik niet gewend.

In het SamenZijn met anderen kan ik binnenshuis lekker op mijzelf zijn (op een fijn plekje liggen), 

of spelen, of soms op schoot bij een huisgenoot liggen. Vooral als diegene bewust is van haar/zijn hartskracht en zich dan op mij afstemt. Daar kan ik echt van genieten.

Ik lijk misschien een stoere (ex) kater en dat ben ik deels ook. Verder ben ik een gevoelig wezen, wat makkelijk gevoelens (rustig en onrustig) van anderen oppikt. Soms kan ik daar last van hebben. Daarom voelt ruimte om mij heen (natuur) ook belangrijk, zodat ik die energie van anderen kan ontladen.

Mijn naam Queeny heb ik zelf gekozen, omdat ik me – naast mijn andere kwaliteiten – ook onzijdig en koninklijk voel.

Het is – gezien mijn eerdere verleden waarin ik niet altijd even fijn behandeld geweest ben – belangrijk voor me dat ik zelf kan beslissen waar ik wil zijn (binnen of buiten, in de buurt bij mensen of even op mijzelf). Verder kom ik uit mijzelf naar mijn mensen toe, als ik geaaid wil worden of iets nodig heb. Dus ook daarin vind ik het fijn om zelf te kunnen kiezen. 

Om die reden kan ik ook geen bandje om mijn nek dragen.

Het is goed mogelijk dat dit thema in de loop van mijn leven rustiger zal worden wanneer ik me meer op mijn gemak voel.

Verder voelt het heel natuurlijk aan om energetisch/telepathisch te communiceren met mijn huisgenoten. Net zoals de Oorspronkelijke Mens dat deed, en doet.

En hardop communiceren kan natuurlijk ook …. dat is ook prima.

Voelt het passend voor je om mij in je Aardse Thuis op een respectvolle en liefdevolle manier een plekje te geven, laat het me dan (via mijn huisgenoot) weten.

Die is bereikbaar via 06 – 57.125.470 (graag tussen 17.00 en 18.00 uur).

Buiten op schuur van de buurvrouw; zomer 2020.JPG

DSCN9731.JPG


Het leven wakker kussen

(door Floor) Hoe ik soms voel wat mensen denken als ik over onderwerpen spreek als buitenaardsen, het Levensveld, bewustzijn of mind control. Dat ik betekenis zoek, zingeving, een strohalm nodig heb om mij vast te houden te midden van alle chaos, al het lijden, al het gemis en alle leegte. Je leest het als bezorgdheid in hun ogen, het ongemakkelijke schrapen van de keel. Het is mij zelfs verweten in het verleden en dat een pil misschien een oplossing zou zijn. Hoe ik toen dicht klapte, wetend dat geen enkel antwoord mij vrij zou spreken van dit vonnis. Ik was waanzinnig, te zwak voor het leven, sektarisch misschien zelfs. Ik voelde me zo eenzaam op dat moment. Niemand nam het voor me op. Ik zelf niet eens.

Maar dat het andersom is, zoals alles in deze wereld andersom is. Ik ben nooit op zoek geweest naar betekenis of zingeving. Ik BEN één en al betekenis, ik ben eindeloze diepte, voel oneindige hartstochtelijke vreugdevolle zin en magische mysterie in mij. En deze wereld sluit niet aan. Het laat niets zien van wie ik ben en wat ik voel en dat heb ik mijn hele leven ervaren. Als klein kind al, verlangend om op te stijgen naar de hemel en te vliegen met de vogels. Te communiceren met de dieren, met de planten en de insecten die ik vond wroetend in de aarde met mijn mollige kleine handjes. Ik heb het Levensveld altijd gevoeld en op sommige momenten heel helder. Zo schreef ik eens op het strand; ‘er sluimert zoveel kracht in mij, zoveel mysterie’. Ik voelde een vuur in mij branden terwijl ik zittend op het zand uitkeek over de zee, een fles rode wijn in mijn hand.

Maar ook op de smerigste plekken heb ik haar herkend, diep verborgen in de donkerste krochten van wanhoop en destructie was zij als romantiek aanwezig, een nostalgisch gevoel, een klein verlangen, een groot verdriet. Maar hoe dieper ik zakte, hoe meer ik afdreef van mij, hoe luider de wereld in mij bulderde en hoe onbereikbaarder de stilte in mij. En juist in die stilte fluistert zij zachtjes. Het is als het dragen van een groot geheim dat geen woorden heeft, je zoekt het in de ander en noemt het onbereikbare liefde, je zoekt het in de alcohol, de sigaretten. Verlangt naar stilte en wilt je hoofd verliezen, even zo diep voelen dat je hoog en meeslepend leeft, dát je leeft. Je vindt het niet in de dagelijkse dingen, de aangeleerde beleefdheden, de sociale constructen, de maskers, de routine, de meningen en het jagen, jagen en jagen naar straks of later. Het dagelijkse leven voelt leeg, spiegelt niet het vurige verlangen in je hart, toont niet de vreugde en vrijheid die jij in je draagt. En altijd op de achtergrond dat onbestemde gevoel, een groot gemis, het gevoel van op slot gaan en langzaam sterven. Een vuur dat steeds meer dooft.

Tot het geheim woorden krijgt, het hoofd inzichten en het hart liefde voor het zelf. En dan op zoek naar de sleutel, van dat slot af, dat vuur brandend houden. Het leven opnieuw wakker kussen. Door de angsten heen, de schaamte, de pijn en het verdriet, door de zelfhaat, het verwijt, de schuld. Want ook dat voelen is leven voelen, niet voelen is doodgaan. Ik heb mijn leven lang gedroomd over parkieten in kooien. Ik vergat ze eten en drinken te geven. Soms vergat ik ze zelfs in de kelder, ze waren met tientallen. Soms dacht ik dat het met werk te maken had en ik me meer moest richten op een carrière of eindelijk uit die destructieve relatie moest stappen. Maar ze bleven verschijnen in mijn dromen, wekenlang zonder voeding op sterven na dood. Tot ik me besefte dat ik de parkieten ben, al het andere is afleiding.

Doen wat je voelt, uit je hart leven. Mooie uitspraken, maar wanneer doe ik wat ik voel? Ik kan voelen wanneer ik dat niet doe, het voelt als gevangen in mezelf, op slot gaan. Te bang voor contact met de ander, ik kruip in mijn schulp en wordt stiller, zet een lach op en verwijt mezelf mijn onvermogen, mijn lafheid, mijn schaamte, mijn masker en mijn nepheid. Of hoe ik op de ander gericht niet eens herken wat ik voel, wat ik nodig heb of wat ik verlang. Of de schuld die dat op slot zet, pijn vermijden en patronen leven. Al jaren ben ik bezig met zelfontwikkeling en deze onderwerpen en enkele weken geleden verscheen de parkiet weer, de parkiet in de kooi zonder eten, zonder drinken. En dat is precies hoe ik mij altijd heb gevoeld; als een parkiet in een kooi, al die tijd staat de deur open maar ik ben zo gewend aan die kooi dat ik blijf zitten, verlangend naar vrijheid zet ik mezelf vast.

Van de ene cognitieve dissonantie stap ik in de andere. Ik kan honderd keer zeggen ‘ik voel’ in plaats van ‘ik denk’ omdat mijn hoofd denken afkeurt maar uiteindelijk voel ik niets dan zelfverwijt, eindigt het elke keer in vechten met mezelf, zo moe van al dat vechten. Ik wil mijn leven lang iets zijn dat ik niet ben, vergelijk mezelf met anderen en zie daarom mezelf steeds niet, accepteer mezelf niet. Zoek antwoorden bij een ander waardoor ik mezelf nog minder vertrouw. Leef alsnog uit angst, krampachtig mijn echte gevoel onderdrukkend. Want ik moet verlicht zijn, moet aanwezig zijn in mijn bewustzijn en niet mijn persoonlijkheid, mag geen oordelen hebben. Dus slik ik woorden in, pas ik me aan. De stem in mijn hoofd die ik heb verinnerlijkt als zijnde mijzelf schreeuwt door mij heen met bulderend kritiek en destructieve zelfhaat en schept steeds nieuwe voorwaarden en condities. Een goed mens zijn, een bewust mens zijn, een onbevooroordeeld mens zijn, een open mens zijn, onmogelijke voorwaarden, onrechtvaardige verwijten.

Maar ik deel mijzelf vanaf nu niet langer in twee delen. Laatst dacht ik; ‘misschien is dit het wel gewoon’. En dan bedoelde ik mezelf, dit ben ik. Ik heb mezelf verloochent, weggegeven, pijn gedaan, miskent en vergeten. Ik heb anderen over mij laten beslissen wat ik moet doen, wat ik moet voelen en wat ik moet najagen. En dat doet pijn. Maar doen alsof is niet voelen, is geen vrijheid, is geen aanwezigheid. Ik voel een kracht in mij die sterker is dan alles wie ik dacht dat ik was in mijn denken, maar ook mijn pijn en mijn persoonlijkheid is deel van deze basis, is hiermee verweven, ook mijn donkerste kanten horen bij mij. En als ik niet voel wat gevoeld wilt worden kan ik nooit een ander voelen, zal ik altijd de ander buitensluiten, te bang om geraakt te worden. En hoe ik deze mechanismes herken ik het contact met andere mensen, hoe beschadigd wij mensen zijn in het aangaan van verbinding, zowel met onszelf als met de ander. Hoe wij spiritualiteit kunnen gebruiken als een schild tussen ons en de ander; ‘als je daar last van hebt dan moet je dat waarnemen’ of ‘je zit in je persoonlijkheid’. Maar kom niet te dichtbij, ik hou mezelf krampachtig bij elkaar… Jouw onvermogen herinnert mij aan het mijne.

Soms ben ik zo moe van mens zijn op deze wereld, zo moe van al het harde werken, het onvermogen, alle beperkingen en de vervuiling in hoe wij onszelf en elkaar ervaren. Hoe onze sociale constructies ons afdrijven van onszelf en van elkaar. En hoe ik mezelf steeds niet vertrouw. Verbonden zijn met mijzelf en de ander is mijn diepste verlangen en mijn grootste pijn. In mijn hart voel ik hoe vrij wij mensen eigenlijk zijn, hoe verbonden wij zijn en hoe prachtig wij zijn. Met onze diepe emoties, onze verlangens, onze eigenaardigheden en onze grilligheid. En hoe juist in onze persoonlijkheid, in de diepliggende patronen, de sluimerende pijnen en het angstige verborgen verlangen het leven schuilt, de kracht schuilt. En hoe alleen herkenning en erkenning het leven wakker kussen kan. Het vuur kan laten branden, ook in de donkerste krochten, juist daar. Daar heeft het leven zich verscholen.

©Floor el Omari 2021


Huid (gedicht)

*** (Huid)

En hij komt naar huis en trekt zijn jas uit en hij trekt zijn trui uit en doet uit zijn hemd,

en verwijdert huid, en verwijdert vlees ook, gaat een hapje eten – en hij leest een boek …

en hij draait een liedje, en hij draait de lucht aan, ’s nachts op het balkon.

in de lucht zijn sterren, en hij is heel naakt zo, helemaal wel naakt zo – en hij is niet bang ..

en ze komt naar huis, maar hij is niet zichtbaar, en het is zo moeilijk, hoe je hem aanraakt?

want zijn handen zijn lucht,  want zijn lichaam is lucht, en hij zit afzonderlijk, en hij lijkt op hemel ..

het gesprek is moeizaam, hun gesprek is moeilijk, maar ze plotseling ziet dat

op de vloer ligt huid, op de vloer ligt vlees ook, op de grond – z’n T-shirt, trui en jas ernaast ..

en ze doet haar jas uit, trekt haar trui en hemd uit, trekt voorzichtig huid uit,

en verwijdert vlees ook.. om ook naakt te zijn.

“Wat ik ben nu zie je .. want nu zie je, niet waar? want nu weet je, niet waar? onder huid zat ik. ”

en ze weet dit alles: “Ja, ‘k begrijp het, luister, je bent ‘n weide hemel, je bent ogen, zo groot,

je bent moe, dat weet ik, de hele dag in huid, op je werk in huid, ondergronds, in metro,

vreselijk krap zit huid, ‘t is benauwd in huid … zo veel woorden nodig om het uit te leggen

maar nu ben je thuis, maar niet binnen de muren, het gevoel van thuis, waar thuis – vrede is. ”

“uitgekleed, zo sta ik, jij en ik – finaal naakt, ’t is alleen met jou dat ‘k ben zo naakt geweest ..

nu probeer en raak me, raak me aan, vertel me, hoe ik bij aanraking, hoe je mij ervaart? ”

“op Gevoel je sterk lijkt, op onmetelijk voelen, als de lucht, die open – en je bent zijn ziel …

‘t voelt alsof je groots bent, zo enorm en groots bent, je bevat wat zin heeft, je zo gewichtig bent,

maar in handen – juist licht, als de vlucht van ‘n vogel, nauwelijks waarneembaar, in je hart gewichtloos …

en allen door voelen ken ik jouw omtrek. ”

Raakte hij haar aan en    spoor in haar gelaten, op een dag in lente sliepen twee sereen,

lucht voor hun – als deken, zij — twee lentehemels, en hun huid sliep stillaan naast hun op de vloer.

” ’k zal je zo herinneren, voor altijd en eeuwig, zonder einde naakt-zijn, ‘k ben zo blij dat jij

als een antwoord op mij kleedde je je uit, was ontdaan van huid en alles wat er was,

nu zijn wij geworden zo dat we alles kunnen, je hebt mij gegeven wat ik zo hard nodig heb ..

niet opstaan, ik kom zo, ik zal de huid tot morgen, zodat erin geen kreuk komt, ophangen in de kast ..

in de ochtend moet ik dit huis weer verlaten, naar mijn werk weer haasten, wachten op de bus,

van dit huid, weet je, ben ik zo moe geworden,  en tussen voorbijgangers, als het mogelijk was

hem plotseling uit wil trekken, in zicht van de verkopers, inmates van de metro, modellen en jong aanwas ..

iedereen draagt huid, niet iedereen in staat is hem zo uit te trekken, te zijn wie we eigenlijk zijn ..

soms dacht ik dat niemand wist dat onder huid zit er iets of iemand, onder huid ben “jij” ..

vreselijk bang zijn mensen, ik ben zo moe van modder, van vreselijke   platte    “huid-schoonigheid” ..

over huid oordelen, mensen houden van huid – dit is ook hun liefde, huiddiep en leeg …

hun huid is mooi en prachtig, attractief – hun huizen – maar gevuld met leegte huid-mensen zijn ..

een mens moet eigenlijk voelen als mens, en niet als lichaam – maar de mens zit in ..

ik snap niet, hoe te duiden, wanneer ’n huid zegt tegen ’n huid dat die ervan houdt, want

huid-mensen spelletjes   lijkt het te zijn..?

want liefde bedrijf je immers en alleen als je je uitkleedt, ontdoet, uittrekt, verwijdert, zo als ik en jij”

En ze lagen zachtjes en naakt, in elkaar doordringend,

twee hemelen, versmolten, niet meer twee maar één

en in die nacht ontstonden in onlichamelijk denken in hun beiden woorden, geboren aaneen …

het is tenslotte vulgair om met de huid te vrijen, want een soort van nep is, faken of een spel …

tastend in verwarring, mensen gaan bedekken met de huideleugen hun verborgen Zijn,

Alexandra Grigorieva

(vertaling uit het Russisch)


Mind Control bij Jeugdzorg en het onderwijssysteem…

(door Brenda Lo-Ning-Hing) Lieve mensen, graag zou ik mijn verhaal met jullie willen delen. Het gaat over mind control en Jeugdzorg in relatie tot mijn ervaringen met hen en mijn kinderen en kleinkind. Daarbij ook over mijn ex-man, die als mind controller werd ontmaskerd. En daarbij ook mijn nieuwe website, speciaal voor jongeren, onder de aandacht te brengen. Het is denk ik heel erg belangrijk dat dit naar buiten gebracht wordt. Nog té weinig mensen beseffen dat dit gruwelijke verhaal speelt bij de Jeugdzorg!

Brenda Lo-Ning-Hing

Mijn naam is Brenda en ben moeder van twee kinderen; een zoon van 15 en een dochter van 17. En daarbij ook nog oma van een kleindochter van 10 maanden. Na vele zelfonderzoeken, en vanuit een diep weten en voelen, weet ik wie ik daadwerkelijk ben als wezen. Mijn kracht is contact te maken met vele informatievelden, trillingen geometrische hologrammen binnen en buiten deze aarde, dit aardeveld. Het zal je niet verbazen als ik zeg dat wij op dit moment leven in de Matrix.

Door de ervaringen die ik heb meegemaakt met mindcontrol-technologie, die op mij werd toegepast en op andere mensen, die bestuurd werden; mensen die in mijn leven voorkwamen, is het voor mij mogelijk geworden, de scripts en programma’s die zich nu afspelen in mezelf en anderen, te ontwaren en dat ik informatievelden kan lezen en invoelen. Door continu alertheid, waarneming en de bekrachtigingen elke dag te doen, is er een totaal ander leven voor mij neer gelegd hier op aarde. Ik wil je daar graag deelgenoot van maken!

Geboren als persoonlijkheid Brenda, in dit lichaam, kwam ik terecht in een gezin, dat bestond uit een broer, zus, vader en moeder. Mijn agressieve, dominante vader traumatiseerde ons gezin; hij was als vader een mind controller en is dat nu nog steeds. Vanuit mijn persoonlijkheid was ik erg bang voor hem en ook mijn moeder had hij in zijn macht. Zij mocht niks van hem, zónder zijn toestemming, maar mijn vader beïnvloedde ook het gedrag van mijn zus. Mijn broer was stil en kon zich moeilijk uitten. Mijn zus vertoonde echter hetzelfde dominante gedrag als mijn vader. Hij gebruikte toen ook technologieën.

Mijn buitenzintuiglijke ervaringen als kind.
Als kind wist en voelde ik diep van binnen, dat er veel niet klopte hier op de aarde. Diepliggende vragen had ik, zoals ‘Waarvoor ben ik hier?’ en ‘Waarvoor begrijpt mijn familie mij niet?’. Ik zag dingen met mijn ogen die anderen niet zagen, zoals frequenties, hologrammen, trillingen en velden. Ook het contact met de natuurwezens was er en deze contacten waren er, zo wist ik, omdat ik vanuit liefde leefde en vanuit mijn hart.

En omdat ik verbonden was met het metafysische informatieveld. Dit metafysische veld bevindt zich buiten de ruimte van het kwantumveld. ‘Metafysisch’ wil zeggen, dat het zaken zijn, die bestaan, buiten de gewone 5 zintuigen, ruiken, proeven, zien, horen en voelen. Je kunt dit ook buitenzintuiglijke waarneming noemen. Niet verklaarbare ruimte, een veld van waaruit je hele bijzondere inzichten kunt krijgen. Wanneer ik als persoonlijkheid negatieve gedachten heb vanuit mijn hologram en brein, kunnen veel dingen ook echt gebeuren.

Daaronder is ook een mindcontrol programma ‘angst’ of ‘woede’, waardoor bepaalde gedachten werkelijkheid worden. Het omgekeerde kan ook, als wezen met scheppingskracht in het eigen hologram. Dat heb ik ook meegemaakt. Zoals bijvoorbeeld bij een terugreis uit Turkije, na een vakantie. Op weg naar huis moesten we tanken. Ik wilde wel tanken bij een tankstation maar ik kon het niet betalen. Door vertrouwen en overgave te hebben, dat er oplossing zou komen, ben ik tóch naar dat tankstation gereden. Toen was er plotseling die man bij de kassa, die ineens zei: “Mevrouw ik betaal uw benzine wel.” Hij hoefde het geld ook niet terug te hebben, want hij had er -zo zei hij- vertrouwen in, dat hij het op een of andere manier wel terug zou krijgen. En dát is ook kwantumfysica..

* * *

Mijn eigen mind-control-ervaringen en
de verborgen dagelijkse werkelijkheid!!

Mind Control bij Jeugdzorg en het onderwijssysteem…

Het leven op aarde is niet wat het lijkt. Het kind heeft vanaf de geboorte te maken met de persoonlijkheid, een naam en nummer en.. een lichaam. Dit is niet wat het kind daadwerkelijk van binnen is. Bij de ontwikkeling van een embryo tot een holografisch lichaam wordt er mind control ingevoegd in de scripts, het programma waar het kindje aan gekoppeld wordt met het leven dat het kindje zal ervaren, staan al vastgelegd. Dan wordt een persoonlijkheid en karakter gevormd met vele rollenspellen. Hier op aarde heb je veel te maken met tegenwerking, in je leven als oorspronkelijke bronwezen in een menselijk lichaam. Wanneer je een bronbewustzijn hebt en speciale broncodes binnen in je draagt. De codes kunnen worden gekopieerd of gestolen door mind controllers.

Allereerst: wat is mind control en wat zijn inserties..?

Mind control houdt in, het beïnvloedden van het menselijke brein door gedachte besturing. Insertie is het toevoegen van trauma’s, overtuigingen vanuit de programma’s van de persoonlijkheid. Gevoelsinserties en keuze-manipulatie, ook op fysiek lichamelijk gebied. Bijvoorbeeld iemand die zomaar ergens pijn heeft en niet precies weet wat de oorzaak is.

Het beïnvloedden van het menselijke brein kan plaats vinden door frequenties, trillingen, muziek, verborgen codes, ontvoeringen. Dit kan door kunstmatige technologie. Door artificieel, computergestuurde en onzichtbare apparaten. Dit wordt volledig achter de schermen gehouden. Het gaat hier om mind controllers die technologisch geavanceerd zijn om dit te doen.

Deze ontvoeringen kunnen bestaan uit seksueel misbruik, fysieke mishandeling en geestelijke mishandeling. Dit kan elk moment van de dag gebeuren ook tijdens het slapen. Je weet daar dus niks meer vanaf, omdat dat deel van je geheugen wordt gewist. Deze Mind Control-technieken zijn constant in ontwikkeling.

Ervaringen in het gezin als kind en als zusje.
Ik ben geboren als persoonlijkheid, Brenda met dit lichaam. Het gezin bestond, zoals hierboven in de inleiding ook beschreven staat, uit een broer, zus, vader en moeder. De agressieve, dominante vader traumatiseerde ons gezin traumatiseerde en was een mind controller en is dat nu nog steeds.

Mijn broer was stil en kon zich moeilijk uitten. Als persoonlijkheid was ik erg bang voor hem en mijn moeder had hij ook in de macht. Ze mocht niks zonder zijn toestemming. Mijn vader beïnvloedde het gedrag van mijn zus, die hetzelfde dominante gedrag vertoonde als mijn vader. Hij gebruikte toen ook al de technologieën.

Het zien van frequenties, hologrammen, trillingen en velden; mijn buitenzintuiglijke ervaringen als kind. Als kind was ik al verbonden met de natuurwezens. Deze contacten had ik, zoals gezegd, omdat ik vanuit liefde leefde en vanuit mijn hart, én verbonden was met het metafysische informatieveld. Dit metafysische veld bevindt zich buiten de ruimte van het kwantumveld.

‘Metafysisch’ betekent een veld, buiten de gewone 5 zintuigen ruiken, proeven, zien etc. Je kunt het ook buitenzintuiglijke waarneming noemen. Niet verklaarbare ruimte. En vanuit die veld kun je hele bijzondere inzichten krijgen.

School ervaringen.
Het onderwijssysteem is een mind control-instituut op deze Aarde. Gebaseerd op het cognitieve lesgeven, vanuit het brein denken en boeken lezen. Het leren gebeurt dan dus vanuit de linkerhersenhelft, het artificiële kant van het brein. Het in het hoofd stampen van theorie. De rechter hersenhelft is het creatieve deel, vanuit gevoel het hart, intuïtie en creatieve oplossingen hebben. Helaas gaat het hier op aarde nog steeds alleen om de linkerhersenhelft.

Het maken van toetsen en het doen van testen. Een diploma met status. Waardoor je afhankelijk bent gemaakt van geld en een status. Ooit zal een statusgericht diploma geen waarde meer hebben. School vond ik maar niks. Ik was niet goed, in het onthouden van theorie uit boeken in mijn brein. Ik mocht zelf niet kiezen wat ik wilde leren. Moest doen wat leraren zeiden daar werd ik erg verdrietig van.

Ik vond creatieve dingen veel leuker en was er ook beter in. Zoals tekenen, handvaardigheid, knutselen, muziek en toneel. Op school had ik last van andere kinderen die mij gingen pesten. Zij werden ook toen bestuurd door technologie van mind controllers op school. Dit waren de leraren de directeur. Ook anderen die verbonden waren met school. Ik heb verschillende opleidingen gevolgd, maar velen niet gehaald. Heb de diploma helpende gehaald.

Verder lezen op Want To Know: https://www.wanttoknow.nl/inspiratie/meelezen/mind-control-bij-jeugdzorg-en-het-onderwijssysteem/?fbclid=IwAR1J-t6M-3P0_PCblzn8MgGfhFf7OscUwWrgudtWNpd2ruyTnU0_E7g3G0A