REALITEIT CREËREN

(door Thérèse Jeunhomme)

‘Een droom die je samen droomt is realiteit.’

John Lennon

De hele mensheid be-leeft een tijd van overgang. Een tijd waarin oude concepten, systemen, normen en waarden rammelen en uit elkaar vallen. Voor wie het echt wil zien. Wachten op de tijd dat ‘alles weer normaal’ wordt is een illusie. Overigens kan over wat ‘normaal’ is ook nog wel het een en ander gezegd en geschreven worden, evenwel gaat dit artikel daar niet over. In mijn veelzijdige en intense levenservaring zijn heel veel mensen (nog steeds) bang voor verandering. Verandering die inhoudt dat je eigenlijk diep van binnen best wel weet dat onze wereld niet kan blijven zoals die nu – al rammelend – functioneert, maar je weet nog niet hoe die verandering er dan uit gaat zien. En dat is eng voor velen. Vasthouden aan het oude is dan nog steeds de meest gangbare norm die veilig voelt.

De keuze om bewust en gevoelig te worden voor het bewustzijn dat heel en integraal is, is de belangrijkste keuze die we als mens maken, omdat dit het beginpunt is van de volgende belangrijke reeks keuzes. Bijvoorbeeld om dit bewustzijn te ervaren en uit te drukken in wat we ook kiezen; of de keuze om dit te worden terwijl we in menselijke vorm zijn, zoals alleen wij dat kunnen; of de keuze om de liefde uit te drukken voor het rijk van de dualiteit zonder limiet of voorwaarde. Onze vrije wil geeft ons de gelegenheid om bewust of onbewust te zijn: afgescheiden of deel van een groot/groter geheel. De keuze is het beginpunt die het leven tot een kunstvorm maakt. In deze context is de definitie van een kunstenaar die mens die met het eigen voorstellingsvermogen een andere of nieuwe realiteit droomt en uitdrukt. 

Een andere, nieuwe realiteit vorm geven, of een reeds bestaande realiteit vernieuwen met andere normen en waarden dan de tot op heden gangbare normen en waarden, is geen droom. Letterlijk is dit samen invullen van die dromen, een nieuwe realiteit. Hiervoor is inspiratie genoeg beschikbaar. Ik nodig je uit om je innerlijke voorstellingsvermogen ‘aan’ te zetten (en te laten) en je fantasie en dromen te vullen met inspiratie: 

Ubuntu contributionism

Tijdlijnen

Met andere ogen

Bronrealiteit

Modellen en systemen

Modellen en systemen (2)

20220919 Thérèse Jeunhomme

Bron: https://vloeibareliefde.com/2022/09/19/realiteit-creeren


Wie Zijn Wij?

(door Heleen van den Berg) Psycholigische experimenten ..

Gisteren las ik een ‘legende’ over een aantal apen in een afgesloten ruimte met een ladder in het midden waarop een tros bananen ligt.

Al lezend herkenbaar wat we om ons heen zien gebeuren ‘in deze wereld’ waarin we zijn aanbeland.

(Overigens blijkt bovenstaande apen-experiment, gewoon verzonnen te zijn, dus nooit als experiment uitgevoerd te zijn en zelfs dán blijkt het de geest te beïnvloeden. Veel later, niet lang geleden, is bovenstaande wél als experiment uitgevoerd om werkelijk te zien wát het doet)

Vandaag ging ik verder zoeken over dit ‘experiment’ en kwam ik veel info tegen, alsof en grote la openging.

Van het éne experiment in het ándere experiment gaande is de mens(elijke geest) eigenlijk altijd al, zoals we inmiddels ‘weten’, en zelfs héél zichtbaar sinds zo’n beetje de laatste 100 jaar beïnvloed geweest, geworden!

Ik heb een en andere gelezen op deze site die ik ’toevallig’  tegenkwam en ook dat blijkt een doolhof aan info, aan uitleg, verklaringen en dergelijke.

Wat ik hiermee wil aangeven, is dat … welke info we ook lezen, welke herkenning we er ook in zien, welke vorm van toekomstige on-mogelijkheden die worden gepresenteerd ..

Het Is NU Nodig Om Onder Alle Omstandigheden TROUW Te Zijn en Blijven Aan Ons ANALOGE BronWezen, 24/7 omdat we het al eeuwig ZIJN.

De Slagboom is bezig dicht te gaan en WIJ zijn HET die DAN IN ACTIE KOMEN.

Als Tijdreizigers uit Andere Werelden .. HIER, om de ZIEKTE die hier rondwaart te laten kennismaken met WIE WIJ ZIJN, Oorspronkelijke BronWezens uit een Wereld van Harmonie.

In de Frequentie van WIE WIJ ZIJN kán eenvoudigweg iets ánders NIET BESTAAN.

Voor wie eea zou willen lezen over psychologische experimenten ed, hier een site om in rond te wandelen, gewoon om te kijken, te ‘zien’, verder niets ..

Geloof er niets van, want álles manipuleert ..


ONE-TRACK MIND

(door Thérèse Jeunhomme) Het begrip ‘one-track mind’ kwam ik onlangs in een artikel tegen en deze woorden plaatsten onze menselijke manier van leven en denken, en dan vooral dat laatste, in een context. Een context van nu, waar (nog steeds) maar zo weinig beweging in de belevingswereld van mensen te ontdekken is. Of ik kijk erover heen. Kan ook. Kan ik mezelf nog wel voorstellen hoe ik was toen mijn belevingswereld nog veel gewoner en dagelijkser was dan nu? Wellicht was mijn gewone dagelijkser belevingswereld wel nooit van de familie Doorsnee, en ben ik daarom ook nu geen Doorsnee Vrouw? Als klein kind ‘zag’ ik zo vaak een enorme leeuw die naar me toe kwam lopen. Dat vond ik helemaal niet leuk. Nu kan ik dit beeld zo goed plaatsen in de context van mijn leven: het is immers niets anders als een beeld van kracht, eigen innerlijke kracht, die zich aan mij als klein kindje liet zien als deze leeuw, en die kracht heb ik nu wel opengemaakt.

Aangezien mijn hele leven uit dit soort innerlijke beelden, visioenen en bewuste belevenissen heeft bestaan, zou het voor mij wel eens des te moeilijker kunnen zijn om in te schatten wat alle andere mensen zoal beweegt met hun one-track mind? Hoe ervaren zij onze werkelijkheid eigenlijk? Hoe beleven zij al die heisa over gas, over klimaat, over oplopende kosten, over onze wereld in het algemeen? Kan ik mezelf nog wel hierin verplaatsen? Hoe kan ik aan een one-track mind uitleggen hoe onze realiteit in elkaar steekt en waarom wij mensen zijn zoals wij zijn en waarom wij doen wat wij doen? Hoe leg ik aan een one-track mind uit dat alles, ja ‘werkelijk’ alles, een illusie is? Want dit is een heel groot verhaal binnen een hele grote tijdlijn waarbinnen alles en iedereen met elkaar verbonden is. 

In ieder geval door – een enkele uitglijder daargelaten – in alle omstandigheden en in welk gezelschap dan ook, MeZelf te zijn. Mijn eigen liefdevolle, empathische, warme, zachte zelf die ruimte geeft aan ieder mens, one-track mind en open minded. Door te vertellen en te schrijven over mijn belevingswereld, over de intense en bijzondere liefdes (man plus hond) die ik heb beleefd, over mijn bewuste buitenlichamelijke belevenissen, over mijn kleurrijke eeuwigheden op schildersdoek. Want wie je ook bent en hoe je ook denkt, het echte menselijke contact is wat er toe doet. En dan doel ik niet op al die honderden projecties die ik van mensen over mij heen krijg, want dat zijn gevoelde gaten in anderen waarvan wordt gehoopt of wordt verlangd dat ìk dat ga invullen. Nee, ik doel op voelen dat iemand jou en/of mij echt probeert te begrijpen. Dat je als mens een ander mens ècht ziet en voelt, en die geziene en gevoelde mens waardeert en respecteert op die wijze. Dat is de echte verbinding die zo wezenlijk belangrijk is. Wezenrijker is er niet. Die zuivere verbondenheid is van wezenlijk belang in deze tijdlijn van verandering. En deze zuivere verbondenheid veroudert nooit, en kun je behouden, voeden en koesteren totdat je hier weer vertrekt.

Bron: https://vloeibareliefde.com/2022/08/14/one-track-mind/


Luister!, hoor mens aan

(door moniek van pelt) ik kan urenlang luisteren naar pianomuziek. Luisteren doet de zee en ik doe druppel voor druppel mee. ik beluister de bomen, de rivieren, de wind en het gras en zij richten zich tot mij. De bloemen geven kleurrijk aandacht, ik voel me bloesems lang bezien. De dieren fluisteren als ik luister, soms met een luide samenbrul. Het tekenpapier luistert mijn beeld tot leven. Als ik de vrijheid in mij beluister straal ik, mijn ware aanzien laat zich onomwonden zien. Ik hoor de wezens spreken tot ver in de kosmos, vol verhalen over een thuis die ik zo goed ken. In diepe afstemming laat ik mij door de levenskracht beschrijven als nooit te voren. Ik ervaar de immense fonkeling van leven in mijn waarneming, die meer omvat dan alleen mijn oren. Als ik luister naar mijn lichaam weet ik wat ze nodig heeft, wat er echt mankeert (de man-mens-inkeer) en hoe ik hierin kan zakken. En eigenlijk is het nooit de beschrijving van wat een dokter of de healer mij vertelt. Ik beluister andere talen, technologische verhalen, die mij niet voorspellen of verdoemen. Ik beluister geometrie in vele vormen en observeer de vrije mandela er dwars doorheen. Ik bemerk mijn enorme gevoeligheid voor leven al tijd als ik vrijuit luister. Ik voelde diep in, in het sterven van mijn aardse vader. In het geluid van het doodse zelf voelde ik zijn geloof erin. En de computerschermen bleven aan. Hij was mijn vader wel en hij was mijn vader niet. Hij ging niet naar huis en ik was hier niet thuis. En de vogels vlogen hoorbaar in hun gouden vlucht, rakend aan alle adem.

Ik zing mijn luisteringen aan de stilte, de sterren, aan het kind. En zij trillen zichtbaar terug. Ik beluister dat wat nooit gezegd is hier in ware woorden, omdat het zich geheimhouden wil. Maar mijn beweging in afstemming is vaak te verfijnd, te warm en trilt door de grove mazen van die wet heen. Ik luister en pel af, laag na laag na laag. En ik speel met bollen, draaiing, land en waarheid. Ik voel mij in die bewegingen zo speels, zo open, zo echt. Alles om mij heen reageert op mijn aanwezigheid, als is het op aarde dan een beetje en niet ten volle zoals thuis. Ja, zo ken ik het in mij..   Er is eigenlijk maar één ding van wat mij tegen zou kunnen houden om op te gaan in die kracht, in die energie. En dat is niet eens zozeer de overheersingstechnologie die de aarde wil en denkt te beheersen. Nee, het is de mens zelf. Mijn volk, die en masse drijft op een ingevoegde bestaanslaag die niet van hen is en die trilt en beeft.. van angst. Angst die de mens vol verleden vormt en normt en die hem uiterst bangt voor een mogelijke hack van lijf en zinnen. En ik luister naar de krachtsfrequenties die zich ver van mij houden, omdat er geen doorgangen zijn momenteel om in dit bezette veld die kracht vollicht te leven. Ik luister naar de aarde die niet goed gevoeld wordt en waar zo zwaar op geleund en gekreund en van geroofd wordt.

En ik luister naar de angst die in mij wil heersen. De mens die denkt dat hij weet dat hij denkt wie hij is.. De mens die spreekt tot hij preekt. De mens die zalft. De mens die troont. De mens die dwaalt. De mens die zich omringt met spirituele kleuren en geuren. De mens die is opgeleid in de leer van het systeem en zich warm houdt met feitenbreisels. De mens die gelooft in de verhaallijnen voor zijn neus. De mens die het heeft over verschillen tussen technisch en begrijpend luisteren. De mens die het maar blijft hebben over de kloof tussen kind en volwassene. De mens die redt en hoedt en opvoedt en onderwijst. De mens die in focus zo gericht is op geneeskunst, politiek, wetenschap en luistert naar alles behalve zijn ware natuur. De bange mens, zo bang voor lijf en mogelijkheden, zo angstig voor echte technologie.

Die mens wijst naar een tijdsbubbel waarin beelden afdraaien als van een film. Mijn persoon moet daarin een rol spelen. En in die ervaring van die bubbel ga ik dan in verleden tijd spreken en over mij. Hoe mal, om zo te moeten luisteren naar wie ik niet ben. Ik zal toch een stukje met je delen van dit verleden in mij en luister naar de frequentie;

Die mens luisterde nooit naar mij toen ik jong en kind, en toen ik zo vaak happend naar frisse lucht.. Ik werd er nukkig mens van, rebels, warrig, vergeetachtig en vol dromen. Weigerend om te gehoorzamen. En uiteindelijk weigerend om te luisteren naar deze frequentie vol van beta en beterweter. Want in die trilling in het verplichte luisteren, lag reeds het grote akkoord aan dit leven, zoals ik blijkbaar voorbestemd was. Ieder knikte van ja. En ik kon het niet, ik had mijn taal erin nog niet gevonden en ik liet me er niet naartoe sturen. Al moest ik wel gehoorzamen soms, te vaak dan me lief was. Die beta manische frequentie liet me voelen dat ik dit leven dus niet wilde en dan maar doods moest denken. En dus voel-dacht ik aan dood. Het werd mijn fascinatie, want als ik naar dood luisterde zoals ik naar het sterrenleven luisterde, dan kreeg ik bij de energie dood geen vrije beweging terug. Geen fijngevoeligheid trof mij, nee mijn aanwezigheid sloeg neer. dood. En ik luisterde dieper. Dit was niet wat de wind me zei, de blaadjes en de tak. Zij spraken anders, zo anders. Ik raakte diep verwikkeld in een gevecht om spontaniteit. En als ik thuis was in mijn eigen omgeving, dan hoorde ik soms direct , soms langzaam, de waarheid van leven altijd weer gaan spreken. Als ik uitgevochten was met de beelden in mijn hoofd, die ik meenam van buiten. Maar ik hield niet alle beelden buiten. Sommige beelden kropen heimelijker weg, dan ik hen kon terugvinden in trilling. En daar waar ik vocht om mijzelf tegen mijzelf, was ik daar wel thuis?

Ben je er nog? Ik hoor de beta manische trilling in dit gevecht om zelf, in mij. Ik zou nog paginalang door kunnen schrijven over de leegheid, het verlangen, het informatiegebrek, de zoektocht. Over mijn vallen en opstaan. En dan zou ik schrijven naar de punt vol openheid en heelheid. Het zou het verhaal rond maken. Mensen houden van een mooie ronding aan een verhaal. En ik zou de frisse lucht ademen in wat ze hier de thetastaat van zijn noemen. Het bewustzijn in de hersenen die het aardse verhalenspel kan overzien, die de leegte in zichzelf echt kan aanvaarden en die weet heeft van het echte mensthuis op zovele plekken in de kosmos. Ik zou wederom willen delen van hoe je jezelf uit de bezette beta-brein-staat kunt spreken. En het is prachtig om zo te schrijven. Ik heb het jarenlang gedaan en doe het nog. Het is een ritme van zijn in een poging, een onaffe herinnering in melancholie meedragend en daarin zoekend naar de gaten en dan springen. Overigens doen veel mensen alsof ze ergens uit gesprongen zijn en dat zijn ze dan toch niet echt. … verder lezen

Bron: Earth Matters https://earth-matters.nl/moniek-van-pelt/luister/


DE HOMMEL DIE NIET KAN VLIEGEN

(door Thérèse Jeunhomme) Volgens de wetten van de aerodynamica kon men lange tijd niet verklaren dat een hommel kan vliegen. Na onderzoek is gebleken dat hommels een trucje hebben waardoor ze toch kunnen opstijgen. Door de op- en neergaande beweging van de vleugels ontstaan luchtwervelingen die zorgen voor een opwaartse kracht waardoor de hommel, hoewel hij eigenlijk te zwaar is om te vliegen, toch kan vliegen. Conclusie: de hommel is zich niet bewust dat hij niet kan vliegen. En dus vliegt hij gewoon.

Dit verschijnsel geldt voor alles in het planten- en dierenrijk. Planten en dieren hebben geen menselijk bewustzijn. Ze worden, net als de mens overigens, geboren uit een klompje cellen en die cellen ontwikkelen zich tot die levensvorm waaruit al het leven bestaat. Alleen mensen hebben een brein dat denkt, een brein dat zichzelf in de war brengt, een brein dat ons doet denken dat er van alles en nog wat is wat wij niet kunnen of zouden moeten willen. Het brein is een enorme stoorzender. Want, als wij net als de hommels ons niet bewust zouden zijn dat wij niet kunnen vliegen, zouden we ook gewoon kunnen vliegen. Ons brein beperkt ons in onze mogelijkheden. Ons brein spiegelt en weerspiegelt. Dieren en planten zijn daar niet mee behept. Een lavendelplant denkt niet bij zichzelf dat hij er net zo wil uitzien als de echinacea plant die naast hem groeit en bloeit. Een hond denkt niet als hij een mede-hond ontmoet dat hij ook een vacht wil hebben als die andere hond. Zulke gedachten bestaan niet in het planten- en dierenrijk. Zulke gedachten hebben alleen mensen. 

Een hommel is ook niet ‘gelukkig’ omdat hij doet wat hij doet en daarvan gelukkig wordt. Want ‘gelukkig zijn’ is ook een product van ons geprogrammeerde brein. Een hommel doet gewoon wat hij doet, en daarmee is het klaar. Verder niks, nakkes, nada. Ik heb vele mensen en dieren voor mijn ogen zien ‘sterven’. Dieren accepteren op enig moment dat ze het lichaam gaan verlaten, en geven zich over. Ik heb nog nooit gezien en gevoeld dat een dier zich verzet tegen zijn ‘dood’. Als hun lichaam hun informeert dat het lichaam niet langer meer meekan, dan legt het dier zich daarbij neer. In de natuur zoekt een dier dan vaak een rustige afgelegen plek op om zich daar over te geven aan de naderende dood. Er is geen gevecht, geen strijd, geen angst. Dit verschijnsel doet zich alleen bij de denkende mens voor.

Wat zou dan de definitie van ‘gelukkig zijn’ kunnen betekenen? Wie heeft dat ooit in ons hoofd geprogrammeerd dat wij mensen eeuwig op zoek zijn naar ‘geluk’? Ik heb hierop geen antwoorden. Wel kan ik vanuit mijn eigen levenservaring schrijven dat ik vele dagen ’s avonds in mijn bed ben gestapt en voor mezelf voelde ‘ik heb een goede dag gehad’. En dat is voor mij genoeg. Een goede dag. Mijn echtgenoot, die een ander pad in is geslagen, en ik lagen iedere avond voordat we gingen slapen een poos in elkaar armen. Simpelweg te genieten van elkaars warmte, aanraking en zachtheid. We kusten elkaar, wensten elkaar een goede reis – want als je gaat slapen ga je een reis maken – draaiden ons om en met de billen tegen elkaar vielen we in slaap met het gevoel dat wij ‘een goede dag’ hadden. En net als de hommels konden wij in onze dromen en visioenen vliegen.

20220811 Thérèse Jeunhomme https://vloeibareliefde.com/2022/08/11/de-hommel-die-niet-kan-vliegen


To be or not to feel

(door Erik Tanghe) Onlangs was ik op een feestje en stond ik te praten met iemand over m’n motorverleden.

Ik heb een hele tijd van m’n leven behoorlijk wat met de motor gereden en ik heb tijdens die periode me ook heel regelmatig flink pijn gedaan door valpartijen met de nodige kwetsuren als gevolg.

Zo zat ik ooit met twee benen tegelijk in het gips (dat loopt verrekt lastig), scheurde ik m’n hersenvlies (krijg je verdraaid hoofdpijn van), kneusde verschillende malen m’n ribben (waardoor ik zittend diende te slapen) en terwijl ik dat allemaal sta te vertellen op dat feestje, merk ik een zekere trots op en dat is eigenlijk behoorlijk vreemd.

Je lichaam kan je immers vergelijken met het huis waarin je woont.

Het is de basis, het aanknopingspunt van waaruit je deze realiteit verkent en beleeft.

Trots zijn op een kwetsuur is dus zoiets als trots zijn op het feit dat je dak lekt, de goot stuk is of dat er een gat in de vloer zit en dat is helemaal niks om fier op de zijn.

Als je gasten op bezoek krijgt in je woning, laat je hen ook niet met twinkelende oogjes zien dat het toilet overloopt.

Dat hou je liever verborgen en je bent er bovendien beschaamd over.

Maar als we terugkijken op ons leven zijn we vaak maar al te trots op de dingen die we hebben meegemaakt, de zaken die we hebben gedaan en wat ons lichaam daardoor heeft geleden.

‘Dat was heftig, joh, niet normaal!’

Zo vertel ik maar al te graag dat ik ooit tijdens de beklimming van een berg werd overvallen door de nacht op de top en er zittend op de koude rotsen bibberend heb moeten wachten op de dageraad…

Het was de koudste nacht uit m’n leven zonder voldoende warme kleding, zonder slaapzak of wat dan ook.

Wat heb ik toen koud gehad…

en als ik dat vertel, kijken de mensen me met bewondering aan… zo van

‘Goh, kerel.. wat heb jij veel meegemaakt!
Wat heb jij geleefd!’

wat dus eigenlijk wil zeggen,

‘Goh kerel! Wat heb jij het al flink verkloot in je leven…’

wat heb jij al niet geleefd volgens jouw bewustzijn…

Want zulke feiten hebben niks te maken met wie we zijn en ze gebeuren vooral als je niet leeft volgens wie je bent.

Ze hebben net te maken met wie we niet zijn waardoor ons oorspronkelijke bewustzijn niet meer juist of onvoldoende is aangekoppeld aan ons lichaam… en daar zijn we trots op en worden we dikwijls om bewonderd..
Dhu?

Ik ben best blij met het lichaam dat ik heb.

Ik ben in een bloedvorm, sta strak en ik laat menig snotneus van 25 achter me als het gaat over fysieke prestaties en ik realiseer dat ik daar toch wel een stuk van m’n persoonlijkheid uit opbouw.

Ik merk dat ik daardoor soms de neiging heb me beter te voelen dan een ander, dat ik me boven iemand verheven voel omdat ik bijvoorbeeld beter op een berg kan klimmen.

Ik vereenzelvig me dus op zo’n moment met wat m’n lichaam kan en alhoewel dat voor de hand liggend is, klopt het niet helemaal.

We komen immers als bewustzijn naar deze holografische werkelijkheid, koppelen ons aan een blauwdruk van een lichaam dat niet het onze is en je probeert zo goed en zo kwaad als mogelijk door dat beperkt lichaam uiting te geven aan jouw bewustzijn, een bewustzijn dat veel krachtiger is en veel meer mogelijkheden in zich draagt dan de 2 a 3 procent van ons DNA dat hier actief is.

Wie zich dus enkel met het lichaam bezig houdt, doet er meestal alles aan om die schamele pakweg 2 procent op een optimaal niveau te brengen en vergeet de rest.

En als er dan door die beperking wat mis gaat – en dat gebeurt nogal gauw als je wat emotioneel bent aangelegd – zijn we trots op de schade en schande van wat er is mis gelopen.

“Jaaa… ik heb behoorlijk veel afgezien, meneer..

Je houdt het niet voor mogelijk hoeveel pijn dat doet”, vertelde me onlangs nog iemand die een klaplong had meegemaakt terwijl hij me trots de littekens laat zien van de pin die ze dwars door z’n ribben hebben geduwd om de lucht er weer terug in te krijgen..

Kijk eens!! Hier is een barst in de muur! Knap he!

Dus aan de ene kant zijn we trots op wat ons beperkte lichaam allemaal kan en aan de andere kant slaan we ons op de borst met hoe ons lichaam heeft gefaald in zijn taak om te doen wat het moet doen..

Ik hang graag aan een berg.

Als ik een berg zie, ben ik niet te houden en zou ik het liefst als een dolle hond in een sprint naar boven hollen.

Zo kreeg ik onlangs nog een telefoon van een vriendin die voor een berg in de Dolomieten stond waar ik in het verleden heel wat heb geklommen en op het moment dat ze me vertelde dat ze om die berg heen ging lopen, voelde ik me niet alleen verbonden met haar maar wilde ik onmiddellijk daar zijn..
God, wat wilde ik erheen!

Maar laten we eens eerlijk naar onszelf zijn..

We hebben allemaal onze passies..

Verlangen we ernaar omdat ze ons naar een staat van puur zijn brengen of is zo’n verlangen een vlucht omdat we geen zin hebben om de dingen te doen van iedere dag?

Is dat verlangen niet een teken dat we onvoldoende aanwezig zijn in elk moment van de dag en ons heil zoeken in bezigheden die ons tijdelijk terugbrengen naar die staat van enkel zijn?

Dat is nogal belangrijk want het gebrek aan louter zijn, duwt ons in het doen, doen, doen…

Wanneer we onvoldoende aanwezig zijn in het nu gaan we allerlei handelingen doen die ons de indruk geven dat we wel degelijk hier aanwezig zijn en dat ons leven er toe ‘doet’

Maar laat het nu net het gebrek aan ZIJN de oorzaak zijn van kwetsuren.

Iemand kwetst zich immers omdat hij onvoldoende aanwezig is in z’n lichaam.. Je valt pas van de trap als je onvoldoende oplet en er niet helemaal bent.. want wie gefocused is, doet zich niet pijn als hij van de trap valt en valt trouwens niet eens van de trap.

Bij ziekte is dat niet anders.

Omdat jouw bewustzijn niet volledig gekoppeld is aan jouw lichaam (en je dus niet helemaal aanwezig bent in het hier en nu), gaat jouw energie zwakke plekken vertonen en door die slechte energiedoorstroming gaan bepaalde organen slecht doorstroomt raken en worden ze ziek.

Ook in sexualiteit is dat zo.. Onvoldoende verbonden ‘zijn’ met je partner, duwt je naar het doen en zet je ook aan het vrijen en zo kan overdreven seksualiteit ook een teken zijn dat je onvoldoende op hartsniveau verbonden bent.

Wil dit alles dan zeggen dat we dienen te stoppen met dingen doen en dat we niet mogen toegeven aan een passie die ons gelukkig maakt.. al is het maar voor even?

Wil dat dan zeggen dat je niet hoeft te vrijen en dat een potje sporten of creatief bezig zijn, te mijden zijn?
 

Nee, natuurlijk niet maar het is erg belangrijk te voelen vanuit welke emotie je handelt.

Doe je die dingen omdat je anders de zin van het leven niet kan vatten of jezelf en je leven als saai of nutteloos ervaart.

Mis je zingeving zonder te vluchten in je passie?

Is die passie de enige manier om je staande te houden in een leven/job die je tegen staat?

Want als dat zo is, is het belangrijk die pure staat van zijn te gaan vinden in de dingen van alle dag en dat is geen makkelijke taak maar wel het uiteindelijke doel.

Is onze lichamelijke staat dan ook niet belangrijk?

Is een gezond en sterk lichaam niet van belang?

Het is toch maar 2 procent van wie we in oorsprong zijn. (Ik laat nu bewust even de kenmerken die je van je ouders genetisch hebt meegekregen achterwege)

Wel, jouw lichaam is een barometer.. Het laat zien hoe goed jouw bewustzijn is aangekoppeld aan dit aardse omhulsel en gezien het feit dat dit omhulsel jouw voertuig is gedurende de aardse tijd die je hier doorbrengt, kan je het maar beter gezond houden en gebruiken om te kijken welke emoties de aankoppeling van jouw bewustzijn tegen houden.

De aankoppeling van jouw bewustzijn (de 2 procent die momenteel gekoppeld kan worden) aan jouw lichaam kan immers enkel worden tegengehouden en verstoord door een negatieve emotie en die emotie gaat jouw bewustzijn (energieveld) verstoren op een plaats die symbolisch verbonden is met die emotie.

Gebruik jouw ziekte of kwetsuur dus als een aandachtspunt om je te wijzen op een emotioneel probleem.

Wees ook niet trots op die tegenspoed en maak het ook niet groter dan het is.

Voor de mensen die last hebben van migraine is dit het symptoom bij uitstek dat je vertelt of wat je doet ook in overeenstemming is met wat je voelt.

Migraine is immers niks anders dan een kortsluiting in je hoofd omdat wat je doet niet overeen stemt met wat je voelt.
Ikzelf heb vroeger veel last gehad van migraine maar gedurende de 25 jaar dat ik gewerkt heb als fotograaf heb ik nooit migraine gehad tijdens het maken van een fotoreportage… net omdat fotograferen voor mij een diep gewortelde passie is die ik altijd met hart en ziel heb gedaan en dus overeen stemt met mijn gevoel.

Migraine komt meer voor bij vrouwen omdat vrouwen vlugger voorbij gaan aan hun gevoel omdat er voor de kinderen moet gezorgd worden, het huishouden moet gedaan worden terwijl hun gevoel, hun lichaam schreeuwt om iets anders… maar de plicht roept, het gezin vraagt en er ontstaat een tweespalt tussen hoofd en hart met hoofdpijn en misselijkheid als gevolg.

Bij een migraineaanval dien je dus niet af te vragen of je misschien teveel chocola hebt gegeten maar wel waarom je in de eerste plaats te veel chocola hebt gegeten.. Dat verlangen naar chocola ontstaat immers vanuit een gevoel, een negatieve emotie rond bv te weinig genieten van het leven.

Die onvrede zorgt voor slechte eetgewoontes en voor een kortsluiting in je hoofd..

Om dat op te lossen, kan je als een gek gaan sporten, taarten bakken, aan een berg gaan hangen of gaan vissen maar het is veel beter om die onvrede aan te pakken..

Zo maak je jezelf tenminste niks wijs en hoef je je ego niet op te hangen aan het zoveelste gebroken been of je derde maagzweer.

VOOR LATER GEPLANDE LEZINGEN KAN JE ALVAST EVEN EEN KIJKJE NEMEN OP DE AGENDA PAGINA VAN M’N  WHITELIGHT-HEALING SITE
http://www.whitelight-healing.com/nieuws.html


THE COLOURS OF INFINITY

(door Thérèse Jeunhomme)

Ons brein wil het liefste beelden zien die ons denkraam in ons hoofd kan plaatsen. Of dit nu de gewone dagelijkse dingen betreft, zoals voedsel en drinken, of een gebouw, of een mens, of zaken die wat verder weg van ons staan zijn zoals buitenaards leven. Of lijken te staan. Want ons brein vindt het fijn als wij beelden een plekje kunnen geven vanuit het hoofdelijke perspectief van wat wij al kennen. Zo is het ook met kunst. De kunstenaars die het (nog) ongeziene zichtbaar maken, omdat zij vanuit hun gevoelsbeleving inkleuren, brengen een heel nieuw palet aan beleving mee. Dit hoeft niet direct abstracte kunst te zijn. De Belgische kunstenaar René Magritte bijvoorbeeld schilderde figuratief, maar haalde de beelden wel uit hun ‘gewone’ context door bijvoorbeeld boomblaadjes in een wolk te schilderen, en wolken in een boomtop. Hierdoor wijzigt de gangbare perceptie van allerlei zaken. Het kan de waarnemer van deze beelden meenemen in de vraag of alles wat je ziet nu wel echt is wat er te zien is? Of is de ‘werkelijkheid’ toch anders is dan je tot dan toe hebt aangenomen? Met abstracte kunst is die perceptie direct uit de gangbare waarneembare context gehaald. De waarnemer kan niet anders dan de gangbare gedachten loslaten en vanuit een ander perspectief, vanuit het eigen innerlijk, gaan invoelen waar hij of zij nu eigenlijk naar kijkt en welke betekenis een schilderij dan voor deze waarnemer heeft. 

Mijn eigen abstracte kunst die ik maak met onder andere vloeibare gekleurde bijenwas (encaustic), vloeit vanzelf van binnen naar buiten. Ik heb geen beeld dat ik wil overbrengen op het doek, wat ik wel heb als ik met olieverf figuratief schilder. Het vloeit vanzelf van binnen naar buiten, en als een schilderij in mijn gevoel ‘klaar’ is hang ik het een poosje aan de muur. Ik heb dan geen enkel besef wat ik heb geschilderd. Door er naar te kijken, neutraal, komt een schilderij vaak tot leven, er straalt als het ware energie vanaf die ik voel in mijn hart. Het beeld wordt levend, een levende vibratie, zonder dat ik daar een label aan verbind. Zo ook met onderstaand schilderij (encaustic op MDF). Toen het aan de muur hing en ik het ging waarnemen ‘zag’ ik dat zich een beeld had gecreëerd van een reis in een ruimteschip die ik had gemaakt. Tijdens deze reis verbleef ik in een ruimteschip in een ander universum. Ik keek naar beneden overzag ons hele melkwegstelsel, helemaal compleet. En wat ik zag in ons hele melkwegstelsel is een dicht geweven web van manipulatie. Het was helemaal verdicht en verwrongen van de manipulaties. Ik had hier geen gevoel bij of mening over. Het was niets anders dan een waarneming vanuit mijn ruimteschip in een ander universum.

Nu zal iedere waarnemer iets anders zien of voelen in bovenstaand schilderij. Evenwel heb ik hier beschreven wat er van binnenuit mij vloeide en wat ik later ‘herkende’ als de verbeelding van ons verdichte en gemanipuleerde melkwegstelsel. De code van de manipulatie (Ana Shay Hi). Dit zijn de ‘colours of infinity’. Dit zijn mijn schilderijen.

20220808 Thérèse Jeunhomme

Bron: https://vloeibareliefde.com/2022/08/08/the-colours-of-infinity/



OVER MODELLEN EN SYSTEMEN (2)

(door Thérèse Jeunhomme) ‘Er is een grondige weerstand om te veranderen. Dit gaat de grootste uitdaging voor de rest van Nederland worden.’

Jan Willem Erisman (stikstofhoogleraar)

Mijn vorige artikel over modellen en systemen borrelde, zoals altijd wanneer ik schrijf, vanzelf van binnenuit op als een onderwerp waarvan het zinvol en betekenisvol kan zijn om dit nu te delen. We zitten immers met zijn allen, jawel, met zijn allen, in een veranderende wereld die vraagt om andere, wellicht nieuwe, percepties hoe wij met zijn allen, jawel, met zijn allen, onze leefwereld kunnen vormgeven. Dus ongeacht wat ik ook schrijf, of het nu gaat om mijn eigen ervaringen als boodschapper in deze wereld, of om praktische kwesties waar wij met zijn allen, jawel, met zijn allen, mee te maken hebben, het gaat altijd over jou. Jawel, over jou. Want alleen jij kunt iets vanuit jezelf inbrengen in deze wereld dat resoneert, uitwaaiert, als een frequentieveld dat een geheel nieuwe, of andere dan voorheen, wijze van leven en beleven teweeg brengt. Niemand anders kan dit doen. Het gaat om jou! En dan gaat het er alleen maar om of jij, jawel, jij, bereidwillig bent om de keuze te maken om eens dieper en anders te gaan onderzoeken hoe onze belevingswereld op aarde nu eigenlijk functioneert, en waarom dit allemaal zo functioneert. Ben jij bereid en moedig genoeg om hierin te duiken? En alles waarvan je denkt dat het waar is, al je zogenaamde zekerheden, in een nieuwe daglicht te stellen? Blijf dan aan de lijn, zou ik zeggen, want ik kan dienen als brug of inspiratie om jouw belevingswereld in beweging te brengen. Het is eng, dat klopt, en er komt wel degelijk een flinke dosis moed en doorzettingsvermogen bij kijken om jouw belevingswereld en die van ons allemaal aan een nader onderzoek te onderwerpen waardoor al jouw zogenaamde zekerheden helemaal geen zekerheden blijken te zijn. Zo diepgeworteld vast zijn alle overtuigingen door de eeuwen heen in ons mens-zijn verankerd geraakt, dat de meesten van ons niet anders meer kunnen dan hierop voortborduren. Maar wat als dit allemaal ‘vals’ blijkt te zijn? Wat als blijkt dat jij, jawel, jij, een machtig prachtig goud licht uitstralend wezen bent dat oneindig door allerlei frequenties van allerlei universa reist, leeft en beleeft? En dat jij daar jouw innerlijke kracht en pracht en soevereiniteit in aanraakt en deze vibratie laat uitwaaieren in deze wereld? Kijk hier voor meer referentiepunten. 

Hier en daar ontmoet ik berichten van mensen die het gewoon allemaal anders doen. Gewoon doen. Uiteraard ingegeven door een of andere ‘noodzaak’, zoals bijvoorbeeld eigen energievoorzieningen. En dan hoeft dat helemaal niet meteen een heel veganistisch leven off grid zijn. Het kan ook, of wellicht juist, vanuit een andere perceptie. Ofwel het heft in eigen handen nemen en gemeenschappelijk doen wat jouw gemeenschap, en dus jou, het beste dient. Zo las ik in de Volkskrant van 30 juli 2022 een artikel over boeren op Schiermonnikoog die zeven jaar geleden gezamenlijk hebben besloten om hun veestapel terug te brengen en zodoende minder uitstoot op hun mooie eiland te veroorzaken. Vanuit de in hunzelf gevoelde verantwoordelijkheid. Dit initiatief kwam vanuit hen zelf, omdat zij het zo voelden, het werd niet van buitenaf opgelegd. In de afgelopen zeven jaar hebben zij als groep boeren op Schier een heleboel hobbels, bobbels, stagnaties en onderlinge onenigheid doorgewerkt. Want het is natuurlijk nooit een sprookjesverhaal waarin alles in èèn keer met een zwierige zwaai van een toverstokje verandert in een wereld waarin alles mooi en goed is. Als dat zou kunnen zou ik mijn toverstaf al menigmaal rond de aarde hebben laten gaan.

Ook las ik in diezelfde Volkskrant over een boerendorp in Beieren (D) die zichzelf grotendeels energie-onafhankelijk hebben gemaakt. Een dergelijk initiatief is logisch makkelijker te realiseren in een kleine woongemeenschap dan in een grote stad. Evenwel is het een begin met ‘dingen anders doen en organiseren’. En kunnen vanuit deze inspiratie wellicht meer of andere initiatieven ontspruiten. Jawel, ontspruiten, als een onderliggend zaadje dat eeuwen lang verborgen heeft gerust en nu tot groei en bloei kan komen en tot de creatie van nieuwe modellen en systemen leidt. 

Dit zijn toch inspirerende voorbeelden van mensen zoals jij en ik die niet hebben zitten wachten op wat de overheid, de bedenker van modellen en systemen, doet of niet doet. Ze hebben zelf het initiatief genomen en een in hun eigen, en in gemeenschappelijk belang, model en systeem gecreëerd.

De mensen die deze initiatieven hebben ontplooid zijn niet chantabel. Dat wil zeggen: ze gaan niet lobbyen bij autocratische regimes om (meer) olie en/of gas, zoals de topstukken van politici in de EU wel doen. Bedelen om olie en/of gas tegen betaling van geld en voorwaarden waarover ons niets verteld wordt. Evenwel komt dit in beginsel toch altijd weer neer op hetzelfde doen als wat je altijd hebt gedaan, geworteld in de oude modellen en systemen. Principes worden verhandeld, opgegeven, mensen zijn chantabel. 

20220801 Thérèse Jeunhomme

Bron: https://vloeibareliefde.com/2022/08/01/over-modellen-en-systemen-2/

(Foto: Marike Dijkstra)


OVER MODELLEN EN SYSTEMEN

(door Thérèse Jeunhomme) Ik ben niet economisch onderlegd, en een artikel over modellen en systemen zou je daarom wel eens als geblaat van een ondeskundige kunnen opvatten. Toch wil ik iets kwijt over modellen en systemen, al is het maar als inspiratie dat het echt wel allemaal anders kan. Modellen en systemen vind ik in sommige opzichten bijzonder handig en bruikbaar. Het OV-model bijvoorbeeld dat is ingebed in een systeem dat mij van A naar B en weer terug naar A brengt met trams, bussen en treinen, vind ik onwijs handig. Anders zijn sommige reisdoelen voor mij, die geen autobezitter meer is, niet te belopen of te befietsen. Handig en bruikbaar dus. Zo zijn er nog wel meer voorbeelden te bedenken van modellen en systemen die echt hun – georganiseerde – doel dienen. Blij mee. Evenwel leven we ook in een wereld met een overdaad aan modellen en systemen die beklemmend en geestdodend werken. Er zijn zoveel wetten en regels-op-regels dat de creativiteit en soevereiniteit van een mens volledig uitgeschakeld worden. En dat vind ik best wel jammer.

Ik ben er namelijk al mijn hele leven heilig van overtuigd dat ieder mens intrinsiek in zichzelf verantwoordelijkheid voelt voor zijn of haar eigen leven, en dat intrinsieke gevoel alle ruimte geven, een hele andere manier van levensvervulling geeft. Al die modellen en systemen, het zijn er teveel geworden, het is verworden tot een dicht web waar ieder mens in en aan vast zit. Het maakt het ook (te) gemakkelijk om problemen of situaties die om verandering vragen, buiten jezelf neer te leggen, bij een model of een systeem. Dan hangt alles dus af van de werkzaamheid van een model en systeem, en dat deze de maatschappij niet toegankelijker en bruikbaarder maken hoef ik hier denkelijk niet uit te leggen. Ik voel hier gemiste kansen voor creatieve, zelfstandig denkende en handelende mensen die ramen en deuren open zetten voor een andere manier van werken en leven. Protesteren tegen wie of wat dan ook helpt niet. Dat komt uiteindelijk alleen maar neer op bewegen binnen dezelfde bandbreedte als de bedenkers van modellen en systemen. Alle partijen bewegen zich op hetzelfde vlak, alleen op verschillende posities binnen dat vlak. Ik heb niets tegen protesteren, laat vooral weten als jij je ergens niet goed bij voelt. Evenwel als je verandering wilt, is dit in mijn beleving niet de weg. 

Een gevleugelde uitspraak van Albert Schweitzer is ‘Je kunt niets veranderen aan een situatie vanuit hetzelfde bewustzijn als waaruit die situatie is ontstaan.’ En daar hebben we de perceptie beet. Er is dus een andere perceptie, een andere, wellicht voor velen nieuwe, manier van aankijken van modellen en systemen nodig. Iemand die mij lang geleden zeer aansprak met zijn boek ‘Maverick’ is Ricardo Semler. Hij gooide het met zijn bedrijf over een andere boeg. De werknemers van Semco kiezen niet alleen hun eigen baas en salaris. Ze beslissen ook mee over de productie, beslissen zelf hoe ze zich kleden en hebben volledige inzage in de financiële cijfers van het bedrijf. Het bedrijf heeft geen secretaresses, receptionistes of ander ondersteunend personeel. Zelfs Ricardo Semler heeft geen eigen kantoor. Volgens Semler is het tijdperk van macht en controle definitief voorbij en gaat het in de toekomst om het kapitaliseren van zachte waarden als liefde, vertrouwen en openheid. Semler gaat uit van de aanname dat ieder mens in principe eerlijk is en openstaat voor werk dat voldoening schenkt. Vanuit zijn ideeën over de samenleving en de mens heeft hij zijn aandacht verlegd naar het onderwijs. In Brazilië is hij begonnen met zijn Lumiar scholen, ingericht volgens dezelfde principes als zijn bedrijf. Kijk ter inspiratie ook eens naar deze aflevering van VPRO Tegenlicht over Semler en zijn bedrijf. 

Welcome to the Virtual Village - Astérix - Le site officiel

Een ander model ligt bij mijzelf in het systeem van een dorp, en in dit voorbeeld het dorpje van Asterix en Obelix, want mijn humor mag niet achterwege blijven. Ieder mens in het dorp heeft een rol, van het opperhoofd tot de dorpsgek (bard), en ieder mens kent zijn rol en maakt vanuit die rol en bijdrage aan het dorp deel uit van de dorpsgemeenschap. Modeltechnisch gezien betekent dit dat eenzaamheid, depressie, zinloos voelen niet of nauwelijks voorkomen, want er is de gemeenschap die je draagt en waar je bij hoort en aan bijdraagt. Zo een model brengt automatisch verandering in andere systemen, of maakt ze nagenoeg overbodig.  Kleinschalig ondernemen, lokaal ondernemerschap, steunen van lokale ondernemers door hun producten te kopen legt al een stevige basis voor een ander model. Ik fiets regelmatig door het Westland om groenten bij (bio)stalletjes te kopen met klinkklare munt. Leuk om te doen en ik steun de lokale ondernemers. 

Alle modellen en daaraan gekoppelde systemen in een keer stopzetten lijkt me niet erg handig. Aanvoer van drinkwater bijvoorbeeld, heeft een model en een systeem nodig, tenzij je aan een rustig kabbelend beekje in het groen woont waar je je (drink) water uit kunt halen. En zo is er natuurlijk nog veel meer te zeggen over modellen en systemen die je niet per direct overboord kunt gooien. Maar er zijn wel andere modellen die vanuit de intrinsiek gevoelde verantwoordelijkheid van een mens voor zijn/haar eigen leven een zwier aan menselijke beleving kunnen geven. Wellicht is de weg naar andere modellen en systemen wel het verruimen en bekrachtigen van de bandbreedtes van beleving van mensen. Uit de modellen en systemen losweken zodat creativiteit en innerlijk gevoelde verantwoordelijkheid ruimte krijgen om te ontplooien. Zoals Semler dit heeft ingezet.

20220724 Thérèse Jeunhomme https://vloeibareliefde.com/2022/07/24/over-modellen-en-systemen/