Wie zegt dat de Aarde een bedrijf is? Dat er aandelen op zijn Wel of niet eerlijk verdeeld? Wie heeft het bepaald of toestemming verleend?
Alles in mij zingt Dat het een tuin vol kleur is, Een oase, vrije jungle, Golvende wateren van de zee.
Toch een andere visie zegt: het is een Afspiegeling, een kopie, en zwaar bewerkt ook. In ieder geval – een joint venture Met doelen, belangen, gordijnen en rook…
Hoe deze visies te herenigen in mijzelf? In mijn gevoel en besef volledig en zonder strijd? Herinnering streelt het moment van Nu. Ben ik diegene die ’t licht door Levensveld rijgt?
Mijn naam is Anna Krasko, geboren in januari 1972 in Sint-Petersburg in Rusland. Toen heette het nog Leningrad te USSR, er waren best weinig privéauto’s op straat, mensen wandelde veel, een luxere brood en een chocolade ijsje kostte 20 kopejki (soort van 20 cent). Zomervakantie duurde drie hele zomermaanden en school begon op 1 september.
Kijk, hier is de foto uit 1979 van mijn eerste dag op school, schooluniformen, witte strikjes met traditionele asters of gladiolen in de hand. Gisteren heb ik deze foto aan mijn eerste schooljuf gestuurd, Natalija Nikolajevna heet ze. Ze zei toen dat het haar “gelijk in nostalgie heeft ondergedompeld”. Veel is veranderd sinds die tijd, de naam en oriëntatie van het land, het “staatsgeloof”, ook kwam er in beeld de onvoorstelbare kloof tussen superelite en de rest.
Wat onveranderd was gebleven, was liefde voor de natuur, breedgedragen waardering voor kunst en nieuwsgierigheid naar de cultuur van anderen. Ook het gevoel, onderhuidse of intuïtieve, dat we meer zijn dan het oog kan zien, dat we diep verbonden zijn met alles en iedereen op de wereld.
Ik zie graag deze waardes terug op deze website van brongenoten: bewondering voor de natuur, het rennen, of soms ploeteren, om naar breder eigen bewust-zijn te komen, om tussen fenomenaal tedere stampertjes en meeldraadjes de grootsheid van Vredesverdrag van het Mensenveld voluit te kunnen voelen.
PSKOV. Mijn oma en opa van mijn moeders kant komen uit Pskov, dat is een vestingstad uit de tiende eeuw (https://en.wikipedia.org/wiki/Pskov ). Hoge witte muren met torens beschermde de oude stad en de kathedraal, gebouwd waar rustige rivier Pskova met de machtige Velikaja (de Grote) samenvloeit. Als kinderen ging ik met mijn zusje Masha elke zomer daar naartoe. Maar meer dan naar de stad gingen we naar de dacha, een zomerhuis van oma, dicht bij bossen en met een kleinere stroom Keb.
LVIV. De andere helft van de zomer verbleven we bij onze opa en oma van mijn vaders kant in Lviv in de Oekraïne (https://nl.wikipedia.org/wiki/Lviv ). Het ligt in het westen, vlakbij de grens met Polen. Het was een hele andere stad met die zuidelijke kastanje- en beukenbossen en heuvelachtige voorgebergte van Karpaty. Ik herinner ook de kleuren en de rijkdom van de centrale markt, gezellige terrasjes van de oude stad en de zangerige, in meer of mindere mate verstaanbare Oekraïense taal. Mijn eerste vreemde, of liever gezegd – andere taal. Net als in het Russisch, zijn er veel volksliederen in het Oekraïens, liederen die uit de diepe lagen van de ziel van het volk komen. Misschien daarom hou ik van zingen en gitaarspel. Zo ook van echte gesprekken, door tijdverschillen en afstanden heen, voorbij de kronkels van woordenrivieren en over de taalbergen..
Ik zou nog veel meer kunnen vertellen. Heb je een vraag, hoor ik het of lees ik het.
Dank je voor het lezen, het was voor mij een hele ervaring om dit op te schrijven.
Er kwamen mensen samen vanuit verschillende regio’s op de Aarde.
Ik vroeg ze: “Wat is uw lievelings waterplek?” Onverwacht, een rede om te lachen, vonkjes van plezier in de ogen.
Sommigen zeiden dat ze geen specifieke plek hadden, sommigen zeiden dat het een heel klein watertje in de buurt was, die niet eens een naam draagt. Maar sommigen noemde gelijk een prachtige waterplek, waarmee ze verbinding voelden of die veel indruk op ze heeft gemaakt. Er kwam vaak een kort verhaaltje over die plek erachteraan, spontaan, heel verbindend.
Ik besloot elke water-inspiratiebron te bezoeken, via plaatjes en video’s en deel het hier met jou. Gezien door de ogen van waterbewustzijn en liefde voor water. Op de kaart staan ongeveer de locaties van deze plekken.
“Met de overtollige grond die vrijkwam bij het graven van waterlopen en vijvers is het landschapskunstobject met de naam Moeder Aarde gevormd. Het ontwerp van kunstenares Edith Kieser is 200 meter lang en 170 meter breed. De voorstelling van een vrouwenlichaam is eigenlijk alleen vanuit de lucht goed te zien.” (Bron: https://www.middendelfland.net/moederaarde)
Het ging best goed op school in Delft op dinsdag: we hebben gedichten gelezen, gepraat, info gezocht voor de presentatie. En toen was het tijd om naar huis te gaan fietsen. Maar eerst wilde ik nog naar een plek toe die “Moeder Aarde” heet, in Midden-Delfland in Abtswoudse Bos.
Uit de stad, langs de Schie met de groene muur van riet, die vloeiend met de wind kletste. Eindelijk kwam ik bij een cirkelvormig schelpenpad, daar was het. Ergens. Een padje naar het heuveltje, het bruggetje voor mij en een naderende grote zwarte wolk. Er stonden twee scooters geparkeerd bij de picknicktafel links . Verder leek het stil en leeg. Waarom ben ik hier?
Ik besef dat dit alles -water, lucht, omgeving – zich bij de opstartende draaikolk van gedachtes voegt. Wat zal ik doen? Fiets neerzetten en toch gaan wandelen om “iets” van te zien? Maar als het straks weer gaat regenen… Niet fysiek – ervaar ik de draaiing: bruggetje, scooters, donkere lucht, vragen, brug. Ik besluit toch naar huis te gaan.
Ik pak mijn fiets, Het gaat niet, Het miezert, Zit de rem vast? Achterwiel weigert, Iets valt, Iets klapt, oh. Ik zie het ontvouwen en denk: wat interessant, juist op deze plek.
Ineens is het heel rustig binnenin. Het IS gewoon de plek waar ik NU ben, het is goed. Nergens anders om naartoe te gaan, en een beetje regen maakt toch niet uit. Dan opent zich een superpower in mij om “iets meer technisch” te kijken. Ik zie dat de bagagedrager-elastieken zijn losgeschoten en strak tussen de wiel en de ketting gespannen zijn.
Een telefoontje naar mijn zoon geeft hoop, hij zoekt gereedschap en komt eraan. Ondertussen blijken de sleutels genoeg zaagkracht te hebben. De elastieken moeten nu alleen uit hun verwarde staat losgemaakt worden. Er komt een voorbijganger en gaat me ook helpen, heel aardig. En ook heel normaal, zo gaan wij met elkaar om op Moeder Aarde, toch?
De wereld ontspant zich… De wolk besluit om ergens anders naar toe te waaien, De zon komt uit, Het wiel is vrij, Wat een genoot! Elastieken touwtjes Liggen heel relaxt, Bijna spinnend: Wij? Wel nee, we zijn gewoon best tam…
Dit ontspannen moment duurt de rest van een uur-lange fietstocht naar huis, ik registreer “woon en werkverkeer” op de smalle polderweg, er is geen irritatie. Mijn zoon heeft een flinke hoofdpijn, maar ook dat triggert me niet – misschien was de situatie juist zijn redding, niet de mijne?
De zon pronkt met zijn manen in elke waterspiegel, bij Moeder Aarde op bezoek.
Omdat de lucht zo volmaakt blauw is Stromen tranen uit mijn ogen… (~ The Beatles)
Ik ben, ik adem, ik besta, Ik zie, ik luister, ik besef. Als ik naar buiten kijk, lijk “ik“ begrensd… Als ik naar binnen luister, ken ik geen eind, geen tijd…
Omdat ik me gehoord voel – spreek ik, Omdat ik me ongehoord voel – brul ik, Omdat ik toegesproken ben – luister ik, Omdat ik me geliefd voel – danst mijn hart, in resonantie, Omdat ik liefheb – ontvouwt zich het Universum In triljoenen trillende sprankelingen.
Ik heb gekeken en geluisterd, en geluisterd, En mij verwonderd hoe de wereld is of lijkt, Hoe lusteloos en aan het beeld gekluisterd, Met ingehouden adem, hopeloos te klein…
Verblind door de illusie, schouwspel, Maya, Mayaanse spel met bal, met dood, met vuur, Zijn wij geen medescheppers van ons wereld, Gaia, De wonderlijke, tijdloze Natuur?
Er is zoveel gebeurd, ik sliep, was ziek, liet steken vallen… Nu zijn mijn ogen open, en mijn hart. We zijn terug, we passen niet in mallen, Het leven in opmars – ter zee, te lucht, ter Aard.
Alert, gewaar en hart-verwarmend, kloppend Met sterrenpuls, met stralen van de Zon, Aanschouwd, doorzien door nieuwe, oude ogen… En wordt steeds lichter, breder horizon…
(door Thérèse Jeunhomme) Het is anders dan de hartscommunicatie die ik via de Pleiaden heb. Die maken synchroon dezelfde glyphs en dan zingt mijn hart. 💫✨💛
De orbs (zo noem ik ze nu maar even) voelen anders. Wel als communicatie. Ze zijn niet voor niets ineens zo aanwezig en zichtbaar. En sinds ik deze opnames plaats zien veel meer mensen ze.
Twee weken geleden was de hele nachthemel een gigantisch groot vibrerend bewustzijn. Enorm! Ik stond te huilen. Van ontroering bij het zien en ervaren van zo’n immens vibrerend bewustzijn. Had dit vele jaren geleden ook al gezien tijdens een reis, maar nu dus ‘live’ vanaf planeet Aarde.
Kijkend naar het water van de zee vraag ik mij af:
Wat doe je als het water vervuild is geraakt? Ik voel vanuit mijn hart een omhelzing uitgaan naar het water. Ik sla mijn armen er omheen en met warmte breng ik het dicht bij mijn hart. Aandacht… Ik zou het water koesteren, omhelzen met mijn aandacht. …
Mensbeleving in de natuur met Martijn van Staveren | Westerheide in Laren | 11 augustus 2024 – audio opname
Dit is een integrale audio-opname van de Mensbeleving in de natuur met Martijn van Staveren. Helaas is de audio-opname verre van ideaal. Het is goed genoeg om toch te plaatsen, dit vanwege de waardevolle inhoud die vele mensen op deze manier toch mee kunnen krijgen.
Luister, Alleen golven, wind en de stilte daartussenin… Het is een mooie dag, daar op het strand, onder de zon, op planeet Aarde, in een Melkweg… op weg… ergens naar toe Verder is het niks, Alleen kijken en beleven het moment van Nu, En elke Nu is bijzonder, schattig, mysterieus, kleurrijk, Spelend met licht en donker, Eindeloze trillingen van golfen en draaikolkjes, Steeds weer verschillend, Als bewustzijn…
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.