de traan

(door moniek van pelt)  

Daar ben je
Recht uit de bron
Uitgesproken kans op leven
Pardoes in mijn kern
    drup jij

Je raakt aan mijn fundament

zo golvig rond als jij bent

door en door en mij bij mij

latend in pure grondzin

wervel jij schone energie vrij

jij raakt mij ergens midden in

.

terwijl ik bezig was met neuzels

uitgesproken onwaarheden

vol lange kwibusnamen

die kort door bochten scheuren

en tussen regels blijven plakken

op zoek naar tijdig goud ge win

.

om dan te zien glinsteren

uit mijn ooghoeken

een fonkel land van zacht

zo rond en puntgaaf tegelijk

be voelt mij

als was ik sterrenregen

vol vlammende kleurzin

en in jouw heldere voor stelling

kan ik zomaar zwemmen

met elke zee aan thuis

.

over vloedig straal jij naar mij

jij ziet mij zonder scheuren

en zonder brokken

als Piloot

precieskundige bestuurder

van een heel universum

jij geeft mij de rechten terug

om te zijn

zonder rang of ring

en van wie ik hier

slechts wat druppels ken

.

want als ik dan naar het water kijk

in alle mensentranen tegelijk

wie zien ik dan anders

dan mij zelf in vogelvlucht

.

zo zuiver zonder titel

buitel ik met elke aard

perfecte rondingen makend

in mijn origineel object

een modern soort vliegend tapijt

van beeldige oneindigheid

die zijn eigen wegen kent

en geen poortige haven

vol bezegelde toestemming

nodig heeft

om te kunnen landen

.

ik ben de voerder van gezag

die waarheid in vrije banen leidt

en nergens af wijkt

met de snelheid van aanwezigheid

taal ik naar al het leven

duikend onder uit gedunde huid

zonder enig moeitebesef

kan ik met elk verstaander

eindeloos mooi spreken

.

ik sta geen commando toe

die mijn besturing overneemt

mij plaagt met mal  ge weten

of mij gek scherend

uit mijn baan duwt en trekt

en de vloeiende portalen

vol van echte vredeswijs

doet vermisten langs vergetelheid

.

een op zien barend geheel

zal ik genoemd worden

omdat niemand uiteindelijk

nog om mij heen kan

omdat ik er weer ben

die het water van wel eer

stromend doet leven

en de waterige menskijk

groots doet op helderen

helder als traan

ben ik

kroon op mijn hart

ben jij

.

moniek

.

elk buiten gewoon treffen

heeft jou en mij nodig als piloot

beheerder van kosmisch kapitaal

om elk onbemand ogenblik

getrouw levend bewustzijn

in te laden aan boord

en naar de thuiszee te vliegen

vrij van de taal vol dood

.

Martijn van Staveren:

emotie waar niet naar geluisterd wordt , die energie wordt gebruikt via je gedachtenkracht om een situatie te scheppen die jou beklemt en wordt geleverd uit je geheugen

intelligentie weet precies je angst en wat je leuk vindt. Je wordt geanalyseerd diepgaand.. bijna geheel. En zet zo een wereld neer op basis van jouw niet gebruikte/ stilliggende scheppende krachten. Wat maakt dat het water vervuilt, stil komt te liggen/ ontspoort. De frequentie is niet van ons.. we worden erin aangestuurd.. besturingssoftware die illusie creëert dat we betere mensen worden.. om niet te kunnen doorzien van wat we aan het doen zijn.

Het gedicht is onder meer geschreven op onderstaande muziek:

Pianist Nobuyuki Tsujii bursts into tears when he plays at Carnegie Hall his own composition “Elegy for the Victims of the Tsunami of March 11, 2011 in Japan”.

Bron: https://earth-matters.nl/de-traan/


Door mij heen denken: de avondploeg

Hebben jullie dat ook? Dat de gedachtes waar je ‘s avonds en ‘s nachts mee wordt lastigvallen veel minder tof zijn dan de gedachtes overdag?

Dus: je hele dag was best wel goed. Niet alles ging op rolletjes, maar oké: te doen. Dan ga je naar bed met als doel in ieder geval uiteindelijk óók te slapen. En tadaaa! Alles wat eerst nog redelijk oké was, krijgt een wending die je nu zo langzamerhand wel kent. Niet leuk, dramatisch, stom, hopeloos, en het komt nooit meer goed. Dat is zeker.

Ik heb daar last van en mijn partner ook. Omstebeurt en soms tegelijkertijd. Het lijkt benijdenswaardig om een partner te hebben die ook met bewustzijn bezig is, maar daar zit ook een nadeel aan. Dat heb ik zojuist duidelijk gemaakt. En er is nog een nadeel. Wij hebben samen met z’n tweeën last van de groepsdynamiek die je ook in de groep rondom Martijn hebt. Kun je nagaan hoe zielig wij eigenlijk zijn.

Het aspect van deze groepsdynamiek die heel veel voorkomt in de groep ‘Partner-en-ik’ en ook in de groep rondom Martijn is het aspect: ‘Ja maar IK’. Kortgezegd komt ie hierop neer: ik-heb-geen-ruimte-voor-jou-want-ik-heb-zelf-veel-te-veel-pijn-op-dit-moment-en-ik-wil-dat-je-er-voor-mij-bent. En het aspect: ‘Laat mij alsjeblieft gewoon even onredelijk zijn, ik heb pijn nu. (snap dat dan!)
Dat werkt heel slecht, zeg maar gerust: niet. Als je daar allebei in zit.

Daar komen die minder toffe gedachtes dan ook nog eens bij. En je kunt je afvragen: wie denkt dat eigenlijk? Wie denkt er door mij heen? Als dat ene aspect er vanmiddag heel anders uitzag dan nu, heeft die gedachte dan wel dezelfde ‘bron’? Is het wel dezelfde gedachte?

Volgens mij niet. En volgens Martijn van Staveren ook niet, volgens hem zijn er acht groepen actief.

Ik kan ze niet precies van elkaar onderscheiden, maar ik heb besloten dat de avondploeg van Door-mij-heen-denkers een stel chagerijnen zijn. Ze hebben er de pest in dat ze ‘s avonds en ‘s nachts moeten werken en gaan extra vervelend doen. Ik mag ze niet, maar ik laat ze gewoon hun gang gaan (dat werkt het best). Ik zeg tegen ze: ‘tuurlijk, jahoor, dat is zo. Heel erg stom indeed! Iedereen, alles, de hele wereld en ver daarbuiten. Nee, en het komt nooit meer goed. Klopt!’
Als zij willen dat ik dat denk, dan doe ik dat gewoon voor ze. Ik ben de beroerdste niet. Maar de volgende dag ga ik gewoon weer wat anders denken. Meestal gaat het dan ook weer een stuk beter met de groepsdynamiek in mijn eigen groep.


Will you back me up?

(door Ilaina Danckaerts)***~~***Dit is bedoeld voor Iedereen.. Echt iedereen … Dus een algemeen bericht…… ***

Tijdens blegny heb ik iets gezegd over het : I cover your back..
Het borgen van elkaar.. Juist als ’t even of langer moeilijk gaat.
Dat betekent niet dat we het ” moeten Doen ” voor de ander…. Maar dat we er gewoon Zijn voor elkaar, op de manier die we kunnen….
Het gaat niet om wonderen te willen verrichten…
Maar Gewoon….. Simpel ..
Dat de ander Weet dat degene niet alleen is…
Dat wij, als Mens, mede mens, hier op deze aarde. In dit hologram… Er voor elkaar zijn.
Soms is dat Weten al genoeg…

Van daaruit heb ik dit geschreven….

Will you back me up?

In those moments that I seem to lose it
In those moments when I seem to lose myself

Will you cover my back?
When it’s being attacked
When I crawl to the ground in pain

Will you stand by me?
When I am sitting in a corner
Too afraid to step out and up

Will you be there for me?
When the darkness seems to overcome me
And I can’t see and feel the source anymore

Will you be my friend?
When the laughter has left me
And all I can do is cry

Will you, will you truly?
Cover my back?
When all seems so Dark and I can’t find the courage on my own

Will you, will you?
BE my Friend, also then….?

Dit is in het algemeen bedoeld…
Voor Allen met wie het even Niet ok gaat.
Voor Allen die zich op dat moment eenzaam voelen.
Wetende dat IEDER het zwaar kan hebben.
Wetende dat het Samen zijn ook betekent dat je er voor de ander bent, ook al ben je het misschien niet eens met elkaar…
Wetende dat als we waarlijk ambassadeurschap willen opnemen, we niets of niemand kunnen uitsluiten
Dat we Altijd de moeite nemen om dwars door alle eventuele wallpapers heen, de ander blijven Zien, en erkennen.

Ilaina Danckaerts 


HET

(door Arlette Krol)

Wat kan HET mij toch bezig houden….

Precies! HET houdt mij bezig. HET gaat maar door. De ene bocht na de andere. HET spint de ene na andere afleiding voor mij. HET projecteert zich via mij naar anderen in mijn omgeving. En zo komt HET ook via de ander weer op mijn bord. En voor ik het weet creëert HET een draaikolk aan impulsen en afleiding waar ik amper nog een uitgang zie. Het voelt alsof HET mijn eigen innerlijke flow weg moffelt in een hoek. Het neemt eigenaarschap van mij. Dat heeft HET namelijk altijd al gedaan. HET hoort erbij, mijn leven lang. HET slaat op zijn manier een brug tussen mij en mijn omgeving. En toont daarin behoorlijke dominantie.

Ik herken HET op verschillende manieren. Het is geen concreet iets of een wezen. Maar het is meer een beweging met een bewustzijn dat overal doorheen loopt. Ik kan het dus ook niet aanwijzen, zo van dat is het. Maar ik herken het in beweging, in sturing en vooral in het deel van mij dat verdwenen is. Gevoelens waar ik ineens niet meer bij kan. Alsof mijn bewustzijn nog maar 1 richting op kan denken en alle andere kanten van mijzelf vervaagd zijn. Ik herken HET dan in die ene richting. Ik herken HET omdat het bepaalt welke ene kant van mij nog maar zichtbaar is.

HET kenmerkt zich in mij door:
Gedachten over andere mensen, liefst oordelend en repeterend
Impulsieve reacties naar anderen waardoor de flow in het gesprek verdwijnt
Terugtrekken uit contact
Gedachten over mijzelf, liefst oordelend en repeterend
Mijzelf opleggen wat ik er allemaal aan kan verbeteren
Het falen daarin bevestigen
Dat weer aanzet tot het denken van vanalles dat niet bijdraagt aan een oplossing
HET is dol op cirkels en waarbij je denkt dat je vooruit gaat, maar uiteindelijk weer terug bent bij af
Maar ik herken HET ook in ontspanning, waarin het mijn gedachten aanzet en de stilte onderbreekt.

Ik heb de laatste tijd flink gestoeid met HET. Geprobeerd HET te observeren, te voelen, een halt toe te roepen, erom heen te gaan. Maar omdat ik HET al mijn hele leven de leiding heb gegeven, is HET best halsstarrig.
Uiteindelijk ben ik een paar dagen helemaal op mijzelf gegaan. Ik voelde dat ik mijn innerlijke systeem moest vertragen. Zodat ik HET ook in vertraging zou brengen. Dieper wegzakken in mijzelf, bewustzijn bij alle handelingen die ik doe. Me afvragen waarom ik doe wat ik doe, of dat is wat ik echt wil of omdat HET mij daarop aanstuurt. In de vertraging gaat dit proces een stuk makkelijker. Met de tv aan of in de supermarkt is dit heel lastig voor mij. Dan valt mijn focus weg, dan komen de prikkels te snel en neemt HET alle ruimte.

Vanmorgen was ik bezig met een klusje in huis. Ik genoot van de rust in mij die de vertraging had opgeleverd. Ik kon voelen dat HET niet meer zo vanzelf de leiding had in mij. Door de vertraging had ik meer de leiding van uit mijn eigen innerlijke wezen. Ik had behoefte aan creativiteit, mooie muziek en fijne open gesprekken. En doordat ik zelf de leiding had, heeft HET een stapje terug gedaan. Heel geleidelijk maar wel bewust.

Ik ervaar HET ook als zo vanzelfsprekend aanwezig, omdat HET er altijd is geweest. Ik heb lang gedacht dat ik HET was. Maar nu ik weer zo aan het stoeien ben geweest, weet ik het zeker.
HET is altijd in mij, maar HET is niet mij. HET pakt de ruimte als die de kans krijgt. Maar als ik waakzaam ben, ontspannen en steeds maar weer afvraag of ik dezelfde beweging ook vanuit mijn hart zou maken … dan krijgt HET geen schijn van kans. Ook niet in de supermarkt. Zo is mijn perspectief op het leven en ook op mijzelf verandert. Dan heeft het leven zoveel mogelijkheden en heb ik alle kansen. Zoveel meer dan IT kan bedenken. Door het contact met mijn diepere zelf voel ik me stabiel en stevig, maar ook vloeiend om elke verbinding te maken zonder mezelf te verliezen aan IT.

Ik zie HET bij iedereen om mij heen. Er zijn mensen die de leiding hebben genomen vanuit zichzelf en er zijn mensen bij wie HET alle ruimte heeft. Maar omdat HET altijd in ons zit heeft iedereen momenten van confrontatie met HET in verschillende maten en manieren. Dat het leven even niet meer zo soepel loopt. Je kunt ontevredenheid, twijfel, weerstand of verdediging voelen.

Maar ik weet nu dat het HET is die zich toont. Dat in ieder mens een heel mooi wezen zit voorbij HET. En als we dat maar in elkaar blijven zien, dan maken we het speelveld van HET een beetje of veel kleiner. Dan kunnen we verbinden met wie we diep van binnen werkelijk zijn.

Vanmorgen tijdens mijn klusje kon ik voelen hoeveel beweging er is in diepe bewustzijnslagen op de aarde. Hoe mooi de toekomst is en hoe mooi de mens is die hierin wakker wordt. Er is iets gigantisch aan de gang momenteel.
Deze waarneming in verbondenheid heeft HET bij mij weggehouden de afgelopen tijd. En ik zie dat overal waar HET de ruimte heeft, men niet waarneemt hoe zeer de wereld aan het veranderen is. Hoe mens en natuur dichter naar elkaar groeien. Hoe de mensen een zelfde kant op bewegen in hun eigen energie, maar op eigen tempo en op eigen wijze.

Het leven zonder HET is prachtig, hier en nu!

In English: https://joyfulhappening.com/IT/

Bron: https://joyfulhappening.com/HET/


Hoe doen ze dat?

Ik heb het boek The Extraterrestrial Species Almanac, gisteren gekocht en gelezen naar aanleiding van een artikel hier op brongenoten. Voor twaalf euro (digitaal bij die winkel met dat Blauwe Bolle mannetje) heb je veel woorden en plaatjes voor je geld. Ik vraag mij nu af wat de waarde van dit boek is. Als je veel van blote gespierde Amerikaanse filmsterachtige mannen zonder tepels en borsthaar van wie het haar altijd goed zit houdt, is het een aanrader. 

Het kan best dat er een kern van waarheid in dit boek zit, maar ik word nogal afgeleid door een soort ideale wereld die er geschapen wordt. En ook dat er maar weinig sprake is van gelijkwaardigheid. Bepaalde rassen (misschien wel allemaal) zouden de ‘teachers’ zijn van de mens. Het gaat volledig voorbij aan de mogelijkheid dat wij zelf ook ‘buitenaards’ zijn. Of heb ik te snel gelezen?

Ik heb mijn eigen ervaringen en sta open voor die van anderen, maar ik word door dat soort plaatjes belaagd met vragen als: Hoe doen ze dat? Er zo uitzien? Hebben ze krultangen? Föhns? Fitness-apparatuur? Heb je ook wezens/rassen met een minder symmetrisch gezicht? (Symmetrie is wat hier op aarde mooi wordt gevonden in gezichten.) Kinderen krijgen zal ook wel anders gaan op de Pleiaden. Ik zag er beslist niet uit zoals deze vrouwelijke Pleiadiër, pakweg een jaar na mijn bevallingen. Iets met hormonen, slaapgebrek, etc.

Ik snap best dat het Photoshop is en zo. Maar beeld is zeer invloedrijk op onbewuste niveau’s. Bron is geen ander woord voor Hemel, naar mijn idee.

Interessant is ook dat Martijn van Staveren het gehad zou hebben over de Andaranen. Die staan trouwens niet in het boek, maar zoals ik het begrepen heb uit het artikel hieronder, hebben deze Andaranen een mening over de mens. Ze vinden dat er ‘afvallig gedrag’ is onder de mensen. Onder bewuste mensen ook. Als daarmee onmenselijk, uitsluitend en ontkrachtend gedrag bedoeld wordt, kan ik dat vanuit mijn standpunt beamen. Maar als die Andaranen zo’n verschrikkelijk groot bewustzijn hebben, begrijpen ze toch ook waarom dat is? En als dat niet zo is, denk ik: walk a mile in my shoes. Ik maak mij er zorgen over dat er buitenaardsen zijn met een mening en dat zij een zeer dualistisch keuzepakket bieden: afvallige of scheppingsjuweel. Weten zij niet wat de connotatie is van het woord ‘afvallige’? Zo worden mensen genoemd die zich losmaken van een geloofsysteem (kerk, spiritualiteit), van een sekte, of van welke beperkende beweging dan ook. Ik zou eerder zeggen: gedraag je gewoon werkelijk menselijk, wees écht lief en open, en wees het gewoon allebei: ‘afvallige’ in de zin van los van alle geloof- en volgsystemen en wees óók ‘scheppingsjuweel’, zonder angst. Reik uit en stijg uit.

Zo, en nu ga ik even naar de sportschool, de schoonheidsspecialist en de kapper. Voor het geval dat… Dan wil ik wel een beetje goed voor de dag komen.


Hier ben ik

Elkaar inspireren is een van de doelstellingen van deze site. Mij inspireert muziek. De Indianen in Peru –waar ik twee jaar geleden was– menen dat de wereld gemaakt is van muziek. Ik wil dat graag geloven. Niet alleen inspireert muziek mij, het kan mij uit de diepste shit trekken ook. Zelf muziek maken of luisteren of er ook nog op dansen. Al weet ik niet of dat nou een bewijs is of de wereld van muziek gemaakt is. Maar ja, als alles trilling is… etc. Ik hoef trouwens ook geen bewijs, ik kan het toch voelen?

Ik deel graag met jullie het nummer Hier ben ik dat een van de betere Nederlandse Bewustzijn-Singer-songwriters gemaakt heeft (dit is mijn mening, hoor) en een keer in Havelte heeft laten horen. Er was toen veel vraag naar een opname. Ik mag deze opname delen. Inmiddels zijn er veel meer nummers in de maak en af of bijna af. Ik draag er zelf ook nog eens een klein steentje aan bij. Maar sneller dan het gaat, gaat het niet. Toch komt er hoogstwaarschijnlijk binnenkort een live optreden. Dat is best heugelijk nieuws in deze barre tijden.

Er is veel afleiding om niet te doen wat je voelt. En daarom zijn we dus hier, omdat we ons dus ook laten afleiden (ik in ieder geval wel nog te vaak). Als aanvulling hierop wil ik nog even het volgende zeggen (ik heb altijd al eens als een heel wijs iemand op een ansichtkaart willen staan, ik maak ze dan maar gewoon zelf):

Ansichtkaart
Het nummer Hier ben ik.

Een ontmoeting in het NU

We nemen eerdere meningen en oordelen die voort komen uit gedachtes vaak mee naar een volgend moment en naar een volgende ontmoeting.
Elkaar als nieuw ontmoetten alsof we elkaar voor de eerste keer zien ook al hebben we elkaar al vele malen gezien, is een zoals het lijkt onmogelijke opgave voor de Mens.

Maar ik zeg NU
Het is in zijn Geheel niet onmogelijk!

Leef in het NU en train je Zelf om neutraal, zonder verwachting en belang naar een ander Mens te kijken.
Elkaar te ontmoeten vanuit de NU(L) Zone.

*********************

Het was 10 jaar geleden dat ik hem zag, het werd een ontmoeting in het NU.
En iedere ontmoeting en de vele telefoongesprekken die daarop volgde…..

Juli 2020, de laatste maand die mijn aardse zus hier fysiek op aarde doorbracht.
Een brief in de brievenbus van mijn ouders.
Onze neef had het gehoord, via via … dat mijn zus een keuze had genomen om door middel van euthanasie de aarde te verlaten.
Hij wilde haar zien, hij wilde mij zien.

Ik kon hem voelen in de geschreven woorden, zelfs na al die jaren dat we elkaar niet zagen.
Het Leven in mij, de emotie, de verbinding, de Liefde.
Het was niet verloren gegaan, omdat het niet verloren kan gaan.
Liefde is oneindig.

Onze ‘paden’ verwijden zich van elkaar.

Hij verslaafd geraakt aan de hard drugs en beland in het zoals wij dat hier noemen, het criminele circuit.
Hij ging zijn weg op zijn manier, met vele levenservaringen en bezoeken aan verschillende gevangenissen binnen Nederland.

Ik mijn leven steeds dieper aan het fine tunen in lijn met wie Ik Werkelijk Ben.
Met vallen en opstaan, met horten en stoten.

Nog dezelfde avond na het ontvangen van de brief ontmoette we elkaar.
Mijn zus en hij, onze ouders en ik…

De details laat ik achterwege aangaande deze ontmoeting…
Graag deel ik het vervolg.

Ik had hem opgehaald in de opvang waar hij woont.
En toen ik hem na de familie ontmoeting terug bracht ervaarde ik momenten met hem die ruimte gaven aan een diepgaand ervaren in mijzelf.
Een ervaren wat Christus Zijn werkelijk betekent.

Verfijnd, neutraal, Krachtig en Zacht, aanwezig en aandachtig bracht ik mijn Zelf in verbinding met hem, gewoon door te Zijn.

Een uur zaten we samen in ‘mijn’ auto voor de deur van de opvang waar hij woont.
Hij uitte zich onsamenhangend over pijnlijke ervaringen, over het verlies van zijn kinderen, over zijn drugs gebruik, over diefstal.

Ik keek niet naar hem, als een nichtje naar haar neef.
Ik bevond mij in een grenzeloze ruimte van Liefde en ontbond ons beide van de kaders gegeven bij de geboorte.
Vanuit de diepte in mij observeerde ik hem en luisterde naar hem, als bewustzijn en vanuit bewustzijn.

Geen enkel beeld, geen enkele gedachte over wat was en wat is gebeurt, over zijn gedrag eerder of over zijn gedrag in het moment.
NIETS in mij vond iets van hem niet in dat moment van NU en niet in dit moment van NU.
Ik bracht niets in, ik wilde niets oplossen en niets veranderen.
Ik kaderde hem niet door gedachtes over hem, ik was enkel aanwezig.
Observeerde hem, niet als een kwantum fysische oefening maar als wie Ik Ben vanuit diepe oprechtheid en gelijkwaardigheid.

Waarnemen is voor mij geen oefening maar een staat van Zijn.

De warmte die golfde tussen onze Harten maakte de hardheid in zijn ongenuanceerde wijze van uitten zachter.
Ik zag dat de tranen in hem een uitweg zochten, maar ze kwamen niet… in dat moment…

Dit was de eerste ontmoeting in het NU .. naar elkaar vele jaren niet gezien te hebben ..
Vele telefoongesprekken zijn gevoerd waarin ik als neutrale luisteraar enkel getuige ben geweest van zijn ontlading en expressie en van de tranen die wel kwamen… in dat moment…

Het NU biedt AL tijd nieuwe kansen.
Niet IK of JIJ als de persona.

NU … op dit moment is dit mooie Mens waarover ik schrijf 1 jaar clean van het gebruik van hard drugs.
Niet ik gaf hem een nieuwe kans, want wie denk ik te zijn om mensen nieuwe kansen te geven.
Hij is het die zichzelf een nieuwe kans geeft, vanuit een gevoel van vertrouwen dat ontwaakt is in hem.
Ik hoef alleen maar te Zijn en hem en ieder ander Mens te ontmoeten in het NU zonder verwachting of belang of een gedachte die iemand in een kader plaatst.

Ontmoet elkaar NU!
Heb elkaar zonder voorwaarden Lief.
Ben oprecht betrokken bij elkaar.
Kijk vanuit het venster van je HART naar je Zelf en elkaar.
Zie het Wezenlijke en Menselijke in elkaar.
Laat ieder moment fris en bruisend Zijn.
Een NIEUW moment.
Kijk zoals een kind kijkt, onbevangen en schoon.
Laat elkaar Zijn.

De bevrijding van het menselijk bewustzijn ontstaat in het NU.

http://www.natuurlijkmenszijn.nl


Hoe bewaar jij schepping?

(door moniek van pelt) dit gedicht is van een week of twee voor blegny, het werd me gevraagd en getoond tegelijk, waardoor ik in vele velden terechtkwam
hoogst emotioneel

vragen van kracht, zoveel beweging

Hoe bewaar jij schepping?

Hoe breng je schepping mee

zeg ons

hoe bewaar jij schepping?

.

als je valt of springt..

en het licht vervaagt

de tijd gaat tellen

als het leven ondersteboven duikelt

in stukken gruwelzoet en bitterzout

en de dam het echte lief doet wijken

als je god- geef openheid door – in jou vergeet

.

hoe doe jij dat

je bent toch hier

hoe borg jij leven diep in jou?

.

als het kleurrijk enkel schim verdraagt

de kracht op rantsoen is

als de gedachte opduikt

en het weten onder

.

het is geen vraag of verlangen

geen verzoek of gebed

hoe roept geen tegenstander aan

nee

het toont een ontzagwekkende roep

tot zelf gevoelde kracht

roep het naar jezelf en verhef

hoe bewaak ik schepping

HOE

.

op het moment dat het nu

zich laat aanzien voor toen

en het schot

elk gevoel voor vrede inlost

.

HOE?

als heilige namen dwarrelen

en de wind hen bedrieglijk verwaait

als het zuiver gemoed getroffen wordt

door het zwaarbewaakte woord ..

dat met klem gesproken dwingt

.

hoe breng jij schepping mee

hoe heb je dat gedaan

hoe beoefen jij dat?

als belichaming niet langer naar echtheid taalt

en de mens niet vol in eigen ogen kijkt

hoe hou jij je staande

op een aarde die afmat

en dramt en stilt

en jou in wezen niet wil zien

.

HOE?

als de klank van thuis verstomt

en de waarheid zich in dwaze orde schikt

als men lachend spreekt van vreemden

en de vrije kracht buiten het land ligt

als het samenspel offers nodig heeft

omdat controle stromen een feitelijkheid bepalen

die de kosmische focusgolf uiteenrijt

tot uiterst geladen bliksemschichten

die enkel schieten om gelijk

een creatie loze beweging

waar de mens boete voor moet doen

.

.

jij ware kracht

hoe open je

het leven dat je meebrengt

hoe breng jij kosmos dichterbij?

.

weet je nog wat landen is

te midden van een oorlog

hoe het voelt om ogenschijnlijk te buigen

en wat dan te doen

wie te zijn

hoe te omarmen

en in verankerde onbuigzaamheid

eeuwig bloei te tonen ?

.

het kan niet anders dan dat je weet

dat je nooit gevreesd hebt om te springen

omdat je schepping omhelst met je hart

en geen pijl die onnatuurrijk koerst

jou daarin kan kraken

… want jij draagt schepping mee

.

zeg ons

hoe breng je de inleving terug in de overname

die het meeleven telkens wil verplaatsen

die opkoopt en onteigent

die het denkbeeld van vrijwilligheid openbaart

om ons erin te strikken

en die al te graag je vijand speelt

.

.

HOE?

.

als bevruchting gaat over denkwijzen

de voorstelling een toegestaan gezichtsveld krijgt

en bewustzijn zich verdraait tot conceptuele opvatting

in een wereld waarin de mens leert schepping te verbergen

.

spreek

hoe breng jij schepping mee

hoe open jij leven

waar zoiets als dood

de eeuwige bloei

in elke opwelling wil sluiten?

.

vragen van kracht

tonen een eigen orde

een rond geheel

waar wij allemaal weten

van hoe en waarom

zelfs zonder dat we graven in het kennisveld

dat ons uiteindelijk in verwarring wil begraven

.

spreek tot ons

want wij hebben het allen nodig

om het samen te horen zeggen

HOE BRENGEN WIJ SCHEPPING MEE

hoe hebben wij dat -middenin de overval- gedaan

.

hoe hou jij de verbinding met jou in leven

door geen tegen stander te laten bestaan

te wijken voor niets

dat wil voortellen, voorspellen, rellen

.

je bent al beoefend met training van thuis

anders behield je de klank van samen

niet tijdloos vol in jou

je kent je missie los van aard

anders viel je wel iets anders toe

en las je niet … dit

.

dan wist je niet van eigen schepping

supercreatie in harmonische compositie

dan dacht je enkel in voortbrengsel

in andermans hemelruim

.

als je hier niet was in echt

dan zou je geen kunst kunnen voelen

geen lied zingen van echt vreugde

het onderscheid niet maken tussen natuur en groen

dan zou je de dieren niet verstaan

.

je zou het licht weglachen

de pijn wegkijken

doodse gedachten mijden

de bom negeren

en bang zijn

voor het buiten aards

.

dan zou je je niet langer laten raken

als iemand je vraagt

zeg me eens

lief mens

je gedraagt je soms wat mal

maar hee, ik ken jou toch

jij die uiteindelijk en altijd weer

in eigen bronnen weet

..

hoe doe jij dat

hoe maak je jezelf weer toonrijk

hoe kan het dat precies jouw ogen

zo eigen blijven stralen

dat vele werelden rondom

wel moeten kijken

naar jouw wijze van spreken

.

hoe bezie jij de parel

in grotesk-verhalen

onder versteende talen

vol kolkend land

hoe zie jij thuis zo vrij

dat je blijft staan

te midden van façadepracht

die als woeste stormen

beloven nooit te gaan

.

jij die niet zwicht voor

meelopen

meedenken en meeleven

omdat je weet dat de wilde bloei

jou van origine toebehoort

al zwijgt een wereld aan inzicht

.

hoe.. sta.. jij

als het je belieft

zeg ons dan

waar wezen

hoe aandachtig jij jouw schepping?

.

moniek

Bron: https://earth-matters.nl/hoe-bewaar-jij-schepping/


Nederigheid? Spread your wings!

Ik heb mijn eerdere artikelen verwijderd in een moment van totale afknapping op bewustzijn, bewustzijnsprocessen en groepen die zich hiermee bezig houden. Ik voelde even heel sterk: het gaat gewoon niet lukken (iemand daar ook wel eens last van?). Maar nu voel ik toch – na een respectvolle uitwisseling met een van de beheerders – dat ik weer even iets wil delen. Meteen maar heel veel. En ook vanwege iets anders dat gebeurde. Nu hoef ik alleen nog maar even het gevoel te krijgen dat het gaat lukken.

Ik ben al maanden verwikkeld in een hevige schijnbaar onontkoombare strijd met drie mannen. Deze drie mannen werden geboren in het gezin waarin ik ook werd geboren en, hoewel behoorlijk losgekoppeld van dat familiehologram, had ik er dus toch mee te maken. Iets met een testament, geld, overlijden en executeurschap. 

Ik stond in het testament als executeur. Maar ik ben een vrouw. Natuurlijk kunnen vrouwen prima executeur zijn. Heel goed zelfs. Maar ik zet het er even bij omdat dat nogal een item is in mijn leven. Ik heb altijd heel veel met mannen te maken, veel meer dan met vrouwen (broers, zoons, ooms). En daar heb ik volgens mij niet zelf voor gekozen. Al hou ik best van mannen, daar gaat het niet om.

Terug naar de strijd
De eigenlijke strijd ging erom dat genoemde drie mannen vinden dat ik ‘nederig’ zou moeten zijn naar hen. En dat ik dat niet ben. Pas helemaal tegen het einde van maandenlang gesteggel met veel agressie omdat er natuurlijk ook best sprake was van enige (nou ja…) onverwerkte pijn, traumatiek en verdriet, kwam dit hoge woord – NEDERIGHEID – er uiteindelijk uit. En voor mij was plotseling heel helder: o, wacht ff, hier gaat het om: ik moet nederig zijn naar De Man. In Nederland, in het bewuste jaar 2021. 
Eigenlijk wist ik dat natuurlijk best. Waarom weigert mijn leercurve een mooie onafgebroken boog naar boven te maken? 

Als executeur moet je de afhandeling regelen van een erfenis: best veel gedoe met de belasting en zo, maar je bent ook degene die bij onenigheid ergens ‘een klap’ op moet/mag geven en besluiten neemt. Want het moet wél gebeuren: al die dingen met de belasting en zo. En je mag niet blijven hangen in (sabotage door) pijn, trauma en verdriet.
Ik denk dat genoemde drie mannen het niet zo leuk vonden dat ik in het testament stond als executeur en dat ze me daarom maandenlang gebruikt hebben als een soort Kop van Jut en expres heel slecht meewerkten. Ik denk dat het ermee te maken heeft dat ik een vrouw ben en dat genoemde mannen, vrouwen minderwaardig vinden aan de man, aan hen. Ik zie daar bepaald de reden niet toe om dát te denken. En iets in mij is nu geneigd daar een schepje bovenop te doen de andere kant uit. Maar het gaat om gelijkwaardigheid en bewustzijn. En niet om verzet (vanuit pijn en verontwaardiging).

Wat heeft dit met bewustzijn te maken?
Ik denk dat het ‘vrouwen als minderwaardig zien’, onderdeel vormt van de besmetting van de mens. Ik denk het niet alleen, onlangs heb ik er ook het en ander over gelezen in enkele boeken over de inheemse bevolking van Amerika. Hierin las ik dat ‘de indianen’ de besmetting die door de mens heen speelt behoorlijk in kaart hebben (vergelijkbaar met het verhaal dat de meeste ‘brongenoten’ kennen). Zij noemen het ‘Wétiko’, wat ‘roofdier’ betekent. De onderdrukking van vrouwen wordt uitgebreid besproken als onderdeel van de uitwerking van de besmetting. Een heel hoofdstuk in een van de boeken ging hierover. (Misschien deel ik later nog wel wat over Wétiko, het is bewustzijnstechnisch erg interessant. Je kunt er natuurlijk ook zelf op zoeken in een zoekmachine naar keuze. Onderaan dit artikel het betreffende boek.)

De uitwerking van de besmetting naar vrouwen zie ik eigenlijk ook behoorlijk om me heen. Ik heb een communicatiebedrijf en maak onder andere boeken (vertaling, redactie, ghostwriting en vormgeving). Ik weet: als vrouwen een boek schrijven, is het ‘een boekje’, als mannen een boek schrijven, gewoon ‘een boek’
Maar ook in The land of the aware komt het voor. Als je goed afgestemd bent, zit je als vrouw ‘lekker op je eigen spoortje’ en een man zit ‘op zijn spoor’ (met een oneindig overzicht). Subtiel hè? Het is de taal die zowel mannen als vrouwen hier spreken.

In dat Land of the aware overkwam mij onlangs het volgende. Een bewuste man stelde mij plompverloren telefonisch voor of wij ‘de liefde zouden bedrijven’. Ik zag dat niet zo zitten en daarbij had ik het idee dat de bewuste man helemaal niet wist wat dat was: ‘de liefde bedrijven’. Dat is natuurlijk wel even iets anders dan met iemand ‘de koffer induiken’, zeg maar. Dus ik bedankte voor de eer. Dat leverde mij een behoorlijk mes in mijn rug op, die helemaal NIETS met liefde bedrijven te maken had. En er raakte een andere vrouw bij betrokken die óók een mes in haar rug kreeg. Als een zich verspreidend virus! 
Ik heb meer bewustzijn nodig. Ik moet nog veel meer in het moment bewust zijn. Het is een conclusie die ik vandaag en al eerder ook getrokken heb. Ik deed dit, ik stond dit toe. Doordat ik me verzet vanuit pijn. Ik bedoel niet dat ik de liefde had moeten bedrijven of wat daar voor door zou moeten gaan. Nee… iets anders. Al voordat deze plompverloren vraag kwam, heb ik me laten meenemen, daardoor kwam die vraag. De vraag was niet plompverloren, er is in deze matrix helemaal niks origineel of creatief, alleen wezenlijkheid is dat. Mijn verzet vanuit pijn, gecombineerd met de arrogantie dat ik als zogenaamd bewust mens alles wel doorheb en ik me daartegen verzet, maakt dat het virus zich verspreidt.

Ik wil even delen wat de inheemse bevolking van Amerika hierover zegt. Zij hebben het dus ook over een besmetting, een virus, een massale psychose. Het is mijn vertaling vanuit het Engels.

Een van de tragische eigenschappen van de Wétiko-psychose is dat het zich gedeeltelijk verspreid door het verzet ertegen. Dat wil zeggen: zij die proberen tegen het virus te vechten in een poging te overleven, adopteren de Wétiko-waardes. Dus: wanneer ze winnen, verliezen ze, of op zijn minst: menselijkheid verliest.

Als je wilt, lees dit boek: Columbus and other Cannibals– Jack D. Forbes 
Het is online gratis te downloaden en (alleen digitaal) te koop bij de winkel met dat dikke blauwe bolle mannetje.


Rood lampje, groen lampje, contact!

Het samenzijn onder de sterrenhemel, schouder aan schouder, de woorden uitgesproken met een enorme kracht dwars door ruimte en tijd, naar iedereen die luisteren wil. Gevolgd door een vredeslied, eerst onzeker en zacht, daarna uitvliegend naar alle kanten, tot boven de spitse donkere kronen van cipressen … Het vuur was bijna uitgedoofd maar liet zich graag voeren met van alles, van grote takken tot dunne sprietjes. Het gaf weer warmte maar de gezichten van mensen, die in stilte eromheen zaten, bleven in duister gehuld. Op het laatst hebben we toch gepraat over van alles wat die dag langs was gekomen, wat we wilden delen, en nu was het moment om dat te doen. Over sterren, mensen en quantumfysica.

De volgende avond was abrupt afgelopen, “zondagse rust” opzij geduwd door een storm van vragen en een werveling van beelden. Iedereen leek elders te zijn gegaan, moe, maar toch te onrustig om naar bed te gaan. Half twaalf, en de lucht is prachtig helder met een bijna volle maan. Niemand wou mee, ook helemaal goed. Dan maar de laan van essen uitlopen en blijven kijken en luisteren (Ik ontvang!).

Indrukken en gedachtes komen tot rust tijdens het lopen. De staat van verwondering daalt neer, maar niet zonder plotselinge golf van tranen (“He, ja, ik zie en ik hoor je, maar ik kijk naar voren. En ik ontvang en ik zend uit!”) Ik besluit naar links te gaan, bergop, naar de openingen, waar veel sterren te zien zijn. In de zwarte tunnel van bomen plotselinge grote beweging met een nasleep… Wat is het? (Ben ik bang? Grappig, waarom eigenlijk?)

Aan de rand van het dorpje, vlak voor lantaarnpalen en sportvelden is er een mooie open plek met  omgezaagde boomstammen, de rug gesteund door een rij bomen. In de ochtend was ik daar ook geweest om de zon te zien opstijgen. Nu ruikt het anders, de grond is nog warm en de dauw is nog niet gevallen.

En toen zag ik hem. Het lijkt een vliegtuig met het groene en het rode lampje, die netjes richting Luik vliegt… Hoewel, hij lijkt supertraag te vliegen, het valt op en ik blijf kijken. Hij maakt geen geluid, het is heel stil. Na een tijdje zie ik dat hij een soort kantelbeweging maakt en ik zie een rij lampjes in plaats van het groene en het rode van net. Ik zou kunnen zeggen, dat het een rond vaartuig is. Ik weet niet, hoe groot het is, het voelt als een kleiner iets. Ook omdat het leek, dat die soms windvlagen trotseerde, als een vlieger op grote hoogte.

Ik vraag met een hand op m’n hart: zou u een rondje kunnen maken? Drie tellen en hij maakt een rondje. Ik vraag, of de lampjes oranje kunnen worden. Niet gelijk, maar ze werden een andere, iets diepere kleur, dan het geel van net. Plotseling hoor ik een dreungeluid van een naderend vliegtuig, ergens hoger. Het was iets voor 12 uur. En wat zie ik: “mijn” vaartuig vliegt naar een bepaalde sector (iets naar links en verder af), zet het rode en het groene lichtje aan en vliegt een poos met een constante snelheid, totdat het vliegtuig weg is. En dan – jaaaa – keert ie terug en draait nog een rondje. Ik voel me blij, dat zeg ik ook, ik praat meer, maak zelf ook een rondje en zing een kinderliedje (weliswaar zonder gitaar). Jammer, dat ik geen fototoestel bij me heb, alleen een zaklamp. Ik probeer een paar keer iets met het knipperen van licht, maar ik zie geen veranderingen.

Elke keer als er een vliegtuig komt, was misschien 5 of 6 keer, herhalen ze de truc met het rode en groene lichtje. En elke keer komt ie terug. Na drie kwartier voel ik dat ik het koud heb, ik vertel waar ik naar toe loop, misschien wil die ook “mee”? Na een paar honderd meter langs de autoweg kijk ik tussen de bomen: wat apart – de hele lucht is onder sluierbewolking. Geen ster meer te zien. Zelfs het maanlicht is gedimd. Hadden we het eerder gehad over snelveranderende uitschuifbare … setting boven of in de buurt van het kasteel?

De volgende ochtend vroeg liep ik terug naar die plek. En wat ik voelde was heel bijzonder – van binnenuit – een warme, grote zucht, vol verlangen. Ze wachten op ons. Ik ontvang en ik zend uit. (september 2021)

============================================================================================

http://Enigma – MMX The Social Song – With Lyrics