Het inzetten van de oorspronkelijke collectieve hartskracht

Een reactie plaatsen

GELIJKWAARDIGHEID, WERELDVREDE, HARMONIE

Stem: Martijn van Staveren uit de uitzending van Crowd Power met Arjan Bos

“Doe je ogen dicht en ga in stilte bij jezelf naar binnen. Eerst van buiten naar binnen in je hoofd aanwezig zijn. Besef dat je een wezen bent, een tijdreiziger uit een andere wereld in een menselijke gedaante. En dat je met aandacht door je eigen brein reist om vanuit Liefde en Kracht zorg te dragen dat radiogolven in je hoofd geneutraliseerd worden en er rust komt in je hoofd. Reis vanuit je hoofd door naar je hart in een rustige modus. Leg als je dat fijn vind je hand op de plek van je hart. Dan ga je in stilte de betekenis van van gelijkwaardigheid inladen. Al het leven heeft dezelfde gelijkwaardige betekenis, heeft gelijke krachten en gelijke kansen. Dit ga je met kracht en liefde inladen. Daarna laat je op jouw manier wereldvrede en harmonie binnenkomen. Richt je met aandacht bij je hart op deze 3 thema’s: gelijkwaardigheid, wereldvrede en harmonie. Laat het een oproep zijn vanuit jouw hart, als drager van de Kracht van het Leven naar het Levensveld, met een opdracht van liefde, zodat dit vanuit het Levensveld nu naar binnen stroomt in je hart.

Besef in dit moment dat jij als mens hier op aarde, dat wij als beschaving, geobserveerd worden door welwillende, liefdevolle, zeer geavanceerde en krachtige beschavingen uit andere universa. Deze waarneming versterkt de intrinsieke waarde van gelijkwaardigheid, wereldvrede en harmonie. In de stilte van je hart besef je dat de krachtvelden versterkt worden door de observaties vanuit andere werelden.

Haal diep adem. En bij de uitademing besef je dat het krachtveld vanuit je hart naar buiten uitzendt, uitstraalt, en in schokgolven van kracht en liefde rondom de aarde gaat in ruimte en tijd. Gelijkwaardigheid voor alle mensen. Gelijke kansen, gelijke rechten voor alle mensen op aarde, ongeacht afkomst, situatie, historie. Gelijke kansen voor alle levende wezens, voor alle elementen en elementaire wezens. Wereldvrede vanuit gelijkwaardigheid. Harmonie vanuit wereldvrede. Vanuit kracht en oorspronkelijke liefde in ons, kan deze schokgolf van kracht in elke cel van het bewustzijn door elk wezen op aarde worden ontvangen.

Dit is waarom wij hier op aarde zijn.”

https://www.youtube.com/watch?v=g0bY1kxvn-4

Text in English:

Equality, World Peace, Harmony (empowering meditation)

Recording: from the epode Crowd Power 22

Applying our Original Collective Heart Force

After a moment of silence, let us travel deep down inside ourselves, with the focus set first into your head, from out the outside world to the inside, staying there in your head. Realise, that you are a being, a time traveler from a different world, a traveler in a human shape and that out of Love and Force, you travel with your focus through your brain, to neutralize and quieten the radio waves in your head so that you get a sense of peace in your mind. Slowly go from your head to your heart. If you like, if it’s helpful, put your hand on the place where your heart is. Then you can load the meaning of Equality. All life, without discrimination, is of equal value, is equal in life force and life’s chances. Load this in from out your Force and Love. Then in your own way, invite also the world peace and harmony. With the focus on your heart, concentrate on these three topics: equality, world peace and harmony. Let it be a call from out your heart, as a bearer of the Force of Life to the Life Field, with a command of love, it is now flowing from the Life Field into your heart. Realize in this very moment that you as a human being here on Earth, that we, as a civilization, are being observed by benevolent, loving, highly advanced and powerful civilizations from other universes. This very observation reinforces the intrinsic value of equality, world peace and harmony. In the silence of your heart you realize that the force fields are being strengthened by the observations from other worlds.

Take a deep breath. And on the exhale, you realize that the force field from your heart is sending out, radiating, and going in shock waves of Power and Love around the Earth in space and time. Equality for all people. Equal opportunities, equal rights for all people on Earth, regardless of their origin, situation, history. Equal opportunities for all living beings, for all elements and elemental beings. World peace based on equality. Harmony sprouting from world peace.

From out this Power and original Love, this shock wave of power can be received in every cell of consciousness by every being on planet Earth. And this is why we are here, on Earth.

Bron: Crowd Power deel twee blz. 446 - Crowd Power 22 Martijn van Staveren with Arjan Bos

Stille vreugde en ego

Een reactie plaatsen

(door David Price)

Wetenschappers hebben ontdekt dat de kleine, moedige daad van samenwerken met een andere persoon, vertrouwen verkiezen boven cynisme, vrijgevigheid boven egoïsme, de hersenen doet oplichten van stille vreugde.

~Natalie Angier

*

De stem van het ego praat vaak met je over overleven, angst, negativiteit en kortstondig succes, dat vaak verband houdt met competitie en gekonkel. De stem van het ego zal je nooit de waarheid vertellen over je huidige situatie… (Het) zal je nooit vrede brengen en alleen als je vrede hebt, ben je verbonden met de waarheid…

Ontkoppel je van je illusionaire staat om de kosmische staat binnen te gaan en zie jezelf dan gereïncarneerd op aarde om een uniek doel te vervullen. In deze staat kun je verbinding maken met de waarheid en zal de stem van het ego vervagen.

—Barbara Rozenkruis

*

…misschien als we de kans hadden om echt
onze ziel te onderzoeken
we zouden zien dat ze dat zijn
eigenlijk helder stralende kopjes
misschien wel elk leven dat we leiden
onze ziel raakt gevuld
met de gloed van alle mensen
die we ons mee hebben
verweven
terwijl wij rondhobbelden
in onze pakken van huid
misschien de zin van
ons bestaan is niet
om iets te bereiken
anders dan een relatie hebben
dansende bekers van stralend licht
die allemaal zijn teruggekeerd naar de bron
met andere soul-kopjes

~John Roedel

*

Het meest moedige wat we ooit zullen doen is dragen, in nederigheid, het mysterie van onze eigen realiteit.

– Richard Rohr

*

Deze vergankelijkheid is onze vrijheid

– James Laag

*

Als we in onze moderne samenlevingen strompelen, hopend maar iets vooruit te komen, vergeten we waarom we leven en wat belangrijk is. Ons meten van hoe goed we de tests van onze samenleving doorstaan, is de manier van hoe we waarde voor onszelf en ons leven toekennen of wegnemen – hoe goed we concurreren in het systeem.

Dit is hoe we vergeten te leven, dit is hoe we de draad verliezen van wat het Mysterie betekent waarvan we deel uitmaken. We zijn geplant in een fysiek universum met zijn eeuwenoude fysieke geschiedenis en we ontvangen intense boodschappen uit een onopgelost verleden die via onze eigen fysieke wezens binnenkomen. Deze situatie brengt ons in verwarring en we kunnen ons nauwelijks organiseren voordat het voorbij is.

Is deze vergankelijkheid een valstrik of is het onze vrijheid? Het lijkt mij dat we het risico lopen ons hele leven in een staat van foutief aangenomen identiteit te leven. We weten dingen die niet waar zijn en we houden ons daaraan vast. In onze cultuur leggen we de nadruk op concrete dingen die echter niet zo concreet zijn als we ons voorstellen. De kwantumfysica laat ons weten dat de fysieke wereld niet eens bestaat, behalve als toneeldecor. Maar waarom? Het lijkt duidelijk dat we de reden van onze vergankelijkheid gewoon niet willen zien.

Uit het werk van Tarana Wesley

Zou het kunnen dat het fysieke bestaat, zodat de geest erin kan dansen? Wat als het materiële universum een andere vorm van geest is? Wat als ons vermogen om te zien, horen en proeven eenvoudigweg een manier is om de essentie van het bestaan te concretiseren, duidelijk te maken door het, hoe kort ook, tastbaar te maken?

Maar we missen nog steeds het punt omdat we de fysieke wereld voor “zuivere munt” aannemen, tenminste, dat doen we in ons deel van de wereld. Maar wat doet ertoe aan het einde van ons individuele leven? Ik denk dat het gaat om hoeveel we werkelijk liefhadden, hoe blij we waren, hoe verbonden we waren. Het zal niet uitmaken hoe welgesteld we waren, hoe goed we overleefden volgens onze culturele normen.

Het is vreemd hoe ver een hele cultuur kan afdwalen van de reden waarom het bestaat, maar het is een situatie die iedereen treft die erin opgroeit. We worden uitgedaagd om een grotere reden van het leven te vinden, iets dat verband houdt met vreugde en onderlinge verbondenheid. Een leven vol overlevingsproblemen maakt het moeilijk om een groter doel van onze individuele levens te zien. We hebben een samenleving opgebouwd die het onnodig moeilijk maakt om de bredere context van onze betrokkenheid te zien, maar als we dat niet kunnen zien, vervallen we in een beklemmend denkkader van angst.

Het is ons opdracht om de geestelijke bron van de fysieke wereld te zien.

Uit het werk van Tarana Wesley

Bron: https://davidprice-26453.medium.com/?source=post_page—–ebf002369d46

Art cover: uit het werk van Tarana Wesley

vredesagenda

Een reactie plaatsen

(Earth-Matters.nl)

De tekst op de voorpagina van de vrije agenda

het is ochtend
ik wordt wakker
ik ben er
ik spring in mijn leven
ik spring in mijn hart
ook al heeft de nacht
me onderdanig verwart

Het is ochtend. ik wordt wakker. Ik sta onder de douche. Mijn haren nat van tranen. Het water is me teveel, zo veel. Ik voel mij even nergens heel. Het gevoel van gebroken zijn verdringt de plek van geborgenheid met macht. Ik laat mijn gedachten los en gaan op de golven naar het putje. Precies in dat midden en op dat moment schijnt er een straal op mijn hoofd. Ik kijk naar het raam. De zon schijnt niet. Maar hij schijnt wel. Ik voel het echt. Voor mij en net voor die zon doemt in een flits een enorm beeld op van een man aan een kruis. Zijn wijd gespannen trillende armen is het welkom wat ik nodig heb, wat ik verdien. Ik hoor de frequentie spreken en schuiven in mijn hoofd. De zon schijnt niet geheel voor jou, Kindmens. Nooit. Even is het stil in mij. Stil. Leeg. Geen taal. Geen beeld. En dan.. adem! hoofd in mijn nek. Wind door mijn aderen. Vuur in mijn ogen. En toch voel ik zon. Ik denk het onomwonden als ik luidkeels spreek. Rond en Heel. Die pure kracht is van mij. Die heb ik meegenomen. Eigen wijs. Eigen wijze kosmovurigheid drijvend in heelalvocht. Water. Hier ben ik. De zon schijnt wel. Punt! Atomische ontploffing in mij.

En dwars door het beeld van die man, die mens vol lijden opent zich een echt beeld. Een mens die zijn armen spreid voor mij. Een blik vol vriend, een hoofd vol echt, hart vol kracht. Deze mens is vrij en toont zich vanuit een vrije frequentie. Niet dat hij me wil knuffelen of liefhebben. Het is een onaards gebaar van vrede zoals hij het laat zien. Van verbinding en van kracht. Het lichaam toont een open totaal ontspannen houding. Geen spirituele inleg. Geen moeite, geen poging, geen uithouding, geen reiking, geen redding. Gewoon een zijn in het zelf. Achter deze mens staan vele mensen. Ze kijken alleen maar. Achter hen staan nog meer mensen. Ze klanken alleen maar. En achter hen.. mensen. ze zingen alleen maar. Daarachter.. Mensen. Ze muzikalen. Daaromheen. Mensen. Zij verhalen. En rondend.. ontelbare SamankrachT.. Mensinwezen. Zij stillen het al een en stoppen elke maar. Het dansende open gezongen vrije levensrijke beeld van echt huis zijn trilt omhoog en pijlt zich dan diep in de aarde voor mijn voeten. Woorden borrelen op in mij. Ik spring uit de douche naar de vreugde vol papier en pen. En zo is het gedicht ontstaan. Dit is de taal van deze ervaring. Mijn ervaring, die ook van jou is. In jouw ervaring, die ook van mij is. En we openen de vrije dag aanwijzer en her inneren de mens aan zijn eigen wijsheid in een gevoeld moment waar nooit meer iets anders tussen kan komen. Eigen kracht, al tijd voorop in tijd.

De mens die zijn armen open heeft voor mij. Die mens die thuis is in zichzelf. Hij wijst naar de vrije dag. Zij wijst naar de vrije dag. Het moment dat wij die kracht weer durven zien in onszelf en als van onszelf, in dat Nu ontvangen we de tijd terug als van ons. Het leven zal zich openen en de vrije dag aanwijzen. En we zullen een ontmoeting als nieuw ervaren. We zullen onszelf tonen met open armen naar de echte hoeders van de aarde en de kinderen. De ontmoeting met hen zal nieuw voelen. De vibratie Gevoel komt tot rust. Het water spat het leven op. Het vuur verwarmt enkel nog.

Spring in de dag lief mens, ook al heeft de nacht je ge macht en ontkracht. En weet je misschien niet eens meer wat nacht is, hoe het eruit ziet en waar het vandaan komt. En spring in je leven. En spring in de tijd. En doe je ding, vol eigenheid. Jij weet wel wie je bent en wat je komt doen. Gedachten die dat ontkrachten, leven zelf niet.

Kom tot leven. Spring.
Jouw wijsheid wordt hier verwacht.
Heel gezien door elk kruis, daar ligt jouw beeld van thuis.
Jouw eigen veilige geborgen levenswarme huis.

moniek

vrije dag aanwijzer | met linnen kaft

Meer info en bestellen Vredesagenda 2024 (Peace calendar 2024) https://earth-matters.nl/product/agenda2024/

De komst van vogels

Een reactie plaatsen

(door Emma Krebs)

De dag begon frisjes, killetjes, blij toen de tram kwam en zoiets moois vertoonde zich ineens voor ons over de totale breedte van de hemel. Verrassende kleuren oranje, zo intens diep en over zo een grootte, breedte, zo heb ik het zelden gezien. Het bleef wel 20 minuten dezelfde intentie houden. “Wouw, wouw, wouw”, zeggen we tegenwoordig, een woord dat op verschillende manieren kracht uitdrukt.

Zo zat ik vroeg in de trein genietend van mijn Cappuccino op weg naar Zwaanshoek. Het was wat druilerig, maar de lucht brak wat open en de blauwgrijze kleur maakte zich kenbaar.

Het was rustig in de trein zo midden in de week……..ik kende het om die tijd altijd als overvol. Genietend van de rust en het naar buiten kijken, wat ik graag doe, werd ik plotseling een enorme groep grote vogels gewaar, heel groot, wat zwart-wit qua kleur maar zo groot als flamingo’s. Ik was stomverbaasd.

Een groep van wel honderden grote vogels, enorm, en een kleinere groep. Het 1ste wat in mij opkwam, hé, heeft dit met de natuurlijke klimaatverandering te doen… hé, wat raar. In plaats van naar Afrika te vliegen, komen/blijven ze nu hier of op doorreis.???????

Nee, er was iets anders, de energie in en bij het vliegen, het was op de hoogte van Lisse, daar boven de groene weilanden en zwarte aarde voorbereid om nu alweer de bollen in de grond te steken. Wat kwamen deze vogels hier doen?

Wat was er aan de hand met deze vogels, zijn ze wel echt, zie ik ze echt? Ja, dat was duidelijk, maar er was meer…iets wat ik niet waarnam bij andere groepen vogels. De trein reed verder en op een gegeven moment lieten we de vogels achter ons.

De waarneming bleef me bij… en ik bedankte ze dat ik ze had mogen zien op hun missie naar het kontakt met ons.

Intussen verder met de bus en daar trof ik Asha, we wandelden samen naar het gebouw en, kijk, weer zulke vogels in de lucht, zwart/wit, een veel kleinere groep, leken kleiner… en streken met een groep ganzen neer in het weiland.

We hebben ze een tijdje gadegeslagen en genoten van het heerlijke weer, weg uit de stad en ademen vrij…lucht ruimte.

Ja, er is echt iets aan de hand met die vogels……M. had het in de laatste lezing over vogels die we kunnen zien en geen vogels zijn, maar wezens. Inderdaad, er is iets bezig, het lijkt op scherp te staan. Vanmiddag las ik het prachtige verhaal van de ontmoeting van Anita bij haar huis, ook vogels kwamen er in voor…

Daarvoor op de nacht van volle maan zag ik sinds lang weer heel veel sterren aan een ongelooflijke heldere lucht. Wat ik vroeger heel veel zag, dat was gewoon, nu een uitzondering, de sterren zien, zo helder, het waren weer hele sterrenbeelden.

Er vliegen altijd vliegtuigen over mijn huis 5 min. van het strand Scheveningen, heeft met Schiphol te maken, hoe de lucht is, de aanvliegroute wordt daardoor bepaald, soms langs de kust of meer het land in, dan hoor je ze niet. Nu heel veel vliegtuigen, al dagen. Toen het even rustig werd, slapen ging niet, er was veel aan de hand in het luchtruim qua energie, qua vormen en zittend op het randje van mijn kozijn, raam wijd open, deken om me heen, kwamen er 2 kleine vliegtuigjes aan naast elkaar: een rood en een groen licht aan de zijkanten was zichtbaar en de witte koplamp. Mijn aandacht werd erheen getrokken, er was iets, ik bleef kijken, waarnemen, voelen. Ze waren klein en vaag zichtbaar. De lucht was zo helder dat ik ze goed had moeten zien.

Daar was niets van waar, de lichten waren wazig, ook de vliegtuigjes zelf alleen maar een soort mist, de vorm bij de rode en groene lichten bleef naar achteren toe breed, dat werd niet smaller. Het leek of ze gleden in plaats van vliegen, langzaam, of ze de boel aan het waarnemen waren. Ze vlogen heel laag en vlak over mijn huis. Met een hoofd vol vraagtekens probeerde ik te zien wat het werkelijk was, heel rustig, ze lieten dat niet duidelijk toe, dat is prima. Toch had ik gemengde gevoelens over deze wonderlijke vliegtuigjes. Ik beschreef ze als driehoekig, het was anders, meer de vorm van een boemerang of van die vliegtuigjes die wij vroeger als kind vouwden, brede en smalle, van krantenpapier.

Hier bleef het deze keer bij en ik stelde vast dat het steeds drukker is met deze objecten, ook als je ze niet ziet, zijn ze er altijd al, nu meer zichtbaar voor velen. Ze kijken naar ons, nemen waar, onderzoeken vele verschillen voelbaar.

Laatst op een eerdere lezing van M. stonden we allemaal heerlijk te praten en fijne sfeer en ineens zegt M. tegen mij, ”Wat straal jij, je straalt zoveel”, liep door, kwam terug en weer zei hij dat en keek mij aan. 

O……… dat kan,ging er door mij heen ik ben zo ongelooflijk blij, heel diep van binnen voel ik dat een vuur levend is, het heeft zo een kracht, zo ongelooflijk veel, wat groter voelt dan mijn lichaam, alsof mijn lichaam van hier uit elkaar barst. Het geeft zo een machtige impuls, zo krachtig, ondanks alle ellende overal zowel boven als beneden. Er zit beweging in, eindelijk, het heeft zo lang in stilstand gestaan, maar de laatste tijd zoveel, het lijkt wel of de eigen vorm gezocht wordt waarin we elkaar kunnen ontmoeten vanuit dat, wat we waarlijk Zijn. Het breekt vrij en ziet echt, is door het nulpunt geschoten een fractie en alles verandert. Dit gebeurde wel 50 jaar geleden bij mij, je bent al steeds aanwezig in 2 werelden en, floep, dit wordt zo groots dan. Het Is. Je ziet. Iedereen kan dit overkomen, juist nu in deze tijd. Gewoon wanneer je met een klus bezig bent of onder je werk, juist dan.                               Kijk eens om je heen.

Het is als een stilte voor de storm, die al aanwezig is – een energetische frequentie-storm, die zijn weerga niet kent en zonder angst voor ons die aanwezig zijn in je grootsheid, steeds meer mensen doen mee, een nieuwe geboorte breekt open. Liefdevol, niet zachtzinnig, de openbrekende Kracht in velen, velen over de gehele aarde en de kosmos. Het betreft alles en iedereen.

De krijgers zijn groot in getal en we zitten midden in de omkering die wij maken van uit ons Ware Zijn, ons echte Zelf, daarom ben ik zo blij, diep, diep vanuit mij binnenste, mijn Oorspronkelijk Hart, waar mijn schat ligt. Het straalt door alles heen, alles omvattend zo groots, waar geen woorden voor zijn, de Alomvattende Christuskracht uit het Gouden Veld.

Goede reis wij allen, samen in Verbinding en Kracht, allen aanwezig op deze aarde…

Emma Krebs

Foto’s door Emma Krebs

Poetisch Bewustzijn

Een reactie plaatsen

(door David Price)

Maar het is een gedicht, geen roman.
En de enige personages hier zijn jij en ik,
Alleen in een verzonnen kamer
Die zal verdwijnen na een paar regels
Om ons geen tijd te bieden om geweer op elkaar te richten
Of al onze kleedstukken in de laaiend open hard te gooien.
Ik vraag je: wie heeft de man op de trein nodig
En wie heeft interesse in wat zijn reistas bevat?
We hebben iets beters dan al dat onstuimigheid
Die naar een of andere rampzalige einde afstevent.
Ik bedoel het geluid die we zullen horen
Zodra ik stop met het schrijven en deze pen neerleg.
Ik hoorde eens dat iemand vergeleek het
Met het geluid die krekels maken in een tarweveld
Of, nog zachter, alleen de wind
Boven dat veld, die iets doet roeren wat we nooit zullen zien.

~𝑩𝒊𝒍𝒍𝒚 𝑪𝒐𝒍𝒍𝒊𝒏𝒔, uit “The Great American Poem”

*

Als een Aziaat mij om een definitie van Europa zou vragen, zou ik hem moeten antwoorden: het is dat deel van de wereld dat wordt achtervolgd door de ongelooflijke illusie dat de mens uit het niets is geschapen en dat zijn huidige geboorte zijn eerste verschijning is in het leven.

~ Arthur Schopenhauer

*

Ik ben vaker geboren dan wie dan ook, behalve Krishna.

~ Mark Twain

*

Materie is geest die traag genoeg beweegt om gezien te worden.

~ Pierre Teilhard de Chardin

*

De mens heeft een ziel die de wereld anders waarneemt dan hoe onze mind deze interpreteert. We meten en nemen de werkelijkheid op in Euclidische systemen van rechte lijnen omdat het ons geruststelt, terwijl we onze grenzen moeten accepteren: we kunnen niet alleen niet alles verklaren, maar het is in de asymmetrie van de natuur dat de mens het beste reageert.

– maxgazzè

*

Ik woon met een kat die dingen ziet, hoort en begrijpt die ikzelf nooit eens iets vanaf zal weten. Natuurlijk weet ik ook belangrijke dingen die hij nooit zal vermoeden, belangrijke dingen die veel verder gaan dan hoe je kattenvoer uit de koelkast pakt. Ik kan nadenken over de zin van het leven. Ik kan lezen en schrijven en zeer gedifferentieerde geluiden maken om te communiceren. Ik kan gereedschappen en symbolen gebruiken en over het universum nadenken.

Maar we zijn allemaal nog steeds specialisten die beperkt worden door het menselijk bewustzijn. Elke soort wezen erft een bepaald soort bewustzijn en reageert op de uitdagingen ervan binnen een spectrum, binnen grenzen. Het is een manier waarop het bewustzijn het ‘Zijn’ dieper onderzoekt.

Waarom zouden wij anders zijn?

Uit: Tarana Wesley

Maar ondanks onze geërfde soortspecifieke beperkingen beschikken we over enorme bewustzijnskrachten die spiritueel genoemd kunnen worden, die we zelden of helemaal niet gebruiken. In onze cultuur hebben we ons gespecialiseerd in gereedschappen, manieren en middelen, bruikbaarheid in al zijn vormen. We zijn meer geïnteresseerd in macht dan in de poëzie van het leven. Maar de mensheid is verbazingwekkend divers in waar zij zich bewust van is. Verschillende culturen ontwikkelen een gespecialiseerd bewustzijn dat specifieke thema’s onderzoekt. Onze macht is macht, die uiteraard een donkere kant heeft.

Wie kunnen beter dan dichters en filosofen wijzen op de blinde vlek, de les die we weigeren te leren? Een cultuur die wordt gecreëerd en geleid door geldwisselaars is een trieste aangelegenheid. Ik denk dat we mensen die schoonheid creëren en belangrijke vragen stellen meer nodig hebben dan we beseffen.

We hebben bewustzijn, we zijn bewustzijn, we leven binnen het rijk van het bewustzijn – dat niet is opgebouwd uit ‘Euclidische rechte lijnen’. Bewustzijn is ook poëzie, het is ook esthetisch, het is een schepper van schoonheid, van contemplatie, van inzicht.

Bewustzijn kan ongelooflijke gereedschappen creëren, maar we moeten nog steeds weten waarom. En we hebben nog steeds een aangeboren behoefte aan schoonheid. We moeten nog steeds leren hoe we bewust kunnen zijn en verbonden kunnen blijven met Planeet Aarde. Als creatief denkende dieren moeten we ons nog steeds verzoenen met wat voor soort wezens we zijn en zowel onze krachten als onze beperkingen accepteren.

Uit: Astro Lovers

*

De vierde boek van mijn serie Meditations on Living is nu op Amazon gepubliceerd. Als je het leest, zou je s.v.p. een review schrijven.

https://www.amazon.com/dp/B0CFDB16NR?binding=kindle_edition&searchxofy=true&ref_=dbs_s_aps_series_rwt_tkin&qid=1695336051&sr=8-9

Bron: https://davidprice-26453.medium.com/poetic-consciousness-ad30747b679b

Cover art: Stephanie Rew

Het hart van de mens

Een reactie plaatsen

(door David Price)

In de Ojibwa- en Cree-cultuur was de betekenis van leiderschap niet macht, het was zorgzaamheid.

– Tanya Talaga

*

Telkens wanneer de energie van woede naar boven komt, willen we deze vaak uiten om de persoon te straffen van wie we denken dat hij de bron van ons lijden is. Dit is de gewoonte-energie in ons. Als we lijden, geven we altijd de ander de schuld omdat hij ons heeft laten lijden. We realiseren ons niet dat woede in de eerste plaats onze zaak is. Wij zijn in de eerste plaats verantwoordelijk voor onze woede, maar we geloven heel naïef dat als we iets kunnen zeggen of doen om de ander te straffen, we minder zullen lijden. Dit soort overtuigingen moeten worden ontworteld, want wat je ook doet of zegt in een staat van woede, zal alleen maar meer schade aanrichten in de relatie. In plaats daarvan moeten we proberen niets te doen of te zeggen als we boos zijn.

Vrede is een beoefening en geen hoop.

~ Thich Nhat Hanh, “Woede: wijsheid om de vlammen te koelen”

*

Het spijt me, vergeef me alsjeblieft, ik hou van je, dank je wel.

– Ho’oponopono Mantra

*

Het leven van een mens valt niet in één keer uiteen; het zijn de kleine compromissen, kleine liefdesverdriet, kleine fouten die de weg vrijmaken voor achteruitgang en overweldigende wanhoop.

Een land valt ook niet in één keer uiteen. Het is niet één ding, maar veel dingen die ons langzaam naar een punt brengen waarop we om ons heen kijken en zeggen: “Oh mijn God, wat is er met dit land gebeurd?”

Maar de woorden van Albert Camus gelden zowel voor een land als voor een individu: “Midden in de winter heb ik ontdekt dat er in mij een onoverwinnelijke zomer heerste.”

Het is het elfde uur, maar het is nog geen middernacht… er is nog tijd als we de tijd goed gebruiken.

– Marianne Williamson

*

We zijn allen één. Alleen ego’s, overtuigingen en angsten scheiden ons van elkaar af.

– Nikola Tesla

*

Ik betwijfel of we ons realiseren hoeveel van onze overtuigingen en reacties worden gedicteerd door de cultuur waarin we opgroeien en hoe beperkt we daardoor worden. Wat normaal is in onze cultuur is feitelijk een bedreiging voor de vrede op een fundamenteel niveau. Het is normaal om anderen de schuld te geven voor ons lijden. Wraak willen is ‘normaal’ als we voelen dat ons onrecht ia aangedaan. Oorlog is normaal, straf wordt als gerechtvaardigd beschouwd, dus natuurlijk moet goed gedrag voortkomen uit angst voor pijn. In dit systeem dragen we vrijwel ons hele leven ongeadresseerde wonden met ons mee.

Sommige inheemse culturen hebben manieren ontwikkeld om innerlijke blokkades op te schonen die onze behoefte aan innerlijke en uiterlijke vrede compliceren en frustreren. Een mensheid die verscheurd wordt door innerlijke onrust creëert individuen die gehinderd worden door onopgeloste conflicten. Deze conflicten zijn kleine persoonlijke branden die soms uitgroeien tot onbeheersbare branden. Iedereen die er niet in is geslaagd een solide innerlijke vrede tot stand te brengen, wat zeldzaam is, moet er gezegd worden, mag niet in machtsposities verkeren of in het bezit zijn van dodelijke wapens.

Maar dat is niet de wereld waarin we leven. We zijn geboren uit een ras dat een lange geschiedenis van onrecht en wonden probeert te negeren, te onderdrukken en gewoon doorgaat met ‘normaal’ leven. We zijn tevreden als we er normaal uit kunnen zien voor anderen, maar we struikelen steeds over iets onverwachts. Dat is een onzichtbaar deel van ons dat niet kan worden opgelost omdat we weigeren het te herkennen. Onze oplossing is om de daders de schuld te geven en te straffen, want die moeten een lesje worden geleerd.

Zolang we dit proces accepteren zonder het te bevragen, zitten we gevangen in een wereld die zal blijven exploderen en onschuldige mensen doden “zoals gepland”. Onze hoop om vreedzaam te kunnen vertoeven op deze planeet zal ongetwijfeld worden gefrustreerd. Onze trauma’s zijn geërfd van zowel verre als recente gebeurtenissen uit het verleden die niet zijn vergeven of begrepen. Ze uit het zicht duwen is een mislukte strategie, maar om de een of andere reden hebben we dat nog niet gemerkt.

Lala Ladedalounge

Een grote wereldbevolking met zo’n primitief bewustzijn zal geen duurzame vrede creëren. Vrede ontstaat niet door oorlog, wraak of wreedheid. Dat is waar – onvermijdelijk – tragedie en ellende worden geboren. Als het menselijk bewustzijn op dit niveau vastzit, kunnen we er zeker van zijn dat oorlogsinstrumenten verder zullen worden ontwikkeld en gebruikt. Deze arsenalen zijn zeer verleidelijk voor een psychologie die is door macht gefascineerd.

Een vreedzame, zorgzame geest is zo zeldzaam in het bestuur en in het zakenleven, daarmee ziet onze toekomst er niet erg geruststellend uit. Aan de andere kant kunnen de weinigen die erin zijn geslaagd vrede en empathie in zichzelf te vestigen en te behouden de storm tegenhouden totdat er genoeg gelijkgestemde anderen komen opdagen die hun handen aan het roer leggen. We navigeren nu door de wildwaterbaan. Het heldere bewustzijn dat we nodig hebben is mogelijk, maar niet vanzelfsprekend, dus het is kantje boord. Daarom moeten we allemaal onze blindheid aanpakken.

Lala Ladedalounge

Deel drie van mijn serie Meditations on Living is nu gepubliceerd op Amazon. Als je het leest, laat dan een recensie achter.

https://www.amazon.com/dp/B0CFDB16NR?binding=kindle_edition&searchxofy=true&ref_=dbs_s_aps_series_rwt_tkin&qid=1695336051&sr=8-9

Bron: https://davidprice-26453.medium.com/the-human-heart-faf8e186479c

Cover image: Lala Ladedalounge

The Human Heart

(by David Price)

Art: Lala Ladedalounge

In Ojibwa and Cree culture, leadership didn’t mean power, it meant caring.

— Tanya Talaga

*

Whenever the energy of anger comes up, we often want to express it to punish the person whom we believe to be the source of our suffering. This is the habit energy in us. When we suffer, we always blame the other person for having made us suffer. We do not realize that anger is, first of all, our business. We are primarily responsible for our anger, but we believe very naively that if we can say something or do something to punish the other person, we will suffer less. This kind of belief should be uprooted because whatever you do or say in a state of anger will only cause more damage in the relationship. Instead, we should try not to do anything or say anything when we are angry.

Peace is a practice and not a hope.

~ Thich Nhat Hanh, “Anger: Wisdom for Cooling the Flames”

*

I’m sorry, Please forgive me, I love you, Thank you.

— Ho’oponopono Mantra

*

A person’s life doesn’t fall apart all at once; it’s the little compromises, little heartbreaks, little mistakes, that pave the way to decline and overwhelming despair.

A country doesn’t fall apart all at once, either. It’s not one thing, but a lot of things that take us slowly to a point where we look around and say “Oh my God, what happened to this country?”

But Albert Camus’ words apply to a country as well as to an individual: “In the midst of winter, I have found there was, within me, an invincible summer.”

It’s the 11th hour, but it isn’t midnight yet…there’s still time if we will use time well.

— Marianne Williamson

*

We are all one. Only egos, beliefs, and fears separate us.

— Nikola Tesla

*

I doubt if we realize how much of our beliefs and reactions are dictated by the culture we grow up in and how limited we are by them. What is normal in our culture is actually a threat to peace on a basic level. It’s normal to blame others for our suffering. To want revenge is “normal “ if we feel wronged. War is normal, punishment is considered justified so of course good behavior must come from fear of pain. In this system we carry unaddressed wounds practically all our lives.

Some native cultures have developed ways of clearing inner logjams that complicate and frustrate our need for inner and outer peace. A humanity riven by inner turmoil creates individuals hampered by unresolved conflicts. These conflicts are little personal fires that sometimes grow into conflagrations that can’t be contained. Anyone who has not managed to establish a solid inner peace, which is rare it must be said, should not be in positions of power or in possession of lethal weapons.

But that’s not the world we live in. We are born of a race that tries to ignore and suppress a long history of injustices and wounds and just get on with living “normally.” We’re satisfied if we can look normal to others but we keep getting tripped up by something unexpected. That’s an invisible part of us that can’t be resolved because we refuse to recognize it. Our solution is to blame and punish the perpetrators, who should be taught a lesson.

As long as we accept this process without question we are trapped in a world that will keep exploding and killing innocent people right on schedule. Our hopes for a peaceful sojourn on this planet are bound to be frustrated. Our traumas are inherited from both distant and recent past events that weren’t forgiven or understood. Pushing them out of sight is a failed strategy, but for some reason we haven’t yet noticed that.

Lala Ladedalounge

A large human population with such a primitive consciousness is not going to create lasting peace. Peace is not created by war or revenge or cruelty. That’s where tragedy and misery is born, inevitably. With human consciousness stuck at this level we can be sure instruments of war will continue to be developed and used. Those arsenals are very tempting to a psychology mesmerized by power.

With a peaceful, caring spirit so rare in governance and business our future doesn’t look very reassuring. On the other hand, the few who have succeeded in establishing and maintaining peace and empathy in themselves can hold back the storm until enough like minded others show up and put their hands to the rudder. We are navigating the rapids now. The clear consciousness we need is possible but not assured, so it’s touch and go. That’s why we each have to address our blindness.

Lala Ladedalounge

*

Volume three of my series Meditations on Living is now published on Amazon. If you read it, please leave a review.

https://www.amazon.com/dp/B0CFDB16NR?binding=kindle_edition&searchxofy=true&ref_=dbs_s_aps_series_rwt_tkin&qid=1695336051&sr=8-9

Source: https://davidprice-26453.medium.com/the-human-heart-faf8e186479c

Doorheen de kaders – tekeningen door Elaina

Een reactie plaatsen

(door Elaina)

Openen van de talloze mogelijkheden die er Zijn

Doorheen de kaders…

Het stappen uit vastgelegde scripts die niet jou Zelf dienen

Kunst: door Elaina Ishtarah

Cover: tekening van Elaina: Natuurwezen, spelend door het scheppingsveld

Afmeting 50  / 60 cm Acrylverf, glitter pen, collage materiaal van eigen fabrikaat. Zeer dik qua structuur relief

PS  : Elaina Ishtarah heeft geen site maar is wel  ” actief”  via facebook https://www.facebook.com/profile.php?id=100011208858852 . 

Rouwen om schoonheid

Een reactie plaatsen

(door David Price)

Sport traint het lichaam en ontwikkelt uithoudingsvermogen en conditie. Maar de geest van concurrentie en macht die het overheerst is niet goed; het weerspiegelt een verwrongen visie op het leven.

Er is geen fundament, of beginsel van (oosterse) vechtsporten.

– Taisen Deshimaru

…deze verklaring aan mij van Deshimaru adviseert om respect en evenwicht tussen geest en lichaam te behouden bij het bestuderen en beoefenen van de vechtsporten, om zo het juiste pad te behouden en niet alleen maar geregeerd te worden door de competitieve mind…

— Bushinden Tasmanië Budo Dojo

*

Eurydice

Eurydice ging naar de hel.
Wat moeilijk was
was de reis, die
Bij aankomst wordt vergeten.
Overgang
is moeilijk.
En bewegen tussen twee werelden
Nog moelijker;
de spanning is erg groot.
Een doorgang
vervuld van spijt, van verlangen
waartoe we in de wereld
slechts weinig toegang toe of geheugen van hebben.
Slechts voor een moment
wanneer het donker van de onderwereld
weer om haar heen neerdaalde
(zachtaardig, respectvol),
slechts voor een moment, kon
een beeld van de schoonheid van de aarde
haar weer bereiken, de schoonheid
waar ze om rouwde.
Maar om te leven met menselijke onstandvastigheid,
Dat is een andere zaak.

— Louise Gluck

*

Dit is de grootste
Uitdaging van het leven:
Om getuige te zijn van het onrecht
van de wereld
en het niet toelaten
om ons licht te verbruiken.

Uit “Ossenherdboy”

*

Er is maar één manier om de Schaduw te herkennen: door in bewustzijn te verblijven. Op dat moment en alleen dan zal het volledig Licht worden…

– Eldo Stellucci

*

Kinderen zijn altijd van ons, stuk voor stuk, over de hele wereld; en ik begin te vermoeden dat wie niet in staat is dit te onderkennen, wellicht ook niet in staat is tot moraliteit.”

~James Baldwin

*

Worden we niet geregeerd door de ‘competitieve mind’? We leven midden in een waanzinnige strijd om te verkrijgen, uit te geven en op zijn minst te overleven. Wat belangrijk is bij deze inspanningen is dat het onze aandacht afleidt van wat er echt toe doet, namelijk de betekenis en schoonheid van het bestaan en de bloei ervan. In onze angst om te concurreren voor wat wij als schaarse grondstoffen beschouwen, vertrappen we de ‘wereldziel’. Onze oogkleppen verhinderen ons dan het lijden op te merken dat we veroorzaken.

We leven in een tijdperk waarin mensen eindelijk ál het leven op aarde kunnen uitroeien, dus de vraag wordt of ze dat ook zullen doen. De reden dat we die vraag niet kunnen beantwoorden, is omdat we een beetje geschiedenis kennen. Het geeft je niet veel vertrouwen in de mensheid.

We rouwen misschien niet bewust om de schoonheid die we hebben verloren en elke dag verliezen, maar iets in ons weet ervan en voelt het verlies, dat vertekend beeld. Wij zijn tenslotte de vingers en tenen van een zeer creatieve god. Als we genoeg ontspannen om op te merken dat deze ondoorgrondelijke god (of goden) in staat is tot een constante stroom van wonderen, kunnen we niet anders dan overal de gevolgen van onze blindheid zien.

Barbara Rezenkruis

En dan is er nog een probleem, een heet hangijzer, van de psychopaten die de boel runnen. Ze hebben genoeg controle gekregen over regeringen, geld en wapens om de meerderheid te intimideren en ze menen het. Het is moeilijk om dezelfde passie voor macht als die van hen te evenaren, maar we negeren deze situatie op eigen risico. Onverschilligheid tegenover de wereld van de politiek en de financiële wereld zet ons in het nadeel. Dit zijn precies het soort krachten die de term ‘uit de hand lopen’ kunnen illustreren.

De competitieve mind is een belangrijk kenmerk van de westerse beschaving, maar komt in ieder leven in een of andere vorm voor. Fysiek overleven is essentieel, maar onze cultuur heeft dit op een gevaarlijke manier centraal gesteld in ons leven. Het is onze reden van leven geworden. We denken dat we iets hebben bereikt als we een race winnen of promotie krijgen, maar we merken niet hoe bekrompen onze visie wordt als we die definitie van het leven accepteren.

Degenen onder ons die vasthouden aan de grootsheid en magie van een onderling verbonden matrix van Wezens hebben de uitdagende taak gekregen om een bredere visie te ontwikkelen en daarnaar te leven. En erover te praten.

P. Diogo Cravid

*

Volume three of my series Meditations on Living is now published on Amazon. If you read it, please leave a review.

https://www.amazon.com/dp/B0CFDB16NR?binding=kindle_edition&searchxofy=true&ref_=dbs_s_aps_series_rwt_tkin&qid=1695336051&sr=8-9

Source: https://davidprice-26453.medium.com/grieving-for-the-beauty-1556df544461

Cover image: Carole Bressan

Verlossing

Een reactie plaatsen

(door David Price)

‘In de tien jaar dat ik niet in de ring had gestaan, werd ik predikant. Soms had mijn auto een booster nodig en kwam er iemand langs om me te helpen. Ik vroeg hoeveel ik hem schuldig was. Hij zei: ‘Ga weg, grote jongen.’ Hij wist niet eens dat ik ooit wereldkampioen zwaargewicht was geweest, maar hij was zo aardig voor me. Iedereen was zo aardig voor me en ik dacht altijd: ‘Ik wou dat ik weer kampioen kon worden, want ik had aardiger tegen mensen moeten zijn.’ Toen ik terugkwam, bouwde ik mijn profiel weer op en betaalde ik alle mensen terug teren wie ik onaardig was geweest. De comeback was mijn manier om sorry te zeggen dat ik de eerste keer zo onaardig was. Dat was de beste tijd uit mijn hele bokscarrière, toen ik terugkwam omdat ik iets teruggaf. Toen ik in Reno, Nevada was, kon ik geen handtekeningen uitdelen of mensen de hand schudden omdat ik mijn hand had verstuikt, dus ging ik gewoon bij een post zitten en liet iedereen langskomen om te praten of een foto te maken. Dat deden ze. Ik was daar drie uur en het was de mooiste tijd van mijn leven als bokser. Niets vergeleken met dat moment – zelfs niet het verslaan van Frazier, of het samenzijn met Ali in Zaïre.’

-George Foreman

*

Proberen belangrijk te zijn en aardig te zijn, doet verschillende soorten mensen ontstaan. Iedereen die enkele tientallen jaren heeft geleefd, kan niet anders dan zich momenten van ongeduldige onvriendelijkheid herinneren. We hebben scholen nodig die leren hoe we onze menselijkheid kunnen laten groeien, maar in plaats daarvan vullen we ons hoofd met kennis en denken we dat we ‘onderlegd’ zijn. Onze religie heeft geen enkele invloed op onze onvriendelijkheid. In sommige gevallen vergroot het het.

Wat is tenslotte een succesvol mens? Speelt vriendelijkheid een rol? Hoe vertaalt zich dit in succes? Kun je een goed leven leiden als je alleen maar gefocust bent op je vooruitgang in de ogen van de wereld? Is filantropie gewoon een andere manier om indrukwekkend over te komen?

Ik denk dat we verlossing nodig hebben van de waarden die onze cultuur ons heeft gegeven, dat we moeten inzien hoe ons is geleerd om onaardig te zijn tegen onze eigen natuur, dat we ons plotseling kunnen realiseren dat we dingen doen en gedachten denken die beschamend zijn. Waar komt dat gedrag vandaan? Wordt het veroorzaakt door de maatschappij of zijn we gewoon slechte mensen?

Verlossing is reëel, het is nodig en wordt ogenschijnlijk aangeboden door religie, maar een echte verandering van hart is zeldzaam. We zijn eraan gewend dat er tegen ons wordt gepredikt en dat we overtuigende redenen en een ijzersterk moralisme krijgen, maar vreemd genoeg veranderen harten door de magie van vriendelijkheid. En soms moet je gewoon besluiten dat de richting die je opgaat je niet bevalt en weigeren daarheen te gaan.

Misschien besluiten we om onszelf duidelijker te zien door de noodsituaties die we voor onszelf creëren, en misschien besluiten we gewoon een leven te leiden dat de innerlijke monsters uitdrijft. Onze samenleving helpt ons niet reëler of vriendelijker te worden; zij daagt ons uit om meer menselijker te worden ondanks al die druk.

Artem Rogowoi

Jezelf vergeven voor je onvriendelijkheid is onmisbaar voor de verlossing, en het is moeilijk om te doen. Onaardig zijn tegen jezelf wordt ten onrechte aangezien voor goed, oprecht en rechtvaardig. Onvriendelijkheid is echter onvriendelijkheid, thuis of in het buitenland. Als we geluk hebben, hebben we genoeg tijd op aarde om de beste versie van onszelf te worden. Maar omdat we vooral gedrag leren imiteren, denken we eerst na over hoe we eruitzien in plaats van over wie we zijn in welke situatie dan ook.

Verlossing vindt plaats op het niveau van wie we zijn. Hoe het gebeurt is soms mysterieus. Het kan zijn dat we beu worden van wie we zijn en dat we het niet meer kunnen rechtvaardigen. Misschien ontdekken we een innerlijke opslagplaats van angst en woede waarvan we ons niet eens bewust waren. Het is onmogelijk om enige fundamentele verandering in onszelf te ondergaan als we de wortels van de angst niet herkennen en er geen aandacht aan besteden. Het is moeilijk om als mens te functioneren als er boosheid of woede in ons huizen. We moeten deze delen van onszelf benaderen met een verlangen om te begrijpen, met andere woorden, vriendelijk.

Artem Rogowoi

Bron: https://davidprice-26453.medium.com/redemption-84107d26c472

Cover art: Jun Akutsu

Redemption

(by David Price)

‘In the 10 years out of the ring I became a minister. Sometimes my car would need a booster, and a stranger would stop by to help me out. I asked how much I owed him. He said, ‘Get out of here, big ‘un.’ He didn’t even realise I was once heavyweight champion of the world but he was so kind to me. Everyone was so kind to me and I used to think, ‘I wish I could be champion again because I should have been nicer to people.’ When I came back I built my profile up again and I repaid all the people I had been unkind to. The comeback was my way of saying sorry for being so unkind the first time round. That was the best time of my whole boxing career, when I came back because I gave back. When I was in Reno, Nevada I couldn’t sign autographs or shake people’s hand because I had sprained my hand, so I just sat by a post and let anyone come over and talk, or take a picture. They did. I was there for three hours, and it was the nicest time of my life as a boxer. Nothing compared to that moment — not even beating Frazier, or being with Ali in Zaire.’

– George Foreman

*

Trying to be important and being kind make different kinds of people. Anyone who can remember decades of living can’t help but recall moments of impatient unkindness. We need schools that teach how to grow our humanity, but instead we fill our heads with knowledge and think we’re “educated.” Our religion doesn’t affect our unkindness in the least. In some cases it magnifies it.

What is a successful human being, after all? Does kindness play a part? How does it figure into success? Can you have a good life just focused on your advancement in the eyes of the world? Is philanthropy just another way to look impressive?

I think we need redemption from the values we are given by our culture, that we need to see how we are taught to be unkind in spite of ourselves, that we may suddenly realize we are doing things and thinking thoughts that shame us. Where does that behavior come from? Is it induced by society or are we just bad people?

Redemption is real, it’s needed, and it’s ostensibly offered by religion, but a real change of heart is rare. We’re used to being preached to and given convincing reasons and rock solid moralisms, but hearts change by the magic of kindness, strangely enough. And sometimes you just have to decide you don’t like the direction you’re going and refuse to go there.

Maybe we decide to see ourselves more clearly through the emergencies we create for ourselves and maybe we just decide to make a life that exorcizes the inner monsters. Our society doesn’t help us become more real or more kind, it challenges us to become more humane in spite of its pressures.

Artem Rogowoi

Forgiving yourself for your unkindness is indispensable for redemption, and it’s hard to do. Being unkind to yourself is mistaken for being good, being upright and righteous. Unkindness is unkindness, though, at home or abroad. If we’re lucky we’ll have enough time on earth to become the best version of ourselves. But since we mostly learn to imitate behaviors we think first about how we look instead of who we are in any situation.

Redemption is at the level of who we are. How it happens is mysterious sometimes. We may just get sick of who we are and become unable to justify it anymore. We may discover an inner store of fear and rage we weren’t even aware of. It’s impossible to undergo any fundamental change in ourselves if we don’t recognize and attend to the roots of fear. It’s hard to function as a human being if we harbor rage or fury. We need to approach these parts of ourselves with a desire to understand, in other words, kindness.

Artem Rogowoi

Source: https://davidprice-26453.medium.com/redemption-84107d26c472

and it runs

Een reactie plaatsen

(door Moniek van Pelt, Earth-Matters.nl)

Piano | Quinten Spakman

Gedicht | Moniek van Pelt

Video | Arjan Bos

en als al het werelds op zijn kop draait
en dat draait
dan zal mijn mond open vallen
mijn hand en mijn verstand
als geen steen meer op de ander blijft
dan zal ik snappen van de kracht van rots

en als ik omgewend ga zien
en dat ziet
dan zal de hemel nergens boven zijn
en de aarde nergens onder
als persoonlijke voorbestemming valt
dan zal ik begrijpen van het echte groots … –>

https://www.youtube.com/watch?v=rzKlq0qzIm0 (12:09)

Translation into English

and when everything worldly turns upside down
and it’s running
then my jaw will drop open
my hand and my mind
when no stone is left unturned
then I will understand the power of rock

and when I turn around I see
and see that
then heaven will be nowhere above
and the earth is nowhere beneath it
as personal predestination
then I will understand the real greatness … –>

Bron: https://earth-matters.nl/en/moniek-van-pelt/and-it-runs/