De “invoering” van de wolf. Is dit verantwoord?

Een reactie plaatsen

(door Viathou Peletier)

Beste Brongenoten, 

Feiten, daar kun je niet omheen! Je hoeft alleen maar de natuurwetten te kennen om te  voelen wat er gaat gebeuren… Vier jaar later, april 2023, een korte update over de invoering  van de wolf, is dit verantwoord?  

Hierbij een artikel, dat ik in 2019 schreef en verstuurde naar verschillende  “verantwoordelijke” organisaties. Geen reactie. Sindsdien is er veel gebeurd, waarvan je  maar een fractie in de officiële media terugvindt.. Ik stuur het toch op, na enig verzoek, daar  de actualiteit rondom dit onderwerp steeds nijpender wordt. De antwoorden op alle vragen  zijn tot op heden niet beantwoord. Terwijl er werkelijk veel goede onderzoeken op de plank  liggen, onder andere van een Russische onderzoeker Will Graves, waarover een kritische  noot: ”De wolf in Nederland, een speelbal voor de experts..” dat onlangs gepubliceerd werd  in het vaktijdschrift Jacht&Beheer van het NOJG. Ondertussen gaat de wrede “wild en vee slachting” op de Veluwe en andere wolvenlocaties gewoon door, (gestimuleerd door  politieke partijen en de pro-wolf propaganda en organisaties, gefinancierd door onder  andere de postcodeloterij) daar deze dieren toch ook moeten blijven eten en de aantallen  rap toenemen. Zie onder andere recent: Slachting in Renkum AD.  

https://www.ad.nl/politiek/nederland-laat-miljoenen-liggen-om-wolf-te-weren~a26a580f/

De destabilisatie en dreiging voor ons hele ecosysteem en de mens, is in mijn ogen, zoals  menig ingezette chaos veroorzakende methode in het LevensVeld, een puur middel om de  mens weg te houden uit de helende Natuur en Angst te creëren ten behoeve van het 20-30  hologram. De WEF heeft het European Rewilding Programm waarin de wolf als beschermd  dier, dus niet beheersbaar opgenomen, goedgekeurd. Laat het niet onbeheersbaar worden..!  

Het is puur oorlog op het ethische vlak. Politiek breed uitgevoerd  https://www.youtube.com/watch?v=vsz1KAKJPe4 , ten aanzien van Menselijkheid en  dierlijkheid, waarbij onze plicht en verantwoordelijkheid voor de instandhouding van een  harmonieus levensVeld enorm geweld aangedaan wordt. En niet alleen met de komst van de  wolf. De ethische discussie wordt als een emotioneel vraagstuk afgedaan. Een totaal  verloren ijkpunt! Ontmenselijking.  

De afgelopen maanden zijn alle in het wild lopende moeflons op de noord- en zuid Veluwe het slachtoffer geworden. Dit waren  eenvoudige  borrelhappen. Nu deze  op zijn, begint de hoofdmaaltijd.. Dat  betekent, dat nu eerste  alle biggen en kalveren  van de wilde zwijnen,  edelherten, damherten  en reeën levend worden verscheurd en daarna zijzelf aan de beurt zijn, of eigenlijk gebeurt het nu al… zie deze op 16- 04 slachtoffer geworden edel hinde op de foto. En een ouder schoon opgevreten jong hert hieronder. En dat zijn allemaal grote dieren, even niet niks. In paar dagen tijd zijn de  skeletten en botten verspreid door, onder andere roofvogels, raven en kleine predatoren,  zoals de vos, de das en insecten… Een paradijs voor hen… maar voor hoe lang?  

Ondertussen zijn er in de 4 jaar meerdere en  grotere roedels wolven ontstaan, waarbij 1  van 11 stuks op de noord Veluwe, want  natuurlijk vermenigvuldigen de wolven zich  als honden.. en verspreiden zich.. En zo  worden onze huisdieren het slachtoffer als  het wild op is, want ze houden echt niet op  met eten.. Kinderen en volwassenen zijn  eigenlijk ook niet meer veilig en ontspannen  in de natuur, op campings, bij honden uitlaten, wandelen, joggen, zie de ervaring  van Rutger Castricum: https://www.youtube.com/watch?v=1uS-F3K9Kyc

BIJNA OPGEGETEN  DOOR TWEE WOLVEN: IK WAS ALLEEN, paardrijden, fietsen en andere “Natuurlijke”  activiteiten. Het worden bedreigingen in plaats van ontspanningen… Zelfs je eigen achtertuin  is niet meer veilig… https://nos.nl/artikel/2471800-bewoners-vinden-slapende-wolf-in achtertuin-doetinchem , met de reactie van mevrouw de Wolf..  

https://www.youtube.com/watch?v=nwdI8au48QE . En dan heb ik het nog niet eens over  de grote verspreider van de zeer besmettelijke ziekte Rabiës/hondsdolheid, dat vervolgens  ook door vossen en kadavers wordt verspreid en waartegen iedereen straks een verplicht  prikkie moet hebben. (Weg klikken dit programma..) Eerst de vogelgriep en dan het  volgende konijn uit de hoed! Hoe en waar eindigt dit? Schouwen _II_ Hier het  overzichtsartikel.  

De “invoering” van de wolf. Is dit verantwoord?

Tijdens de Algemene ledenvergadering van het Gelders Particulier Grondbezit (GPG),  kwam het agendapunt over de wolf ter sprake. Aangezien de wolf een  “grensoverschrijdend” gedrag vertoont, is invoering van de wolf een landelijke  aangelegenheid, echter in de bosrijke provincies waar zich veel natuur en wild bevindt, en  vooral in het Veluwse Gelderland, dienen extra maatregelen genomen te worden, daar de  emotionele en economische schade hier het grootst zal zijn. De vraag blijft, “ Is de  invoering van de wolf in Nederland verantwoord”? 

Gezien de landelijke discussies mag het duidelijk zijn, dat er pleiters zijn vóór de wolven in  Nederland. Harm van de Veen, een gepromoveerd bioloog en ecoloog heeft zich destijds, vanaf  omstreeks 1975 al ingezet voor de introductie van grote grazers als de wisent en van de predator: de  wolf. Dit stuitte toen al op veel weerstand. Hij noemde dit ook wel “De nieuwe natuur”. Een der  punten van kritiek was, dat op de Veluwe bepaalde landbouwbedrijven zouden moeten sluiten en  dat sommige bewoners, vooral van de centrale Veluwe zelfs hun woning zouden moeten verlaten. Er  zou voor dergelijke plannen ook zelfs een omhekt gebied van 50.000 ha. nodig zijn! 45 Jaar later  toont https://www.wolveninnederland.nl/ inmiddels een platform met mission statements ten  behoeve van de introductie van de wolf. Wolven in Nederland is een samenwerking van  Natuurmonumenten, ARK Natuurontwikkeling, FREE Nature, Koninklijke Jagersvereniging, IVN, IFAW,  Landschap Overijssel, Studio Wolverine, Rewilding Foundation, van Bommel Faunawerk, Wereld  Natuur Fonds en Zoogdiervereniging. 

Geboren en getogen op de Veluwe zie ik nu met lede ogen toe, hoe deze zogenaamde “natuurlijke”  ontwikkeling van de Europees beschermde wolf, wat een onnatuurlijke situatie in een overvol  Nederland is, tot hartverscheurende en economisch ongewenste situaties kan leiden. Wie neemt  hiervoor de verantwoordelijkheid? Ik vraag mij dan ook af of de gevolgen hiervan voor de  samenleving wel realistisch in beeld worden gebracht. Tenslotte zijn er ook andere geluiden en is het  helemaal niet bekend hoe de wolf zich gaat gedragen, als hem geen strobreed in de weg wordt  gelegd. Een “tegengeluid” is dus op zijn plaats.  

De inmiddels opgerichte organisatie Nowolves vraagt zich sterk af, of de beschermde wolf in Europa  zich ongebreideld en straffeloos mag uit blijven breiden in gebieden, die geen natuurlijke habitat  voor de wolvenpacks vormen. Zij beschrijven, dat zich binnen de uitbreidende populatie van de wolf  in Europa al vele slachtoffers onder de landbouwhuisdieren en mensen hebben gebracht. Ik citeer uit  het artikel: “Waarom geen wolven in Nederland”; “ In het promotieonderzoek van de Schepper wordt  als voorbeeld genoemd een reeks aanvallen in de regio Oudenaarde in België, waar binnen 3 jaar 192  slachtoffers vielen. De Oostenrijkse advocaat Benedikt Terzer heeft in de periode 1950-2000 in Europa  59 aanvallen op mensen gedocumenteerd. De kans dat een wolf een mens aanvalt, is niet groot, maar  neemt sterk toe, afhankelijk van de bevolkingsdichtheid en het aantal wolven, zoals honderden  slachtoffers onder kinderen in India aan het einde van de 20e eeuw bewezen hebben”. Problemen  door wolven in betreffende West Europese landen nemen hand over hand toe, waarbij in Frankrijk,  als voorbeeld, al meer dan 12000 slachtoffers zijn gevallen onder landbouwhuisdieren. De kosten zijn  opgelopen van € 65000.- tot € 75000,- per wolf. Volgens recente berekening in Duitsland zijn de  kosten per wolf zelfs ongeveer € 750.000. Hierin zijn de kosten voor de voorbereiding en  veranderingen in het buitengebied, verlies van huisdieren en teruggang van recreatie in de  buitengebieden meegenomen. Kunnen deze kosten gerechtvaardigd worden?  

Ondanks het feit dat de “binnenlopende” wolf 100% wolf is, dus zonder hondenbloed, wat het  gevaar alleen nog maar zou vergroten door de kans op het kwijtraken van hun natuurlijke schuwheid, vinden er momenteel in Zuid-Oost Frankrijk méér aanvallen overdag plaats op landbouwdieren dan  ‘s-nachts, ook in aanwezigheid van een herder.  

Vraag 1: Is het juist, dat het op een louter historisch, idealistisch perspectief wenselijk is de wolf weer  toe te laten in een Nederlandse samenleving, welke zich de afgelopen 100 jaar ontwikkeld heeft tot  een “Groot Nederlands Park”, waar 17 miljoen mensen in hun bestaansrecht moeten voorzien en  geen idee hebben dat een wolf geen onschuldig “knuffeldier” is?  

Bevolkingsdichtheid 1850 nChr. Bevolkingsdichtheid 2000 nChr. Nederland is vol!  Zie de rode vlekken: Stedelijk gebied.  

Terug naar meer dan 120 jaar geleden, toen de laatste wolf gezien was in 1897 in Heeze Noord in  Brabant, zag de gehele samenleving er heel anders uit met nog onontgonnen woeste gronden en  minimaal aantal bewoners. Tegenwoordig bestaat de huidige Nederlandse “Natuur”, wat meer als  recreatiegebied beschouwd mag worden, uit aaneengesloten gebieden en gebiedjes, doorregen met  overdrukke wegen, rivieren, meren, industrieterreinen, agrarische gronden, woon- en werkgebieden,  overvolle steden, parken etc, en … ecoducten om vervolgens “op de kaart” een groot aaneengesloten  Natuurgebied te suggereren. Kortom één grote mensen- en dierentuin. Daarbij is iedere vierkante  centimeter “natuurlijk” Nederland, op een enkele uitzondering na, al minstens drie keer, “her ingedeeld”, ofwel op de schop genomen, waarbij het “duurzame natuurmotief” ook nog eens ter  discussie gesteld wordt, als gevolg van de overheids-voorzienigheid: projectgeld, waarbij wij alleen  maar kunnen concluderen, dat er absoluut geen sprake is van een natuurlijk wolven habitat. Even  voor de duidelijkheid, de wolf heeft zeker een aaneengesloten leefgebied van 30.000 – 50.000 ha.  nodig om in normaal familieverband op een Natuurlijke manier te leven. En laat ik duidelijk zijn, een  levende wolvenpack in een natuurlijk habitat is ook prachtig. Het zijn bijzondere slimme en sensitieve  dieren, hoewel ik gruwel van de moordpartijen die zij kunnen aanrichten.

Dan komt om de hoek kijken, wat de werkelijk achterliggende motivatie is om “de wolf” ongebreideld haar gang te laten gaan in de natuurgebieden in Nederland, ervan uitgaande dat zij zich louter tot de natuurgebieden beperken. Het kan alleen maar een visionaire blunder en gebrek aan realiteitszin genoemd worden te veronderstellen, dat hiermee een zelfregulerend ecosysteem, waarbij de “predator wolf” een onmisbare, ontbrekende schakel vormt, de cirkel van het leven sluit. 

Theoretisch klopt dit, binnen een normaal uitgebreid leefgebied van de wolf. Echter ik zie het als een volstrekt onrealistische en onwenselijk uitgangspunt in Nederland, wat hooguit, op korte termijn, een klein aantal dieren op  een wrede manier vermindert. Op langere termijn zal het alleen maar meer ellende en lijden veroorzaken onder de prooidieren en grote invloed hebben op het ecosysteem en biodiversiteit van de Nederlandse bossen en natuur. Dit is  volstrekt niet meer in verhouding met de “bijkomende gevolgen”, als de wolvenpacks zich gaan  ontwikkelen.  

Zijn bovengenoemde, samenwerkende partijen en anti jachtlobby vóór de wolf wel voldoende  voorbereid op de (her)introductie van de wolf? Hun website vermeldt, dat “mythes en sprookjes van  waarheid onderscheiden moeten worden”. Dit betekent in mijn ogen, zonder polderbetoog met  beide benen op de grond staan en realistisch de werkelijkheid aanzien! Omroep Gelderland  besteedde op 14 september 2018 uitvoerige aandacht aan deze problematiek, vooral aan de  bestaande situatie in Duitsland:

“Duitsland heeft sinds de eeuwwisseling wolven op zijn gebied. Het  begon met een paartje dat rond 2000 vanuit Polen het land binnentrok. Daarna verspreidde het dier  zich met succes over Duitsland. De schattingen, hoeveel er zijn, variëren. De officiële wolvenmonitor  van Duitsland van november 2017 schatte dat er toen ongeveer 650 wolven in Duitsland waren,  verdeeld over 60 roedels . Elk roedel telde tussen de 3 en de 11 dieren”.

Op dit moment leven er 1300  tot 1400 wolven alleen al in Duitsland. Een jaarlijks 30% aanwas staat straks voor de grens van  Nederland, België en Frankrijk. We mogen die 30% aanwas ook in Nederland niet onderschatten.  Voordat we het weten, is ons hele ecosysteem en leefmilieu ontwricht. De bronsttijd zal in stilte  plaatsvinden en ons prachtige wild zal tot opgejaagde biomassa en voer voor wolven dienen, zolang  men de wolf een beschermde status toekent en niet onder controle houdt. Wat de laatste eeuw  allemaal in het wildbeheer is opgebouwd (en heeft gekost) gaat verloren. 

Wat toch eens hardop gezegd mag worden is, dat een idealistisch beleid, dat een destabiliserende  invloed heeft op de leefbaarheid en veiligheid van de samenleving en zelfs wrede situaties in de hand werkt, kortzichtig, gevoelloos en zelfs sadistisch genoemd mag worden. ( Zie de OVP gevolgen). Een  behoorlijk wildbeheer in Nederland kan niet anders, dan dat dit gepaard gaat met een beleid, dat  middels verantwoord en wijdelijk afschot de natuur ondersteunt met het beheren van het overschot, zonder dat dit gepaard gaat met aanstootgevend geweld, schade aan hele leefmilieu en het  gehele ecosysteem.  

Een bijkomend feit is, dat de industriële speeltuin de mens een grote welvaart heeft gebracht, maar  niet zonder grote offers. Klimaatverandering, ziekten, verzuring en verschraling, ten gevolge van  vervuiling van de elementen teisteren momenteel ook het wankele Nederlands ecologisch evenwicht en dus ook de mens zelf. De aarde wordt uitgehold, zeeën en de lucht zijn vervuild- de adem van het  Leven verstikt. Bossen sterven, plantensoorten en insecten-populaties nemen schrikbarend af, of toe  in vlagen en plagen, de bodem gaat failliet en soorten trekken zich terug. Past daar nu de wolf in?  Is de mens het werkelijke contact met de natuur verloren? Zijn wij vergeten dat wij, als onderdeel  van de cirkel van het Leven en onlosmakelijk hiermee verbonden, volstrekt kansloos zijn, indien wij  onszelf “verheerlijkt” hierbuiten of -boven plaatsen? Hoe ideëel en artificieel ook gedacht! 

Vraag 2: Ligt er een visie ten grondslag aan het wolvenbesluit, dat gewetensvol met  verantwoordelijkheid, inzicht en wijsheid is opgesteld? Ongebreidelde invoering van de wolf in ons  ecosysteem zal net zoals het “onnatuurlijk opgezette Oostvaarderplassen (OVP) experiment”, in strijd  met de Natuurwetten, gedoemd zijn te mislukken. Geen enkel peperduur – op kosten van de  gemeenschap- onderzoek van tafel- Biologen, Ecologen, Sociologen en andere geletterde  wetenschappers, hebben deze mislukking kunnen voorspellen….! Is er nog wel voeling met de  realiteit? Dit zet mij wel aan het denken!  

Ook nu wordt het volgend idealistische project; “de Invoering van de wolf” boven de Natuurwetten verheven. Ofwel op basis van selffulfilling prophecy in de “roze, virtuele cloud” gezet, om naderhand  te constateren dat, op basis van deze onomkoopbare Natuurlijke procesmatige wetten, de  onbeteugelde invoering van de wolf vele slachtoffers, frustraties en angsten zal veroorzaken en  eigenlijk in het overbevolkte Nederland totaal niet past. Logisch! Wij leven nu eenmaal niet in een  wolvenbiotoop!  

Er zal zelfs voor gewaakt moeten worden dat de “wolven optredens”, in het theater van de  idealistische schijnwerkelijkheid, oncontroleerbaar uit de hand gaan lopen. En hoe gaat dit dan  beteugeld worden? Is daar een plan voor? Dit betreft namelijk in tegenstelling tot de OVP direct de  mens in zijn leefmilieu. Het lijkt mij een onwenselijke situatie, dat de toenemende hoeveelheid  wolvenpacks, in het overvolle Europa zich, beschermd en zonder vijanden, als een ware plaag zal  verspreiden tot aan de Nederlandse kust. Laten we niet vergeten dat de wolf, door zijn eigen groei,  “verdreven” wordt uit zijn overvolle, eigen leefgebied, (aangenomen dat ze niet zijn uitgezet) en dan noodgedwongen uitwijkt naar het westen en daar feitelijk ongewenst in een fuik loopt. Dit is een  abnormale situatie. De dieren voelen zich hier verdwaald, opgejaagd, bedreigd en doodongelukkig.  Hierbinnen hun “eigen territorium” creëren, betekent “grote” natuurgebieden in-rasteren, wat in  wolven perspectief op formaat Madurodam lijkt, waarbij het wild, dat tot voedsel moet dienen  opgesloten zit als ratten in de val, ofwel als kippen in een kippenhok, waarin vossen worden  losgelaten. Dit soort wreedheden dwingt de mens/beleidsmakers zijn eigen (ego)systeem eens flink  onder de loep te nemen!

Vraag 3: Zijn met de invoering van de wolf een duurzame veiligheid en Welzijn van de samenleving gediend?  

Vraag 4: Wordt de oprechte burger wel voldoende geïnformeerd over de gevolgen op hun leven, ten  aanzien van hun veiligheid en Welzijn en wil de burger dan nog wel de wolf in zijn habitat? Laat u uw  kinderen nog met elkaar in het bos spelen, kamperen, of paardrijden en fietsen naar school in een  wolven territorium?  

Vraag 5: Wat is het waan- en vooral –zinnige hoofdmotief, dat de verantwoording legitimeert, dat de  vrede en veiligheid van de samenleving op het spel wordt gezet? Is er één reden, wat al de offers en  het lijden dat straks door de wolf veroorzaakt gaat worden, rechtvaardigt? Dit antwoord wil ik graag  

voorhouden aan diegenen, die voor de gevolgen van de invoering van de wolf in de praktijk, opdraaien en het slachtoffer zijn.  

Vraag 6: Waar blijft de kennis, het overzicht, inzicht en de moreel en ethische basis op grond  waarvan de beleidsmakers hun beheer en rentmeesterschap gewetensvol bepalen en uitvoeren? 

Vraag 7: Wie is verantwoordelijk voor de gevolgen van de “invoering” ofwel het toelaten van de  wolf?  

Vraag 8: Is het juist, om dit net zoals de voorgaande experimenten uiteindelijk af te wentelen op de  burger? Wordt iedereen gedwongen peperdure hoge hekken te plaatsen? Zo nee: 

Vraag 9: Wie financiert de slachtoffers, en de preventieve maatregelen voor deze slachtoffers?  

Vraag 10: En is dat voor de volle 100 % ? En voor minstens 15-20 jaar, zolang de volledige impact (net zoals bij de OVP) op de gevolgen van de zich ontwikkelende wolvenpacks nog niet duidelijk is?  

Vraag 11: Is er een beheers programma om de wolf binnen de perken te houden?  

Vraag 12: Wordt alle schade doorberekend, en wat kost dan uiteindelijk de samenleving dit experiment op termijn? 

De wolf is geen onschuldige knuffel.

Op een rijtje: 

De Wolf: 

  • De wolf is een meedogenloze predator en pakt niet alleen huisdieren, maar ook honden en  mensen. 
  • Wolven kunnen gemakkelijk grote afstanden overbruggen en schromen ook niet, om grote  snelwegen over te steken en bevolkte gebieden binnen te gaan. 
  • De sluwe wilde wolf mag absoluut niet gevoerd worden. Dit zal haar schuwheid aantasten,  brutaliteit bevorderen en dan zonder angst steeds dichter de mens, die ook uit vlees en  bloed bestaat, benaderen.  
  • De wolf gedijt het beste onder wilde natuurlijke omstandigheden in een familie-pack, in  grote aaneengesloten natuurgebieden van gemiddeld minstens 40.000 ha.  
  • De wolf die hier sporadisch rondloopt is verdreven uit zijn pack, en kan een bedreiging  vormen voor de mens. Het is een kuddedier, dat zich in kuddeverband veilig voelt.  Opgejaagde wolven in een leefomgeving, die onnatuurlijk is, geeft stress, agressie en gevaar.  
  • In Oostenrijk, Italië en Duitsland loopt de wolvenpopulatie uit de hand, waardoor de  “verstotenen” over de grens hun nieuwe leefgebied zoeken. 

Schade: 

  • Wolven zijn killers, en dit is geen zachte dood, maar het zijn hartverscheurende taferelen.  
  • De wolf zal eerst makkelijke prooien pakken: schapen, paarden, koeien, kippen, geiten, alle huisdieren die “in de weides” lopen. Daarbij ook jonge herten, varkens, dassen, vossen, ganzen etc.  
  • Het bestaansrecht van dieren van ecologische boeren en gehouden hobby-dieren wordt bedreigd. 
  • Er zullen zich onnatuurlijke, “natuurlijke” situaties voordoen.  

Enkele verwijzingen: 

https://www.blhv.de/artikel/blhv-weidetiere-und-wolf-gehen-im-schwarzwald-nicht-zusammen  Hierbij wordt ernstig gewaarschuwd voor de schade en de gevolgen van een ongebreidelde  wolventoename. 

https://www.rainews.it/tgr/tagesschau/articoli/2019/06/tag-Bauern-Demonstration-gegen-den Wolf-Baer-Grossraubtier-Sterzing-18d5f5c3-ab51-4190-acb5-7038d3da2a43.html?fbclid=IwAR2F Q66g0i95AqvHpOLyi46UsPu465juAdTyoLNC57NgL7aLuRqybc93-8 Duizenden boeren demonstreren  tegen de wolf 

https://heide-kurier.de/frielingen-trotz-wolfszaun-laemmertotgebissen_SHg?fbclid=IwAR0UdenNXziYwWSbsDkHF-OLq_k2HCDQCEGSL77p2leazqbhDt-NB5uI6pk Doodgebeten lammeren. 

https://www.boerderij.nl/Home/Achtergrond/2018/5/Deze-schapenhouder-wil-met-Nowolves instroom-wolven-beperken-282852E/  

https://www.gelderlander.nl/home/meer-dode-schapen-in-nederland-maar-dit-is-pas-het begin~a1f1943f/ 

https://twitter.com/nowolvesb

https://www.ad.nl/binnenland/twentse-schaapherders-doden-wolf-moet-kunnen~a22236fe/

http://www.omroepede.nl/wolvenplan-is-gemiste-kans-zegt-platformnowolves/content/item?1118363 

De Natuur verstoord:  

– De Balans en rust in de natuurgebieden/recreatiegebieden worden volledig verstoord.

– Opgejaagd, gestrest wild loopt in hekken met alle gevolgen van dien.  

– Dieren zullen in grote getale veiligheid bij elkaar gaan zoeken. Dus minder verspreid gaan  foerageren. Hieromheen zullen net als leeuwen, de wolven zich gaan ophouden.  – Het normale eet-, graas- en rustpatroon zal dus verstoord worden met gevolgen voor het  biotoop. 

– Dit heeft gevolgen voor het gehele ecosysteem. 

– Angst en agressiviteit neemt toe. 

On-Veiligheid voor de mens, boerenbedrijven en invloed op de recreatiesector 

– De veiligheid van de vreedzame samenleving wordt bedreigd, door de wolf onder  onnatuurlijke omstandigheden, in een veel te dichte mensenpopulatie, vrij rond te laten  lopen.  

– Onze natuur, en recreatieparken worden in zijn toegankelijkheid bedreigd.

– De gezinnen, kinderen en honden zullen uit angst niet meer in rust kunnen verblijven in  bossen, recreatiegebieden, -parken, op campings, etc., en daaruit wegblijven.

– De associatie Natuur wordt gekoppeld aan Angst. Hetgeen de mens juist niet nodig heeft  voor zijn ontspanning, zijn natuurbeleving, zelfkennis en stress.  

– De mens in deze parken zullen opgejaagd wild zien, als zij zich al vertonen. 

– De mens leeft al in een stresswereld en zal hierdoor nog meer gestrest raken. – Dit heeft onlosmakelijk gevolgen voor het arbeidsethos, dus voor de economische  inzetbaarheid en veroorzaakt schade aan de volksgezondheid. 

– Meer auto- ongelukken door opgejaagd wild die hun heil zoeken buiten de natuurgebieden.

Doodgebeten lammeren 

– Boeren die hun kippen en vee buiten houden, worden bedreigd en direct geraakt in hun  (ecologische) bestaan. Het gevolg zal zijn, dat ook zij zich gedwongen zien hun dieren in  stallen te gaan houden. Denk hierbij ook aan de vele particuliere weides met pony’s, geiten,  veulens enzovoort. 

– Vee met wolven in de buurt raakt gestrest. 

– Zelfs in de “open” stallen is vee niet veilig.

Is de vestiging van wolven in Nederland deze offers waard? Gaan wij toezien en toestaan, dat er van  “hogerhand” chaos veroorzaakt wordt in een samenleving en dat de vrede, veiligheid en het Welzijn  op het spel worden zet? Het lijkt wel een algemeen politiekthema en -dilemma! 

Laten wij ons wederom leiden als schapen, recht in de klauwen van de wolf? Een nuchter en vooral  ook eerlijk, verantwoord en integere kijk op dit “dossier” zou al voldoende moeten zijn, dit drastisch  aan te pakken. Onze maatschappij heeft zich nu eenmaal niet ontwikkeld tot een 50.000 ha.  wolvenbiotoop..  

De “invoering” van de beschermde en niet beheerde Wolf, Is dit verantwoord? Neen! Het zou  mooi zijn als de GPG zijn stem laat horen namens de leden, want ik verzeker u, er zijn velen met  mij, die er net zo over denken!  

Viathou Peletier 12-06-2019

Photo cover by M. Zonderling on Unsplash

De reis van de ziel

Een reactie plaatsen

(door David Price)

Alles is zakelijk geworden, alles moet werken en bruikbaar zijn. Er is geen identiteitsgevoel, er is een innerlijke leegte. Ze hebben geen overtuiging, geen echt doel. De handelsnatuur is de mens volledig vervreemd, verstoken van enig ander belang dan manipuleren en functioneren. Dit is precies het type mens in overeenstemming met sociale behoeften. Je kunt zeggen dat de meeste mensen worden wat de samenleving wil dat ze worden om succesvol te zijn. Het bedrijf vervaardigt zowel mensentypes als soorten schoenen of kleding of auto’s: goederen waar vraag naar is. Als kind leer je welk type het meest gewild is. “

— Erich Fromm (1900–1980), De kunst van het leven

*

Natuurlijk is het vreemd om de aarde niet meer te bewonen,

om gewoonten op te geven dat we nauwelijks tijd hadden om te leren,

om rozen en andere veelbelovende dingen niet te zien in termen van een menselijke toekomst;

niet langer te zijn wat men was in oneindig angstige handen;

om zelfs de eigen voornaam achter te laten,

het net zo gemakkelijk vergeten als een kind een stuk speelgoed in de steek laat.

Vreemd om niet langer te verlangen naar eigen verlangens.

Vreemd om betekenissen te zien die ooit aan elkaar vastklampten en nu alle kanten op zweefden.

En dood zijn is hard werken en vol herstel voordat je geleidelijk een sprankje eeuwigheid kunt voelen.

~ Rainer Maria Rilke, ‘Duino Elegieën’

*

Ziel wil dat we gaan waar we bang voor zijn om te leren wie we bedoeld zijn om te zijn.

– Michael Meade, “Waarom de wereld niet vergaat”

*

Specifiek worden over waarom je leeft, is moeilijker dan het zou moeten zijn in onze samenleving, omdat er zoveel druk is om een mechanische rol te vervullen, zodat je kunt overleven. We leren trots te zijn op het feit dat we een radertje zijn in een gigantische machine. Om het te doen besteden we onbewuste energie aan het ontkennen van onze behoefte aan zielswaarden. We voeden onze kinderen op in een systeem dat de menselijke ziel beledigt, zonder daarbij te klagen, vreemd genoeg. We brengen ons leven door met het weerstaan van ons eigen verlangen naar een leven met betekenis erin.

Dat harde werken wordt gesmoord onder de duizend-en-een dingen.

Ik denk dat er veel van onze woede vandaan komt, hoewel we het natuurlijk verkeerd identificeren. Onze worstelingen zijn gecentreerd rond fysiek overleven en er goed uitzien terwijl we het doen.

De tol die deze manier van leven eist, is diepgaand en cultuurbreed. Het bedreigt niet alleen de mensheid, het bedreigt alle ecosystemen van onze planeet. Het is moeilijk te zeggen of de mensheid aan het ontwaken is om deze situatie te zien of dat ze zal blijven proberen er doorheen te slapen. Wakker worden is moeilijk; er is meer voor nodig dan moed. Het vereist het vermogen om een diepere levensroeping te horen. In een cultuur die ons leert hoe we onze oorkleppen moeten sluiten voor dergelijke oproepen, is dat een radicale daad.

Het in twijfel trekken van de basis van ons leven en hun fundamenten is een vorm van ‘gaan waar we bang voor zijn om te leren wie we bedoeld zijn te zijn’. Dit soort werk is niet voor de angsthazen want de krachten van gebruikelijkheid en routine houden ons tegen andere uitlijning. De Westerse Beschaving handhaaft een status-quo die een ideaal van de ‘mechanische mens’ promoot. Ons is geleerd om te reiken naar een zielloos leven vol afleiding en omleiding. Het is echt best vreemd als je erover nadenkt, dat een hele beschaving zo oppervlakkig kan zijn.

Natale Schiavoni Christmas (Italian, 1777–1858)

Maar het schokkende is hoe wij in wezen goede mensen zijn misleid om de principes ervan te accepteren. We denken zeker niet graag dat we de wereld aan het vermoorden zijn omdat we het werk van kijken, luisteren en het stellen van belangrijke vragen niet hebben gedaan. We willen gewoon een veilige plek voor onszelf en onze kleine stam creëren en de boel ondersteboven te gooien.

Ik ben bang dat dat niet voldoende is. We zijn op het gevaarlijke punt gekomen waar onze neiging om in slaap te vallen gevaarlijk is voor de hele planeet. Het lijkt erop dat de mensheid is gekozen om de evolutie van het bewustzijn te bevorderen – niet het bewustzijn van manipulatie en overleven – maar een veel meer gevoelde en verbonden bewustzijn. Die revolutie op het niveau van de ziel betekent ineenstorting van het paradigma van bruibaarheid dat ons gevangen heeft.

Er is momenteel aanzienlijke weerstand tegen deze mogelijkheid en enige twijfel over wat de uitkomst zal zijn. De inzet kan niet hoger zijn. Meer dan nieuwe strategieën en idealen hebben we een ontwaken van het hart nodig. De basis van een nieuwe manier zal een gevoel van verbondenheid en zorgzaamheid moeten zijn. Dat is de revolutie die de toekomst voor ons allemaal zou kunnen veranderen.

We hebben geen onbeperkte tijd om onze menselijkheid te herontdekken.

Alexander Tofanelli

Bron: https://davidprice-26453.medium.com/the-souls-journey-13f131b3e0d

Cover art: Jafar Petgar

The Soul’s Journey

(by David Price)

Everything has become business, everything has to work and be usable. There is no sense of identity, there is an inner emptiness. They have no conviction, no genuine purpose. The merchant nature is the human being completely alienated, devoid of any other interest other than manipulating and functioning. This is exactly the type of human in accordance with social needs. You can say most men become what society wants them to be in order to be successful. The company manufactures human types as well as it manufactures types of shoes or clothes or cars: goods for which there is a demand. As a child, you learn which type is the most wanted. “

— Erich Fromm (1900–1980), The Art of Living

*

Of course, it is strange to inhabit the earth no longer,

to give up customs one barely had time to learn,

not to see roses and other promising things in terms of a human future;

no longer to be what one was in infinitely anxious hands;

to leave even one’s own first name behind,

forgetting it as easily as a child abandons a broken toy.

Strange to no longer desire one’s desires.

Strange to see meanings that clung together once, floating away in every direction.

And being dead is hard work and full of retrieval before one can gradually feel a trace of eternity.

~ Rainer Maria Rilke, ‘Duino Elegies’

*

Soul would have us go where we fear to go in order to learn who we are intended to be.

– Michael Meade, “Why the World Doesn’t End”

*

Getting specific about why you live is harder than it should be in our society because there’s so much pressure to perform a mechanical role so you can survive. We learn to pride ourselves on being a cog in a giant machine. In order to do that we are spending unconscious energy denying our needs for soul values. We raise our children in a system that offends the human soul, without complaint, strangely enough. We spend our lives resisting our own longing for a life with meaning in it.

That hard work is smothered under the thousand-and-one things.

I think this is where a lot of our anger comes from, although of course we misidentify it. Our struggles are centered around physically surviving and looking good doing it.

The toll this way of living takes is profound and culture-wide. It threatens more than humanity, it threatens all the ecosystems of our planet. It’s hard to know if humanity is awakening to this situation or if it will keep trying to sleep through it. Waking up is hard to do; it takes more than courage. It takes the ability to hear a deeper life calling. In a culture that teaches us how to close our ear flaps to such calls, that is a radical act.

Questioning the basis of our lives and their foundations is a form of ‘going where we fear to go in order to learn who we are intended to be.’ That kind of work is not for the faint of heart because of the forces of convention arrayed against it. Western Civilization maintains a status quo that promotes an ideal of the ‘mechanical human.’ We’re taught to reach for a soulless life full of distractions and diversions. It’s really pretty strange when you think about it, that a whole civilization could be so superficial.

Natale Schiavoni Christmas (Italian, 1777–1858)

But the shocking thing is how we basically good humans have been hoodwinked into accepting its principles. We certainly don’t like to think that we are killing the world because we’ve not done the work of looking, listening and asking important questions. We just want to carve out a safe niche for ourselves and our little tribe and not upset the applecart.

I’m afraid that won’t do. We’ve come to the danger point where our tendency to doze off is dangerous to the whole planet. It looks like humanity is elected to further the evolution of consciousness — not the consciousness of manipulation and survival — but a much more soulful and connected consciousness. That revolution at the level of soul means collapse of the paradigm of utility that has captured us.

There is considerable resistance to this possibility right now and some doubt as to the outcome. The stakes couldn’t be higher. More than new strategies and ideals we need an awakening of the heart. The basis of a new way will have to be a sense of connection and caring. That’s the revolution that could change the future for all of us.

We don’t have unlimited time to rediscover our humanity.

Alexander Tofanelli

Source: https://davidprice-26453.medium.com/the-souls-journey-13f131b3e0d

PFAS en andere “situaties”

Een reactie plaatsen

“The scale of the mess we leave behind is proportionate to the level of respect we have for others.”
― Stewart Stafford

Misschien zou het iets met de lente te maken hebben, maar de laatste paar dagen kom ik veel berichten tegen rondom “schoon en duurzaam” en “verontreinigende stoffen”, de stoffen die enorm lange tijd nodig hebben om op te lossen… Canadese wetenschappen melden hoopgevend nieuws: er is manier ontdekt om één van zulke “eeuwige chemische stoffen” af te breken.

Wetenschappers vinden manier om ‘eeuwige’ chemische stoffen toch af te breken

(Bron) “Canadese wetenschappers hebben een nieuwe manier gevonden om vervuilende chemische stoffen af te breken. Met de nieuwe methode kunnen zelfs zogenoemde eeuwige chemische stoffen (ook wel bekend als PFAS) afgebroken worden.”

Wat is PFAS

Poly- en perfluoralkylstoffen (vaak afgekort als PFAS) is een verzamelnaam voor meer dan 6000 stoffen waarin onder andere een combinatie van fluorverbindingen en alkylgroepen voorkomen. <…> PFAS in polymere vorm bevinden zich in alledaagse producten zoals kleding, fastfood-verpakkingen, anti-aanbakpannen en in AFFF-blusschuim. Een bron van PFAS zijn afvalstoffen die ontstaan bij de toepassing van de GenX-techniek. (Deze bevinden zich in het afvalwater dat wordt geloosd. Een product van de GenX-techniek is teflon (polytetrafluoretheen), dat toegepast wordt als antiaanbaklaag in pannen.  (Wat is GenX-techiek)

Bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/Poly-_en_perfluoralkylstoffen

“Onderzoekers van de University of British Colombia ontwikkelden een nieuw soort materiaal, gebaseerd op siliciumdioxide (ook wel kiezelaarde genoemd). Het materiaal kan zelfs de kleinste schadelijke deeltjes opnemen bij een groot aantal PFAS.

Wanneer de wetenschappers de schadelijke stoffen eenmaal hebben gescheiden, kunnen ze die met licht en elektriciteit afbreken. Dat gebeurt vele malen sneller dan wanneer ze op een natuurlijke manier worden afgebroken.

PFAS zitten in onder meer (waterafstotende) kleding, de antiaanbaklaag van pannen en het schuim van brandblussers. De stoffen zijn schadelijk voor het milieu, doordat ze heel moeilijk af te breken zijn. Daarom worden ze ook wel eeuwige chemische stoffen genoemd.”

Wetenschappers spreken van zeer goed nieuws

“En dat is precies de reden dat de wetenschappers zo verheugd zijn. “Dit is zeer goed nieuws. Nu kunnen we die moeilijk afbreekbare stoffen aanpakken en ze voorgoed afbreken”, zegt onderzoeker Madjid Mohseni tegen The Guardian.

PFAS kunnen ook schadelijk zijn voor onze gezondheid. De stoffen kunnen onder meer een hogere cholesterol, ontregeling van hormonen, onvruchtbaarheid, hartproblemen en kanker veroorzaken. Ze komen via (vervuild) eten en drinkwater ons lichaam binnen. “<…> Bron: https://www.nu.nl/wetenschap/6256489/wetenschappers-vinden-manier-om-eeuwige-chemische-stoffen-toch-af-te-breken.html

Foto: Water cool, clean door Michael Brace on Flickr

Drinkwater… Het was al een aantal jaren duidelijk, dat dit stofje (PFAS) in het water terecht komt en niet bijdragend is voor zowel de natuur in het algemeen, als ook herstelfunctie van het menselijk lichaam. ( Nederlanders krijgen te veel schadelijke stoffen binnen via voedsel en water  https://www.nu.nl/gezondheid/6137609/nederlanders-krijgen-te-veel-schadelijke-stoffen-binnen-via-voedsel-en-water.html  04-06-2021).

Zweden en Duitsland zijn al langere tijd bezig de productie, verkoop en gebruik van PFAS te doen stoppen. Nu zijn er meerdere Europese landen ook zover, waaronder Nederland (Zie “Toekomstig verbod PFAS in Europa”).

Er zijn helaas – ook volgens de recente berichten – nog meer stoffen, die vervuilend en niet bijdragend zijn voor water, grond en levende wezens. En dus meer ons aandacht verdienen. Eén van de stoffen is bijvoorbeeld glyfosaat, of RoundUp, die soms, te vaak, “preventief” wordt gebruikt. De gele akkers die in schrille contrast staan met het frisgroene gras op andere plekken. Er zijn genoeg onderzoeken gedaan die aantonen dat dat soort middelen zwaar vervuilend en dus ook ziekmakend zijn. Er zijn vele momenten geweest om via wetten (of wel of geen vergunning geven) het gebruik ervan te doen stoppen. Wat is er nodig van ons allemaal om daarin een overeenstemming te bereiken?

Foto: Clear door 小佳 顏 op Flickr

En nog iets zwaars…

Stel, er is ergens oorlog gaande, ergens ogenschijnlijk ver weg. Uit “tactische overwegingen” wordt er geopperd om “zwaar spul” daar naartoe te sturen en te gebruiken. Uranium, zelfs als het als verarmd uranium (=depleted uranium, DU) bekend is, is best zwaar – de projectielen kunnen door pantservoertuigen heen – en licht ontvlambaar. En vervuilend. Alleen er waren nog niet genoeg studies geweest om er “heel zeker van te zijn”. Munitie en mijnen met verarmd uranium werden “maar” in Kosovo en Irak en tijdens de Golfoorlog gebruikt. En wat voor impact het maakt op de regio (grond, lucht, water, levende wezens), de reststraling die blijft, tja…. Niet genoeg gegevens om het gebruik ervan te stoppen. Tot nu toe, maar wij zijn er ook, toch?

Over de risico’s tijdens en na het militair gebruik van DU ( https://www.laka.org/info/publicaties/vu/2003-vu-vragen.pdf ) las ik dit:

“Vermoedelijk lopen burgers in het algemeen grotere risico’s dan militairen omdat ze veel langer worden blootgesteld in besmette (post)conflictgebieden. Uitslagen van zeer nauwkeurige urineanalyses onder 800 Britse veteranen uit Irak waren allemaal negatief, terwijl alle werknemers van een munitiefabriek, ruim 25 jaar na sluiting, positief werden getest op DU, evenals een deel van de omwonenden van de fabriek.”

“KISS THE EARTH” – BY THICH NHAT HANH

Walk and touch peace every moment.
Walk and touch happiness every moment.
Each step brings a fresh breeze.
Each step makes a flower bloom.
Kiss the Earth with your feet.
Bring the Earth your love and happiness.
The Earth will be safe
when we feel safe in ourselves.

Bron: https://www.thehouseofyoga.com/magazine/%E2%80%9Ckiss-earth%E2%80%9D-%E2%80%93-thich-nhat-hanh )

Toekomstig verbod PFAS in Europa

In 2019 verzocht de Europese Raad aan de Europese Commissie een actieplan op te stellen om alle niet-essentiële toepassingen van PFAS uit te bannen vanwege het toenemende bewijs voor schadelijke effecten veroorzaakt door blootstelling aan deze stoffen, het bewijs voor het wijdverbreid voorkomen van PFAS in water, grond, artikelen en afval en de bedreiging die dit kan vormen voor het drinkwater. Op initiatief van Duitsland en Nederland hebben deze landen samen met Denemarken, Noorwegen en Zweden een zogenoemd restrictievoorstel ingediend op basis van de REACH-verordening om te komen tot een Europees verbod op productie, gebruik, verkoop en import van PFAS.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Poly-_en_perfluoralkylstoffen

Foto cover: Clear, green water door Alan Grinberg on Flickr

Dolphins and Whales | Free Documentary

Een reactie plaatsen

Ocean Stories 3 – Dolphins and Whales | Free Documentary (48:30)

Ute Margreff woont aan de Atlantische kust van Ierland, Florian Graner in de Puget Sound in het noordwesten van de VS. Beide Duitsers delen een diepe passie voor de zee en haar wezens. Ongeveer 10 jaar geleden leerde Ute Margreff de vrouwelijke solitaire dolfijn Mara kennen – het was het begin van een ongewone vriendschap. Florian Graner vond zijn privéparadijs dicht bij Seattle. Vlak voor zijn deur duikt hij in een wereld die wordt bewoond door zeeleeuwen, reuzeninktvissen en orka’s. Zowel Ute als Florian vechten voor de bescherming van mariene habitats, elk op een andere en zeer unieke manier.

Ute Margreff lives on Ireland’s Atlantic coast, Florian Graner in the Puget Sound in the Northwest of the USA. Both Germans share a deep passion for the sea and its creatures. About 10 years ago Ute Margreff got to know the female solitary dolphin Mara – it was the start of an unusual friendship. Florian Graner found its private paradise close to Seattle. Right in front of his doorstep he dives into a world inhabited by sea lions, giant octopus and orca whales. Both Ute and Florian fight for the protection of marine habitats, each one in a different and very unique way.

https://www.youtube.com/watch?v=jM6WTXSmG78

Image: pagie Page on Unsplash

Weer de hoeders van de Aarde worden

Een reactie plaatsen

Voor ons Mensen, menselijke wezens, welke dingen moeten veranderen in wie we zijn om voor het leven te zorgen?  

–Manari Ushigua

Wat is er nodig, wat moet anders? Deze en andere krachtvragen hebben mensen uit inheemse culturen gesteld op de site flourishingdiversity.com (https://flourishingdiversity.com/a-living-invitation-to-respond/ )

Een aantal mensen hebben hun antwoord opgenomen en gedeeld, het is prachtig om naar ze te luisteren. Ze praten over verbinding en volgen van je gevoel, ze praten over hoe alles, alles met elkaar verbonden is, met elkaar communiceert en elkaar kan ondersteunen, als er wijze keuzes in het klein en in het groot gemaakt worden. Ze praten over de rol van kunst en ook van rechtvaardigheid en herziening van bewuste en onbewuste keuzes gebaseerd op materieel gewin en consumentisme.

Deze vraag is voor mij een mooie uitnodiging om naar binnen te gaan, met aandacht ernaar te kijken.

Er was ook nog een inspirerend interview over wat mensen, die al jaren bezig zijn met projecten die natuurbehoud en natuurhoederschap bij inheemse volkeren ondersteunen, als belangrijke punten en uitdagingen zien. Erkenen de heelheid en eenheid van alles wat leeft en loslaten van de achterhaalde illusie van afgescheidenheid, daar uit – de waarde van diversiteit (in soorten, maar ook in menselijke culturen), aandacht, samenwerking en open dialoog.  

Hieronder is een fragment uit dit interview, de hele interview is te vinden op de site en in dit document.

Uit interview Biologische en culturele diversiteit omarmen: een interview met dr. Jerome Lewis

Vraag: Kunt u een voorbeeld geven van lokaal geleide natuurbescherming die u hebt gezien en die bijzonder effectief is geweest?

Dr Jerome Lewis: Helaas niet in Centraal-Afrika, maar ik heb op andere plaatsen zeer succesvolle pogingen tot natuurbehoud gezien. Ik heb bijvoorbeeld onlangs een inheems gebied in het Braziliaanse Amazonegebied bezocht, genaamd Apwitxa, waarop de lokale bevolking, de Ashaninka, formeel landrecht hebben verkregen.

Toen ze voor het eerst de titel (landrecht) kregen, was het land zo zwaar beschadigd dat het niet eens geschikt was voor veeweide. Toch hebben ze deze ruimte in 30 jaar getransformeerd tot een van de mooiste diverse bossen die ik ooit heb gezien.

Door middel van een zeer zorgvuldig proces hebben ze inheemse soorten geplant – of herbeplant – maar ook de voedselproductie van het bos verbeterd door bepaalde fruit- en notenbomen te introduceren die bijzonder productieve voedselproducenten zijn voor mens en dier. Het denken dat is besteed aan het koesteren van deze prachtige ruimte is gebaseerd op de wens om harmonieuze relaties te bereiken met de diversiteit van planten en andere soorten die op elkaar inwerken om hun bos gezond te maken en zo hun levensonderhoud en dat van hun kinderen na hen te ondersteunen. Het is een zeer autonoom volk, dus elk huis ligt 50-100 meter van de andere huizen, maar ze hebben ook een diep gevoel voor natuurlijke esthetiek, dus omzoomden ze de paden tussen huizen met een soort palm met een witte, enigszins lichtgevende huid, zodat u bij maanlicht duidelijk kunt zien waar u heen moet. Er was een soort progressief gevoel van de ruimte die zijn vitaliteit in de menselijke gemeenschap ademde, en de menselijke gemeenschap die hun vitaliteit in die ruimte ademde, wat absoluut prachtig was.

Ze hebben nu kwekerijen voor veel van de inheemse planten die ze aan hun buren geven, die ze nu ook zijn gaan planten. Ze nodigen buitenstaanders uit – naburige rubbertappers en andere inheemse groepen – om hen te bezoeken om te leren hoe ze zichzelf hebben georganiseerd om hun territorium te onderhouden, omdat ze redeneren dat hun bos kwetsbaar zal blijven als hun buren hetzelfde doen. Het is echt opmerkelijk wat ze hebben bereikt.

Ashaninka: De Piyako-familie. Afbeelding © Carolina Commandulli

Vraag: En dit wordt allemaal gedaan zonder tussenkomst van westerse NGO’s, helemaal vanaf de basis?

Dr Jerome Lewis: Ja, de Ashaninka hebben hun eigen zeer duidelijke aanpak. Na generaties slachtoffer te zijn geweest van de geschiedenis, hebben ze de leiding genomen over hun toekomst. Ze hebben voor sommige van hun projecten subsidies aangevraagd en gekregen van verschillende fondsen, maar de visie is absoluut van hen. Ze vroegen bijvoorbeeld het Centrum voor Antropologie van Duurzaamheid om met hen samen te werken om uitwisselingsbezoeken te financieren aan de inheemse Guarani-bevolking, wiens Atlantische bos nu is teruggebracht tot 8% van zijn vroegere omvang en die land verliezen aan uitbreidingen van de agribusiness. De uitwisselingen omvatten zaden, vaardigheden, kennis en netwerken om landrechten veilig te stellen, en ze zijn een groot succes geweest.

Wat voor mij het meest opwindende is aan de benadering van de Ashaninka, is dat het laat zien hoe je kunt ontsnappen aan de beperkingen van je geschiedenis om je de toekomst die je zoekt voor te stellen en vervolgens te realiseren. Om de klimaatverandering hier in het westen aan te pakken, moeten we dringend met dergelijke processen beginnen.

Hun sjamanen leiden regelmatig rituelen met de hele gemeenschap waar ze communiceren met en zingen voor de geesten van de rivier, het bos, vogels of hogere wezens. Ze hebben visioenen in deze ceremonies die hen begeleiden om zich de toekomst voor te stellen. Als een van hen eenmaal zo’n visie heeft, delen ze die met iedereen. Met zo’n overvloedig bos kunnen ze dan gaan zitten om de visie te bespreken – desnoods meerdere dagen of zelfs een week – en beslissen wat ze kunnen doen en welke “best practices” ze moeten gebruiken om die visie te in het echt te realiseren. Hun prestaties zijn ronduit verbluffend.

Vraag: Dus ze zijn erin geslaagd om dat te doen ondanks de talloze bedreigingen waarmee ze worden geconfronteerd – de goudzoekers, stropers – en alle andere krachten waar ze tegenaan kunnen lopen?

Dr Jerome Lewis: Ik denk dat ze het hebben gedaan vanwege die druk en bedreigingen, omdat ze echt een leefbare ruimte willen hebben waar hun kinderen kunnen gedijen, en die leefbare ruimte kennen ze uit het verleden. Ze hebben besloten dat ze die ruimte opnieuw willen creëren, maar op een zeer gevoelige manier. Ze vroegen ons bijvoorbeeld om met hen in zee te gaan omdat ze problemen hadden met overbevissing door stropers in hun rivier. Ze wilden een manier vinden om precies in kaart te brengen waar op hun land deze invallen plaatsvonden, zodat ze druk konden uitoefenen op de lokale politie om actie te ondernemen. Toevallig was het niet erg succesvol, deels omdat de lokale politie geen actie ondernam, maar ook omdat het proces van het in kaart brengen te lang duurde, ze moesten het sneller doen.

Dus vormden ze een groep jonge mannen uit de gemeenschap. Wanneer er invallen plaatsvinden, brengen de Ashaninka hen een bezoek, gewapend met hun bogen en gewone pijlen, en ze filmen ze. Ze vertellen hen dat ze hen filmen, dat ze hebben gezien wat ze doen en dat het land van hen is.

Ze waarschuwen de ‘indringers’ dat als ze hun land niet verlaten, ze de volgende dag terug zullen zijn met hun bogen en gifpijlen. Ze hebben ontdekt dat dit heel effectief werkt om mensen van hun land te krijgen! Ze hebben dus hun eigen oplossingen gevonden in hun eigen context, maar we proberen ze op alle mogelijke manieren te ondersteunen met de kennis die we hebben – waaronder een promovenda, Carolina Comandulli – een lid van de Extreme Citizen Science-onderzoeksgroep, die is geweest die de afgelopen drie jaar bij hen hebben gewoond om hun aanpak te documenteren.

** Dr. Jerome Lewis is lector sociale antropologie aan University College London. Hij heeft een bachelor- en doctoraat in sociale antropologie van de London School of Economics en 25 jaar onderzoekservaring in het werken met pygmeeënjager-verzamelaars en voormalige jager-verzamelaars in het Congobekken.

Bron: https://www.synchronicityearth.org/embracing-biological-and-cultural-diversity-an-interview-with-dr-jerome-lewis/

Cover image: Paul Mulliner 3_5_19

From an interview

Embracing biological and cultural diversity: An interview with Dr Jerome Lewis

Q: Can you give an example of locally-led conservation you have seen that has been particularly effective?

Dr Jerome Lewis: Sadly, not in Central Africa, but I have seen very successful conservation efforts in other places. For example, I recently visited an indigenous territory in the Brazilian Amazon called Apwitxa to which the local people, the Ashaninka, have obtained formal land title.

When they first got the title, the land was so badly damaged that it wasn’t even good for cattle pasture. Yet in 30 years they have transformed this space into one of the most beautifully diverse forests I have ever seen.

Through a very careful process they have been planting – or replanting – indigenous species, but also enhancing the food production of the forest by introducing certain fruit and nut trees that are particularly prolific food producers for people and for animals. The thinking that has gone into nurturing this beautiful space is based on the desire to achieve harmonious relations with the diversity of plants and other species that interact to make their forest healthy, and so support their livelihoods and those of their children after them. They are a very autonomous people, so each house is 50-100 m from the other houses, but they also have a profound sense of natural aesthetics, so they lined the pathways between houses with a type of palm that has a white, slightly luminous skin, so that in moonlight you can clearly see where to go. There was a kind of progressive sense of the space breathing its vitality into the human community, and the human community breathing their vitality into that space, which was absolutely beautiful.

They now have nurseries for many of the indigenous plants that they give to their neighbours, who have now started planting them too. They invite outsiders – neighbouring rubber tappers and other indigenous groups – to visit them to learn about how they’ve organised themselves to support their territory since they reason that unless their neighbours do the same, their forest will remain vulnerable. It really is remarkable what they’ve achieved.

Ashaninka: The Piyako family. Image © Carolina Commandulli

Q: And this is all done without intervention from any Western NGOs, completely from the ground up?

Yes, the Ashaninka have their own very clear approach. After generations of being victims of history they have taken charge of their future. They have applied for and benefitted from grants from various funds for some of their projects, but the vision is absolutely theirs. For instance, they asked the Centre for the Anthropology of Sustainability to collaborate with them to fund exchange visits to the Guarani indigenous people whose Atlantic forest is now reduced to 8% of its former size and who are losing land to agribusiness expansions. The exchanges have included seeds, skills, knowledge and networks to secure land rights, and they have been a great success.

For me, what is most exciting about the Ashaninka’s approach is that it demonstrates how you can escape the constraints of your history to imagine and then realise the future you seek. To address climate change here in the west, we urgently need to begin such processes.

Their shamans lead regular rituals with the whole community where they commune with and sing to the spirits of the river, forest, birds or higher beings. They have visions in these ceremonies that guide them to imagine the future. Once one of them has such a vision, they share it with everyone. With such an abundant forest they can then sit down to hold a meeting to talk over the vision – for several days of even a week if necessary – and decide on what they can do and the best practices they need to employ in order to make that vision real. Their achievements are quite astounding.

Q: So they have managed to do that despite the numerous threats they face – the gold-diggers, poachers – and all the other forces they might be up against?

I think they have done it because of those pressures and threats, because they really want to have a liveable space for their children to thrive in, and that liveable space is one that they know from the past. They’ve decided that they want to recreate that space, but in a very sensitive way. For instance, they asked us to get involved with them because they were having trouble with poachers overfishing in their river. They wanted to find a way to map exactly where on their land these incursions were occurring so that they could put pressure on the local police to take action. As it happens, it wasn’t very successful, partly because the local police didn’t take action, but also because the process of mapping was too long, they needed it to be more immediate.

So they formed a group of young men from the community. When incursions take place, the Ashaninka pay them a visit, armed with their bows and ordinary arrows, and they film them. They tell them that they’re filming them, that they’ve seen what they are doing and that the land belongs to them. They warn the ‘invaders’ that if they don’t leave their land, they will be back the next day with their bows and poison arrows. They’ve found that this works very effectively to get people off their land! So they’ve found their own solutions in their own context, but we try to support them in whatever ways we can with knowledge we have – including a PhD student, Carolina Comandulli – a member of the Extreme Citizen Science research group, who has been living with them for the past three years to document their approach.

** Dr Jerome Lewis is a Reader in Social Anthropology at University College London. He has undergraduate and doctoral degrees in Social Anthropology from the London School of Economics and 25 years of research experience working with Pygmy hunter-gatherers and former hunter-gatherers in the Congo Basin.

Source: https://www.synchronicityearth.org/embracing-biological-and-cultural-diversity-an-interview-with-dr-jerome-lewis/

As human beings what things would need to change about who we are to be able to care for life?

–Manari Ushigua

Manari’s full question – “My question isn’t for indigenous or non-indigenous. It is a question for all human beings. We need to share and exchange knowledge and understanding. Sure most indigenous people in the Amazon where I come from are forest protectors and they follow the instructions and guidance that they receive from their dreams, they don’t forget their past, their ancestors and they take actions in the present so that there will be a future. In the modern world, humans develop a strong instinct for the material world of wealth and possessions which they see as reality and which is damaging life beyond words. In contrast, we enter dream world and we remember our dreams and base our decisions and actions on them. As human beings what things would need to change about who we are to be able to care for life?”

Source: https://flourishingdiversity.com/a-living-invitation-to-respond/

Cover image: Paul Mulliner 3_5_19

Een wereldwijde, planetaire gemeenschap worden: onze relatie met de Aarde herzien

Een reactie plaatsen

(door Ilchi Lee, uit het boek “Change: Realizing Your Greatest Potential”.)

Tot nu toe hebben wij mensen onszelf geplaatst – en gevierd! – als de laatste scheidsrechter van alle levende wezens op Aarde, en organiseerde onze wereld dienovereenkomstig. We hebben onze relatie met anderen, en met de Aarde, gebaseerd op de veronderstelling dat we afzonderlijke individuen zijn, in oorlog met elkaar en de wereld, overlevend door onophoudelijke concurrentie, onze waardestandaard afhankelijk van steeds veranderende trends, grillen, manipulaties, en zelfs persoonlijke emoties en stemmingen. Dit zijn de beperkingen van ons waardesysteem. Dat is het leven dat we vandaag leiden.

Als mensen te subjectief en te vol van zichzelf zijn om objectieve universele waarden te beoordelen, hoe zit het dan met de wetenschappen, waarvan lang werd gedacht dat ze objectief waren? Of religies? Of zelfs politiek?

Relatief gezien kan de wetenschap betrouwbare maatstaven bieden om de waarheid in fysieke, materiële zin te verifiëren, maar universele waarden zijn niet haar sterkste kant. Door de geschiedenis van de wetenschap te bestuderen weten we, dat wetenschap, net als andere kennissystemen, niet vrij is van vooringenomenheid. En de waarheden van de wetenschap zijn een steeds veranderende, steeds evoluerende hoeveelheid informatie en kennis. Wat de ene generatie voor waar houdt, wordt ontkracht en achterhaald door nieuwe ontdekkingen naarmate we van gedeeltelijke kennis overgaan op meer volledige kennis. Elke wetenschapper zal de eerste zijn om toe te geven dat ondanks de enorm grote vooruitgang die we hebben geboekt in het begrijpen van ons Universum, onze kennis verre van volledig is.

Religies, aan de andere kant, beweren de eeuwige waarheid te onthullen. Maar, zoals we allemaal weten, lijkt elke religie, en de god of goden die ze eerbiedigt, valide en krachtdragend te zijn alleen voor een bepaalde natie of volk, niet voor iedereen, ondanks aanspraken op universaliteit en absolute autoriteit. We hebben nog geen enkele vertegenwoordigende god van de Aarde, of een religieus geschrift of gedragscode die door alle volkeren en culturen wordt geaccepteerd.

Hoe zit het met de concepten van rechtvaardigheid en vrijheid, waarvan het nastreven wordt geprezen als een universele menselijke eigenschap? Wat we in de wereld zien, is dat het ene gevoel van vrijheid tegen het andere vecht en het ene gevoel van rechtvaardigheid het andere treft. Dit komt omdat zelfs vrijheid en rechtvaardigheid onderhevig zijn aan de interpretatie van een bepaalde groep of volk. Wat in de ene cultuur de ‘vrijheid’ is is voor de andere de “teugelloosheid”, en de ‘rechtvaardigheid’ van de ene cultuur kan hard en wreed lijken wanneer ze vanuit een ander cultureel standpunt wordt bekeken.

Zo zien we een wereld vol verwarde en tegenstrijdige waarden, ideologieën en dogma’s die onenigheid, conflicten en zelfs geweld en oorlog veroorzaken, allemaal vanwege de verschillend gekleurde lenzen die door verschillende groepen worden gedragen. Kortom, alles, inclusief de zelfverklaarde universele waarheden van natuurwetenschappen, religies en politiek, zit gevangen in de kooi van een bevooroordeeld waardesysteem, geconditioneerd door onze lang gedragen gekleurde lenzen. We hebben een grotere visie nodig.

Hoeveel tijd kostte het mensen, afstammelingen van apen met een geavanceerd intellectueel potentieel, om vooruitgang te boeken vanaf hun eerste verschijning op Aarde en zich te verwonderen over de mysteries van de sterren, maan en zon, om te beseffen dat ze niet in het middelpunt stonden van de kosmos? In het begin was het waarschijnlijk vernederend en angstaanjagend om het idee los te laten dat het Universum om hen draaide. Nu wordt dit begrip gezien als bewijs voor de volwassenheid van het menselijk bewustzijn.

Het is tijd om opnieuw bewijs te leveren voor onze voortdurende groei. We hebben nog één copernicaanse revolutie nodig. Om zo’n revolutie te doormaken, moeten we onze relatie met de Aarde heroverwegen. Gewoonlijk noemen we alles waar we betrekking op hebben ‘van ons’ alsof we eigenaar zijn van het object. Planeet Aarde is geen uitzondering. Met onze mentaliteit lijkt het erop dat we geloven dat we het recht hebben om de planeet te gebruiken zoals we willen. Hebben we überhaupt de mogelijkheid om de planeet te beschermen, laat staan het recht om haar te gebruiken? Als in de relatie tussen een deel en het geheel een deel voortdurend probeert het geheel op disharmonische wijze te beheersen, zal het uit het geheel worden verwijderd voordat het het geheel vernietigt. Dit is herhaaldelijk gebeurd in de geschiedenis van deze planeet.

Als we de 13,7 miljard jaar durende geschiedenis van deze planeet terugschalen naar 14 jaar, duurt de menselijke beschaving slechts 3 minuten en de moderne tijd slechts 6 seconden. Sommige soorten, zoals dinosaurussen, waren onvergelijkbaar veel langer dominant dan mensen. De grootste erfenis van de dinosaurussen voor alle andere soorten, vooral voor zoogdieren, was hun dood, want door te sterven openden ze een nieuwe fase van evolutionaire drang naar biologische diversiteit die ze 160 miljoen jaar lang tegenhielden, wat meer dan 50 keer langer is dan de hele evolutionaire geschiedenis van de menselijke soort. Als we onze relatie tot deze planeet in een breed en lang perspectief zien, is één ding heel duidelijk: we horen bij deze planeet, niet andersom, en de enige manier waarop we onszelf kunnen beschermen en gedijen, is door te leren leven met het geheel in harmonie.

Als we onze relatie tot deze planeet in een breed en lang perspectief zien, is één ding heel duidelijk: we horen bij deze planeet, niet andersom, en de enige manier waarop we onszelf kunnen beschermen en gedijen, is door te leren leven met het geheel in harmonie.

We maken deel uit van de enorme cirkel van leven die deze planeet bewoont. In het centrum of de basis van deze levenscirkel staat de Aarde. De centrale waardestandaard voor alle levensvormen hier op Aarde zou de Aarde zelf moeten zijn, niet onze ego’s, behoeften, wensen en vooroordelen. We kunnen de Aarde gebruiken als de standaard om alle handelingen die op onze planeet plaatsvinden te beoordelen. Vanuit zo’n gezichtspunt zijn we allemaal aardbewoners voordat we deel uitmaken van een groep, natie of religie.

Als er geen Aarde was, dan zouden er geen altaren kunnen bestaan om je god te aanbidden. Sterker nog, jij zou niet bestaan, noch je religie. Zonder de Aarde zou er geen natie bestaan, noch politieke ideologieën om een natie te regeren. Om de zuiverste “zero mind’ en ‘kosmisch bewustzijn’, moeten we eerst een planetair bewustzijn bereiken.

We moeten onze waardesystemen herzien en herijken op basis van de voor de hand liggende primaire waarde, onze Aarde.

De Aarde is de bron van leven voor alle levensvormen. Dit geeft de Aarde, de gezondheid en het welzijn van haar op de lange termijn, het recht om de primaire waarde te zijn, waaraan alle andere waarden moet worden gemeten. Het is de gemeenschappelijke basis voor alle waarden die we nastreven in ons leven, persoonlijk en collectief. Ondanks het overduidelijke belang ervan, is deze gemeenschappelijke basis en primaire waarde niet gewaardeerd en misbruikt, en loopt nu ernstig gevaar. We moeten onze waardesystemen herzien en herijken op basis van de voor de hand liggende primaire waarde, onze Aarde.

Dit artikel is een uittreksel uit Ilchi Lee’s boek “Change: Realizing Your Greatest Potential.”

Bron: https://brainworldmagazine.com/becoming-a-global-community-rethinking-our-relationship-to-the-earth/

Becoming a Global Community: Rethinking Our Relationship to the Earth

(by Ilchi Lee, from the book “Change: Realizing Your Greatest Potential.”)

Until now, we humans have placed ourselves — and celebrated ourselves! — as the final arbiter of all living things on Earth, and organized our world accordingly. We have dealt with others, and with the Earth, under the premise that we are separate individuals, at war with one another and the world, surviving through ceaseless competition, our standards of value at the whim of ever-changing trends, caprices, manipulations, and even personal emotions and mood. Such was the limit of our value system. Such is the life that we lead today.

If human beings are too subjective and full of themselves to be objective judges of values, then what about the sciences, long thought to be objective? Or religions? Or even politics?

Relatively speaking, science can provide reliable standards to verify truth in a physical, material sense, but values are not its strength. Through study of the history of science, we know that science, like other system of knowledge, is not free from bias. And the truths of science are an ever-changing, ever-evolving body of information and knowledge. What one generation takes to be true is debunked and made obsolete by new discoveries as we proceed from partial knowledge to more complete knowledge. Any scientist will be the first to admit that despite all the great progress we have made in understanding our universe, our knowledge is far from complete.

Religions, on the other hand, purport to reveal the everlasting truth. Yet, as we all know, despite claims of universality and absolute authority, each religion, and the god or gods that it upholds, seems to have validity and power only for a certain nation or people, not for everyone. We don’t yet have a single representative god of Earth, or a religious scripture or behavioral code accepted by all peoples and cultures.

How about the concepts of justice and freedom, whose pursuit is lauded as a universal human trait? What we see in the world is that one sense of freedom fights against another and one sense of justice strikes another. This is because even freedom and justice are subject to the interpretation of a particular group or people. One culture’s “freedom” is another’s unbridled license, and one culture’s “justice” may appear as harsh and cruel when considered from a different cultural standpoint.

Thus, we see a world filled with confused and conflicting values, ideologies, and dogma that create dissension, conflict, and even violence and war, all because of the different-colored lenses worn by different groups. In a word, everything, including the self-proclaimed universal truths of natural sciences, religions, and politics, is trapped within the cage of a biased value system, conditioned by our long-worn colored lenses. We need a bigger view.

How much time did it take for human beings, descendants of monkeys with an advanced intellectual potential, to progress from their initial appearance on Earth and wondering at the mysteries of the stars, moon, and sun, to realize that they were not at the center of the cosmos? In the beginning, it was probably humiliating and terrifying to relinquish the notion that the universe revolved around them. Now this understanding is seen as evidence for the maturity of human awareness.


It’s time to once again present evidence for our continuing growth. We need another Copernican Revolution. To make such a revolution, we have to rethink our relationship to the Earth. We usually call everything that we relate to “ours” as if we have ownership over the object. Planet Earth is not an exception. With our mentality, it seems that we believe we have the right to use the planet any way we want. Do we even have the ability to protect the planet, let alone the right to use it? In the relationship between a part and the whole, if a part persistently tries to control the whole inharmoniously, it will be removed from the whole before it destroys the whole. This has happened repeatedly in the history of this planet.

If we scale down the 13.7-billion-year history of this planet to 14 years, human civilization is only 3 minutes, and the modern age is only 6 seconds. Some species such as dinosaurs had been dominant for incomparably longer periods of time than human beings. The greatest legacy of the dinosaurs for all other species, especially for mammals, was their dying, because by dying they opened up another stage of evolutionary drive for biological diversity that they were holding back for 160 million years, which is more than 50 times longer than the entire evolutionary history of the human species. If we see our relationship to this planet in a wide and long perspective, one thing is very clear: we belong to this planet, not the other way around, and the only way we can protect ourselves and thrive is by learning how to live with the whole in harmony.

We are part of the vast circle of life that inhabits this planet. At the center or basis of this circle of life is the Earth. The central standard of value for all lifeforms here on Earth should be Earth herself, not our egos, needs, wants, and prejudices. We can use Earth as the standard by which to judge all actions transacted on our planet. From such a point of view, we all are Earth citizens before we are a part of any group, nation, or religion.

If there were no Earth, then no altars could exist for you to worship your god. Even more, you wouldn’t exist, nor your religion. Without Earth, no nation would exist, nor political ideologies with which to rule a nation. To recover the purest “zero mind” and “cosmic consciousness,” we first have to attain an Earth consciousness.

The Earth is the source of life for all forms of life. This entitles Earth, the long-term health and well-being of the Earth, to be the primary value, the most important consideration that all other values should be referred to for measurement. It is the common ground for all the values we pursue in our lives, personally and collectively. Despite its obvious importance, this common ground and primary value has been unappreciated and abused, and now is at serious risk. We have to revise and recalibrate our value systems based on the obvious primary value, our Earth.

This article is excerpted from Ilchi Lee’s book “Change: Realizing Your Greatest Potential.”

Source: https://brainworldmagazine.com/becoming-a-global-community-rethinking-our-relationship-to-the-earth/

De keerzijde van 5G: tienduizenden satellieten en tonnen ruimteafval

2 reacties

(door Sylvia Slegers, de Andere Krant) De commerciële bedrijven SpaceX, Amazon en het Britse OneWeb brengen de komende jaren tienduizenden grote en kleine satellieten in lage banen rond de aarde. Dat is nodig om de wereld te voorzien van 5G-internet. Critici waarschuwen voor de surveillance-mogelijkheden en voor een gigantische toename van ruimtepuin.

Overal in de wereld wordt gewerkt aan een alomvattend netwerk waarop alle apparatuur – en uiteindelijk zelfs mensen – aangesloten moeten worden: het zogenaamde internet of things (IoT). Om het benodigde dataverkeer mogelijk te maken voor dit netwerk, is een dichte dekking nodig van 5G-stations, die pakweg om de 200 meter zullen worden geplaatst, in alle landen die hieraan meedoen. Maar het dataverkeer in dit netwerk zal niet genoeg hebben aan grondgebonden verbindingen, zoals glasvezelkabels. Om de belofte van alomtegenwoordige, ogenblikkelijke connectiviteit te verwezenlijken, zal het nodig zijn de kabels aan te vullen met – omvangrijke – satellietsystemen. De grondgebonden communicatiesystemen en satellieten zullen met elkaar moeten worden verbonden. Alleen dan kan de 5G-connectiviteit worden uitgebreid naar min of meer ‘afgelegen’ plekken (last mile) waar de uitrol van glasvezel te kostbaar wordt, en bijvoorbeeld naar schepen en vliegtuigen.

De meerwaarde van satellieten voor 5G-netwerken is tweeledig:

1. Er ontstaat extra backhaul: verbindingen tussen apparaten die data met elkaar uitwisselen.

2. Er kunnen redundanties – back-up systemen – gecreëerd worden, zodat bij het uitvallen van één systeem een ander systeem de taken overneemt.

We hebben het hier niet over een verre toekomst. Europees Commissaris voor de Interne Markt, Thierry Breton, schrijft in een persbericht van de Europese Commissie van 24 november: “5G zal innovatieve diensten voor mensen en groeimogelijkheden voor Europese bedrijven mogelijk maken. De lucht is niet langer de grens als het gaat om mogelijkheden die worden geboden door supersnelle connectiviteit met hoge capaciteit.” De Commissaris meldt dat passagiers, als gevolg van recentelijk aangepaste wetgeving, voortaan ook tijdens vluchten binnen de EU met hun mobiele telefoons gebruik moeten kunnen maken van het 5G-netwerk. Daartoe dienen luchtvaartmaatschappijen een 5G-picocell – een soort miniatuur zendmast – in vliegtuigen te installeren die zowel verbonden is met een satelliet als met een mobiel netwerk op de grond.

SpaceX, het bedrijf van miljardair Elon Musk, heeft op 10 september met zijn eigen Falcon 9-raket de BlueWalker 3-satelliet de ruimte ingestuurd. Deze heeft een totaaloppervlak van 64 m² en een antenne van acht meter breed. Het is de grootste commerciële communicatiesatelliet tot nu toe, met een potentieel bereik van 1,8 miljard telefoongebruikers. De satelliet wordt ingezet om het rechtstreeks aanbieden van mobiele telefoondiensten vanuit de ruimte te testen. De BlueWalker 3 zal in 2023 worden aangevuld met vijf BlueBird-satellieten die twee keer zo groot zijn als de BlueWalker 3. Om een volledige dekking te kunnen realiseren, zal een constellatie van ten minste 100 gigantische satellieten nodig zijn. Ook lanceert SpaceX vele tienduizenden kleinere satellieten in een lage baan boven de aarde (Low Earth Orbit – LEO, tussen de 160 en 2.000 kilometer boven het aardoppervlak). Zo schiet Musk sinds mei 2019 tweewekelijks zestig kleine satellieten de ruimte in. Dit zogeheten Starlink-project is in het leven geroepen om iedereen, overal op aarde van snel en goedkoop internet vanuit de ruimte te voorzien. In 2027 zou het hele netwerk van in totaal 42.000 5G-ondersteunende satellieten compleet moeten zijn. Musk mikt in 2025 al op een omzet van 30 miljard dollar.

Jeff Bezos, voormalig CEO van Amazon, is in 2019 gestart met Project Kuiper. Bezos is eigenaar van raketbedrijf Blue Origin en zal daarmee 3236 satellieten lanceren. Hij is de voornaamste concurrent van Musk. Ook het Britse OneWeb lanceerde in februari 2019, in samenwerking met onder andere Virgin Galactic (het ruimtevaartbedrijf van miljardair Richard Branson), de Franse rakettenbouwer Arianespace en vliegtuigbouwer Airbus, de eerste zes satellieten van een constellatie die uiteindelijk moet gaan bestaan uit 5260 stuks. Een jaar later werden nog eens 34 satellieten in een baan rond de aarde gebracht, deze keer met behulp van een Russische Sojoez-raket. OneWeb-CEO Adrian Steckel stelt dat “de race om internet vanuit de ruimte losbarst. Wij willen de grootste internetprovider ter wereld worden.”

Satellieten bieden de “ultieme mogelijkheid om data te distribueren, samen te voegen en op te halen”, zegt Franco Ongaro, directeur van het Europees Ruimte Agentschap (ESA) in de Tegenlicht-aflevering Ruimtepuinruimers (VPRO, 31 maart 2019). “Als data de nieuwe olie zijn, dan zijn satellieten de pijpleidingen, de raffinaderijen, de distributeurs en de tankstations van die data.” Markus Katzkowski, Chief Financial Officer van het Luxemburgse LuxSpace dat data vergaart via kleine satellieten: “Het mooie van satellieten is: je kunt de hele aarde systematisch in het oog houden.”

Satellieten op meer dan 500 kilometer afstand van de aarde kennen een gemiddelde levensduur van tientallen jaren. De LEO-satellieten gaan slechts tussen de vijf en zeven jaar mee. Er bevinden zich dus nu niet alleen vele tienduizenden satellieten in de ruimte, er zweeft ook al ruim 8 miljoen kilo afval boven onze hoofden. Het gaat om meer dan 100 miljoen stukken ruimtepuin: van niet-operationele satellieten, trappen van raketten of andere grote objecten, brokstukken van explosies en onderlinge botsingen van ruimte-objecten tot 70.000 tot 120.000 fragmenten kleiner dan één centimeter. Volgens het European Space Operations Centre (ESOC) van ESA, dat al het ruimteschroot in de gaten houdt, neemt de hoeveelheid ieder jaar met vijf procent toe. Omdat het afval zich met 27.000 kilometer per uur door de ruimte beweegt, kan het in botsing komen met een satelliet en zo het Kessler-syndroom veroorzaken: decennialange kettingbotsingen die een dikke laag blijvend puin achterlaten en daarmee ernstige problemen veroorzaken voor ruimtevaartuigen en astronauten. Dit fenomeen is vernoemd naar de Amerikaanse astrofysicus en gepensioneerd NASA-wetenschapper Donald Kessler, die er al in 1978 voor waarschuwde. Kesslers hedendaagse vakgenoot Dave Clements van het Imperial College in Londen benoemt nog een risico: “We zullen niet meer zien wat er achter de satellieten zit, of het nu gaat om een potentieel gevaarlijke asteroïde die dichterbij komt of de verst verwijderde quasar (quasi-stellar object, heldere kernen van verafgelegen sterrenstelsels – red.) in het universum.”

De vraag is hoe de situatie boven de aarde in toom kan worden gehouden. Chris Johnson, adviseur ruimterecht bij de Secure World Foundation in de Verenigde Staten, zegt in een artikel in New Scientist dat er op dit moment geen beperkingen zijn in het internationaal recht wat betreft de grootte van satellieten. Tanja Masson-Zwaan, docent aan het Leidse Internationaal Instituut voor Lucht- en Ruimterecht stelt eveneens: “Er zijn geen internationale regels en geen verplichtingen om het afval op te ruimen”. Etiënne Schneider, econoom en sinds 2012 minister van Economische Zaken in Luxemburg, signaleert nog een ander probleem: “Volgens de VN is de ruimte van de hele mensheid, maar dan is het geen verdienmodel.”

Bron: https://deanderekrant.nl/nieuws/de-keerzijde-van-5g-tienduizenden-satellieten-en-tonnen-ruimteafval-2023-01-06

Foto: SpaceX

Foto: NASA. the Apollo 17 crew

“Mensheid heeft alleen toekomst als we moeder aarde beschermen”

Een reactie plaatsen

“Mensheid heeft alleen toekomst als we moeder aarde beschermen”

(De Andere Krant https://deanderekrant.nl/nieuws/filmmaker-marijke-kodden-en-eco-warrior-shirley-krenak-2023-01-02  )

Datum: 3 januari 2023
Samen Leven
Barbara Le Noble
 

De Braziliaanse Shirley Krenak, een inheemse leider uit de provincie Minas Gerais, strijdt voor het behoud van de natuur en rechten van inheemse mensen in Brazilië. Ze was in Nederland, omdat ze een belangrijke stem heeft in ‘KIVA: the call of the Wisdom Keepers’, een documentaire van Marijke Kodden en Jaap Verhoeven, die sinds zaterdag 10 december in verschillende filmtheaters draait (zie Andere Agenda). Krenak was onlangs aanwezig bij de klimaattop in Egypte, waar ze een emotionele oproep deed aan president Lula van Brazilië, om aandacht te vragen voor de inheemse bevolking en de natuurgebieden. In Amsterdam, op Ruigoord, sprak ik met filmmaker Kodden en, vergezeld van een tolk, eco-warrior Krenak.


Filmmaker Kodden (1968) filmde gedurende vier jaar in Mexico, India, Nederland en Duitsland de KIVA-ceremonies en vanaf 2018 volgde ze Shirley Krenak uit Brazilië.

In het kort, waar gaat deze documentaire over?


Marijke Kodden: “In 1968 kreeg de Mexicaanse medicijnman Raymundo Tigre Perez een visioen. Hij zag inheemse Wisdom Keepers van over de hele wereld verenigd in een cirkelvormige kuil – met in het midden een vuur – een ceremonie uitvoeren. Een spirituele ceremonie voor de aarde, voor vrede en welzijn van alle levende wezens. Pas later ontdekte Perez dat dit een KIVA was: een eeuwenoude ceremonie die al 3000 jaar geleden door de Anasazi, een prehistorische inheemse cultuur, werd gebruikt. Honderden inheemse wijzen beantwoorden zijn oproep en sindsdien vinden over de hele wereld KIVA-ceremonies plaats. Deze ceremonie is een collectieve oproep vanuit de inheemse bevolking: zíj zijn het contact met de natuur nooit verloren en met hun eeuwenoude wijsheid en ceremonies kunnen ze ons leiden naar een meer verbonden en duurzame manier van leven!’

Marijke, wat heeft jou ertoe gebracht deze documentaire te maken?


Kodden: “De natuur is altijd mijn grote inspiratiebron geweest. Lange tijd werkte ik als fotograaf en ontwerper, onder andere voor Staatsbosbeheer. Bij KIVA kwamen alle puzzelstukjes samen. Ik voelde de urgentie om het verhaal van KIVA en de ‘call’ van de inheemse volken te vertellen! En dankbaar dat ik het mócht filmen en vertellen!”
Eco-warrior Krenak (1980) was de eerste uit haar stam die een universitaire studie volgde, Mediawetenschappen. Vrij snel daarna trad ze in de voetsporen van haar vader en zette zich in voor de inheemse gemeenschap en de bescherming van het land tegen het kapitalisme. Ze bekleedde de functie van secretaris van de Raad van Inheemse Volkeren en schreef een boek, Borun Rhua Kuparak (De Indiaan die een jaguar werd). Ze is een van de inheemse Wisdom Keepers (wijsheidsdragers, red.) in de KIVA-documentaire.

Shirley, hoe is de situatie voor de inheemse bevolking in Brazilië?


Krenak: “Heel moeilijk. Er is veel discriminatie en geweld tegen onze mensen, zelfs binnen de eigen stam zijn geweldsincidenten, doordat de katholieke kerk het volk tegen elkaar opzet. Mensen worden gebrainwashed en zijn gaan geloven dat ceremonies slecht zijn. Maar wat een nog veel grotere bedreiging is, is de illegale toe-eigening van inheems land door de staat, die onze leefgebieden verkocht heeft aan handelspartners.”


Je was in Egypte en ik zag een filmpje waar je president Lula op emotionele wijze toesprak. Wat zei je tegen hem en zijn vrouw?


“De afgelopen jaren waren heel moeilijk. Voormalig president Bolsonaro ziet het inheemse volk als minderwaardig. Op de klimaatconferentie sprak ik mijn hoop uit dat Lula een andere koers gaat varen en niet alleen het Amazonegebied, maar ook de andere vijf biomen beschermt tegen uitbuiting. Dat hij zich zijn voorouders herinnert en beseft dat de mensheid alleen een toekomst heeft als we onze moeder aarde beschermen. Het kapitalisme en de industrie maken alles kapot, maar ik blijf mijn hoop uitspreken dat mensen terugkeren naar hun natuur, zodra ze beseffen er onderdeel van te zijn. Onze hoop is nu gericht op de verschillende communities, op mensen die samenkomen en onze aarde eren en verzorgen. De KIVA-ceremonies zijn daar een mooi voorbeeld van.”

Wat kunnen mensen zelf doen?


“We hebben meer mensen nodig die de aarde beschermen. Het gaat er allereerst om dat je zorgdraagt voor je eigen ruimte. Je huis en tuin, maar ook je eigen lichaam en geest zuivert. Spirituele ontwikkeling én actie. De universele kennis moet in het onderwijs worden geïntegreerd, zodat kinderen weer een beter contact met de natuur krijgen. Nederland voelt echt als vooruitstrevend, mijn boodschap valt hier in goede aarde en de mensen staan ervoor open. In Brazilië breng ik de kennis al in de praktijk op scholen, via het Shirley Krenak Institute.”

Waarom is een KIVA-ceremonie zo belangrijk en wat is het effect?


“Mensen zijn vergeten dat ze onderdeel zijn van de natuur. KIVA voedt de hoop en brengt ze samen. De kennis en wijsheid van de inheemse volken wordt tijdens een ceremonie gedeeld, waardoor mensen niet alleen de hoop krijgen op een betere toekomst, maar ook de spirit om in actie te komen.”

Welke boodschap van KIVA mogen we meenemen?


Kodden: “In 2015 is tijdens KIVA in Colombia de United Nations of the Spirits opgericht en de ‘Nine Principles of Life’ in een manifest vastgelegd, volgens welke alle inheemse volken al leven. Een daarvan is dat je de aarde meer teruggeeft, dan dat je neemt. Als iedereen dat zou naleven, net als de inheemse mensen, zou er een heel andere kijk ontstaan op groei, de hele wereld zou weer in balans kunnen komen.”

Meer informatie, zie Andere Agenda en:

https://www.facebook.com/people/Instituto-Shirley-Djukurn%C3%A3-Krenak/100063700862783/

https://www.instagram.com/institutosdk/?hl=en


www.kiva-wisdomkeepers.com

Voor dit artikel onderzocht ik de rol van Nederland in dit verhaal. Zo stelde de Eerlijke Geldwijzer, een samenwerkingsverband van maatschappelijke organisaties met als doel het beleid en de praktijken van banken te beoordelen en te monitoren, dat bijna alle Nederlandse banken, verzekeringsmaatschappijen en pensioenfondsen investeren in met name de soja-industrie in het Amazonegebied. Banken, met uitzondering van Triodos en de Volksbank (ASN/SNS) leenden tussen 2015 en 2020 ruim 10 miljard euro aan bedrijven die volgens de Geldwijzer (indirect) betrokken zijn bij ontbossing. Voor pensioenfondsen en verzekeraars is dat opgeteld ruim 2 miljard euro, onder andere aan Ahold Delhaize die het probleem van ontbossing voor zich uitschuift. (bron: Eerlijke Geldwijzer)


Ontbossing gaat gepaard met mensenrechtenschendingen en bedrijven en boeren die bos willen vrijmaken voor sojateelt, schuwen geweld tegen de inheemse bevolking niet. De Nederlandse neoliberale regering is zodoende medeplichtig aan de schending van de rechten van inheemse volken. Terwijl wereldleiders en ceo’s – voor de bühne – verkondigen dat ze zich inzetten voor een duurzame wereld, houden zij achter de schermen de neokoloniale kapitalistische structuur in stand en wordt de aarde beroofd van haar grondstoffen. Zelfs de Zweedse ‘climate-puppet’ Greta Thünberg lijkt de dubbele moraal te doorzien, zij weigerde aanwezig te zijn bij de klimaatconferentie in Egypte (COP27) en noemde de top ‘een forum voor greenwashing.’ (bron: The Guardian)

KIVA – The Call of the Wisdom Keepers Premières and tickets

* 6 januari 2023 – Cinecitta – Tilburg

* 22 januari 2023 – Cinecenter – Amsterdam

De trailer: https://kiva-wisdomkeepers.com/#trailer

INDIGENOUS KRENAK : RIVER AND RESILIENCE | RÍO Y RESISTENCIA (4:02)

Paradijs op aarde

Een reactie plaatsen

(fragment uit boek Master Your Mindset) Zeezeiler Henk de Velde maakte een aantal jaren geleden zijn Never Ending Voyage. Een zeilreis die hem bracht naar het paradijs in de Grote Oceaan. Hij vertelde mij dit bijzondere verhaal:

“Ja, het bestaat en eigenlijk zou ik er niet over moeten praten of vertellen waar het ligt, want dat zou geldwolven op een idee kunnen brengen dit stukje aardse ongereptheid om zeep te helpen.

Het heet Puluwat en het is het mooiste plekje op aarde, maar er zijn meer mooiste plekjes. Puluwat ligt in Micronesië en is een eiland van de zelfstandige deelstaat Chuuk die weer onderdeel is van de Micronesian Federation.

Op Puluwat wonen ongeveer driehonderd mensen. Er is geen elektriciteit. Er is geen internet. Er is geen geld. Geld brandt slecht, je kan er geen vuur mee aansteken. Op Puluwat kan je er ook niets mee kopen. Er is niets te koop. Dan zal er wel ruilhandel zijn. Nee, dat is er niet. Er bestaat iets wat wij vergeten zijn; er is genoeg. Genoeg voor iedereen. “Wetenschappelijk” is uitgezocht dat de “genoegmaatschappij” alleen mogelijk is in kleine samenlevingen met maximaal driehonderd mensen.

Toen ik weer vertrok zei chief Teo tegen mij: “Why you go? Here you can live without money, where you go you die without money.”

Het hoofdeiland van Chuuk is Weno. Dat ligt 250 kilometer ten oosten van Puluwat. Op Weno is een vliegveld, daar zijn winkels, daar rijden taxi’s, daar is telefoon, internet en tv. Daar klagen mensen over het weer, over het slechte onderhoud van de wegen, dat ze niet genoeg krijgen, dat er niet genoeg is om te leven…

Op Puluwat kan je gelukkig niet zo makkelijk komen. Het kan alleen met een eigen boot. Op Weno kan je geen boot huren om je daarnaartoe te brengen. En dan moet je je nog afvragen of je er kan komen, want de Puluwatters hangen visnetten voor de ingang naar de binnenlagoon. Wat er niet is, is ook niet nodig.”

Henk de Velde, zeezeiler en filosoof

Uit het boek “Master Your Mindset. Leef je mooiste leven” door Michael Pilarczyk

Cover Image: Leaves by Eilzabeth Kate Switaj on Flickr

Sirius

Een reactie plaatsen

Sirius (eigenlijk Sirius A) is een heldere ster in het sterrenstelsel Canis Major, De Grote Hond. Het is bijna overal te zien, zowel in het noordelijk als in het zuidelijke halfrond en bijna alle oervolkeren hebben sites gebouwd om de ster Sirius te observeren. Sommige hadden ook kennis van Sirius B ster die veel kleiner is als Sirius A en niet met een blote oog te zien is. (Over binaire sterren van Sirius zie: https://www.youtube.com/watch?v=PFtCuw9VP5Y )

Dit is een video, een samenstelling van de Hubble foto’s van de felle Sirius A en op het laatst – ook de Sirius B. Het raakte me om zo’n blik te mogen werpen zo ver weg!

Zooming on Sirius B ESA Hubble

Namen

Er zijn vele namen die uit verschillende delen van de wereld ontstaan waren en vele vertellingen en legendes, waarmee Sirius geassocieerd was. Hier een paar voorbeelden.

Sigi Tolo en Pō Tolo – Sirius A en B, in West Africa, bij Dogon (meer in het artikel:

https://brongenoten.nl/2021/03/dogon-volk-legende-van-sirius-sterrestelsel/

Sopdet in oud Egypte – water, moederschap, vruchtbaarheid en vloed van de Nijl, ook begeleider in de andere wereld

Tishtrya – in Persie (Iran) – regen, vruchtbaarheid

Svana – in Sanskiet, “de hond”, maar ook Mrgavyadha “hertenjager”

Seirios – in oud Griekenland, “gloeiend, vurig”, mogelijk afgeleid van ‘Osiris’

Canicula – in oud Rome, “kleine hond”

Tiānláng – in het Chinees “hemelse wolf”

الشِّعْرَى (transliteratie: aš-ši’rā of ash-shira; de leider) – in een van de versen van de Koran. De Cherokee-indianen koppelde Sirius met Antares, de Hond-ster was een beschermer vanaf beide kanten van “Het Pad van de Spirits (Zielen)”

Sirius zien

Sirius was altijd geobserveerd in de oudheid. Wie weet, was het niet alleen maar interessant, omdat mensen de juiste tijden wilden weten, maar misschien ook omdat het dan meer bewustzijn met zich bracht?

In januari 2023 zal Sirius (in Nederland) best laag aan de zuidoostelijk hemel te zien zijn. De drie sterren van Orion’s belt “wijzen” ernaar.

PS: Hier is een reisdocumentaire over het land van de Dogon en Djenné, het is bijzonder om meegenomen te worden in het stukje leven daar op het enorme en niet zo bekende en helaas niet zo rustige continent

Bronnen:

https://www.crystalinks.com/sirius.html

https://en.wikipedia.org/wiki/Sirius

https://www.almanac.com/night-sky-map-january

https://japanesemythology.wordpress.com/2012/05/23/sirius-the-most-important-star-worshiped-at-karahundj-armenias-stone-circle/