De schildpadvrouw brengt een offer van wampum aan de planten van de rivier.
“Alsjeblieft”, vraagt ze, “kun je ons helpen?”
Ze legt uit dat we de rivieren schoon moeten maken en ze erkent de planten als de schoonmakers van de rivier.
Ze spreekt met de wampum en bedankt hen ook voor het licht dat ze de wereld brengen.
Ze praat lang met de planten. Ze vertelt ze wat er gebeurt. Ze legt uit dat de tweevoeters hun weg kwijt zijn. Maar er zijn er nog steeds diegene, die het zich herinneren. Ze vertelt ze over de baby’s die eraan komen en die schoon water nodig hebben. Ze huilt om haar kleinkinderen.
De planten, die liefdevol en genereus zijn, wachten tot ze is uitgesproken en dan vertellen ze haar dat ze haar gebeden hebben gehoord. Ze stemmen ermee in om te helpen. Ze zijn zachtaardig. Ze hebben nooit een onaardig woord over iemand te zeggen…
Wampum is de benaming voor witte en paarse kralen gemaakt van de binnenste spiraal van schelpen van een wulkachtige en de Amerikaanse venusschelp. Amerikaanse indianen langs de Atlantische kust tot aan Saskatchewan gaven ze bij ceremonies als beloftes, verdragen en huwelijken.
Turtle woman is making an offering of wampum to the plants of the river.
“Please”, she asks, “can you help us?”
She explains how we need the rivers to be clean and she acknowledges the plants as the cleaners of the river.
She speaks to the wampum and thanks them also for the light they bring the world.
She talks to the plants for a long time. Telling them what is happening. She explains that the two leggeds have lost their ways. But there are still some who remember. She tells them about the babies that are coming who need clean water. She cries for her grandchildren.
The plants, being loving and generous, wait for her to finish speaking and then they tell her they have heard her prayers. They agree to help. They are gentle. They never have an unkind word to say about anyone…
Hoewel de ruimte een vacuüm is, betekent dat niet dat er geen geluid in zit. Geluid bestaat in de ruimte… in de vorm van elektromagnetische trillingen. Bijna alle soorten astronomische objecten geven enige radiostraling af. De sterkste bronnen van dergelijke emissies zijn de pulsars, bepaalde nevels, quasars, radiosterrenstelsels enz. Deze radiogolven kunnen worden opgevangen door het speciaal ontworpen instrument dat bekend staat als ‘astronomische interferometer’. Dit apparaat kan de radiogolven omzetten in de frequentie binnen het bereik van het menselijk gehoor (20 – 20.000 Hz). Voyager en Hawk-Eye behoren tot de vele sondes die ruimtegeluiden opnemen.
Kunnen we geluiden horen op andere planeten/manen met elk type atmosfeer? Ja dat kunnen we. Aangezien elke vorm van materie geluidsgolven kan uitzenden, kunnen we geluid horen op Mars, Titan, Venus of elke andere plaats met een atmosfeer.
English: Our Universe Is Not Silent
Although space is a vacuum, that does not mean there is no sound in it. Sound does exist in space.. in the form of electromagnetic vibrations. Nearly all types of astronomical objects give off some radio radiation. The strongest sources of such emissions are the pulsars, certain nebula’s, quasars, radio galaxies etc.. These radio waves can be captured by the specially designed instrument known as ‘astronomical interferometer’. This device can convert the radio waves into the frequency within the range of human hearing (20 – 20,000 Hz). Voyager and Hawk-Eye are among many probes which record space sounds.
Can we hear sounds on other planets/moons with any type of atmosphere? Yes, we can. Since any kind of matter can transmit sound waves, we can hear sound on Mars, Titan, Venus or any place with an atmosphere.
We denken dat de Aarde de Aarde is en dat wij iets buiten de Aarde zijn. Maar in feite zijn wij in de Aarde. Stel je voor dat de Aarde een boom is en wij een blad. De Aarde is niet de omgeving, iets buiten ons waar we voor moeten zorgen. De Aarde zijn wij. Net zoals je ouders, voorouders en leraren in je zitten, zit de Aarde in je. Door voor de Aarde te zorgen, zorgen we voor onszelf.
Als we zien dat de Aarde niet alleen de omgeving is, dat de Aarde in ons zit, kun je op dat moment echt contact hebben met de Aarde. Maar als we de Aarde alleen als de omgeving zien, met onszelf in het centrum, dan willen we alleen iets voor de Aarde doen om te overleven. Maar dat is niet genoeg. Dat is een dualistische manier van kijken.
We moeten oefenen om naar onze planeet te kijken, niet alleen als materie, maar als een levend en voelend wezen. Het Universum, de Zon en de sterren hebben veel elementen aan de Aarde bijgedragen en als we naar de Aarde kijken, zien we dat het een prachtige bloem is die de aanwezigheid van het hele Universum bevat. Als we naar onze eigen lichaamsvorming kijken, zien we dat we zijn gemaakt van dezelfde elementen als de planeet. Het heeft ons gemaakt. De Aarde en het Universum bevinden zich in ons.
Als we bewuste stappen op de Aarde zetten, verenigen ons lichaam en onze geest zich en verenigen we ons met de Aarde. De Aarde heeft ons voortgebracht en de Aarde zal ons weer ontvangen. Niets gaat verloren. Niets wordt geboren. Niets sterft. We hoeven niet te wachten tot ons lichaam uiteen is gevallen om terug te keren naar Moeder Aarde. We gaan elk moment terug naar Moeder Aarde. Wanneer we ademen, wanneer we lopen, keren we terug naar de Aarde. Zelfs als we onszelf krabben, zullen huidcellen afvallen en terugkeren naar de Aarde.
Bij het inademen, weet ik dat Moeder Aarde in mij is. Bij het uitademen, weet ik dat Moeder Aarde in mij is. <…>
Delphinium, foto door Trish Philip Simpson Boulsbee op Flickr
Wandelmeditatiegedicht
Ik zoek mijn toevlucht bij Moeder Aarde. Elke ademhaling, elke stap laat onze liefde manifest, aanwezig zijn. Elke ademhaling brengt geluk. Elke stap brengt geluk. Ik zie de hele kosmos in de aarde.
Thich Nhat Hanh
Thich Nhat Hanh (1926-2022) is een beroemde Zen-leraar en dichter, de oprichter van de Engaged Buddhist-beweging en auteur van vele boeken
We think that the earth is the earth and we are something outside of the earth. But in fact we are inside of the earth. Imagine that the earth is the tree and we are a leaf. The earth is not the environment, something outside of us that we need to care for. The earth is us. Just as your parents, ancestors, and teachers are inside you, the earth is in you. Taking care of the earth, we take care of ourselves.
When we see that the earth is not just the environment, that the earth is in us, at that moment you can have real communion with the earth. But if we see the earth as only the environment, with ourselves in the center, then we only want to do something for the earth in order for us to survive. But that is not enough. That is a dualistic way of seeing.
We have to practice looking at our planet not just as matter, but as a living and sentient being. The universe, the sun, and the stars have contributed many elements to the earth, and when we look into the earth we see that it’s a very beautiful flower containing the presence of the whole universe. When we look into our own bodily formation, we are made of the same elements as the planet. It has made us. The earth and the universe are inside of us.
When we take mindful steps on the earth, our body and mind unite, and we unite with the earth. The earth gave birth to us and the earth will receive us again. Nothing is lost. Nothing is born. Nothing dies. We don’t need to wait until after our body has disintegrated to go back to Mother Earth. We are going back to Mother Earth at every moment. Whenever we breathe, whenever we step, we are returning to the earth. Even when we scratch ourselves, skin cells will fall and return to the earth.
Breathing in, I know Mother Earth is in me. Breathing out, I know Mother Earth is in me.
Walking Meditation Poem
I take refuge in Mother Earth. Every breath, every step manifests our love. Every breath brings happiness. Every step brings happiness. I see the whole cosmos in the earth.
Thich Nhat Hanh
Thich Nhat Hanh (1926-2022) is a renowned Zen teacher and poet, the founder of the Engaged Buddhist movement and author of many books
Hier is een compilatie van verschillende opnames van Andromeda sterrenstelsel (M31) vanuit verschillende hoeken opgenomen. Het is zo mooi! Wat een creatie, wat een creatiekracht! n er is bewustzijn overal…
Het simpele feit dat we een object kunnen zien dat 2,5 miljoen lichtjaar ver weg is, is verbijsterend. Er zijn zoveel factoren die me gewoon verbazen. …Andromeda … de grootte ervan. Het is ENORM! Aleen al om over na te denken… Dat is slechts één sterrenstelsel van de miljarden die er zijn. Daarom hou ik van astronomie.
In het Spaans is “Vaquita” zoiets als “een koetje”. Ze leven in ondiepe lagunes in en rond de delta van de Colorado in het noorden van de Golf van Californië in Mexico. In gebieden dieper dan 30 meter wagen ze zich niet. Soms zijn ze zelfs te zien in gebieden zo ondiep dat hun rug boven het water uitsteekt. Ze leven er van vissen en inktvissen. De lokale bevolking noemt ze cochito’s, “varkentjes”. Het werd geobserveerd dat ze in kleine families van 10 leven. Een paar jaar terug was een groot alarm geslagen, omdat er maar 8 tot 10 individuen gezien was.
… Hoewel de kleinste bruinvis ter wereld, de vaquita of bruinvis uit de Golf van Californië (Phocoena sinus), voor het eerst wetenschappelijk werd erkend in de jaren vijftig, was de soort waarschijnlijk al lang daarvoor bekend bij vissers en inheemse volkeren in delen van de noordelijke Golf van Californië. … Interviews met lokale vissers en mensen die al lang in de Golf wonen, vertellen over een dier dat afwisselend ‘vaquita’ (kleine koe), ‘cochito’ (varkentje; Brownell 1982), of soms zelfs ‘duende’ (geest of elf; Norris en Prescott 1961)…
Het is een triest feit dat een groot deel van de geschiedenis en kennis van de inheemse volkeren van en nabij het schiereiland Baja verloren lijkt te zijn gegaan. We kunnen ons voorstellen dat de volkeren die nu Seri, Paipai, Kumeyaay, Cochimi, Cucapás, Kiliwa en Guaycura heten, tegenwoordig vaak sterk vermengd met andere stammen en westerlingen, prachtige herinneringen zouden hebben aan een kleine bruinvis in een uitgestrekte zee (https:// www.houstonculture.org/mexico/baja.html).
Operation “Miracle”
Inspanningen om vaquita-populatie te ondersteunen zijn voor mij inspirerend om te zien, hoe het samengewerkt kan worden voor het doel, die gezamenlijk gedragen is.
Al vanaf 1993 was de regering van Mexico al bezig met een aantal maatregelen. Eerst was het leefgebied van Phocoena sinus uitgeroepen tot een reservaat. Ik heb begrepen, dat het grootste gevaar voor de kleine bruinvis is niet eens overbevissing, maar de netten die door de vissers in het water gedumpt worden. Vaquita’s en andere zeebewoners raken erin verstrikt.
Ik vroeg een keer iemand die op grote oceaanschepen gevaren heeft over zeeafval. Hij legde uit, dat er zo veel overboord wordt gegooid, omdat er praktisch geen betaalbare mogelijkheid “aan wal” bestaat om plastic netten, maar ook legen vaten van brandstof voor de motoren in te leveren. In ieder geval, zonder extra daarvoor te betalen!
Later was de hele Mexicaanse Golf van Californië aangewezen als een Zero Tolerance Area (ZTA) voor alle illegale vissers. De vissers waren er niet mee eens, volgens berichten in de media ontstonden er gewapende groepen… piraten-vissers (?).
Toen ging er de marine van Mexico ook patrouilleren, en de natuurbeschermers beschermen.
UNESCO deed mee, zeer vermogende Amerkanen deden mee. Er was een wetenschappelijk onderzoek uitgevoerd en een grote mediacampagne, die weliswaar berichtgeving uitsluitend “op het probleem” richtte.
Mexicaanse ambassadeur in de VS schreef eind vorig jaar over de inspanningen van Sea Shepherd:
“Met trots kunnen we melden dat vrouwen en mannen van verschillende Mexicaanse instanties hebben samengewerkt met kapiteins, bemanningen en wetenschappers van Sea Shepherd om een historisch jaar vast te leggen in de bescherming van onze oceanen. Samen herdefiniëren we wat het maatschappelijk middenveld over de hele wereld kan bereiken als professionaliteit, transparantie, vertrouwen en betrokkenheid worden toegepast op de complexe uitdagingen van de 21e eeuw.
Sea Shepherd debuteerde in januari met haar nieuwe schip, de M/V Seahorse, om de Zero Tolerance Area (ZTA) van het door UNESCO erkende toevluchtsoord Vaquita te beschermen. Het mandaat van het schip is om samen te werken met de minister van Marine om te voorkomen dat stropers illegaal vistuig inzetten waarmee het meest bedreigde zeezoogdier ter wereld, de Vaquita bruinvis, wordt gevangen. …”
Er is hoop… dat er niet weer een oorlog is tegen of voor iets. Maar dat we erkenning geven van de waarde van het dialoog, van respect voor de natuur en van alle volkeren, van het samenwerken. Voor al het leven.
Wij zijn geen poppen! Vertel het aan ieder-een, ik vertel het ook over-al…
We zijn onkundig, zo weinig wetend, als kinderen soms – zelfingenomen, we zijn wilde bloemen en bomen… Eigenwijze madeliefjes, paardenbloemen, die de zon en wind beminnen, sierlijke cikorei, de ogen vol hemel, vriendelijke klavertjes in allerlei kleuren, hangertjes van linde, trossen van vlieren…
We zijn geen poppen! We zijn geen zwarten, gelen, groenen, regenboog, blanken. We zijn geen Chinezen, Russen of Amerikanen… in Sri Lanka,
We zijn geen ADHD’ers, psychoten, mappen voor diagnoses… We zijn fonteinen, watervallen, draaikolken, beukenbossen en tuinen vol rozen…
We zijn wegen naar elkaar toe, bogen, ongekende mogelijkheden, bewustzijns nieuwe, oer-oude ogen…
Het universum wordt overspoeld met vreemde radiosignalen, maar astronomen hebben nu een heel bizar signaal ontdekt dat zich elk uur herhaalt en door drie verschillende varianten heen en weer beweegt. Hoewel ze enkele ideeën hebben over de oorsprong ervan, kan dit niet worden verklaard door ons huidige begrip van de natuurkunde.
Het signaal verscheen voor het eerst in gegevens verzameld door de ASKAP-radiotelescoop in Australië, die in één keer een groot deel van de hemel in de gaten houdt voor voorbijgaande pulsen. Officieel aangeduid als ASKAP J1935+2148, lijkt het signaal zich elke 53,8 minuten te herhalen.
Wat het ook is, het signaal doorloopt drie verschillende modificaties. Soms zendt het heldere flitsen uit die tussen de 10 en 50 seconden duren en een lineaire polarisatie hebben, wat betekent dat de radiogolven allemaal in dezelfde richting “wijzen”. Andere keren zijn de pulsen veel zwakker met een circulaire polarisatie, die slechts 370 milliseconden duurt. En soms mist het object zijn signaal en blijft het stil.
An artist’s impression of ASKAP with the two most likely candidates for the repeating radio signal it’s found Carl Knox/OzGrav
“Wat intrigerend is, is hoe dit object drie verschillende emissietoestanden vertoont, elk met eigenschappen die totaal verschillend zijn van de andere”, zegt dr. Manisha Caleb, hoofdauteur van het onderzoek. “De MeerKAT-radiotelescoop in Zuid-Afrika speelde een cruciale rol bij het onderscheiden van deze staten. Als de signalen niet uit hetzelfde punt aan de hemel zouden komen, zouden we niet geloofd hebben dat het hetzelfde object was dat deze verschillende signalen produceerde.”
Dus wat zou er achter zo’n raar radiosignaal kunnen zitten? Laten we het van tevoren uit de weg ruimen: het zijn (waarschijnlijk) geen buitenaardse wezens. De meest waarschijnlijke verklaring, volgens de wetenschappers die het hebben ontdekt, is dat het afkomstig is van een neutronenster of een witte dwerg. Maar het is geen duidelijke uitleg, omdat de vreemde eigenschappen van het signaal niet passen bij ons begrip van de fysica van deze twee soorten objecten.
Neutronensterren enwitte dwergen lijken redelijk op elkaar, maar er zijn enkele belangrijke verschillen. Ze zijn allebei ontstaan uit de dood van grotere sterren, waarbij de oorspronkelijke massa bepaalt of je uiteindelijk een neutronenster of een witte dwerg krijgt.
Het is bekend dat neutronensterren regelmatig radiogolven uitzenden, dus ze zijn hier een hoofdverdachte. Het is mogelijk dat zulke uiteenlopende signalen kunnen worden geproduceerd door interacties tussen hun sterke magnetische velden en complexe plasmastromen. Maar er is een groot probleem: ze draaien meestal met een snelheid van seconden of fracties van een seconde per omwenteling. Het zou fysiek onmogelijk moeten zijn om zo langzaam te draaien als eens in de 54 minuten. Witte dwergen daarentegen zouden er geen probleem mee hebben om zo langzaam rond te draaien, maar zoals het team zegt: “we weten op geen enkele manier hoe je de radiosignalen zou kunnen produceren die we hier zien.”
Dit is niet de eerste keer dat een zich herhalend radiosignaal uit de ruimte wetenschappers voor de gek houdt. Een andere werd een paar jaar geleden gevonden tijdens een lus van 18 minuten, wat ook onmogelijk zou moeten zijn. Deze nieuwe is niet alleen veel langer maar ook complexer, waardoor het mysterie wordt verdiept.
Of het signaal nu afkomstig is van een ongewone neutronenster, een ongrijpbare ‘witte dwergpulsar’ of iets heel anders, kan alleen worden beantwoord met meer waarnemingen.
“Het zou ons er zelfs toe kunnen aanzetten om ons decennia-oude begrip van neutronensterren of witte dwergen te heroverwegen; hoe ze radiogolven uitzenden en hoe hun populaties zijn in ons Melkwegstelsel”, zegt Caleb.
Het onderzoek zoals gepubliceerd in het tijdschrift Nature Astronomy.
(UNIVERSITEIT VAN BONN, meerjarige studie verslag)
Een onderzoeksproject uitgevoerd aan de Universiteit van Bonn onthult verschillen in de groei van planten onder biologische en conventionele landbouwmethoden.
Een langetermijnstudie aan de Universiteit van Bonn heeft aangetoond dat planten zich genetisch kunnen aanpassen aan de specifieke omstandigheden van de biologische landbouw. In het onderzoek verbouwden onderzoekers gerst op twee aangrenzende velden, waarbij ze op de ene conventionele landbouwtechnieken toepasten en op de andere biologische praktijken.
In de loop van ruim twintig jaar werd de biologische gerst verrijkt met specifiek genetisch materiaal dat afweek van de vergelijkende cultuur. De resultaten laten onder meer zien hoe belangrijk het is om rassen te telen, vooral voor de biologische landbouw. De resultaten zijn nu gepubliceerd in het tijdschrift Agronomie voor Duurzame Ontwikkeling.
De afbeelding hierboven toont links de conventionele bevolking en rechts de biologische gerst: alleen experts kunnen de verschillen met het blote oog ontdekken. Met behulp van moleculaire genetica kunnen echter enorme verschillen worden geïdentificeerd. Credit: AG Prof. Léon/Universiteit van Bonn
Eind jaren negentig startte prof. dr. Jens Léon een experiment aan de Universiteit van Bonn waarvan hij wist dat het lange tijd zou duren. Zijn onderzoeksgroep wilde onderzoeken welke effecten landbouwomstandigheden hebben op genetisch materiaal in planten. Daartoe voerden ze gedurende een periode van 23 jaar een complexe langetermijnstudie uit aan het Institute of Crop Science and Resource Conservation (INRES). “We hebben hoogproductiegerst eerst gekruist met een wilde vorm om de genetische variatie te vergroten”, zegt Léon. “Deze populaties hebben we vervolgens op twee aangrenzende velden geplant, zodat de gerst op dezelfde grond en onder dezelfde klimatologische omstandigheden groeide.”
Het enige verschil was de landbouwmethode. Op een van de velden werd conventionele landbouw toegepast waar de onderzoekers pesticiden gebruikten om ongedierte te bestrijden, chemische middelen om onkruid te verwijderen en minerale meststoffen om een goede toevoer van voedingsstoffen te garanderen. Op het andere terrein kozen de onderzoekers voor een meer ecologisch verantwoorde aanpak: geen pesticiden, mechanisch onkruid bestrijden en de bodem bemesten met stalmest.
Een deel van de granen werd elke herfst bewaard om de velden de volgende lente in te zaaien – waarbij gebruik werd gemaakt van de biologische granen op het biologische veld en de gerst die onder conventionele omstandigheden werd verbouwd op het vergelijkende veld. “We hebben de granen echter niet gekozen op basis van bepaalde kenmerken, maar hebben eenvoudigweg willekeurig een klein deel van de oogst geselecteerd”, benadrukt Léons collega Dr. Michael Schneider.
Analyseren van de ontwikkeling van het genoom in time-lapse
Ook analyseerden de onderzoekers jaarlijks de genomen van de conventioneel en biologisch gekweekte planten. Elk afzonderlijk gen kan in verschillende vormen bestaan, de zogenaamde allelen. Het menselijke gen dat verantwoordelijk is voor de oogkleur bestaat bijvoorbeeld in de allelen ‘bruin’ en ‘blauw’. De frequentie waarmee bepaalde allelen in een populatie voorkomen, kan van generatie op generatie veranderen. Omgevingscondities zijn één factor die een rol speelt in dit proces: allelen die ervoor zorgen dat planten gedijen in hun huidige omgeving worden meestal steeds vaker aangetroffen.
De onderzoekers identificeerden twee interessante trends in hun genetische tests: In de eerste twaalf jaar veranderde de allelfrequentie in de gerst op beide velden op dezelfde manier. “Onze interpretatie van deze bevinding is dat de zeer diverse populaties, veroorzaakt door een kruising met wilde gerst, zich aanpasten aan de lokale omstandigheden”, zegt dr. Agim Ballvora, die ook aan het onderzoek deelnam.
“Factoren als het klimaat, de bodem en vooral de daglengte waren immers voor beide populaties identiek.” De allelfrequenties van beide culturen liepen in de daaropvolgende jaren echter steeds meer uiteen. Met name de gerst die met behulp van biologische landbouwmethoden werd geteeld, ontwikkelde genvarianten die minder gevoelig waren voor een tekort aan voedingsstoffen of een gebrek aan water – dat wil zeggen allelen die de structuur van de wortels beïnvloedden. “Een reden hiervoor zijn vermoedelijk de sterke verschillen in de beschikbaarheid van voedingsstoffen in de biologische landbouw”, zegt Léon.
Genetische heterogeniteit vergemakkelijkt het aanpassingsproces
De conventioneel gekweekte gerst werd in de loop van de tijd ook genetisch uniformer, wat betekent dat het genetische materiaal in de individuele planten die op het veld werden gekweekt van jaar tot jaar steeds meer op elkaar ging lijken. De biologische gerst bleef echter heterogener. De allelfrequenties van de organische cultuur varieerden in de loop van de tijd ook meer. Dit had tot gevolg dat sommige jaren voor sommige allelen extreem gunstig of ongunstig waren.
Dit zou kunnen komen doordat de omgevingsomstandigheden in de biologische landbouw veel meer fluctueren dan bij conventionele inlijstingsmethoden: als bepaalde plantenziekten zich bijvoorbeeld binnen een jaar manifesteren, zullen de planten het meest afhankelijk zijn van de allelen die hen zullen beschermen. De variabiliteit van de omgevingskrachten die op de planten inwerken, lijkt tot een grotere genetische heterogeniteit te leiden. “Hierdoor kunnen de planten zich beter aanpassen aan dit soort veranderingen”, zegt Léon.
Over het geheel genomen tonen de resultaten het belang aan van het telen van rassen die geoptimaliseerd zijn voor de biologische landbouw. Naarmate hun genetische samenstelling zich aan deze omstandigheden heeft aangepast, zullen ze robuuster zijn en hogere opbrengsten opleveren. “Bovendien lijkt het zinvol om bij het kweken van planten deze te kruisen met oudere of zelfs wilde variëteiten”, legt Léon uit. “Onze gegevens geven ook aan dat dit zelfs ten goede zou kunnen komen aan conventionele rassen met een hoge opbrengst.”
Referentie: “Diepe genotypering onthult specifieke aanpassingsvoetafdrukken van conventionele en biologische landbouw in gerstpopulaties – een evolutionaire benadering van plantenveredeling” door Michael Schneider, Agim Ballvora en Jens Léon, 8 mei 2024, Agronomie voor Duurzame Ontwikkeling.
Menselijk bewustzijn open zich en velen erkennen dat bewustzijn overal in het Universum een verbindende levensondersteunende kracht is. Aanwezig in alle mensen, dieren, natuurelementen, planten en bomen, sterren en planeten. Hieronder lees je over de uitingen van zo’n erkenning door wetenschappers en ook door de volkeren van de Stille Oceaan. Toen ik met de vertaling bezig was, was ik extra blij om een nieuwsbericht (13-05-2024) te lezen, dat de Sei-walvissen terug waren bij Patagonia, nadat ze honderd jaar afwezig leken te zijn.
Insecten en andere dieren hebben bewustzijn, erkennen deskundigen
Een groep vooraanstaande biologen en filosofen kondigde een nieuwe consensus aan: er is “een realistische mogelijkheid” dat insecten, octopussen, schaaldieren, vissen en andere over het hoofd geziene dieren bewustzijn ervaren.
“In 2022 observeerden onderzoekers van het Bee Sensory and Behavioral Ecology Lab van de Queen Mary University of London hoe hommels iets opmerkelijks deden: de kleine, pluizige wezens waren bezig met activiteiten die alleen als spel omschreven konden worden. Toen de hommels kleine houten balletjes “kregen”, duwden ze hen en rolden ze rond. Het gedrag had geen duidelijk verband met paring of overleving, en werd ook niet beloond door de wetenschappers. Blijkbaar was het gewoon voor de lol.
Het onderzoek naar speelse bijen maakt deel uit van een onderzoek dat een groep prominente wetenschappers op het gebied van de dierenpsychologie vandaag (april 2024) heeft geciteerd, ter ondersteuning van een nieuwe verklaring (https://sites.google.com/nyu.edu/nydeclaration/declaration). Wetenschappelijke kennis ondersteunt, dat een bredere groep dieren dan voorheen formeel werd erkend bewustzijn laten zien. Decennia lang bestaat er brede overeenstemming onder wetenschappers dat dieren die op ons lijken – de mensapen, bijvoorbeeld – bewuste ervaringen hebben, ook al verschilt hun bewustzijn van het onze. De afgelopen jaren zijn onderzoekers echter gaan erkennen dat bewustzijn ook wijdverspreid kan zijn onder dieren die heel anders zijn dan wij, inclusief ongewervelde dieren met totaal andere en veel eenvoudigere zenuwstelsels.
De nieuwe verklaring, ondertekend door biologen en filosofen, omarmt formeel die visie. Een deel ervan luidt: “Het empirische bewijsmateriaal wijst op zijn minst op een realistische mogelijkheid van bewuste ervaring bij alle gewervelde dieren (inclusief alle reptielen, amfibieën en vissen) en veel ongewervelde dieren (waaronder op zijn minst koppotige weekdieren, tienpotige schaaldieren en insecten).” Geïnspireerd door recente onderzoeksresultaten die complex cognitief gedrag bij deze en andere dieren beschrijven, vertegenwoordigt het document een nieuwe consensus en suggereert het dat onderzoekers mogelijk de mate van neurale complexiteit die nodig is voor bewustzijn hebben overschat.
De uit vier paragrafen bestaande New York Declaration on Animal Consciousness werd op 19 april 2024, onthuld tijdens een eendaagse conferentie genaamd “The Emerging Science of Animal Consciousness” die werd gehouden aan de New York University.
Dolphin Embassy. Come with me now. (A contact with pilot whales)
Walvissen en dolfijnen worden nu erkend als “een rechtspersoon” in de Stille Oceaan, maar één verdrag zal niet genoeg zijn om hen te beschermen
Walvissen en dolfijnen zijn officieel erkend als “rechtspersonen” in een nieuw verdrag dat is opgesteld door inheemse leiders uit de Stille Oceaan van de Cook Eilanden, Frans-Polynesië, Aotearoa (Nieuw-Zeeland) en Tonga.
“He Whakaputanga Moana“, een verdrag dat zich vertaalt als de oceaanverklaring van Māori, bevordert de bescherming en het voortbestaan van deze dieren op een holistische manier, aldus Mere Takoko, vice-president van milieuorganisatie Conservation International Aotearoa. Maar op zichzelf zal dit verdrag de illegale of schadelijke activiteiten tegen walvisachtigen (walvissen en dolfijnen) niet kunnen stoppen.
Als He Whakaputanga Moana een soortgelijke aanpak zou volgen, zouden de landen in de Stille Oceaan zware straffen kunnen opleggen aan overtreders, in overeenstemming met hun lokale strafrechtelijke of gebruikelijke rechtspraktijken. Maar de omvang van deze bescherming, en de mogelijke straffen wanneer deze worden overtreden, zijn onduidelijk.
Veel walvis- en dolfijnenpopulaties verblijven een deel van het jaar in de wateren van de eilanden in de Stille Oceaan of migreren er doorheen, onder andere met uitsterven bedreigde blauwe vinvissen, potvissen (die als kwetsbaar worden vermeld) en de met uitsterven bedreigde Hectors-dolfijnen.
Walvisachtigen (de familie waartoe walvissen en dolfijnen behoren) worden geconfronteerd met verschillende directe en indirecte bedreigingen als gevolg van menselijk handelen. Historisch gezien leidde de commerciële walvisvangst tot een grote bevolkingsdaling. Dat is sinds 1986 verboden door de Internationale Walvisvaartcommissie, hoewel de walvisvangst in sommige regio’s nog steeds bestaat.
Tegenwoordig zijn geluidsoverlast, visserijpraktijken, mijnbouwpraktijken op de zeebodem en klimaatverandering allemaal in verband gebracht met de schade en achteruitgang van soorten.
Aanvaringen met schepen worden erkend als een van de belangrijkste oorzaken van walvissterfte. Het toekennen van de status van persoonlijkheid aan walvissen en dolfijnen zou ertoe kunnen leiden dat bredere mitigerende maatregelen worden genomen, zoals alternatieve scheepvaartroutes en snelheidsverlagingen, en hopelijk enkele door de mens veroorzaakte sterfgevallen van walvisachtigen kunnen worden voorkomen. <…–>
