Experiment – 8 uur zonder apparaten en alleen

[Anna @akrasko97]

Schokkende experiment van een familiepsychologe

(vertaling uit het Russisch)

Kinderen van 12 tot 18 jaar werd aangeboden om vrijwillig acht uur alleen met zichzelf door te brengen, met uitsluiting van de mogelijkheid om communicatiemiddelen (mobiele telefoons, internet) te gebruiken. Tegelijkertijd was het hen verboden om de computer, alle gadgets, radio en tv aan te zetten. Aan de andere kant waren een aantal klassieke activiteiten alleen toegestaan: schrijven, lezen, muziekinstrumenten bespelen, tekenen, knutselen, zingen, wandelen, enz.

De auteur van het experiment, Ekaterina Murashova, wilde haar werkhypothese bewijzen dat moderne kinderen te veel plezier hebben, zich niet kunnen bezighouden en totaal onbekend zijn met hun innerlijke wereld. Volgens de regels van het experiment moesten de kinderen de volgende dag strikt komen en vertellen hoe de test op eenzaamheid verliep. Ze mochten tijdens het experiment hun toestand beschrijven, acties en gedachten vastleggen. In geval van overmatige angst, ongemak of spanning, adviseerde de psycholoog om het experiment onmiddellijk te stoppen en de tijd en reden voor het stoppen te noteren. Op het eerste gezicht lijkt het idee van een experiment erg ongevaarlijk. Dus de psycholoog dacht ten onrechte dat het volkomen veilig zou zijn. Niemand verwachtte zulke schokkende resultaten van het experiment.

Van de 68 deelnemers voltooiden slechts DRIE het experiment – een meisje en twee jongens. Drie van hen ontwikkelden zelfmoordgedachten. Vijf ondervonden ernstige “paniekaanvallen”.

27 hadden directe vegetatieve symptomen

– misselijkheid, zweten, duizeligheid, opvliegers, buikpijn, een gevoel van “roerend” haar op het hoofd, enz. Bijna iedereen heeft wel eens een gevoel van angst en ongerustheid ervaren. De nieuwigheid van de situatie, de interesse en vreugde om zichzelf te ontmoeten, verdwenen voor bijna iedereen aan het begin van het tweede of derde uur. Slechts tien van degenen die het experiment onderbraken, voelden zich angstig na drie (of meer) uur eenzaamheid. Het heroïsche meisje, dat het experiment tot een einde bracht, bracht een dagboek mee waarin ze haar toestand gedurende acht uur uitvoerig beschreef. Hier begon het haar op het hoofd van de psycholoog overend te staan. Om ethische redenen heeft ze deze aantekeningen niet gepubliceerd.

Wat de tieners deden tijdens het experiment:

– gekookt voedsel, gegeten;

– hebben gelezen of geprobeerd te lezen;

– deed wat schoolopdrachten (het was tijdens de vakantie, maar uit wanhoop pakten velen hun schoolboeken);

– keek uit het raam of strompelde door het appartement;

– ging de straat op en ging naar een winkel of café (het was verboden om te communiceren door de voorwaarden van het experiment, maar ze besloten dat verkopers of kassamedewerkers niet telden);

– puzzels in elkaar zetten of Lego-constructeur;

– tekende of probeerde te schilderen;

– gewassen;

– een kamer of appartement opruimen;

– gespeeld met een hond of kat;

– geoefend op simulatoren of gymnastiek;

– schreven hun gevoelens of gedachten op, schreven een brief op papier;

– speelde gitaar, piano (een – op de fluit);

– drie schreven poëzie of proza;

– een jongen reisde bijna vijf uur met bussen en trolleybussen door de stad;

– een meisje borduurde op canvas;

– een jongen ging naar een pretpark en kwam binnen drie uur op het punt dat hij begon over te geven;

– een jonge man liep Petersburg van begin tot eind, ongeveer 25 km;

– een meisje ging naar het Museum voor politieke geschiedenis en een andere jongen ging naar de dierentuin;

– een meisje was aan het bidden.

Bijna iedereen probeerde ooit in slaap te vallen, maar geen van hen slaagde, “domme” gedachten tolden obsessief in hun hoofd. Nadat het experiment was gestopt, gingen 14 tieners naar sociale netwerken, 20 belden hun vrienden op hun mobiele telefoon, drie belden hun ouders, vijf gingen naar het huis of de tuin van vrienden. De rest zette de tv aan of verdiepte zich in computerspelletjes. Bovendien zette bijna iedereen en vrijwel meteen de muziek aan of stopte een koptelefoon in hun oren. Alle angsten en symptomen verdwenen onmiddellijk na het beëindigen van het experiment. 63 adolescenten erkenden het experiment met terugwerkende kracht als nuttig en interessant voor zelfontdekking. Zes herhaalden het in hun eentje en beweerden dat ze vanaf de tweede (derde, vijfde) keer geslaagd waren.

Bij het analyseren van wat er met hen gebeurde tijdens het experiment, gebruikten 51 mensen de zinnen ‘verslaving’, ‘het blijkt dat ik niet kan leven zonder …’, ‘dosis’, ’terugtrekking’, ‘ontwenningssyndroom’, ‘ik heb alles nodig de tijd … “,” afstappen met een naald “, enz. Allen, zonder uitzondering, zeiden dat ze vreselijk verrast waren door de gedachten die bij hen opkwamen tijdens het experiment, maar ze konden ze niet zorgvuldig” onderzoeken “vanwege de verslechtering van hun algemene toestand. Een van de twee jongens die het experiment met succes voltooiden, besteedde acht uur aan het lijmen van een model van een zeilschip, met een pauze voor eten en een wandeling met de hond. Een ander demonteerde en systematiseerde eerst zijn collecties en transplanteerde vervolgens bloemen. Noch de een noch de ander ervoer negatieve emoties tijdens het experiment en merkte de opkomst van “vreemde” gedachten niet op. Na dergelijke resultaten te hebben ontvangen, werd de familiepsycholoog bang. Een hypothese is een hypothese, maar als het zo wordt bevestigd … Maar we moeten er ook rekening mee houden dat niet iedereen aan het experiment heeft deelgenomen, maar alleen degenen die geïnteresseerd raakten en het ermee eens waren. Trek conclusies, beste ouders …

Psycholoog Ekaterina Murashova

Fragment uit het boek “To Love or To Raise”.

======================================================================

 

Шокирующий эксперимент семейного психолога

 

Детям от 12 до 18 лет предложили добровольно провести восемь часов наедине с самим собой, исключив возможность пользоваться средствами коммуникации (мобильные телефоны, интернет).

При этом им запрещалось включать компьютер, любые гаджеты, радио и телевизор.

Зато разрешался целый ряд классических занятий наедине с собой: письмо, чтение, игра на музыкальных инструментах, рисование, рукоделие, пение, прогулки и т.п.

Автор эксперимента Екатерина Мурашова хотела доказать свою рабочую гипотезу о том, что современные детки чересчур много развлекаются, не в состоянии сами себя занять и совершенно не знакомы со своим внутренним миром. По правилам проведения эксперимента, дети должны были прийти строго на следующий день и рассказать, как прошло испытание на одиночество. Им разрешалось описывать своё состояние во время эксперимента, записывать действия и мысли. В случае чрезмерного беспокойства, дискомфорта или напряжения психолог рекомендовала немедленно прекратить эксперимент, записать время и причину его прекращения.

На первый взгляд, затея эксперимента кажется весьма безобидной. Вот и психолог ошибочно полагала, что это будет совершенно безопасно. Настолько шокирующих результатов эксперимента не ожидал никто. Из 68 участников до конца эксперимент довели только лишь ТРОЕ — одна девочка и два мальчика. У троих возникли суицидальные мысли. Пятеро испытали острые «панические атаки». У 27 наблюдались прямые вегетативные симптомы — тошнота, потливость, головокружение, приливы жара, боль в животе, ощущение «шевеления» волос на голове и т.п. Практически каждый испытал чувство страха и беспокойства.

Новизна ситуации, интерес и радость от встречи с собой исчезла практически у всех к началу второго-третьего часа. Только десять человек из прервавших эксперимент почувствовали беспокойство через три (и больше) часа одиночества.

Героическая девочка, доведшая эксперимент до конца, принесла дневник, в котором она все восемь часов подробно описывала свое состояние. Тут уже волосы зашевелились на голове у психолога. Из этичных соображений, она не стала публиковать эти записи.

Что делали подростки во время эксперимента:

— готовили еду, ели;

— читали или пытались читать;

— делали какие-то школьные задания (дело было в каникулы, но от отчаяния многие схватились за учебники);

— смотрели в окно или шатались по квартире;

— вышли на улицу и отправились в магазин или кафе (общаться было запрещено условиями эксперимента, но они решили, что продавцы или кассирши — не в счет);

— складывали головоломки или конструктор «Лего»;

— рисовали или пытались рисовать;

— мылись;

— убирались в комнате или квартире;

— играли с собакой или кошкой;

— занимались на тренажерах или делали гимнастику;

— записывали свои ощущения или мысли, писали письмо на бумаге;

— играли на гитаре, пианино (один — на флейте);

— трое писали стихи или прозу;

— один мальчик почти пять часов ездил по городу на автобусах и троллейбусах;

— одна девочка вышивала по канве;

— один мальчик отправился в парк аттракционов и за три часа докатался до того, что его начало рвать;

— один юноша прошел Петербург из конца в конец, порядка 25 км;

— одна девочка пошла в Музей политической истории и еще один мальчик — в зоопарк;

— одна девочка молилась.

Практически все в какой-то момент пытались заснуть, но ни у кого не получилось, в голове навязчиво крутились «дурацкие» мысли.

Прекратив эксперимент, 14 подростков полезли в социальные сети, 20 позвонили приятелям по мобильнику, трое позвонили родителям, пятеро пошли к друзьям домой или во двор. Остальные включили телевизор или погрузились в компьютерные игры. Кроме того, почти все и почти сразу включили музыку или сунули в уши наушники.

Все страхи и симптомы исчезли сразу после прекращения эксперимента.

63 подростка задним числом признали эксперимент полезным и интересным для самопознания. Шестеро повторяли его самостоятельно и утверждают, что со второго (третьего, пятого) раза у них получилось.

При анализе происходившего с ними во время эксперимента 51 человек употреблял словосочетания «зависимость», «получается, я не могу жить без…», «доза», «ломка», «синдром отмены», «мне все время нужно…», «слезть с иглы» и т. д. Все без исключения говорили о том, что были ужасно удивлены теми мыслями, которые приходили им в голову в процессе эксперимента, но не сумели их внимательно «рассмотреть» из-за ухудшения общего состояния.

Один из двух мальчиков, успешно закончивших эксперимент, все восемь часов клеил модель парусного корабля, с перерывом на еду и прогулку с собакой. Другой сначала разбирал и систематизировал свои коллекции, а потом пересаживал цветы. Ни тот, ни другой не испытали в процессе эксперимента никаких негативных эмоций и не отмечали возникновения «странных» мыслей.

Получив такие результаты, семейный психолог испугалась. Гипотеза гипотезой, но когда она вот так подтверждается…

А ведь надо еще учесть, что в эксперименте принимали участие не все подряд, а лишь те, кто заинтересовался и согласился.

Делайте выводы, уважаемые родители…

 

Психолог Екатерина Мурашова

Фрагмент из книги “Любить или воспитывать”.

[Jort @jortus]

Ja het is niet mals. En het geldt voor alle leeftijden. En zowel kinderen als volwassenen mogen en kunnen hier naar kijken, als ze er zich van bewust worden of op gewezen worden. En het vervolgens aan gaan. We mogen ons allemaal aangesproken voelen, of niet, we kunnen er eens naar kijken en zelf zo’n experiment doen.

[Anna @akrasko97]

Ja, ik voelde me aangesproken, er is gewoon zo veel van technosfeer aan wezig elke dag, dag na dag. En soms is het bijdragen, want het is een vorm van verbinding… Maar soms – is het “te veel”. Msschien “technologie-vrije” uren proberen?

[Auteur]

Berichten