Vrijheid in Verbinding 7: Bewustzijnsverruimende ervaringen

Een reactie plaatsen

(door Sirpa van der Steen – Ilsink) In 2013 heb ik een bijzonder mens ontmoet. Ik ervaarde een overdracht aan informatie via de ogen. Er kwam bij mij direct zoveel emotie vrij. Het voelde als thuiskomen en tegelijkertijd voelde ik intense heimwee. Een energetische boodschap dat wist ik meteen. Het was een ontmoeting zonder tijd, gedachten, beperkingen en alleen maar ruimte. Vanaf dat ene moment werd ik nog dieper in mijn eigen hartbewustzijnsveld gezet. Alsof de luiken van mijn hart wagenwijd open werden gezet. Vier weken heb ik vanuit mijn hart bewustzijn geleefd. Zonder de beperking van mijn brein. Ik voelde mij zo krachtig en vrij. Na die tijd werd mijn verbinding in relatie tot de ander geconfronteerd met beperkingen. Mijn brein en mijn verhaal gingen aan. Er ontstonden triggers, actie-reactie dynamieken en traumapijn. Mijn aanwezigheid en vrije verbinding met mezelf werden hierdoor verstoord. Waardoor ook de vrije verbinding met de ander verdween. Op dat moment werd ik mij nog meer bewust van de twee aanwezige bewustzijnsvelden. Mijn brein en hart en hun verschillende manieren van waarnemen. Beiden velden liepen door elkaar heen. Welke vooraan stond, nam ik waar. Mijn brein had de neiging de ervaring terug naar mijn persoonlijke verhaal te brengen. Mijn hart was vrij van een verhaal, maar ik voelde wel een hele diepe emotie. Mijn hele lichaam trilde ervan. Het was opeens zo duidelijk. Deze emotie zat heel diep en was helemaal van mij. Het stond zelfs los van de ander. De pijn die ik ervaarde, ging over de verbinding met mij.

Deze blog is een onderdeel van de reeks vrijheid in verbinding. Ik heb zoveel mogelijk geprobeerd er een losstaand verhaal van te maken. Om de volledige context en uitleg mee te krijgen, raad ik je aan de vorige blogs ook te lezen. Ik schrijf deze blog om te delen hoe ik naar bewustzijnsverruiming en onze ervaringen aankijk. We hebben vaak als mensen de neiging om te vergelijken. Doe dat niet want jij hebt jouw eigen verhaal en we zijn allemaal onderweg. Misschien deel je wel mijn zienswijze? Of heb je door het lezen van mijn ervaringen er misschien iets voor jezelf aan? Haal er gewoon uit wat bij jou resoneert en belangrijk is.

In ons volwassen leven hebben we ervaringen. Ervaringen zijn soms prettig, minder fijn of kunnen zelfs heel onprettig zijn. Het zijn ervaringen die voor het verruimen van ons bewustzijn kunnen zorgen. Soms door situaties die ons overkomen, bijvoorbeeld een verlies van iemand of een bijzondere gebeurtenis. Soms ook door situaties die we zelf, vaak onbewust, creëren. Bijvoorbeeld een relatie waarin we de geschiedenis van ons verhaal herhalen of een werkplek waarin we onszelf uiteindelijk tegenkomen bijvoorbeeld bij een burn-out. Hoe verder je van jezelf bent afgedwaald, hoe intenser de (gecreëerde) ervaring soms is. Deze ervaringen zijn vaak symptomen die terug te herleiden zijn naar een diepere oorzaak. Mijn moeder heeft de basis van deze kennis aan mij overgedragen. Al wist zij zelf de kern nog niet helemaal te pakken. Ze was haar hele leven op zoek naar zichzelf, maar bleef telkens in haar breinbewustzijn hangen of onbewust terugvallen. Mijn ervaringen met haar en met mijn gecreëerde persoonlijkheid hebben mij nog nieuwsgieriger gemaakt. Misschien ga je net als ik ook bewust op onderzoek uit door het volgen van bewustzijnsverruimende bijeenkomsten, door je te laten inspireren of door het bewust aangaan van ervaringen die je met jezelf confronteren. Deze manier van naar het leven kijken en op onderzoek te gaan, heeft de verbinding met mijn emoties, lichaam en ware zelf stap voor stap hersteld en mijn bewustzijn verruimd. Voor mij ligt de diepere oorzaak van het afdwalen van ons pad in ons gecreëerde persoonlijkheid. We leven dan uit ons breinbewustzijn en leven onze ware bestemming niet.

Een mooi voorbeeld over een ervaring waarin ik bewust mijn angst ben gaan opzoeken, is door in 2011 weer te gaan paardrijden. Ik was hartstikke bang voor paarden. Maar als ik ze langs het strand zag galopperen, dan kwam er in mij zo’n vrijheidsgevoel vrij. Ik kon dat gevoel niet meer loslaten. In de ontmoeting met het paard heb ik mezelf leren reguleren. Ik leerde vanuit de aanwezige angst en de reacties van mijn lichaam uiteindelijk bij mezelf terug te komen. Mijn autonome zenuwstelsel is gevoelig en er zit een schrikreflex in opgeslagen. Dit projecteerde ik op het paard. Ik was bang om vanuit het niets te worden aangevallen of te worden afgewezen. Daarom hield ik me in eerste instantie terug met de hoop dat het paard naar mij toe zou komen. Waar het paard niets van begreep. Een paard wil vertrouwen ontvangen en als je dat geeft, krijg je vertrouwen terug. Wat vond ik het eng om de eerste stap naar voren te zetten. Soms kan ik er opeens weer een beetje last van hebben. Dan komen er zomaar angst- en controlegedachten op. Als ik me hierin verlies, dan vertel ik mezelf mijn verhaal. Ik word bang en ervaar spanning in mijn lijf. Ik wil dan vluchten maar ervaar dat mijn persoonlijkheid mij hier doorheen wilt drukken.  

Wanneer ik mezelf weer vanuit mijn hart bewustzijn overeind zet, neem ik alles waar en ben ik eerlijk over de angst naar mezelf. Ik adem dan juist naar de angst en spanning toe in plaats van ervan weg te bewegen. Hierdoor erken en doorvoel ik het. Door mijn aanwezigheid verdwijnen mijn beperkende gedachten en mijn verdichte veld opent zich weer. Hierdoor kom ik opnieuw aan in mijn lijf en ontspan. Als de ontspanning zich verder uitbreidt, kan ik neutraal, gedachteloos genieten en in het nu moment aanwezig zijn. Dan zit ik weer in mijn hart bewustzijn. Als er wat spanning blijft hangen, ben ik eerlijk en echt over wat ik voel. Ik maak me niet meer klein of groot. Door de echtheid blijft het paard rustig en met de groep ontstaat er meer verbinding. Paardrijden is voor mij een mooie oefening om aanwezig te zijn in het nu moment. Een zelfregulerende activiteit. Bewust adem ik naar mijn buik. Het paard voelt mijn vertrouwen, de verbinding en mijn kern. Als ik er met een maniertje en vanuit mijn breinbewustzijn op af zou stappen, zal ze de spanning die eronder zit direct spiegelen. Net zoals andere mensen of omgeving onze aanwezige trilling spiegelen. Alles wat een ander of omgeving (of situatie/ ervaring) aan jou laat zien en het raakt jou, gaat over jou en dus niet over de ander. In de ontmoeting met andere levende wezens ontmoeten wij altijd onszelf. Sinds twee jaar werk ik bij een manege dichtbij het strand. Als we met de paarden op het strand aankomen, ontstaat er een soort van activering en enthousiasme. Als ik het paard de ruimte geef en laat gaan, geef ik me aan haar over. Door mijn overgave en vertrouwen ontstaat er een samenwerking. De kracht die zij geeft, komt tegelijkertijd ook in mij vrij. Ik kan je gewoon niet vertellen hoe dat voelt. Er komt dan zoveel emotie vrij! Precies waar ik zo naar verlangde.

En zo heb ik nog vele ervaringsverhalen. Lees voor meer ervaringsverhalen ook mijn eerste reeks met blogs. Wanneer we dus vanuit onze gecreëerde persoonlijkheid leven, leven we niet ons leven, maar (over)leven we ons aangepaste geprogrammeerde leven. Soms gebeuren er dan dingen in ons leven, ontstaan er situaties (ervaringen of ontmoetingen) die ervoor kunnen zorgen dat we dieper bij onszelf aankomen. We hebben wel zelf de kans te grijpen door ervoor te kiezen. Elke keer krijgen we weer nieuwe kansen aangeboden. Het is altijd aan onszelf welke keuze we maken. Blijven we doen wat we altijd al deden? Maken we keuzes op basis van ons breinbewustzijn? Soms blijven we zo hardnekkig vasthouden dat we onszelf in steeds extremere situaties brengen. Waardoor je het misschien gaat zien dat je in jouw persoonlijke verhaal blijft hangen. Of maken we eerst de weg bij onszelf naar binnen? En maken we keuzes vanuit ons hart bewustzijn? Mijn ervaring is dat als je begint met kiezen door de weg naar binnen te maken en te voelen, dat je vervolgens in hetzelfde thema uitgedaagd blijft. Telkens is de situatie dan weer in een andere ervaring verpakt. Een soort van test of je bij jezelf kunt blijven. Als je bewust op het kantelpunt tussen jouw breinbewustzijn en hart bewustzijn beweegt en steeds meer keuzes begint te maken vanuit jouw doorvoelde authentieke gevoelens. Dan gaat het leven meer op jou reageren. En gaan de dingen meer moeiteloos omdat de keuzes die je maakt meer bij jouw essentie passen. Jouw lichaam is daarbij altijd jouw kompas. Kun je je voorstellen hoe het leven is als je meer naar de innerlijke stem van jouw ware zelf luistert?

Samenvattend betekent het dat het leven jouw ervaringen brengt waarin jij telkens opnieuw een keuze kunt maken hoe jij op die ervaring reageert. Maak je een keuze vanuit jouw breinbewustzijn of vanuit jouw hartbewustzijn? De keuze die jij maakt, bepaalt hoe het leven vervolgens op jou reageert. Elke keer heb je weer een nieuw nu moment. Een nieuwe ervaring en een keuze. Daarom staat het leven ook niet vast. Als je een keuze maakt vanuit je hart, wijk je van jouw geprogrammeerde script af en creëer je een werkelijkheid die vrij is.   <… verder lezen>

Bron De Vrije Kameleon

Sirpa van der Steen – Ilsink

devrijekameleon.nl

Van verhouden naar verbinden

Een reactie plaatsen

(door Sirpa van der Steen – Ilsink) We leven in verschillende kleine en grote systemen. Je kunt bijvoorbeeld denken aan relaties, families, vrienden, werk, school, sport, kerk en onze samenleving. In alle systemen creëren we samen een cultuur. Cultuur is het tegenovergestelde van natuur. Het is het geheel van gebruiken en gewoonten die we met elkaar creëren in een systeem. Mensen die ruimte innemen en naar voren stappen, bepalen vaak de cultuur van de groep. Cultuur ontstaat door op elkaar te reageren. Tussen mensen is er een constante wisselwerking en er vindt onderling altijd overdracht plaats. Als iemand zich machteloos voelt, kan een ander gaan redden. Als de één zich groot maakt, is de kans groot dat de ander zich kleiner maakt. Als iemand zich aanvallend opstelt, reageren anderen vaak opstandig of concurrerend. Tegen creëert een tegen reactie en boven meestal onder.

Als we in contact komen met iemand anders of een groep, passen de meesten zich automatisch aan. We doen dat om erbij te horen en niet te worden buitengesloten. Mensen voelen goed aan wat er van ze wordt verwacht. Ze zetten vaak automatisch hun maskers op, zetten delen vooraan die goed in het systeem passen en houden delen van zichzelf verborgen. Feilloos hebben de meesten geleerd het vooral goed te doen. Zich tot hun omgeving en de verschillende systemen te verhouden. Door onze enorme afhankelijkheid van de groep als kind hebben we door ons aanwezige overlevingsinstinct een sterk individueel aanpassingsvermogen ontwikkeld. Ons ego is een product van ons karakter en onze aanpassing aan de verschillende systemen.

Als je binnen ons systeem niet mee kunt, val je sneller buiten de boot. Het aanpassen blijft van cruciaal belang. Dit houdt ons extra afhankelijk. Veel mensen ‘sturen’ zichzelf op deze automatische manier aan. Ons ego leeft eigenlijk nooit in het nu. Het analyseert veel wat er in het verleden is gebeurd of overdenkt wat er in de toekomst zou kunnen gebeuren. Met het gevolg dat onze gevoelens en lichaamssensaties worden weggedrukt, omdat we vooral in ons hoofd leven. Vaak draait daar een bekend verhaal met overtuigingen in dezelfde kringetjes rond. Een verhaal dat voorkomt uit je persoonlijke geschiedenis en waar we ons volledig mee identificeren. Bijvoorbeeld; ‘Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.’, ‘Het is er niet voor mij.’, ‘Als het teveel wordt, sluit ik me af.’, ‘Ik ben waardeloos.’, ‘Als ik heel hard mijn best doe, vind je mij lief.’, ‘Als ik mij kwetsbaar opstel, dan pak je me.’ Eigenlijk voelen we ons allemaal wel ergens niet goed genoeg en leven er automatisch naar. We hebben vaak onvoldoende verbinding met dit gevoel.

Van onze omgeving voelen we ons afhankelijk en hebben we verwachtingen. Het ego probeert ons onprettige gevoel zoals angst te onderdrukken, zich automatisch aan te passen om de situatie/de ander onder controle te houden. Het functioneert het beste in een situatie waarin alles voorspelbaar en comfortabel is. Omdat de omgeving nooit voorspelbaar is, ervaren we altijd wel ergens stress. Hoe meer je stress ervaart, hoe strakker je in het ego-denken komt vast te zitten. Totdat het niet meer voor jou werkt of zelfs destructief wordt. Vaak is een life event (zoals een echtscheiding, ziekte, stevig conflict, verlies van werk of een dierbaar iemand) de aanleiding dat je met jouw pijn wordt geconfronteerd. Door de enorme stress en pijn, is ons ego niet meer in staat de pijn te onderdrukken. Een voorbeeld van zo’n situatie is een burn-out. Dit is vaak de aanleiding om de weg naar binnen te maken. Ik zie het veel om mij heen, heb veel klanten die ermee worstelen en ervaar het natuurlijk ook zelf. Kijk maar eens naar mijn eerste reeks blogs ervaringsverhalen, mijn zoektocht naar vrijheid. Alle onprettige ervaringen hebben mijn bewustzijn verruimd en dichter bij mezelf gebracht. Mijn hele leven ben ik nieuwsgierig naar de waarheid. Ik ben dan ook van mening dat het de bedoeling is dat de mens ontdekt wie hij in essentie is.

Als je je niet meer aanpast, laat het ego stemmetje zich in eerste instantie harder horen. Het doet er echt alles aan om je weer terug te brengen naar jouw bekende situatie. Deze ‘oefenfase’ vinden mensen altijd wel een lastige fase. Je bent bewust en wilt daar anders naar handelen, maar het ego pakt de regie toch nog vaak van je over. Als je het dan weer niet goed genoeg doet, laat het ego graag van zich horen waardoor je aan jezelf gaat twijfelen. Als we dit ego-denken kunnen stoppen door te focussen op onze diepere gevoelens, dan ontstaat er meer vrijheid in plaats van controle. We herstellen hiermee de innerlijke verbinding waardoor er steeds ruimte ontstaat zelf onze onafhankelijke keuzes te maken en meer tot ons recht te komen.

Wanneer individuele mensen hun bewustzijn verruimen, meer vanuit hun hart leven en autonoom zijn, heeft dit effect op jouw directe omgeving. Niet meteen op het grote collectief. Wel als genoeg mensen dit doen en hierin volharden. Als mensen meer autonoom zijn, ontstaat er schuring tussen oude en nieuwe normen en waarden. Dit is eigenlijk een evolutionaire groepsontwikkeling. Net zoals we bij een persoonlijke verandering een reactie krijgen van het ego, komt er in eerste instantie een controle- en machtsreactie terug uit het collectieve ego-veld. Dat wat zich in het klein afspeelt, ziet men terug in het collectief. Het ego drukt onze gevoelens weg en in het collectief zie je een mechanisme waarin onder andere onze natuur en verbinding worden weggedrukt. Kijk maar naar onze maakbare wereld van tegenwoordig. Dat is geen samen. Wanneer het ons lukt door deze fase te komen, ontstaat er collectief meer intimiteit en verbinding.

Het is al een tijdje aan het schuren. Sinds Corona er is, is het voor mij nog veel meer zichtbaar en voelbaar. Inmiddels is het aan het stormen. Met man en macht wordt er getracht angst te zaaien en alles te controleren om mensen terug in hun aanpassing te krijgen. Kijk maar eens heel goed om je heen. We worden opeens meer autoritair en top down aangestuurd. Ze nemen alle beslissingen en trekken verantwoordelijkheden naar zich toe. Leiders baseren zich op macht en worden zelfs aanvallend. We worden als een stel kleine kinderen behandeld. Dit is een meer traditionele manier die mijns inziens toch eigenlijk niet meer in deze tijd past. Leiders en experts laten zich tegenwoordig vooral leiden door rekenmodellen en scenario’s in de toekomst en willen daarmee controle houden.

Vooral door corona en de maatregelen ervaren veel mensen stress, angst en frustratie. Veel mensen hun ego’s worden extra actief en in een reactie gezogen. Wanneer leiders richting geven, volgen automatisch veel anderen. Onbewust, maar ook bewust worden mensen beïnvloed en gemanipuleerd. Leiders weten hoe actie-reactie dynamieken werken en zetten dit in voor hun politieke- en ideologische belangen. In de praktijk worden gedragswetenschappers, marketing, spindoctors en media ingezet om de massa te bespelen. Deze kennis hoe deze beïnvloeding en interventies werken, droeg ik jaren geleden ook over aan mijn studenten. Wel belangrijk om ons daar bewust van te zijn.

De schuring reikt tot diep in alle systemen. We doen het zoals ze zeggen samen. In de praktijk ervaar ik juist meer afstand en het gevoel dat ik mij moet verhouden. Soms zelfs het gevoel dat ik mij moet opofferen voor de behoeften van een ander. Tussen relaties, vrienden, familie en in de samenleving onderling ontstaat er steeds meer afstand. Het ego ervaart een onprettig gevoel bij een afwijkend perspectief van een ander. Het projecteert dit onprettige gevoel op een ander en wijst de ander af. Er stroomt nogal wat donker door ons heen. Wat je ook ziet gebeuren, is dat in de media zelfs bepaalde groepen worden gedehumaniseerd. Dit wordt weer overgenomen door anderen. Bestaande waarden moeten blijven gehandhaafd. Zoals hierboven beschreven komen we terug bij de directieve autoritaire benadering waarin vaak angst wordt ingezet om ons in de juiste richting te krijgen. Of ons ego nu reageert door zich aan te passen of door in opstand te komen. We bevestigen hiermee de macht. Tegen creëert altijd tegen. Samen houden we dit polariserende veld in stand en houden we onszelf gevangen, We laten ons verdelen. 

Ons ego is naar mijn mening de achilleshiel van de mensheid. Als we vanuit ons ego automatisch blijven reageren, is er een kans dat we deze fase niet goed doorkomen. De samenleving valt dan terug en moet opnieuw beginnen. Dat hebben we in de historie vaker gezien. Er is ook grote kans dat we de actie-reactie dynamieken uiteindelijk doorzien en onze onderdrukte gevoelens juist nog meer aan de oppervlakte komen. Waardoor mensen de aandacht naar binnen kunnen richten en we collectief kunnen doorgroeien naar meer verbinding.

We staan allemaal voor persoonlijke uitdagingen. Het kunnen waarnemen van de systemen en de rol die jij erin speelt, is het begin van de verandering. Het systeem verandert pas als wij niet meer in een automatische reactie overgaan. Als we de innerlijke verbinding hebben hersteld, dan kan onze essentie door ons ego heen bewegen. We zorgen voor onszelf, onze eigen behoeften en hebben ook ruimte voor de behoeften van een ander.

Iedereen heeft hierin zijn eigen ervaringen, perspectief. en pad. We zijn allemaal anders. Dat zullen we ook altijd blijven, maar iedereen hoort er wel bij. Alleen vanuit gelijkwaardigheid kunnen mensen echt contact maken en nieuwsgierig naar elkaar zijn. In mijn ogen is dat een gezonde verbinding. We stappen op eigen wijze naar voren en bundelen onze krachten. Waarmee we om ons heen een reactieveld creëren van samen. Samen creëert namelijk altijd samen.

Deze blog was de laatste binnen de reeks Vrijheid in de praktijk. Sommige onderwerpen zijn eerder uitgebreider in deze reeks beschreven. Mocht je geïnteresseerd zijn, kijk dan op mijn blogpagina voor meer informatie of klik op deze link, https://www.devrijekameleon.nl/category/blogreeks-vrijheid-in-de-praktijk/ Een mooie afsluiting van een intense periode. Een afsluiting creëert ook weer ruimte voor een nieuw onderwerp, mijn krachtveld neerzetten. Hoe ik dat met jullie ga delen, weet ik nog niet.

Warme groetjes,

Sirpa van der Steen – Ilsink

De Vrije Kameleon

Praktijk Innerlijke Verbinding & groepsverbinding