Er kwamen mensen samen vanuit verschillende regio’s op de Aarde.
Ik vroeg ze: “Wat is uw lievelings waterplek?” Onverwacht, een rede om te lachen, vonkjes van plezier in de ogen.
Sommigen zeiden dat ze geen specifieke plek hadden, sommigen zeiden dat het een heel klein watertje in de buurt was, die niet eens een naam draagt. Maar sommigen noemde gelijk een prachtige waterplek, waarmee ze verbinding voelden of die veel indruk op ze heeft gemaakt. Er kwam vaak een kort verhaaltje over die plek erachteraan, spontaan, heel verbindend.
Ik besloot elke water-inspiratiebron te bezoeken, via plaatjes en video’s en deel het hier met jou. Gezien door de ogen van waterbewustzijn en liefde voor water. Op de kaart staan ongeveer de locaties van deze plekken.
“Met de overtollige grond die vrijkwam bij het graven van waterlopen en vijvers is het landschapskunstobject met de naam Moeder Aarde gevormd. Het ontwerp van kunstenares Edith Kieser is 200 meter lang en 170 meter breed. De voorstelling van een vrouwenlichaam is eigenlijk alleen vanuit de lucht goed te zien.” (Bron: https://www.middendelfland.net/moederaarde)
Het ging best goed op school in Delft op dinsdag: we hebben gedichten gelezen, gepraat, info gezocht voor de presentatie. En toen was het tijd om naar huis te gaan fietsen. Maar eerst wilde ik nog naar een plek toe die “Moeder Aarde” heet, in Midden-Delfland in Abtswoudse Bos.
Uit de stad, langs de Schie met de groene muur van riet, die vloeiend met de wind kletste. Eindelijk kwam ik bij een cirkelvormig schelpenpad, daar was het. Ergens. Een padje naar het heuveltje, het bruggetje voor mij en een naderende grote zwarte wolk. Er stonden twee scooters geparkeerd bij de picknicktafel links . Verder leek het stil en leeg. Waarom ben ik hier?
Ik besef dat dit alles -water, lucht, omgeving – zich bij de opstartende draaikolk van gedachtes voegt. Wat zal ik doen? Fiets neerzetten en toch gaan wandelen om “iets” van te zien? Maar als het straks weer gaat regenen… Niet fysiek – ervaar ik de draaiing: bruggetje, scooters, donkere lucht, vragen, brug. Ik besluit toch naar huis te gaan.
Ik pak mijn fiets, Het gaat niet, Het miezert, Zit de rem vast? Achterwiel weigert, Iets valt, Iets klapt, oh. Ik zie het ontvouwen en denk: wat interessant, juist op deze plek.
Ineens is het heel rustig binnenin. Het IS gewoon de plek waar ik NU ben, het is goed. Nergens anders om naartoe te gaan, en een beetje regen maakt toch niet uit. Dan opent zich een superpower in mij om “iets meer technisch” te kijken. Ik zie dat de bagagedrager-elastieken zijn losgeschoten en strak tussen de wiel en de ketting gespannen zijn.
Een telefoontje naar mijn zoon geeft hoop, hij zoekt gereedschap en komt eraan. Ondertussen blijken de sleutels genoeg zaagkracht te hebben. De elastieken moeten nu alleen uit hun verwarde staat losgemaakt worden. Er komt een voorbijganger en gaat me ook helpen, heel aardig. En ook heel normaal, zo gaan wij met elkaar om op Moeder Aarde, toch?
De wereld ontspant zich… De wolk besluit om ergens anders naar toe te waaien, De zon komt uit, Het wiel is vrij, Wat een genoot! Elastieken touwtjes Liggen heel relaxt, Bijna spinnend: Wij? Wel nee, we zijn gewoon best tam…
Dit ontspannen moment duurt de rest van een uur-lange fietstocht naar huis, ik registreer “woon en werkverkeer” op de smalle polderweg, er is geen irritatie. Mijn zoon heeft een flinke hoofdpijn, maar ook dat triggert me niet – misschien was de situatie juist zijn redding, niet de mijne?
De zon pronkt met zijn manen in elke waterspiegel, bij Moeder Aarde op bezoek.
Omdat de lucht zo volmaakt blauw is Stromen tranen uit mijn ogen… (~ The Beatles)
Ik ben, ik adem, ik besta, Ik zie, ik luister, ik besef. Als ik naar buiten kijk, lijk “ik“ begrensd… Als ik naar binnen luister, ken ik geen eind, geen tijd…
Omdat ik me gehoord voel – spreek ik, Omdat ik me ongehoord voel – brul ik, Omdat ik toegesproken ben – luister ik, Omdat ik me geliefd voel – danst mijn hart, in resonantie, Omdat ik liefheb – ontvouwt zich het Universum In triljoenen trillende sprankelingen.
Ik heb gekeken en geluisterd, en geluisterd, En mij verwonderd hoe de wereld is of lijkt, Hoe lusteloos en aan het beeld gekluisterd, Met ingehouden adem, hopeloos te klein…
Verblind door de illusie, schouwspel, Maya, Mayaanse spel met bal, met dood, met vuur, Zijn wij geen medescheppers van ons wereld, Gaia, De wonderlijke, tijdloze Natuur?
Er is zoveel gebeurd, ik sliep, was ziek, liet steken vallen… Nu zijn mijn ogen open, en mijn hart. We zijn terug, we passen niet in mallen, Het leven in opmars – ter zee, te lucht, ter Aard.
Alert, gewaar en hart-verwarmend, kloppend Met sterrenpuls, met stralen van de Zon, Aanschouwd, doorzien door nieuwe, oude ogen… En wordt steeds lichter, breder horizon…
(door Thérèse Jeunhomme) Het is anders dan de hartscommunicatie die ik via de Pleiaden heb. Die maken synchroon dezelfde glyphs en dan zingt mijn hart. 💫✨💛
De orbs (zo noem ik ze nu maar even) voelen anders. Wel als communicatie. Ze zijn niet voor niets ineens zo aanwezig en zichtbaar. En sinds ik deze opnames plaats zien veel meer mensen ze.
Twee weken geleden was de hele nachthemel een gigantisch groot vibrerend bewustzijn. Enorm! Ik stond te huilen. Van ontroering bij het zien en ervaren van zo’n immens vibrerend bewustzijn. Had dit vele jaren geleden ook al gezien tijdens een reis, maar nu dus ‘live’ vanaf planeet Aarde.
Kijkend naar het water van de zee vraag ik mij af:
Wat doe je als het water vervuild is geraakt? Ik voel vanuit mijn hart een omhelzing uitgaan naar het water. Ik sla mijn armen er omheen en met warmte breng ik het dicht bij mijn hart. Aandacht… Ik zou het water koesteren, omhelzen met mijn aandacht. …
Mensbeleving in de natuur met Martijn van Staveren | Westerheide in Laren | 11 augustus 2024 – audio opname
Dit is een integrale audio-opname van de Mensbeleving in de natuur met Martijn van Staveren. Helaas is de audio-opname verre van ideaal. Het is goed genoeg om toch te plaatsen, dit vanwege de waardevolle inhoud die vele mensen op deze manier toch mee kunnen krijgen.
Luister, Alleen golven, wind en de stilte daartussenin… Het is een mooie dag, daar op het strand, onder de zon, op planeet Aarde, in een Melkweg… op weg… ergens naar toe Verder is het niks, Alleen kijken en beleven het moment van Nu, En elke Nu is bijzonder, schattig, mysterieus, kleurrijk, Spelend met licht en donker, Eindeloze trillingen van golfen en draaikolkjes, Steeds weer verschillend, Als bewustzijn…
Geschreven door cosmic jan – Jan Hofmann – in het Duits, zie de Duitse tekst eronder.
Hallo, mijn lieve vrienden overal!
Ik schrijf deze regels vanuit mijn rustige kamertje ergens in Duitsland.
Het gaat over een onderwerp dat mij al een hele tijd bezighoudt. Ik zou het noemen – thema vriendschap. Ik nodig jullie allemaal van harte uit om hierbij bij dit onderwerp aan te sluiten en met uw waarneming samen met mij eraan deel te nemen…
In deze realiteit gaat het vaak over het onderwerp vriendschap en allerlei soorten scripts en Programma’s worden eraan gekoppeld en ermee verbonden. Allerlei denkmodellen over in welke vorm het is of zou moeten zijn en ook bij mij neem ik ook vele verschillende modellen waar. Er ontstaan steeds meer groepen die los van elkaar opereren. Apart werken en ook grote en prachtige dingen bereiken samen.
Maar waarom faalt het dat deze krachten niet worden gebundeld? Wat maakt het dat het niet lukt dat contacten worden onderhouden? Hoe komt het dat er weer afstand ontstaat?
Dit zijn open vragen voor ieder van jullie.
Ik doe al heel lang onderzoek naar dit onderwerp en wil nu graag mijn mening delen met jullie delen en dit veld dieper met jullie te belichten.
In mijn omgeving, in mijn eigen leven en ook in de scripts die in mij worden ingevoegd, kan ik steeds de tendens herkennen dat er groepen en duurzame vriendschappen vaker in het leven behouden kan blijven als persoonlijkheden nauwer met elkaar verbonden zijn. Als de manier van leven, geschiedenis en bepaalde modellen zijn met elkaar in overeenstemming en niet elkaar zwaar tegenspreken. Vaak ontstaat er een oordeel, afstand of een mening naar iemand, die daaruit valt. En in mijn observatie gaat het erbij om het collectief Wapensysteem. En waarschijnlijk is deze hele realiteit een soort collectief Wapensysteem.
Je ziet het in religies, voetbalclubs, sociale klassen, enzovoort, en de lijst gaat maar door en zou waarschijnlijk oneindig doorgaan als ik hiermee door zou gaan.
En dus… komen hier veel vergaderingen en bijeenkomsten uit voort?
Of is er een ander veld van waaruit hier bijeenkomsten kunnen worden gevormd?
Ik heb de afgelopen dagen een aantal zeer krachtige commands in het veld gegeven. Ik heb de opdracht gegeven om het veld van onze kosmische vriendschap hierin aanwezig te laten zijn. Ik gaf de opdracht om ons aan deze vriendschap te herinneren en ik gaf ook een command om Gaia hieraan te herinneren.
Zodat dit veld de basis en het fundament van onze bijeenkomsten wordt.
Zodat we gezamenlijk vanuit dit veld allerlei uitwisselingen mogelijk kunnen maken.
Zodat we vanuit dit veld er voor elkaar kunnen zijn.
Zodat we dit veld gebruiken om de basis voor gezamenlijke projecten te laten plaatsvinden.
En zodat wij vanuit dit veld werkelijk grootse en krachtige ontwikkelingen te kunnen laten ontstaan.
Zie deze tekst als een gedeelde bekrachtiging. En beschouw deze tekst als een gezamenlijk onderzoeksgebied. Omdat we dit hier SAMEN doen.
In dit veld zijn alle scripts UITGESCHAKELD. BOEM.
Het is voor mij een grote eer om hier bij jullie aanwezig te mogen zijn.
In kosmische vriendschap,
Jan
Auf Deutsch
Hallo meine lieben Freunde da draußen!
Ich schreibe hier diese Zeilen aus meinem stillen Kämmerchen irgendwo in Deutschland.
Es dreht sich um ein Thema, dass mich nun schon seit längerer Zeit bewegt. Es soll sich um das Thema Freundschaft handeln. Ich lade euch alle ganz herzlich dazu ein, sich diesem Thema mit mir zusammen zu widmen und mit eurer Wahrnehmung daran teilzunehmen…
In dieser Wirklichkeit geht es oft um das Thema Freundschaft und allerlei Skripts und Programme sind daran angeknüpft und damit verbunden. Allerlei Denkmodelle welche Form diese hat oder haben sollte und auch ich nehme bei mir vielerlei Modelle davon wahr. Es häufen sich vermehrt Gruppen die voneinander getrennt agieren. Voneinander getrennt arbeiten und auch große und wundervolle Dinge miteinander vollbringen.
Doch woran scheitert es, dass diese Kräfte nicht miteinander gebündelt werden? Woran scheitert es, dass Kontakte nicht aufrecht erhalten werden? Woran liegt es, dass wieder eine Distanz entsteht?
Dies sind offene Fragen an jeden von euch.
Ich untersuche dieses Thema schon seit längerem und möchte nun meine Wahrnehmung mit euch teilen und dieses Feld tiefer mit euch beleuchten.
In meinem Umfeld, in meinem eigenen Leben und auch in den mir eingefügten Skripts kann ich immer wieder die Tendenz erkennen, dass Gruppen und dauerhafte Freundschaften eher am Leben erhalten werden, wenn die Persönlichkeiten näher miteinander verknüpft sind. Wenn die Lebensweise, die Geschichte und gewisse Modelle miteinander übereinstimmen und nicht im Widerspruch zueinander stehen. Oft entsteht ein Urteil, eine Distanz oder eine Meinung über jemanden daraus und in meiner Wahrnehmung handelt es sich dabei um kollektive Waffensysteme. Und wahrscheinlich ist diese ganze Wirklichkeit eine Art kollektives Waffensystem.
Man sieht es in Religionen, Fußballclubs, Gesellschaftsschichten und so weiter und die Liste würde wahrscheinlich fast bis ins Unendliche reichen, wenn ich diese hier fortführen würde.
Also… werden dann viele Treffen und Zusammenkünfte daraus geformt?
Oder gibt es da noch ein anderes Feld aus dem Zusammenkünfte hier geformt werden können?
Ich habe die letzten Tage einige sehr kraftvolle Commands ins Feld gegeben. Ich habe den Command gegeben das Feld unserer kosmischen Freundschaft hier anwesend sein zu lassen. Ich habe den Command gegeben uns an diese Freundschaft zu erinnern und ich habe auch den Command gegeben Gaia daran zu erinnern.
Auf das dieses Feld die Basis und das Fundament unserer Zusammenkünfte bildet.
Auf das wir gemeinsam aus diesem Feld heraus allerlei Austausch stattfinden lassen können.
Auf das wir aus diesem Feld heraus füreinander da sein können.
Auf das wir aus diesem Feld heraus die Basis für gemeinsame Projekte stattfinden lassen können.
Und auf das wir aus diesem Feld heraus in der Lage sind wirklich großartige und kraftvolle Bewegungen entstehen lassen zu können.
Seht diesen Text als eine gemeinsame Bekräftigung. Und seht diesen Text als gemeinsames Untersuchungsfeld. Denn wir tun das hier ZUSAMMEN.
In diesem Feld sind alle Skripte AUSGESCHALTET. BOOM.
Es ist mir eine große Ehre gemeinsam mit euch hier anwesend zu sein.
