Een weergave in Kosmische Klanken van ‘The Pulse of Life’ van 24 maart 2022. Op 24 maart 2022 vond The Pulse of Life plaats. In het moment van onze ontmoeting heb ik een opname gemaakt van mijn vertaling van frequentievelden, interacties en communicaties die ik ervoer in het veld.
Naast alle vreugdevolle, warme, ontroerende, liefdevolle, vreedzame en krachtige lanceringen van energie en aandacht die ik van eenieder heb ervaren in het veld dat we tot leven hebben gebracht, naast alle lagen/volkeren van de aarde die zich hebben laten zien, en naast zo veel meer dat in beweging is gekomen, heeft deze gezamenlijke puls ook een Siriaanse communicatie/ontmoeting mogelijk gemaakt.
Deze ontmoeting voelde zo wezenlijk waardevol dat ik, in het moment dat deze zich in het veld opende, wist dat deze vrijgegeven diende te worden. Hij is voor álle mensen. De diepe vibraties van eerbied en ontroering voor de mens, de samenwerkingen die er zijn, de zaden die vibrationeel aangeboden worden…al deze frequenties mogen open en zichtbaar. Dat doe ik bij deze.
De uitnodiging klinkt oneindig. Wees welkom om je Zelf in te brengen indien je dit zo voelt:
The Pulse of Life
Een levend, vibrerend moment in oneindigheid, waarin we Quantum samenkomen en het levende hologram van de aarde aandachtig beroeren in de vibratieklanken van ons organisch bewustzijn.
Schoonheid Warmte Vrede Liefde
Zoals jij die kent en weet te zijn Zachtjes pulserende diepe kracht Vrij in vorm
Nergens voor Nergens tegen Maar rechtop staand in zichzelf
Autonoom Wetend Openend Samen
We laten de aarde weten dat we er zijn We laten de aarde weten dat we haar Zien In alle volkeren die haar bewonen In diepe verbondenheid met de innerlijke stroming van Leven Ieder vanuit het Kosmische Koninkrijk in zichzelf
Samen één Met elkaar Naast elkaar In Kosmische broeder- en zusterschap In de gezamenlijke Hartslag van Leven
(Door Thérèse Jeunhomme) Ieder menselijk wezen die een pad van bewustwording beloopt komt eens voor een keuze te staan die erop neerkomt of hij/zij zich blijft voegen in de ‘waan van de dag’ in deze wereld, of dat hij/zij zich hiervan losweekt. Iedere keuze hierin heeft persoonlijke gevolgen. Blijf je je voegen in alle wereldse zaken met alles wat daarbij hoort (familie, gezin, werk, relaties, religie enz.) en is je innerlijk al ontwaakt, dan zal zich dat op enig moment innerlijk gaan wreken. Je wèèt dat niets is wat het lijkt, en dat niets lijkt wat het is, en toch blijf je maar meedoen en meelopen. Je wilt niets en niemand verliezen, en wellicht zijn er weinig tot geen aanknopingspunten hoe het dan allemaal anders zou kunnen. Dit innerlijk gevoel, of wellicht deze innerlijke tweestrijd, hebben zich in mijn lichaam gemanifesteerd door volslagen uitputting. Ik kon op enige moment niet meer staan of lopen. Wie ik werkelijk ben liet zich voelen in mijn lichaam, en ik had geen enkele andere keuze dan stoppen met wat ik tot dan toe deed, en terugkeren naar en in mezelf. Bij mij vond dit plaats in de periode 2010 – 2012. Uiteindelijk heb ik alles en iedereen die mij tot dan toe zogenaamde zekerheden boden, losgelaten. Ik had geen idee hoe het verder moest met ‘mij’, ik had geen enkel vooruitzicht, geen inkomen en geen menselijk contact meer. Voor mij bleek dit de enige weg, juist omdat ik volledig verstoken was van al die zogenaamde zekerheden, en ik kwam dieper in en bij mezelf dan ik ooit was geweest. Mijn innerlijke kennis en scheppingskracht konden vloeien en bloeien. Als vrouw ‘alleen op de wereld’ was dit beslist geen voor de hand liggende keuze. In de spiegel van ‘de maatschappij’ was ik uitzonderlijk, een zonderling en ik bemerkte dat veel mensen ‘bang’ van mij waren. Ik had iets ongrijpbaars dat (on)bewust voor mensen beangstigend aanvoelde, ook al had geen mens enig benul hoe dit dan kwam. Ik wel. Mijn innerlijke kracht werd onvoorstelbaar krachtig, en ook al kon ik hier met niemand iets over delen, het werd aangevoeld. Simpelweg door alleen maar mezelf te zijn. Mijn almaar krachtiger wordende innerlijke zelf riep een ellenlange lijst van mensen op die, gedreven door jaloezie (meestal), angst of weerstand tegen dat ongrijpbare binnenin mezelf, zich tegen mij keerden.
Wat ik voor mezelf schrijvend en terugkijkend op deze lange periode in mijn leven hier kan bevestigen is dat dit pad voor een vrouw (alleen) eenzaam is. Als vrouw wordt er ‘maatschappelijk’ gezien toch al gauw volgzaamheid, buigzaamheid en excuses verwacht, en als je die niet geeft, maar rechtop staat in je eigen onoverwinnelijkheid, dan lig je eruit. Boem. Just like that. En ook al waren dit niet de meest plezante jaren van mijn leven, maatschappelijk gezien, juist het volgen van mijn eigen levensweg heeft mij onvoorstelbaar krachtig en prachtig gemaakt. En dat heb ik allemaal zelf gedaan, helemaal alleen in mijn eentje. Boem!
Het voelen van je eigen innerlijke kracht in het lichaam dat je bewoont is voor een vrouw net iets anders dan voor een man. We zijn bekend met de innerlijke lichtkracht die je kunt voelen in je buik, in je maag, in je hart en in je keel. Wellicht stroomt het, zoals ik dat ervaar, door je heen zodra je je aandacht naar binnen brengt. Evenwel is het aanzetten van het innerlijke licht in je hoofd wellicht het moeilijkste, terwijl dit in combinatie met je hartskracht, jou de weg naar innerlijke vrijheid geeft (hoofd en hart). En dan is er geen man ter wereld die jou kan uitleggen welk een innerlijke kracht er in je lichaam huist ter hoogte van je vrouwelijke geslachtsorganen! Ga daar maar eens met je aandacht heen lieve curiosas, en voel jouw kracht. In het Spaans worden zulke vrouwen ook wel een ‘curiosa’ genoemd: wezens die zich bezig houden met de eeuwigheid, die fijne draden weven tussen de bekende en de onbekende wereld. Je bent dan een ‘medium’, wat niet verward moet worden met de spirituele betekenis van een medium die gesprekken voert met overledenen in het astrale veld. Je bent dan een middel, een brug, een verbinding tussen de dagelijkse wereld waarin je leeft en waarmee je diep in de aarde verbonden bent, en alle universele werelden. Dit bekrachtigen geeft je een vrijheid om hier en nu te zijn terwijl je tegelijkertijd je web van oneindige vrijheid weeft. Net zoals je met je bewustzijn kunt reizen naar een plaats waar je heel erg graag wilt zijn, vloeit/emaneert je innerlijke zelf daar naar toe. Je kunt reizen waarheen je maar wilt.
Ik roep alle dierbare ‘curiosas’ op om in hun eigen kracht te komen en te blijven, om je eigen web naar innerlijke vrijheid te weven en ervan te genieten. Het is een leven lang werk, een leven lang dat naar oneindige mogelijkheden en vrijheid leidt.
(door Thérèse Jeunhomme) Emanationisme is een filosofische leerstelling, toegeschreven aan de Griekse filosoof Plotinus en andere neoplatonisten, over het ontstaan en de ontologische structuur* van de wereld die uitgaat van een evolutie door emanatie. Emanatie is een uitvloeiing, uitstorting, uitstraling of een voortvloeiing van iets. Bij emanatie vloeit iets tevoorschijn uit de essentie, uit het oorspronkelijke wezen. Het rolt er uit.
*ontologie of ‘zijnsleer’ is de filosofische tak die het wezen onderzoekt dat achter de waargenomen werkelijkheid schuilgaat
Volgens Plotinus en zijn volgelingen is alles wat bestaat een emanatie vanuit een oorspronkelijke eenheid, door Plotinus ‘Het Ene’ genoemd. Plotinus vergelijkt het Ene met de Zon, die licht uitstraalt vanuit haar natuurlijke onuitputtelijkheid en daarbij zelf onaangetast en onveranderd blijft. In geestelijke zin is er ook emanatie op vergelijkbare wijze als hierboven beschreven bij de stof. Behalve de materie is er ook bewustzijn. Het bewustzijn is de ultieme essentie van alles. Het vloeit –emaneert– in geestelijke manifestaties, zoals o.a. wijsheid, denken, levenskracht en gevoelens. Het is te beschouwen als een soort super fijnstoffelijke materie waar ook een hele structuur in zit. Net zoals in onze zichtbare stoffelijke kosmos. De mens is dan bijvoorbeeld te beschouwen als een combinatie van verschillende geestelijke en stoffelijke geëmaneerde wezens die samenwerken in een hiërarchie om tot een manifestatie te komen van een menselijke wezenskern.
Deze uitleg vanuit de gnostiek beschrijft in mijn beleving wat ik zelf ervaar: mijn oneindige wezen van goud vloeibaar licht dat in een menselijk lichaam in deze wereld van vorm woont. Dit vloeibare lichtwezen emaneert zijn/haar wezenskracht, de essentie die een lichaam bewoont stort zijn/haar gouden lichtkracht uit in alle facetten van dit bestaan. Deze vloeibare voelbare trillingsfrequentie kan door al wat leeft en beweegt in deze wereld worden ontvangen.
Al lijkt het er bij tijd en wijle (…) nog steeds niet echt op dat al wat leeft en beweegt in deze wereld deze emanaties ontvangt (…), evenwel voel ik de almaar krachtiger en intenser wordende gouden trillingsfrequentie die door mijn fysieke lichaam vloeit, hetgeen toch maar weer eens ‘bewijst’ dat wij allen die zo ons stinkende best doen om deze trilling te bestendigen en te bekrachtigen, door onze samenwerking en door onze toewijding, de basis legt voor een nieuw paradigma van leven op aarde.
De grote stad der kosmos riviert Alles Stroomt Vorm wast schoon Alles is onvorm En verblijft in het huis der verwondering
Tyr liep over het plein met bloembedden en stralend witte bankjes rondom een fontein. De spetters toverden een regenboog-waaier in de blauwe lucht en Tyr moest lachen toen hij dit opmerkte.
“U bereikt uw bestemming in 2 minuten”, zei een stem in zijn hoofd en de regenboog, de bloemen en de lucht moesten plaats maken voor het beeld van een imposante deur, ja, zelfs een portaal, in een enorm glas- en staalgebouw van de Dome. De Dome van het Instituut van Mind Games, om specifiek te zijn. Zijn gedachten schakelden naar zijn onderzoeksproject over effecten van het langdurig gebruik van de vele futuristische technologieën van het instituut.
– We have a situation! – riep roodharige assistent, die heel serieus en een beetje buiten adem van het rennen leek te zijn.
– Waar? … Where? – vroeg Tyr.
– Bij de ondergrondse. Sectie-U. Kun je het voorstellen: ze weigeren om wakker te worden! Ze zijn bang, verlamd van angst… Ongelofelijk, maar ze zijn ervan overtuigd dat ze gaan verdrinken, – en weg was die.
Sectie -U betekende “Underwater”. Het was een gigantische ondergrondse verdieping met een soort zwembad, een diep bassin waar ze allerlei experimenten in het water konden doen. Er waren andere afdelingen van deze onderzoeksinstelling, the Institute of Mind Games, en allemaal waren ze bezig met de werking van menselijk bewustzijn en menselijk brein.
Tyr liep hier een soort stage. Het interesseerde hem mateloos, wat er hier gebeurde en hij schreef daarover. Het is de eerste keer dat er iets buitengewoons gebeurde. Tyr liep snel door naar de U-sectie.
Je zou je kunnen afvragen, wat ze hier precies aan het onderzoeken waren. De hele studie was lang geleden opgestart, ergens in de 21ste eeuw toen ze virtuele realiteit en werking van het brein beter in beeld begonnen te krijgen. Het was niet onomstreden, want zoals bij elke technologie, kunnen ook virtuele technologieën ontsporen. Maar hier, voor zover Tyr het wist, was het in volledige afstemming gedaan.
Mensen, die een bepaalde virtuele ervaring wilden krijgen – of zelfs een risicovolle of tijdrovende training, iets als het bergbeklimmen of complexe maneuvers oefenen met een voertuig tussen asteroïden, kwamen naar het Instituut, werden in een pod geplaatst, waarbij een koppeling was aangelegd tussen de interface en hun mind. Zij kregen dan een directe zelfgestuurde zintuigelijke ervaring van het bergbeklimmen, racen, of wat dan ook. Het was alsof ze een droom zelf uitkozen en volledige controle in die droom hadden. Het punt was, dat in de droomervaring was men meestal niet bewust van, dat ze in een droom zaten.
Wat er anders was vergeleken met de VR technologie van lang geleden, toen het hoofdzakelijk voor spellen gebruikt werd, was de mogelijkheid ook voor de onderzoekers om de “droom” daadwerkelijk te zien en ook te filmen. De elektromagnetische golven van de hersenen van deelnemers, of spelers, konden in beelden worden vertaald en op grote schermen worden geprojecteerd. Uiteraard met toestemming en met de nodige zorgvuldigheid, het was goed geregeld.
Tyr keek nu naar een groot scherm en zag een groep duikers. Het was een groep, herinnerde hij zich van eergisteren, die extreme dieptes ging onderzoeken. Sommigen hadden al echte duikerservaring, anderen startten hier, “op het droge”, of liever gezegd “in een pod”. En nu zag hij figuren die onrustig leken te zijn, een hecht groepje tussen al dat onmetelijk golvend donkerblauw en zwart. Een close-up: grote angstige ogen van één van de deelnemers. Aan deze kant waren de onderzoekers overduidelijk ook verre van gerust.
Er was een noodprocedure opgestart voor een direct neuraal contact met de meest ervaren duiker. Een soort hotline, zodat ze in woorden konden communiceren. De man leek zwaar te ademen en zei met moeite: “…’t zuurstof … raakt op … en we zijn te diep, we redden het niet … we verdrinken! Help!”. Tyr zag meerdere mensen van het lab een poging doen om uit te leggen dat ze veilig waren, dat ze alleen nog moesten ontspannen en wakker te worden in de “echte wereld”. Maar op een of andere manier werkte de communicatie niet en werd de duiker nog meer ongerust. Zijn emotie sloeg over naar de hele groep, het was goed te merken.
Wat nu? – vroeg iedereen zich af. Het was niet mogelijk, het protocol was hier heel duidelijk over, om de mensen los te koppelen van de interface. Hun ervaring was zo echt, dat ze echt zouden gaan verdrinken. Ten minste, die verschijnselen zullen nauwkeurig gecreëerd worden door hun lijf, het signaal volgend van hun brein.
Tyr vroeg zich af en stelde de vraag zonder die specifiek aan iemand te stellen: “Is het mogelijk om iemand naar de groep te sturen, iemand, die dan beter in staat zou zijn om ze te bereiken?”
Iedereen keek en het was een seconde heel stil. En toen was er beweging, en verscheen er hoop in de ogen van iedereen die daar voor het grote scherm stond.
– Ja, theoretisch, zou dat mogelijk moeten zijn. Wil jij zelf gaan? Jij bent onze stagiaire, toch? – zei iemand heel ernstig en keek Tyr recht in de ogen.
– Ja, is goed, wat moet ik doen?
Het was een uitzonderlijk korte instructie en in een mum van tijd lag Tyr comfortabel in een pod. “Kalm blijven” – sprak hij zichzelf toe en verwonderde zich over de hele situatie voor de zoveelste keer.
Het was bizar echt, de watermassa boven zijn hoofd, de zware druk op elke millimeter van zijn lijf, hele vreemde wezens die her en der opdoken en hem gadesloegen. Tyr moest de groep zien te vinden. Hij liep de richting uit, waar hij meer beweging meende te zien. Het voortbewegen viel tegen, veel moeizamer dan hij had verwacht. Uiteindelijk zag hij menselijke gedaantes en verplaatste hij zich langzaam naar hen toe. Toen het duidelijk was dat het lukte om ze bereiken, kwam er een gedachte bij hem op: wat moet ik ze precies vertellen? Iets korts en krachtigs. En vooral op een zeer rustige manier. Hij had een beetje spijt dat hij niet zo goed had opgelet tijdens zijn studie, toen het over communicatie in extreme situaties ging.
Hij herinnerde zich het gezicht, de ogen van de duiker. Door de superlichte duikershelm. Helm. Hij had zelf ook een helm op, realiseerde hij zich nu pas. Kunnen ze dan met elkaar praten?
Het vervolg ontvouwde zich op een verrassende manier. Praten lukte niet, met geen van de groepsleden. Het leek alsof ze hem gewoon niet zagen, laat staan hoorden. Zwaaien met de hand, nou ja, als men die zware, logge beweging “zwaaien” kon noemen, had ook nagenoeg geen effect. En toen gebeurde het. Plotseling kwam er muziek vanuit zijn pak, een bekend melodietje… “Wat is dit? Mijn ringtone?” Hij had zijn telefoon nog bij zich en iemand belde hem kennelijk op.
Bij het horen van de muziek gebeurde er iets totaal onverwachts bij iemand die het dichtstbij stond. Plotseling zag hij (of zij?) Tyr daar staan. De ogen keken hem met aandacht aan en Tyr ervoer een moment van volledig contact. Hij zei kort: “Jullie zijn veilig, word wakker!” Hij zag het, hoe één voor één alle leden van de groep uit de greep van angst kwamen en de boodschap konden “ontvangen”. Letterlijk, alsof via een of andere link. De telefoon produceerde nog steeds de wonderlijke melodie (iemand had geduld!). Het was voldoende om de bewustzijnsshift te maken, het volgende moment was Tyr terug in de pod, nog zwaar ademend, maar met een euforisch gevoel van contact.
(door Earth-Matters) Dit zijn diverse fragmenten uit educaties van Martijn van Staveren met betrekking tot de designers van ons (experimentele) universum, de Huargardiaanse beschaving. Het wordt aangeboden als bijlage bij het gratis ebook met gelijknamige titel. Het ebook mag als inleiding worden gezien. Je kunt het hier gratis downloaden: https://earth-matters.nl/product/eboo…
Inhoud:
blz 6 – Voorwoord
10 – Het aankoppelen in dit universum
29 – De Huargardianen, een alliantie van 8 rassen
35 – Ondanks non-interventie: Invasie van het originele Huargardiaanse experiment
43 – De crux van waarneming en het intact blijven van het originele experiment
48 – Organische, analoge en synthetische werkelijkheden
51 – Wat is experiment en wat is bestaan?
52 – Twee soorten mensen
59 – Onze samenleving: de 54e opkomst van beschaving op deze aarde
61 – Emotioneel design
63 – Tijdlijnen en 188 superdimensies
108 – De hack in 1958
122 – De val van Gaia
125 – Over dieren in het experiment
130 – Genezing: Terugzetten blauwdruk oorspronkelijk design in je lijf
131 – Ontmoetingen – Wij zijn de leerlingen van onze leerlingen
135 – Bekrachtiging met betrekking tot de designers
138 – zoals we bedoeld zijn in aards leven – gedicht door moniek van pelt
144 – De totale vrede in het hele universele scheppingsveld herstellen
149 – De essentie van het scheppingspotentieel
155 – Verstrikt raken in de matrix – demping van levensvreugde
165 – De oorspronkelijke bedoeling van de baarmoeder
168 – Nederland en de verschuiving door de hack
172 – UFO disclosure, een gehackte agenda waar de designers niet inpassen
175 – Designer waarneming, technologie en kracht
178 – Je kernboodschap en de designers
180 – Herschepping door voorstellingsvermogen
185 – Vanuit het gehackte script van de dood terug naar de onsterfelijkheid
192 – Samenspraak met de designers over leven en dood – essay door moniek van pelt
206 – De ingebouwde Great Reset van de designers en het huidige gevecht om de hoofd-tijdlijn
216 – RESET – in vrije taal: Regels En Systemen Eindigen Totaal – samenspraak met vrije velden om de designers van dit universum te ontmoeten – essay door moniek van pelt
226 – De 2e hack: De Aethians nemen het over van de Annunaki (1e hack) en hoe je dat kunt waarnemen (en ontdoen) in jouw leven
258 – Hoe vrij wil een mens werkelijk zijn? Werkelijk?
Stem: Martijn van Staveren uit de uitzending van Crowd Power met Arjan Bos
“Doe je ogen dicht en ga in stilte bij jezelf naar binnen. Eerst van buiten naar binnen in je hoofd aanwezig zijn. Besef dat je een wezen bent, een tijdreiziger uit een andere wereld in een menselijke gedaante. En dat je met aandacht door je eigen brein reist om vanuit Liefde en Kracht zorg te dragen dat radiogolven in je hoofd geneutraliseerd worden en er rust komt in je hoofd. Reis vanuit je hoofd door naar je hart in een rustige modus. Leg als je dat fijn vind je hand op de plek van je hart. Dan ga je in stilte de betekenis van van gelijkwaardigheid inladen. Al het leven heeft dezelfde gelijkwaardige betekenis, heeft gelijke krachten en gelijke kansen. Dit ga je met kracht en liefde inladen. Daarna laat je op jouw manier wereldvrede en harmonie binnenkomen. Richt je met aandacht bij je hart op deze 3 thema’s: gelijkwaardigheid, wereldvrede en harmonie. Laat het een oproep zijn vanuit jouw hart, als drager van de Kracht van het Leven naar het Levensveld, met een opdracht van liefde, zodat dit vanuit het Levensveld nu naar binnen stroomt in je hart.
Besef in dit moment dat jij als mens hier op aarde, dat wij als beschaving, geobserveerd worden door welwillende, liefdevolle, zeer geavanceerde en krachtige beschavingen uit andere universa. Deze waarneming versterkt de intrinsieke waarde van gelijkwaardigheid, wereldvrede en harmonie. In de stilte van je hart besef je dat de krachtvelden versterkt worden door de observaties vanuit andere werelden.
Haal diep adem. En bij de uitademing besef je dat het krachtveld vanuit je hart naar buiten uitzendt, uitstraalt, en in schokgolven van kracht en liefde rondom de aarde gaat in ruimte en tijd. Gelijkwaardigheid voor alle mensen. Gelijke kansen, gelijke rechten voor alle mensen op aarde, ongeacht afkomst, situatie, historie. Gelijke kansen voor alle levende wezens, voor alle elementen en elementaire wezens. Wereldvrede vanuit gelijkwaardigheid. Harmonie vanuit wereldvrede. Vanuit kracht en oorspronkelijke liefde in ons, kan deze schokgolf van kracht in elke cel van het bewustzijn door elk wezen op aarde worden ontvangen.
Dit is waarom wij hier op aarde zijn.”
De opname van de Crowd Power 22: Bekrachtiging gelijkwaardigheid, wereldvrede, harmonie
Equality, World Peace, Harmony (empowering meditation)
Source: Crowd Power part 2 page 446
Recording: from the epode Crowd Power 22
Applying our Original Collective Heart Force, Martijn van Staveren with Arjan Bos
After a moment of silence, let us travel deep down inside ourselves, with the focus set first into your head, from out the outside world to the inside, staying there in your head. Realise, that you are a being, a time traveler from a different world, a traveler in a human shape and that out of Love and Force, you travel with your focus through your brain, to neutralize and quieten the radio waves in your head so that you get a sense of peace in your mind. Slowly go from your head to your heart. If you like, if it’s helpful, put your hand on the place where your heart is. Then you can load the meaning of Equality. All life, without discrimination, is of equal value, is equal in life force and life’s chances. Load this in from out your Force and Love. Then in your own way, invite also the world peace and harmony. With the focus on your heart, concentrate on these three topics: equality, world peace and harmony. Let it be a call from out your heart, as a bearer of the Force of Life to the Life Field, with a command of love, it is now flowing from the Life Field into your heart. Realize in this very moment that you as a human being here on Earth, that we, as a civilization, are being observed by benevolent, loving, highly advanced and powerful civilizations from other universes. This very observation reinforces the intrinsic value of equality, world peace and harmony. In the silence of your heart you realize that the force fields are being strengthened by the observations from other worlds.
Take a deep breath. And on the exhale, you realize that the force field from your heart is sending out, radiating, and going in shock waves of Power and Love around the Earth in space and time. Equality for all people. Equal opportunities, equal rights for all people on Earth, regardless of their origin, situation, history. Equal opportunities for all living beings, for all elements and elemental beings. World peace based on equality. Harmony sprouting from world peace.
From out this Power and original Love, this shock wave of power can be received in every cell of consciousness by every being on planet Earth. And this is why we are here, on Earth.
“Er zijn maar weinig mensen die met hun eigen ogen kijken en met hun eigen hart voelen.”
-Albert Einstein-
Als jij, lezer van deze woorden, je ook net zo kregelig begint te voelen als ik, lees dan vooral door. Ineens is er binnenin mij vuurwerk ontploft. BOEM! Ik ben er klaar mee. En ik ben er klaar voor.
Ik ben klaar met al dat wezenloze geneuzel over virussen, vaccinaties, oorlogsdreiging, gasprijzen, crowd control systemen. Ik ben klaar met al die firma’s list en bedrog, al dat machtsvertoon, de apathie en volgzaamheid onder de mensen. Ik ben klaar met wachten op al die anderen (want daar wacht ik al 30 jaar op).
Waar wacht jij nog op? Op iemand? Op iets? Op een of andere gebeurtenis? Op jezelf? Op een of andere samenkomst die al dan niet doorgang kan vinden?
Wij gaan nu consequent, hartstochtelijk, vastberaden en onverschrokken als de èchte warriors die wij zijn, ons volle, rijke, vrije, onbevooroordeelde bewustzijn dagelijks in deze wereld uitzenden. Jij, ik, wij allemaal samen in superkracht. Kom samen of doe het alleen. Het maakt allemaal niks uit, als je het maar doet. Wil je bij mij thuis samen? Voel je welkom.
DOE JE MEE?
Voor diegenen die misschien nog niet helemaal weten wat te doen, staat hieronder een welbekende bekrachtiging in tekst en in video die je dagelijks kunt doen.
Voor iedereen geldt: neem iets neutraal waar, of niet. Maar het belangrijkste is om iedere dag, en ieder moment van de dag, dag in dag uit, in volle innerlijke kracht aanwezig te zijn.
Zend dat rijke, wijze, krachtige, goud licht uitstralende bewustzijn van jou uit naar alles en iedereen.
Delen van dit bericht via alle media en met iedereen die hiervoor open staat wordt gewaardeerd.
20220109 Thérèse Jeunhomme
Doe je ogen dicht en ga in stilte bij jezelf naar binnen. Eerst van buiten naar binnen in je hoofd aanwezig zijn. Besef dat je een wezen bent, een tijdreiziger uit een andere wereld in een menselijke gedaante. En dat je met aandacht door je eigen brein reist om vanuit Liefde en Kracht zorg te dragen dat radiogolven in je hoofd geneutraliseerd worden en er rust komt in je hoofd. Reis vanuit je hoofd door naar je hart in een rustige modus. Leg als je dat fijn vind je hand op de plek van je hart. Dan ga je in stilte de betekenis van van gelijkwaardigheid inladen. Al het leven heeft dezelfde gelijkwaardige betekenis, heeft gelijke krachten en gelijke kansen. Dit ga je met kracht en liefde inladen. Daarna laat je op jouw manier wereldvrede en harmonie binnenkomen. Richt je met aandacht bij je hart op deze 3 thema’s: gelijkwaardigheid, wereldvrede en harmonie. Laat het een oproep zijn vanuit jouw hart, als drager van de Kracht van het Leven naar het Levensveld, met een opdracht van liefde, zodat dit vanuit het Levensveld nu naar binnen stroomt in je hart. Besef in dit moment dat jij als mens hier op aarde, dat wij als beschaving, geobserveerd worden door welwillende, liefdevolle, zeer geavanceerde en krachtige beschavingen uit andere universa. Deze waarneming versterkt de intrinsieke waarde van gelijkwaardigheid, wereldvrede en harmonie. In de stilte van je hart besef je dat de krachtvelden versterkt worden door de observaties vanuit andere werelden. Haal diep adem. En bij de uitademing besef je dat het krachtveld vanuit je hart naar buiten uitzendt, uitstraalt, en in schokgolven van kracht en liefde rondom de aarde gaat in ruimte en tijd. Gelijkwaardigheid voor alle mensen. Gelijke kansen, gelijke rechten voor alle mensen op aarde, ongeacht afkomst, situatie, historie. Gelijke kansen voor alle levende wezens, voor alle elementen en elementaire wezens. Wereldvrede vanuit gelijkwaardigheid. Harmonie vanuit wereldvrede. Vanuit kracht en oorspronkelijke liefde in ons, kan deze schokgolf van kracht in elke cel van het bewustzijn door elk wezen op aarde worden ontvangen.
De eenzame Zeehond klom voorbij de IJsberg, waarop een klein maar comfortabel platform was.
De Zeehond kroop weg van de gevaarlijke rand van het ijs en nestelde zich comfortabel aan de voet van een bijna verticale IJsberg, met een scherpe kegel die hoog naar boven reikte. De oceaan was volkomen kalm en de golven bereikten niet de plaats waar het zegel ging liggen om te rusten.
Na opgewarmd te zijn in de zon viel de Zeehond rustig in slaap en sliep tot de avond. Een zwak briesje blies over de oceaan. De Zeehond werd wakker, draaide zich om op zijn andere kant en begon naar de eindeloze waterafstand te kijken, ergens aan de horizon opgaand in de lucht.
‘Wat goed,’ dacht de Zeehond bij zichzelf. – Wat is het stil hier. Wat mooi en veilig.”
‘Dit is tijdelijk,’ zei de Iceberg, alsof hij zijn gedachten kon lezen. – We drijven ongemerkt naar het zuiden, waar er warme stromingen zijn en veel haaien.
– We zullen niet snel warme stromingen bereiken, – zei de Zeehond. – Totdat dat gebeurt, kan ik gaan liggen, rusten en genieten van de rust en schoonheid.
‘Nou, geniet ervan,’ ademde IJsberg rustig in en ging diep in zichzelf, in dat enorme deel ondergedompeld in water, die onzichtbaar en ontoegankelijk was en zich in de diepten van de oceaan bevond.
2
Al snel werd het donker. Toen de sterren verschenen, begon de Oceaan, als een spiegel, hun fonkeling op het oppervlak te reflecteren. Tegen de achtergrond van de zwarte lucht leek de IJsberg voor de Zeehond nog groter te zijn, het leek op een sneeuwwitte kolos, die torenhoog boven de Oceaan, onbeweeglijk en majestueus verrees tussen de eindeloze veelheid van glanzende werelden.
De Zeehond was zo geabsorbeerd en gefascineerd door deze aanblik dat hij niet eens merkte hoe hij weer in slaap viel.
Hij werd gewekt door het geluid van de opspattende golven die op de IJsberg beukten. Het werd licht. De sterren die de hele nacht zo fel hadden geschenen, verdwenen in een grijs waas die over de Oceaan hing. De golven waren klein, maar ze bedekten het hele oppervlak van de Oceaan tot aan de horizon, en het leek alsof de Oceaan kookte.
De Zeehond werd angstig. De wind blies in scherpe windstoten, scheurde het zoute schuim van de toppen van de golven en bespat het plateautje waarop hij lag. De Zeehond kroop weg van de rand en drukte stevig tegen de steile wand van de IJsberg.
‘Er komt een storm aan,’ zei Iceberg tegen de Zeehond. – De wind wordt sterker.
‘Ik begrijp het,’ antwoordde de Zeehond.
‘De golven stijgen,’ zei Iceberg opnieuw. ‘Over een paar uur zullen ze enorm zijn.
Beiden keken geschrokken toe hoe de Oceaan met de minuut somberder werd. De golven werden groter en hun impact werd zwaarder. Nu geen spetters meer, maar lange tongen schuimend water rolden over het ijsplateau, waarop de Zeehond zijn toevlucht zocht.
3
Tegen het middaguur bereikten de golven gigantische proporties en elk van hen, in aanvaring met de IJsberg, veroorzaakte een enorme klap. Maar de IJsberg leek onneembaar. En alleen de Zeehond, ineengedoken tegen de muur van de IJsberg, deinsde telkens terug voor deze slagen, nauwelijks een houvast op het platvorm.
De storm hield de hele dag, avond en nacht aan. De Zeehond was al zo gewend aan de eindeloze golfslag dat hij zelfs indommelde. Maar toen was er een vreselijke scheur. De Zeehond werd wakker en hief zijn hoofd op. Hij zag hoe een deel van het platform waarop hij lag losbrak van de IJsberg en in de diepten van de zee stortte.
Het terrein werd erg klein en smal, maar de Zeehond verliet het niet. Hij bleef vechten tegen de wind en de golven die hem voortdurend in de Oceaan probeerden te spoelen.
Tegen de ochtend werd alles stil.
4
De Zeehond lag uitgeput en gebroken op de rand van een kleine richel die de storm had overleefd.
‘Nu kun je verder zwemmen,’ zei de IJsberg tegen hem. “Niets bedreigt je meer.
De Oceaan leek moe en stil, en het was zelfs moeilijk voor te stellen hoe het een paar uur geleden was. De Zeehond draaide zijn hoofd en keek naar de IJsberg. Hij was verrukt van zijn schoonheid. IJsberg kwam voort uit de ijzige kou en het gevoel van eeuwigheid.
‘Ik heb me nog nooit zo veilig gevoeld,’ antwoordde de Zeehond zacht.
‘Dit is tijdelijk,’ herhaalde de IJsberg. ‘We drijven af naar het zuiden.’
“Ik heb mijn hele leven in strijd en angst doorgebracht”, zei de Zeehond. “Op het land jaagden ijsberen op mij. In het water probeerden orka’s me op te eten. Ik ben het zat om constant voor mijn leven te vechten.
‘Ik zal je niet lang kunnen beschermen.’ vertelde hem de IJsberg “De stroming is sterk. Als ik weg ben, ben jij waar de grote witte haaien leven.’
De Zeehond richtte zijn blik op de Oceaan, die na de storm nog steeds somber was.
‘Mijn leven heeft geen zin’, zei hij onverwachts tegen zichzelf. – Beren, orka’s, haaien. Vandaag of morgen. Het is toch allemaal voorbij zijn.’
‘Dit is slechts een deel van de waarheid,’ antwoorde de IJsberg nauwelijks hoorbaar.
‘Dit is echt de waarheid,’ zuchtte de Zeehond bedroefd. – En het bestaat in het feit dat al het leven eindigt in de dood.’
“Er zijn dingen die we niet kunnen vermijden”, zei de IJsberg tegen hem.
5
De Zeehond staarde roerloos ergens in een onbekende verte, naar de plaats waar de lucht opging in de Oceaan.
‘Je zult me niet begrijpen,’ zei de Zeehond. – Omdat je niet weet wat angst is.
De IJsberg was stil. De eerste zonnestralen braken door de wolken.
“Ik maakte ooit deel uit van een enorme gletsjer. Jaren, millennia gingen voorbij en de gletsjer gleed, onder invloed van zijn gewicht, in de Oceaan. De delen braken af van één geheel en veranderden in ijsbergen. Ze zeilden weg, gegrepen door de wind en de stroming van de Oceaan. En toen kwam op een dag mijn beurt. Op een nacht, in volledige stilte, brak ik weg van de gletsjer en stortte ik in de Oceaan. Eerst viel ik in een zwarte afgrond, maar toen kwam ik plotseling boven, draaide me om en ging op reis. De hele tijd bewoog ik naar het zuiden, richting de evenaar, waar de stroming me meevoerde. In het begin merkte ik niets en het leek me dat het altijd zo zou zijn, ik zou gewoon over de zeeën en oceanen reizen. Maar na een tijdje merkte ik ineens dat mijn maat begon af te nemen. En toen realiseerde ik me dat heel snel alles voorbij zou zijn: de zon en het warme water van de Oceaan zouden hun werk doen en ik zou smelten, oplossen in de Oceaan. Ik realiseerde me dat dit onvermijdelijk was.
De IJsberg viel stil.
– Begreep je dat er geen zin is in je leven? – vroeg de Zeehond.
– Mijn leven is slechts een deel van de Waarheid.
– En wat is het andere deel van de Waarheid?
– In wat er aan het zicht onttrokken is.
– Of in het feit dat je er dan niet meer zult zijn?
De IJsberg antwoordde niet meteen.
‘Ik zal er zijn,’ zei hij. ‘Maar ik zal deel uitmaken van de Oceaan. Net zoals ik ooit een deel van de gletsjer was.’
6
De Zeehond zei hier niets op. Hij zweeg een hele tijd en keek toen om zich heen. Het wateroppervlak was schoon en niets verraadde gevaar.
– Ik wil dat je op een dag ziet wat aan het zicht onttrokken is.
De Zeehond kroop naar de uiterste rand van het platform waarop hij lag en stopte.
Hij dacht even na, keek nog een keer om zich heen, zette zich toen af met zijn voorvinnen en gleed kopje onder in het water.
Eenmaal in het water keek hij uit gewoonte om zich heen, waarna hij weer naar boven kwam, weer lucht inademde en weer onder water dook.
Wat hij zag schokte hem. Het water was absoluut schoon. De zonnestralen drongen tot grote diepten door.
Een ongelooflijke aanblik opende zich voor de ogen van de Zeehond. De onderwaterwand van de IJsberg was helderblauw en transparant. Ze glinsterde en straalde als een enorm magisch kristal.
De Zeehond zonk dieper en dieper, maar het onderwatergedeelte van de IJsberg was eindeloos. Op grote diepte werd het merkbaar donkerder, van helderblauw naar donkerblauw, maar het bleef hetzelfde transparant en sprankelend door de stralen die door de waterkolom drongen.
De Zeehond was gebiologeerd door wat hij zag en het leek hem alsof hij in een andere, onbekende wereld was, een wereld van volmaakte zuiverheid en stilte. Het deel van de IJsberg, dat als een sneeuwwitte ijsberg boven de oceaan uitstak, was totaal anders dan het deel dat onder water lag en daar scheen, onzichtbaar blijvend, als een fabelachtige diamant, waarvan de afmetingen gewoon ongelooflijk waren in vergelijking met het bovenwater zichtbare deel.
7
Toen de lucht begon op te raken, leunde de Zeehond tegen de koude en gladde wand van de IJsberg en begon omhoog te klimmen, zonder de onderste rand van het ijseiland te bereiken.
Nadat hij naar de oppervlakte was gekomen, kwam de Zeehond een beetje op adem en klom opnieuw op een kleine richel in de vorm van een overkapping, waarop hij de storm overleefde.
De IJsberg was stil. Het duurde even voordat de Zeehond heel zachtjes zei:
– Je onzichtbare deel is onvergelijkbaar in grootte en schoonheid met wat zich aan de oppervlakte bevindt. En het is totaal anders dan wat zich boven water bevindt.
‘Het is gewoon een onzichtbaar deel van de Waarheid,’ zei de IJsberg. “En het is net zo anders dan wat we wel kunnen zien.’
‘Ik ben … met de stomheid geslagen,’ zei de Zeehond tegen hem.
– Er is inderdaad geen zin in je leven als je het als een afzonderlijke en niet-gerelateerde gebeurtenis beschouwt. Als je denkt dat het toevallig is ontstaan, vanzelf ergens tussen de rotsachtige afzettingen van de Aleoeten eilanden, en dan ook per ongeluk is afgebroken in de mond van een grote witte haai bij Kaap van de Goede Hoop.
De Zeehond keek bedroefd naar de IJsberg, die plotseling roze en op de een of andere manier onwerkelijk werd in de stralen van de ondergaande zon, en zei hier niets op.
– Maar als je bedenkt dat je een zichtbare, uiterlijke deel van het Leven bent, dat ook een onzichtbare, onbegrijpelijke deel heeft, dat niet vergelijkbaar is in omvang en diepte met het uiterlijke, dan krijgt alles betekenis.
– En wat is het? – vroeg de Zeehond.
Maar de IJsberg zei niets.
De Zeehond dacht diep na. Hij zag de schemering dieper worden over de Oceaan. Toen de lucht oplichtte met ontelbare sterren, viel hij in slaap zonder te bewegen.
Одинокий Тюлень взобрался на проплывавший мимо Айсберг, на котором была небольшая, но удобная площадка.
Тюлень отполз подальше от опасной кромки льда и удобно расположился у подножия почти вертикальной ледяной горы, острым конусом уходящей высоко вверх. Над Океаном стоял полный штиль и волны не достигали того места, где прилег отдохнуть Тюлень.
Пригревшись на солнышке, Тюлень незаметно уснул и проспал до самого вечера. Над океаном потянул слабый ветерок. Тюлень проснулся, перевернулся на другой бок и стал смотреть на бесконечную водную даль, сливавшуюся где-то у горизонта с небом.
«Как хорошо, – подумал про себя Тюлень. – Как тихо вокруг. Как красиво и безопасно».
– Это временно, – словно прочитав его мысли, сказал Айсберг. – Мы незаметно дрейфуем на юг, где проходят теплые течения и много акул.
– Мы достигнем теплых течений не скоро, – ответил ему Тюлень. – А пока это не случилось, я могу лежать, отдыхать и наслаждаться покоем и красотой.
– Что ж, наслаждайся, – тихо выдохнул Айсберг и ушел глубоко в себя, в ту огромную, погруженную в воду часть, которая была невидимой, недоступной, и находилась в глубинах Океана.
2
Вскоре стемнело. Когда появились звезды, Океан, словно зеркало, стал отражать их мерцание на своей поверхности. На фоне черного неба Айсберг казался Тюленю еще более огромным, он выглядел белоснежным колоссом, возвышавшимся над Океаном, стоявшим неподвижно и величественно среди бесконечного множества сияющих миров.
Тюлень был так поглощен и заворожен этим зрелищем, что даже не заметил, как снова заснул.
Проснулся он от звука шлепающих волн, набегавших на Айсберг. Светало. Звезды, так ярко светившие всю ночь, исчезли в серой дымке, повисшей над Океаном. Волны были небольшими, но они покрывали всю поверхность Океана до самого горизонта и казалось, что Океан закипает.
Тюленю стало тревожно. Ветер налетал резкими порывами, срывая соленую пену с гребешков волн и обдавая брызгами площадку, на которой он лежал. Тюлень отполз от края площадки подальше и плотно прижался к отвесной стене Айсберга.
– Надвигается буря, – сказал Айсберг Тюленю. – Ветер усиливается.
– Я вижу, – ответил ему Тюлень.
– Волны растут, – снова сказал Айсберг. – Через несколько часов они станут огромными.
Оба с тревогой наблюдали за Океаном, который становился с каждой минутой мрачнее. Волны становились все больше, а их удары все тяжелее. Теперь уже не брызги, а длинные языки пенящейся воды перекатывались через ледяную площадку, на которой укрылся Тюлень.
3
К полудню волны достигли гигантских размеров и каждая из них, сталкиваясь с Айсбергом, наносила удар огромной силы. Но Айсберг казался неприступным. И только Тюлень, прижавшийся к стене Айсберга, всякий раз вздрагивал от этих ударов, едва удерживаясь на площадке.
Буря продолжалась весь день, вечер и всю ночь. Тюлень уже так привык к бесконечному натиску волн, что даже задремал. Но тут раздался страшный треск. Тюлень проснулся и поднял голову. Он увидел, как часть площадки, на которой он лежал, откололась от Айсберга и погрузилась в морскую пучину.
Площадка стала совсем маленькой и узкой, но Тюлень не покинул ее. Он продолжал сражаться с ветром и с волнами, настойчиво пытавшимися смыть его в Океан.
К утру все стихло.
4
Тюлень лежал обессиленный и разбитый на краешке небольшого выступа, который уцелел после бури.
– Теперь ты можешь плыть дальше, – сказал ему Айсберг. – Тебе больше ничто не угрожает.
Океан казался уставшим и тихим, и трудно было даже представить себе, каким он был всего несколько часов назад. Тюлень повернул голову и посмотрел на Айсберг. Он был восхищен его красотой. От Айсберга веяло ледяным холодом и ощущением вечности.
– Я еще никогда не чувствовал себя в такой безопасности, – тихо ответил ему Тюлень.
– Это временно, – повторил свои слова Айсберг. – Мы дрейфуем на юг.
– Всю свою жизнь я провел в борьбе и страхе, – сказал Тюлень. – На суше за мной охотились белые медведи. В воде меня пытались съесть касатки. Я устал от постоянной борьбы за свою жизнь.
– Я не смогу защищать тебя долго. – сказал ему Айсберг. – Течение сильное. Когда меня не станет, ты окажешься там, где живут большие белые акулы.
Тюлень перевел свой взгляд на Океан, который все еще был мрачен после бури.
– В моей жизни нет никакого смысла, – неожиданно для самого себя сказал он. – Медведи, касатки, акулы. Сегодня или завтра. Все равно все закончится.
– Это только часть Истины, – еле слышно ответил ему Айсберг.
– Это и есть Истина, – грустно вздохнул Тюлень. – И она заключается в том, что всякая жизнь заканчивается смертью.
– Есть вещи, которых мы не можем избежать, – ответил ему Айсберг.
5
Тюлень неподвижно смотрел куда-то в неведомую даль, туда, где небо соединялось с Океаном.
– Ты не поймешь меня, – сказал Тюлень. – Потому что ты не знаешь, что такое страх.
Айсберг молчал. Сквозь облака прорывались первые лучи солнца.
– Когда-то я был частью огромного Ледника. Шли годы, тысячелетия, и Ледник под действием своей тяжести сползал в Океан. Его части откалывались от единого целого и превращались в Айсберги. Они уплывали, подхваченные ветром и течением Океана. И вот однажды пришла и моя очередь. Как-то ночью, в полной тишине, я откололся от Ледника и рухнул в Океан. Сначала я провалился в черную бездну, но потом вдруг всплыл, перевернулся и отправился в путешествие. Я двигался все время на юг, к Экватору, туда, куда несло меня течение. Поначалу я ничего не замечал и мне казалось, что так будет всегда, я просто буду путешествовать по морям и океанам. Но через некоторое время я вдруг заметил, что размеры мои стали уменьшаться. И тогда я понял, что очень скоро все кончится: солнце и теплые воды Океана сделают свое дело и я растаю, растворюсь в Океане. Я понял, что это неизбежно.
Айсберг замолчал.
– Ты понял, что в твоей жизни нет никакого смысла? – спросил Тюлень.
– Моя жизнь – это только часть Истины.
– А в чем же другая часть Истины?
– В том, что скрыто от глаз.
– Или в том, что тебя больше не будет?
Айсберг ответил не сразу.
– Я буду, – сказал он. – Но буду частью Океана. Так же, как когда-то я был частью Ледника.
6
Тюлень ничего на это не ответил. Он долго молчал, потом огляделся вокруг. Водная гладь была чистой и ничто не выдавало в ней опасности.
– Я хочу, чтобы однажды ты увидел то, что скрыто от глаз.
Тюлень подполз к самому краю площадки, на которой он лежал и остановился.
Он немного подумал, еще раз огляделся по сторонам, а потом оттолкнулся передними ластами и соскользнул в воду головой вперед.
Оказавшись в воде, он по привычке осмотрелся, после чего вынырнул, набрал побольше воздуха и снова ушел под воду.
То, что он увидел, потрясло его. Вода была абсолютно чистой. Солнечные лучи проникали на большую глубину.
Глазам Тюленя открылось невероятное зрелище. Стена Айсберга, находившаяся под водой, была ярко-голубой и прозрачной. Она переливалась и сияла, как огромный волшебный кристалл.
Тюлень погружался все глубже и глубже, но подводная часть Айсберга была бесконечной. На большой глубине она стала заметно темнее, превратившись из ярко-голубой в темно-синюю, но по-прежнему оставалась такой же прозрачной и сверкающей от пробивавшихся сквозь толщу воды лучей.
Тюлень был словно заворожен увиденным и ему казалось, что он попал в какой-то другой, неведомый ему мир, мир совершенной чистоты и тишины. Та часть Айсберга, которая возвышалась над Океаном белоснежной ледяной горой, была совсем непохожа на ту ее часть, которая находилась под водой и сияла там, оставаясь невидимой, словно сказочный бриллиант, размеры которого были просто невероятными по сравнению с его надводной, видимой частью.
7
Когда воздух стал заканчиваться, Тюлень прислонился к холодной и скользкой стене Айсберга и стал подниматься наверх, так и не достигнув нижней кромки ледяного острова.
Вынырнув на поверхность, Тюлень немного отдышался и снова взобрался на небольшой выступ в виде ледяного козырька, на котором он пережил бурю.
Айсберг молчал. Прошло какое-то время, прежде чем Тюлень очень тихо сказал:
– Твоя невидимая часть несравнима по размерам и красоте с тем, что находится на поверхности. И она совершенно непохожа на то, что находится над водой.
– Это всего лишь невидимая часть Истины, – сказал Айсберг. – И она так же отличается от того, что мы способны увидеть.
– Я потрясен, – ответил ему Тюлень.
– В твоей жизни действительно нет никакого смысла, если рассматривать ее, как отдельное и ни с чем не связанное событие. Если думать, что она возникла случайно, сама по себе, где-то среди каменистых россыпей Алеутских островов, а потом также случайно оборвалась в пасти большой белой акулы у мыса Доброй Надежды.
Тюлень грустно посмотрел на Айсберг, который вдруг стал розовым и каким-то нереальным в лучах заходящего солнца, и ничего на это не сказал.
– Но если подумать о том, что ты – это всего лишь видимая, внешняя часть Жизни, у которой есть еще и невидимая, непостижимая часть, несравнимая по своим размерам и глубине с внешней, тогда все приобретает смысл.
– И в чем же он? – спросил Тюлень.
Но Айсберг ничего не ответил.
Тюлень глубоко задумался. Он смотрел, как над Океаном сгущаются сумерки. Потом, когда небо озарилось мириадами звезд, он заснул, не двигаясь с места.
