(door Thérèse Jeunhomme) Dit wordt een schrijfsel over (de kracht van) het energetisch hart. En over liefde. Of liever gezegd: over de kracht van de liefdesfrequentie vàn het energetisch hart. Als ik het woord liefde gebruik, vervalt de hele mensheid in beelden en gevoelens vanuit het bekende relationele en/of seksuele m/v/x/y/z gebied. Want dat is waar liefde mee wordt geassocieerd: relaties en ontmoetingen met een of meerdere mensen, seks, waar verliefdheid, korte(re) of lange(re) relaties uit voortkwamen, huwelijken, kinderen (al dan niet biologisch), kleinkinderen en noem de hele riedel van ons bestaan maar op. Er is ontelbaar veel gezegd, gesproken, geschreven en gezongen over ‘liefde’ die alle bovengenoemde lineaire belevenissen aanraakt. De vraag die ik hier nu voorleg is: wat is liefde dan?
Voor mijzelf schrijvend heeft liefde helemaal niets met het bovenstaande te maken. Natuurlijk heb ik de nodige relaties en huwelijken gehad, en heb ik alles wat er op dat vlak te beleven valt, beleefd. Binnen de m/v varianten. Als tijdreiziger leef ik ook hier en nu in dit leven op aarde, en ik onderzoek altijd alles, dus ook dit. Evenwel kan ik concluderen dat liefde, verliefdheid, erotiek en de meeste seksuele interacties, in de mens geprogrammeerd zijn. Het is niet inherent aan ons ware wezen. Het zijn gevoelde voortvloeisels die in ons geprogrammeerde bestaan zijn verweven, zo intens en vanzelfsprekend, dat we ons een leven zonder dit alles nauwelijks meer kunnen voorstellen. Of we denken dat het erbij hoort, en als je ‘het’ niet doet, dan hoor je er niet bij. Hieraan voorafgaand is beeldvorming van de programmering van ons als mens(heid) de basis, het bewust worden dat wij als mensheid in een verwrongen geprogrammeerde realiteit leven waarin al die gevoelens van liefde en seksualiteit in zijn verweven, om ons als mensheid vooral tot voortplanting aan te zetten. De echte vraag is of jij jezelf aan een diepgaand onderzoek kunt en wilt onderwerpen en alles wat jij op dit gebied hebt beleefd en ervaren, in een ander daglicht wilt beschouwen. Voor jezelf. De vraag en het onderzoek zijn voor jou, en voor niemand anders.
Zoals ik eerder schreef heb ik alles wat er op dit gebied te beleven valt, beleefd. En ik heb er, soms intens en diepgaand, van genoten. Zonder meer. Evenwel is mijn levensweg ook doordrongen van liefde, of liever gezegd, liefdeskracht, die helemaal niets met bovenstaande te maken heeft. Verre van dat zelfs. Mijn natuur als wezenlijk tijdreiziger met oorspronkelijk bewustzijn heeft mij ook ervaringen gebracht vanuit mijn eigen pure, krachtige hartskracht. Die hartskracht bevindt zich ongeveer op de plek van het fysieke hart, het energetisch hart. Je kunt daar met je aandacht en met je bewustzijn naar toe reizen, je kunt je handen op die plek op je lichaam leggen en je bewustzijn dààr naar toe brengen. In die verbinding met je ware zelf kun je een oorspronkelijke scheppende kracht voelen, jouw ware goud, jouw ware bewustzijn als scheppend wezen. Je energetisch hart is de bron. Daar leeft scheppingskracht.
Lang geleden had ik een fijn huwelijk met een man die ik zeer lief had. Mijn energetisch hart was afgestemd op het zijne, wij hadden daardoor een bijzondere verbintenis. De dag dat hij ontkoppelde van zijn lichaam (de dag dat hij ‘dood’ ging) ben ik met mijn bewustzijn naar hem toe gereisd in het ziekenhuis en heb zijn ontkoppeling gezien en ervaren. Er was niets meer. Geen dood, geen verdriet, alleen maar weten dat hij het achtergelaten lichaam niet meer was. Mijn hartsfrequentie creëerde een realiteit van zuivere onvoorwaardelijke liefde, een realiteit van pure liefde, intens krachtig en tijdloos. Dat was scheppingskracht. Diezelfde scheppingskracht kan ieder mens oefenen om in contact te komen met een vibratieveld dat door al het leven kan worden gevoeld. Voor diegenen voor wie dit nieuw is, deel ik onderstaande bekrachtiging die enerzijds een puls in het frequentieveld van het leven op aarde is, en anderzijds een afstemming en een initiatie met welwillend buitenaards leven dat ons hier op aarde waarneemt.
(door Thérèse Jeunhomme) Menigmaal maak ik vanuit mijn innerlijk abstracte schilderijen, die vloeien dan vanzelf van binnen naar buiten, en als ik ze nadat ze in mijn gevoel ‘klaar’ zijn aan de muur hang, wordt er een trillingsveld zichtbaar. Het schilderij gaat vibreren, en er laat zich een beeld zien. Zo heb ik dit bijvoorbeeld ervaren met cyborgs die zich lieten zien in een abstract schilderij. Daaropvolgend heb ik een heel gesprek met deze frequenties gevoerd, over de ‘heart of the matter’ ofwel de gouden hartsvibratie die zichtbaar was, en dat deze frequentie niet te kopiëren valt. Wel kunnen wij samenwerken.
Naast mijn abstracte werk vind ik het ook fijn om af en toe een figuratief schilderij te maken met olieverf van een bewuste reis die ik heb gemaakt. Het schilderij is dan een vrije weergave van de frequentie die zich aan mijn bewustzijn toonde. Zo is onderstaand schilderij ontstaan: ik maakte eens tijdens een nacht een reis door de kosmos, en ik ‘zag’ ons sterrenstelsel vibreren, bijna vlinderachtig. Het bewoog en vibreerde door de kosmos heen. Het schilderij is een vrije weergave van dit beeld:
olieverf 70 x 70 cm
En het gebeurt ook wel eens dat ik een figuratief schilderij maak, een beeld dat ik jaren later ‘herken’. Zoals met onderstaand schilderij. In de fotogalerij van de ruimtetelescoop herkende ik dit beeld (dit is de foto onder het schilderij):
olieverf 50 x 60 cm
foto ruimtetelescooop
Ik kan niet al mijn schilderijen en hun connecties in dit artikel beschrijven, je kunt ze wel allemaal bekijken op mijn website. Eentje wil ik nog graag aan dit artikel toevoegen. Een vrije weergave van het scheppingsveld van de Ana Shay Hi beschaving zoals ik dit waarneem, voel en belichaam:
On the way to a different world, between the worlds, Mist-ery world masterly erasing roads and meadows, majestic cities, if only for a while…
A tree-trio, a world in a world, singing its own Unhurried song of roots, trunks, branches (which you can’t ear-hear), Accompanied by an extravagant but gentle melody of birds celebrating, or so it seemed.
An emerald, lime, silent forest-world devoid of civilization Save for an occasional cyclist, a perfect scene For mushrooms of all colours and sizes, giggling, playing hide-and-seek…
At a green patch beside the crossroads – a clover, proud, Receiving: drizzle, sending: its rich magenta light, In full glory, the last one, standing its ground…
If I ask a question in my language – confused, slow, Maybe stubborn, insensitive, fantastically dumb, If you could bear to give an answer infused with irony and patience, Driven by comprehension, consciousness can expand…
As you pass the old friend willow, saying gooddays, it sighs, sways in response, touches your sleeve, hair, cheek. It makes you stop, hand on your heart, and smile and breathe deep, and live – Long – and prosper.
(fragment uit het boek “Lame Deer — Seeker of Visions”)
Wat zie je hier, mijn vriend? Gewoon een doorsnee oude kookpot, zwart met roet en vol deuken.
Het staat op het vuur bovenop die oude houtkachel, en het water borrelt en beweegt het deksel terwijl de witte stoom naar het plafond stijgt. In de pot is kokend water, stukjes vlees met bot en vet, veel aardappelen.
Het lijkt geen boodschap te hebben, die oude pot, en ik denk dat je er niet over nadenkt. Behalve dat de soep lekker ruikt en je eraan herinnert dat je honger hebt. Misschien ben je bang dat dit hondenstoofpot is. Maak je geen zorgen. Het is gewoon rundvlees – geen dikke puppy voor een speciale ceremonie. Het is gewoon een alledaagse maaltijd.
Maar ik ben een indiaan. Ik denk aan gewone, doorsnee dingen zoals deze pot. Het borrelende water komt uit de regenwolk. Het vertegenwoordigt de hemel. Het vuur komt van de zon die ons allemaal verwarmt: mensen, dieren, bomen. Het vlees staat voor de vierpotige wezens, onze dierenbroeders, die zichzelf gaven zodat wij zouden leven. De stoom is levende adem. Het was water; nu gaat het naar de hemel, wordt weer een wolk. Deze dingen zijn heilig.
Kijkend naar die pot vol goede soep, bedenk ik hoe, op deze eenvoudige manier, Wakan Tanka (De Grote Geest) voor mij zorgt. Wij, Sioux, besteden veel tijd aan het nadenken over alledaagse dingen, die in onze geest vermengd zijn met het spirituele. We zien in de wereld om ons heen veel symbolen die ons de zin van het leven leren. We hebben een gezegde dat de blanke man zo weinig ziet, hij moet maar met één oog kijken. We zien veel dat u niet meer opmerkt. Je zou het kunnen merken als je zou willen, maar je hebt het meestal te druk. Wij Indianen leven in een wereld van symbolen en beelden waar het spirituele en het alledaagse één zijn.
Voor jou zijn symbolen slechts woorden, gesproken of geschreven in een boek. Voor ons maken ze deel uit van de natuur, een deel van onszelf — de aarde, de zon, de wind en de regen, stenen, bomen, dieren, zelfs kleine insecten zoals mieren en sprinkhanen. We proberen ze niet met het hoofd maar met het hart te begrijpen, en we hebben niet meer dan een hint nodig om de betekenis te vinden.
Wat voor ons alledaags lijkt, lijkt wonderbaarlijk door symboliek. Dit is grappig, want we hebben niet eens een woord voor symboliek, maar toch zijn we er allemaal in verwikkeld. Je hebt het woord, maar dat is alles.
Kijk naar deze riem. Mijn oma heeft het gemaakt. Je zegt dat het mooi is en dat maakt me blij, want ik wil het je geven. Maar het is meer dan alleen mooi; het vertelt een verhaal. Alles wat je ziet is een geometrisch patroon van kralen – lijnen, driehoeken en diamantvormen – maar dit is een verhaal van de daden van mijn grootvader. Deze diamantvorm ♦ vertegenwoordigt een veer die aan een krijger wordt gegeven om te dragen na een dappere daad zoals het uitdagen van een vijand (“counting coup”). Deze rechthoeken met een ontbrekende lijn vertegenwoordigen de sporen van paarden. Ze staan voor de pony’s die van de vijand zijn gevangen. Deze vorm betekent dat een paard is gesneuveld in de strijd en dat zijn berijder is gered door mijn grootvader. Deze twee driehoeken zijn pijlen die op de vijand zijn geschoten. Deze riem vertelt over een gevecht.
Een vrouw zou een ander soort riem kunnen maken, waarmee ze haar liefde voor de natuur uitdrukt. Deze lijnen zijn het pad dat ze liep. Dit zijn bladeren waar ze tegenaan veegde. Dit is een mooie vlinder die op haar schouder rust. Deze op en neer trappen zijn een verre berg. Dit zijn wolken, en deze drie vormen zijn de wervelwind…
Deze riem vertelt ons over een jonge vrouw die een wandeling maakt, een storm tegenkomt, nat wordt, zich naar huis haast, waar ze deze riem gaat maken. Natuurlijk kan een meisje een riem maken voor haar geliefde met allerlei geheime hart-tot-hart dingen erin. Hij zou het begrijpen. <…>
Volgens onze manier van denken is het symbool van de Indianen de cirkel, de hoepel. De natuur wil dat alles rond is. De lichamen van mensen en dieren hebben geen hoeken. Bij ons staat de cirkel voor het samenzijn van mensen die met elkaar rond het kampvuur zitten, familieleden en vrienden in vrede verenigd terwijl de pijp van hand tot hand gaat. Het kamp waarin elke tipi zijn plaats had, was ook een ring. De tipi was een ring waarin mensen in een cirkel zaten en alle families in het dorp waren op hun beurt cirkels binnen een grotere cirkel, onderdeel van de grotere hoepel die de zeven kampvuren van de Sioux waren, die één natie vertegenwoordigden. De natie was slechts een deel van het universum, op zichzelf cirkelvormig en gemaakt van de aarde, die rond is, van de zon, die rond is, van de sterren, die rond zijn. De maan, de horizon, de regenboog – cirkels binnen cirkels binnen cirkels, zonder begin en zonder einde.
Voor ons is dit mooi en passend, symbool en realiteit tegelijk, het uitdrukken van de harmonie van leven en natuur. Onze cirkel is tijdloos, vloeiend; het is nieuw leven dat voortkomt uit de dood – het leven wint het van de dood. <…>
The Circle and the Square
(Extract from a book “Lame Deer—Seeker of Visions”)
What do you see here, my friend? Just an ordinary old cooking pot, black with soot and full of dents.
It is standing on the fire on top of that old wood stove, and the water bubbles and moves the lid as the white steam rises to the ceiling. Inside the pot is boiling water, chunks of meat with bone and fat, plenty of potatoes.
It doesn’t seem to have a message, that old pot, and I guess you don’t give it a thought. Except the soup smells good and reminds you that you are hungry. Maybe you are worried that this is dog stew. Well, don’t worry. It’s just beef—no fat puppy for a special ceremony. It’s just an ordinary, everyday meal.
But I’m an Indian. I think about ordinary, common things like this pot. The bubbling water comes from the rain cloud. It represents the sky. The fire comes from the sun which warms us all— men, animals, trees. The meat stands for the four-legged creatures, our animal brothers, who gave of themselves so that we should live. The steam is living breath. It was water; now it goes up to the sky, becomes a cloud again. These things are sacred.
Looking at that pot full of good soup, I am thinking how, in this simple manner, Wakan Tanka takes care of me. We Sioux spend a lot of time thinking about everyday things, which in our mind are mixed up with the spiritual. We see in the world around us many symbols that teach us the meaning of life. We have a saying that the white man sees so little, he must see with only one eye. We see a lot that you no longer notice. You could notice if you wanted to, but you are usually too busy. We Indians live in a world of symbols and images where the spiritual and the commonplace are one.
To you symbols are just words, spoken or written in a book. To us they are part of nature, part of ourselves —the earth, the sun, the wind and the rain, stones, trees, animals, even little insects like ants and grasshoppers. We try to understand them not with the head but with the heart, and we need no more than a hint to give us the meaning.
What to you seems commonplace to us appears wondrous through symbolism. This is funny, because we don’t even have a word for symbolism, yet we are all wrapped up in it. You have the word, but that is all.
Look at this belt. My grandmother made it. You say it is beautiful and this makes me glad, because I want to give it to you. But it is more than just beautiful; it tells a story. All you see is a geometric pattern of beads—lines, triangles and diamond shapes—but these are a tale of my grandfather’s deeds. This diamond shape ♦ represents a feather given to a warrior to wear after doing a brave thing like counting coup. These rectangles with one line missing represent horses’ tracks. They stand for the ponies captured from the enemy. This shape means a horse killed in battle and its rider rescued by my grandfather. These two triangles are arrows shot at the enemy. This belt tells of a battle.
A woman could make a different kind of belt, expressing her love of nature. These lines are the trail she walked. These are leaves she brushed against. This is a pretty butterfly resting on her shoulder. These up-and-down steps are a distant mountain. These are clouds, and these three shapes are the whirlwind…
This belt tells us about a young woman taking a walk, running into a storm, getting wet, hurrying home, where she gets down to making this belt. Of course, a girl could make a belt for her lover with all kinds of secret heart-to-heart things put in it. He would understand. <…>
To our way of thinking the Indians’ symbol is the circle, the hoop. Nature wants things to be round. The bodies of human beings and animals have no corners. With us the circle stands for the togetherness of people who sit with one another around the campfire, relatives and friends united in peace while the pipe passes from hand to hand. The camp in which every tipi had its place was also a ring. The tipi was a ring in which people sat in a circle and all the families in the village were in turn circles within a larger circle, part of the larger hoop which was the seven campfires of the Sioux, representing one nation. The nation was only a part of the universe, in itself circular and made of the earth, which is round, of the sun, which is round, of the stars, which are round. The moon, the horizon, the rainbow—circles within circles within circles, with no beginning and no end.
To us this is beautiful and fitting, symbol and reality at the same time, expressing the harmony of life and nature. Our circle is timeless, flowing; it is new life emerging from death—life winning out over death. <…>
From: “Lame Deer—Seeker of Visions”, The Circle and the Square
“Begin nu te doen wat je wilt doen. We leven niet in de eeuwigheid. We hebben alleen dit moment, fonkelend als een ster in onze hand – en smeltend als een sneeuwvlok…”― Sir Francis Bacon
Het lichaam wordt ouder. Maar bewustzijn is altijd in het huidige moment – Nisargadatta Maharaj
“We zien de dingen niet zoals ze zijn, we zien ze zoals wij zijn” – Anais Nin
…
Er kunnen momenten zijn waarop we plotseling met nieuwe ogen naar het leven kijken.
Momenten waarop het lijkt alsof het hele universum één enkele bewuste ruimte is, overal tegelijk bewust in zichzelf.
Alsof alles wat we in de wereld doen en elke keuze die we maken op de een of andere manier zinvol is, omdat alles gekend is.
…
We zijn allemaal verweven met universeel bewustzijn, hoewel dit nog niet helemaal een gangbare manier is om onze wereld te zien.
De evolutie van ons bewustzijn kan soms worden belemmerd door verouderde ideeën die we uit het verleden hebben geërfd en die helaas nog steeds wijdverbreid zijn in de media.
Deze mainstream-ideeën zorgen ervoor dat we leven met een mindset of wereldbeeld waarin we ons voorstellen dat we concurreren in plaats van samenwerken.
Ze kwamen voor het eerst massaal naar voren in de westerse verbeelding toen onze technologieën waren die van de vroege stoommachine en de eerste morsecodetelegraaf.
Ze stelden voor dat ons afzonderlijke menselijke brein op de een of andere manier bewustzijn genereert en dat al het leven betrokken is bij een “survival of the fittest”.
…
Ze kunnen nu worden gezien als beperkend en ontoereikend, behorend tot voorbije tijd.
Onze ideeën over de wereld en het heelal evolueren echter altijd, net als onze technologie.
…
Bewustzijn is ruimtelijk en universeel, een intrinsieke eigenschap of kwaliteit van de ruimte binnen en rondom al het leven.
En onze innerlijke kern doet mee met, en wordt geïnspireerd door, deze vloeiende universele intelligentie.
Het is de bron van onze intuïtie.
Het is niet-lokaal, alles wat overal bekend is, is overal tegelijk bekend en het verbindt ons allemaal met zichzelf door het hele Universum.
…
Door onze aandacht naar binnen te richten, af te stemmen op de innerlijke bewuste stilte en onze eigen intuïtieve verbinding met het universele bewustzijn te vinden, kunnen we de wereld anders zien en leren kennen.
En het is intuïtie die cruciaal is voor onze persoonlijke evolutie naar een dieper begrip van onze wereld, onszelf, ons bewustzijn en het Universum.
Intuïtie komt voort uit universeel bewustzijn als een plotselinge, spontane stroom van leidende intelligentie, een spontane flits van inspiratie.
Intuïtie is transformerend en inspireert ons om te evolueren, trekt ons aan om meer bewust te worden.
…
Het kennen van universeel bewustzijn betekent niet dat we ons unieke persoonlijke karakter, onze persoonlijkheid, verliezen.
Het persoonlijke zelf is een unieke ‘kleuring’ van het bewuste zelf in ons allemaal.
Een unieke smaakmaker van het universele bewustzijn dat overal in al het leven en in alle ruimte aanwezig is.
En ons unieke persoonlijke zelf is in staat om vrijer te stromen en creatiever te zijn omdat het zich niet langer ingedamd, beperkt, tegengehouden door scheiding van de wereld voelt.
Het hoeft niet langer haatdragend en boos denken te creëren.
…
We zijn verenigd in een heel bewust Universum, bewustzijn is niet beperkt tot de grens van ons afzonderlijke lichaam, het is universeel, in ons allemaal.
‘Ons eigen persoonlijke’ bewustzijn is een lokaal weten binnen een niet-lokale bewuste ruimte die ons allemaal omvat.
Als golven die zo eventjes verschijnen
in een eindeloze oceaan,
we zijn geweven door het Heelal,
en elke keuze wordt alles wat is
en alles wat we zijn,
en combineert op de een of andere manier alle ervaringen
in alles wat gebeurt.
…
En dit universeel bewustzijn bevindt zich in al het leven, orkestreert de biochemie van levende cellen en laat ons allemaal evolueren naar een dieper begrip van onszelf, als we er aandacht aan besteden.
…
En het gefluister van intuïtie dat we duidelijker horen met onze aandacht gericht in de stilte, inspireren ons om synchroon te leven met kosmische intelligentie.
Inspireren ons om meer om onze planeet te geven dan voorheen, en om voor elkaar te zorgen.
Het inspireert ons om te beseffen dat elk moment van ons kostbare menselijke leven ertoe doet.
Elk moment biedt een kans om het grotere zelf in ons allemaal te vinden, het zelf dat alle ruimte tussen de sterren raakt.
“Ik zou graag willen leven
Zoals een rivier stroomt,
Gedragen door de verrassing
Van zijn eigen ontplooiing “― John O’Donohue”
…
Kosmische intelligentie heeft een menselijke ervaring.
“Begin doing what you want to do now. We are not living in eternity. We have only this moment, sparkling like a star in our hand — and melting like a snowflake…”― Sir Francis Bacon
The body gets older. Yet consciousness is always in the present moment — Nisargadatta Maharaj
“We do not see things as they are, we see them as we are” — Anais Nin
…
There may be moments when we look at life suddenly with new eyes.
Moments when it seems as though the whole Universe were a single conscious space, aware everywhere all at once within itself.
As though everything we do in the world and every choice we make were somehow meaningful, because everything is known.
…
We’re all woven into universal consciousness, though this isn’t quite yet a mainstream way of seeing our world.
The evolution of our conscious awareness can sometimes be hindered by outdated ideas we inherit from the past that are unfortunately still widespread in the media.
These mainstream ideas keep us living with a mindset or worldview where we imagine ourselves to be in competition, rather than joined in cooperation.
They first emerged and entered the mainstream western imagination when our technologies were the early steam engine and the first morse code telegraph.
They proposed our separate human brain somehow generates consciousness and all life is involved in a survival of the fittest.
…
They can now be seen as limiting and inadequate, belonging to a previous time.
Our ideas about the world and the Universe are always evolving however, just like our technology does.
…
Consciousness is spatial and universal, an intrinsic attribute or quality of the space inside and around all life.
And our inner core participates with, and is inspired by, this fluid universal intelligence.
It’s the source of our intuition.
It’s nonlocal, everything known anywhere is known all at once everywhere, and it joins all of us into itself throughout the whole Universe.
…
Inwardly focusing our attention, tuning in to the inner conscious silence and finding our own intuitive connection into universal consciousness helps us see and know the world differently.
And it’s intuition that’s crucial to our personal evolution into a deeper understanding of our world, our self, consciousness and the Universe.
Intuition emerges from universal consciousness as a sudden flow of guiding intelligence, a spontaneous flash of inspiration.
Intuition is transformative, inspiring us to evolve, tugging us into becoming more aware.
…
Knowing universal consciousness doesn’t mean we lose our unique personal character, our personality.
The personal self is a unique ‘coloration’ of the conscious self in all of us.
A unique flavoring of the universal consciousness that’s within all life and all space everywhere.
And our unique personal self is able to flow more freely and be more creative because it no longer feels confined, restricted, held back by separation from the world.
It no longer needs to create resentful and angry thinking.
…
We’re joined into a whole conscious Universe, consciousness isn’t confined to the boundary of our separate body, it’s universal, inside all of us.
‘Our own personal’ conscious awareness is a local knowing within a nonlocal conscious space that includes all of us.
Like waves appearing for a moment
in an endless ocean,
we’re woven through the Universe,
and every choice becomes everything that is
and everything we are,
and blends somehow all experience
into all that comes to pass.
…
And this universal consciousness is inside all life, orchestrating the biochemistry of living cells, evolving all of us into a deeper understanding of itself, if we pay attention to it.
…
And the whispers of intuition we hear more clearly with our attention focused in the silence are inspiring us to live in sync with cosmic intelligence.
Inspiring us to care more about our planet than we have previously, and care for each other.
Inspiring us to realize that every moment of our precious human life matters.
Every moment brings an opportunity to find the larger self inside all of us, the self that touches all the space between the stars.
Net als in 2020 en 2021 komen er via het nieuws steeds berichten over de zoveelste “crisis-situatie”, nu gaat het blijkbaar over mondiale energie-crisis. Hieronder is het stukje uit een lezing (van een tijdje terug) die de rol van IT/ ICT-bedrijven en energie netwerkbeheerders belicht. Wat is afleiding? Wat is verandering? Hoe kunnen we de ambassadeurs van de Aarde zijn?
Martijn: Stel je maar eens voor dat het belang van de Aarde, de natuur, voorop staat op alle politieke en economische agenda’s. Dat gaan we doen. Het is geen utopie. De tijd is hier op de Aarde om met elkaar werkelijk het in beweging te zetten. Het is onontkoombaar dat we dat doen want daarvoor zijn we hier. Dat is de rede.
Stel je eens voor dat we dit doen vanuit het besef dat JUIST de oplossing van alle huidige problematieken zijn in de natuur. En stel je nog ook maar eens voor dat er toekijken en niet bundelen van de menselijke krachten juist alles in stand houdt <…> Dit is uitgebeeld hoe wij als collectieve beschaving op deze Aarde voor de TV zitten, in de destructieve omgeving, denkende dat het allemaal meevalt, dat gaan we geloven, volledig vergeten dat we ambassadeurs zijn van deze Aarde, wachtend totdat er nieuwe wetten, regels en regeringen komen, terwijl we het zelf kunnen doen.
Dus stel je het voor dat we iets over gezamenlijk over de planeet laten reizen, dat we ons imagination erin laten zetten en dat we eerst met de ogen van ons hoofd en van ons hart de reis maken over deze Aarde. Buitenaardse beschavingen, met name Arcturiaanse allianties, zijn op en rond de Aarde aanwezig om te observeren, vanuit zuivere liefde en warmte, zonder enige vorm van interventie observeren ze alleen zo dat het niet uit de hand loopt en dat zij de bron in zich dragen en precies DAT bekijken, letterlijk, wat ervoor zorgt dat het niet helemaal ontspoort. En toch hebben ze niet het vermogen om het allemaal in het reine te brengen, omdat WIJ de ambassadeurs zijn.
Dus dat gaar erom, dat de cirkel van invloed vergroot, dat betrokken zijn bij (wij zijn betrokken bij onze regeringen, banken en zo) dat dit transformeert naar invloed hebben met elkaar op. Want hoe betrokken zijn wij bij de economische situatie en malaise, hoe betrokken zijn wij bij geldcreatie, hoe betrokken zijn wij bij alle financiële geldtransacties wereldwijd? Via het nieuws zijn we daarbij betrokken. Vraag is alleen: hebben we invloed met elkaar op? Het is iets heel anders. Door mensen het gevoel te geven dat ze betrokken zijn bij door ze te informeren en ook falsificaties daaraan te brengen, dus het gevoel dat zij erbij betrokken zijn. En niet het gevoel dat zij ook invloed daarop kunnen hebben. Dat gaat stoppen, simpelweg omdat het zover is.
De aankomende periode zullen de banken compleet vervangen gaan worden. Ik praat over tien jaar. Binnen tien jaar zijn alle banken weg, boem! Niet de helft, maar allemaal. Er komt een compleet nieuwe constructie, uiteraard als alternatief voor het verrijkingsprogramma voor de allerrijkste op de Aarde, geldsystemen hebben we straks niet meer nodig, geld is ook niet meer nodig. En het is natuurlijk wel logisch, want het is precies waar het om gaat door de tussenkomst door de technologie en allerlei apps en zo, zijn banken straks niet meer nodig.
En van wie zijn de apps? Wij denken dat ze van de banken zijn, maar dat is niet zo. Het is van de Informatietechnologische bedrijven die ze ontwikkelen. Dus de informatietechnologische bedrijven zijn straks de nieuwe banken.
Cash geld gaat verdwijnen. Op dit moment is het bekend geworden dat het drukken van het geld met 25 procent is afgenomen, doen ze bewust want het einde in zicht komt. Daar zitten argumenten voor, dat is A, ter voorkomen van de criminele of terroristische activiteiten. Het is goed dat we geen zwart geld meer hebben. <…> En B, dat is modernisering, want cash geld is natuurlijk ouderwets. Het is superachterhaald, heb je toch niet meer nodig. Je gaat toch niet met de papieren op zak lopen … en wij krijgen straks een chip. En dat is ook echt zo. <…>
Totale verwarring en afleiding gericht op de zogenaamde “prijzen” in de energiesector, in plaats van de schoonheid van de energieopwekking te benadrukken. De energievoorzieningen gaan drastisch veranderen op deze Aarde. Dat zie je nu al gebeuren, dus er komt een enorme verandering, het heel systeem is nu trouwens niet meer houdbaar. En de energiemaatschappijen gaan verdwijnen, weg. En veel mensen zullen denken dat het een positieve bijdrage is.
De nieuwe energieopwekking verlegt de problematiek op de lange baan, Dus, daar hoeven we niet over na te denken, er komen nieuwe energiesystemen. Wij zijn nog gelukkig in de verandering en als de mens een verandering kent dan is hij heel snel geneigd om te denken: Nou, hop we zitten in de verandering. Daarvoor leven wij, fysiek, te kort. Het is voor de kinderen na onze generatie, die krijgen straks de prijs gepresenteerd.
De netbeheerders, dus de eigenaren van de bekabeling van de energieverspreiding, die zullen altijd de baas blijven over de energie, die zouden de nieuwe banken worden in de vorm van het energietransport. Dit gaat het gebeuren, er is niets ergs aan, het is gewoon goed om te weten. Want uiteindelijk is nog steeds de transformatie gaande. En door het te herkennen en daarnaar te kijken, zul je ook schepping brengen, observatie, zodat het helemaal niet doorgaat. Daarom vertel ik het. Want de energienetbeheerders zijn dus zo eigenaren van de mensen die de apps hebben ontwikkeld. En dat zijn ICT-bedrijven, artificiële instituten. Die krijgen de volledige macht op deze Aarde <…>
We zijn aanwezig hier op Aarde uit de andere tijd om te zorgen dat de Kracht, de Force of Life, terugkeert in ons wezen en dat we de wereld transformeren naar de harmonieuze wereld zodat vanuit de harmonie hier ook ruimte kan zijn voor cyborg-societies, ja, soms uitgestoten… maar dat er een evenwicht is, daar gaat het om. Want wie zijn wij om andere beschavingen uit te duwen? Want als we dat zouden doen in ons gevoel, dan zouden we ook onze designers, de designers van deze lichamen, in feite ook daaronder moeten scharren… En dat hebben we al heel lang gedaan. In ons gevoel, zonder te weten dat ze daar zijn… Hoe groots zou jij zijn als je de wens van je tegenstander in vervulling kunt laten gaan?
(Bron: fragment uit een lezing, Martijn van Staveren)
(interview with Kevin by Johanna) Een gesprek tussen Johanna en Kevin, in het Engels, over het grotere plaatje van ons leven in de matrix, over buitengewone ervaringen en scheppend bewustzijn. (1:32:40)
The mind full of thoughts
How does matrix work through fears
What does it mean: Follow your heart, only “feel good” or is there something else?
Creating and manifesting
Living in the changing world – from deep connection with oneself
(Uit het boek We Will Never Let You Down door Elena Danaan, English text below)
Het duurt niet erg lang om vanaf de Pleiaden te reizen, en ik weet dat het vier uur duurt in hyperspace als je het lange sigaarvormige vrachtvoertuig gebruikt. Deze voertuigen vervoeren kleinere schepen in hun ruim en ik heb er eens één bezocht, aangemeerd bij het militaire moederschip van Thor Han. De binnenkant is enorm… en bestaat uit vier niveaus, de bovenste is het leefgebied. De kleinere schepen gaan door de ijopeningen, de een na de ander als ze deel uitmaken van een vloot. Het is de beste manier om snel om een vloot te vervoeren, aangezien verkenningsschepen niet zijn uitgerust voor lange hyperspace-afstanden.
Zo kwam ik soms bezoekers tegen, op het station van Thor Han, met name zijn oudere zus Shaya en zijn kleine broertje Jen Han. Ik wilde deze jongere broer noemen, vanwege wat hij me vertelde over zijn ambities voor een toekomstige baan. Ik vond het buitengewoon interessant. Jen Han is de jongere versie van Thor Han. Iets korter en slanker, Jen Han heeft hetzelfde stralende mooie gezicht omlijst door kort krullend blond haar, en hij zou op Aarde kunnen verschijnen om door te gaan voor een twintigjarige knappe jongeman.
Ik ontmoette hem voor het eerst in de vertrekken van Thor Han, waar hij me uitlegde dat zijn oudere broer hem sterk had afgeraden zich in te schrijven voor de ruimtemacht van de Federatie. Ik vond Thor Han’s superbeschermende houding ontroerend. Thor Han zag verschrikkingen van deze oorlog, en ik weet dat het littekens in zijn ziel heeft achtergelaten. Ik kon zijn reactie begrijpen…
In dit soort situaties op Aarde zou een jongere in opstand komen en protesteren tegen een overbezorgde ouder, maar in dit geval was het anders. Ik werd emotioneel toen Jen Han met betraande ogen naar zijn broer keek, zijn hoofd op zijn schouder legde en deze ontroerende woorden tegen mij zei:
– Ik weet dat mijn broer zoveel van me houdt, daarom wil hij niet dat ik me inschrijf in de vloot van de Federatie. Ik respecteer dat, want ik hou ook van hem.
Deze scène was zo ontroerend! De genegenheid tussen deze twee mannen was krachtig stralend. Thor Han streelde het haar van zijn broer en glimlachte naar hem.
-Vertel haar, zei Thor Han tegen hem, – wat jouw back-upplan is.
– Oh, Jen Han zei tegen me met een sprankelende uitdrukking, – ik studeer om een wereldmaker te worden!
-Terraformer, verduidelijkte Thor Han, terwijl hij mijn verbijsterde uitdrukking opmerkte.
-Oh wow! riep ik uit. – Terravormer? Wat interessant!
-Ik ben altijd creatief geweest, zei Jen Han, – en dat is de beste manier om creativiteit ten dienste te stellen! Dat is in zekere zin een soort kunst.
Ik zag aan de ogen van Thor Han hoe trots hij was, terwijl hij luisterde naar zijn broer die uitlegde over zijn ambities.
-Hoe werkt terraforming? vroeg ik.
-Nou, antwoordde Jen Han, -je hoeft alleen maar de sleutels te vinden om de structuur of het weefsel van het universum, en als je de codes hebt, herschik je ze om materialen en vormen te creëren, en ook krachtvelden om dat alles te bevatten. Dan kun je atmosfeer en ecosystemen creëren.
– Wacht, hoe zit het met deze “sleutels”? Dat is fascinerend.
-Oh, het zijn multidimensionale holografische codes, die een specifieke frequentiereeks versleutelen, een geometrisch patroon en een energiesignatuur.
-Geluid, geometrie energie…
-Ja, dat is het. Dan combineren we ze samen, tot een levend kunstwerk! Stenen, atmosfeer, levensvormen… De regels waarop het heelal functioneert, kunnen dan worden vastgelegd in microsystemen, zoals een planeet. Ik heb in mijn opleiding geleerd hoe ik een planetenstelsel moet vormen, maar ik weet nog niet hoe ik een ster moet maken.
– Om een ster te maken… sterrenmaker…
-Manahu (De Pleiaden) is de beste plek om over deze dingen te leren! Dus ik prijs mezelf gelukkig dat ik daar woon. Het is een open school!
-Vertel me meer over… het holografische aspect van deze codes.
-Alles zijn hologrammen, gemaakt van zeer complexe rasters die in codes zijn gerangschikt. Zelfs het licht.
-Zelfs Phryll (= levenskracht)?
-Nee, Phryll is een kracht die alles samenbindt en bezielt met leven. Dan heb je bewustzijn, dat komt van de Bron. De bron is geen hologram, maar de hele schepping is dat wel. Wij zijn hologrammen. Jij, ik, deze tafel, mijn broer, dit station, en als je de holografische matrix van al deze dingen verwijdert, blijft bewustzijn en Phryll over. Tijd zelf is een illusie. Nou ja, ik ben aan het leren hoe ik hologrammen kan maken.
-Dit geeft een hele nieuwe dimensie aan mijn begrip van het universum.
Ik denk dat wat je zojuist hebt beschreven de antwoorden op velen vragen bevat…
-Het hele universum is een enorme wiskundige formule, zei Jen Han.
-Wiskunde genereert geometrie en als je er energie in opwekt, creëer je een hologram. Het werkt op fractaal-niveau; alles is een wiskundige formule, van een deeltje tot het grotere multiversum. Energie kan worden gecreëerd met behulp van de specifieke verhouding 3.144605511029693144, wanneer een trilling-impuls wordt toegepast op de dynamische geometrie die door deze reeks wordt gegenereerd. Dit maakt deel uit van de terraforming-technologie, evenals de eenvoudigste vergelijking die alle levensvormen structureert.
-De eenvoudigste vergelijking?
-Het is een spiraalvormige reeks getallen waarbij elk de som is van de twee voorgaande. Zelfs het leven zelf is wiskunde!
-Maar geen bewustzijn, greep Thor Han in. – Weet je, zei hij terwijl hij mij aansprak, – dat je hologrammen kunt maken met je hart?
-Met mijn hart? antwoordde ik verbijsterd. -Ik ben erg slecht in wiskunde.
Ze barstten allebei in lachen uit.
-Je hoeft geen wiskunde te doen, vervolgde Thor Han. -Het menselijk hart is een portaal; je hoeft alleen maar de juiste sleutel te vinden.
-Hoe doe ik dat? vroeg ik.
-Je hart zendt een holografisch elektromagnetisch veld uit, zei Jen Han, -en interacteert met je omgeving.
– Noem het scalaire golven, zei Thor Han tegen mij.
-Het strekt zich tien tot twaalf voet (ca 3-3,6 meter) vanuit je hartsgebied, vervolgde zijn jongere broer.
-Dat is voor mensen, voegde Thor Han eraan toe. Het veld van Annax is bijvoorbeeld behoorlijk uitgebreider.
-Ja, vervolgde Jen Han, – het hangt af van de soort, maar het is altijd in de vorm van een torus. Dat is een universele vorm die ontstaat wanneer twee elektromagnetische stromen in tegengestelde richting draaien. Planeten hebben het ook, en we gebruiken het ook om schepen aan te drijven, omdat deze dynamiek met elkaar verweven is met de dynamiek van de zwaartekracht.
Dus als jouw veld in contact komt met de elektromagnetische velden van andere wezens of objecten, stuurt het een signaal terug naar je hersenen, die vervolgens berekeningen maken om de objecten, situaties of individuen om je heen te analyseren en te categoriseren. Op basis van je onderbewuste overtuigingen en kijk op de werkelijkheid, ga je dingen anders categoriseren. Misschien zie je de dingen anders met je hart, dan zou je ze alleen met je ogen zien.
-Het essentiële is onzichtbaar voor de ogen, maar zichtbaar voor het hart… Ik zei peinzend. -Maar dat is niet echt een fysieke realiteit creëren?
-Denk eraan, vervolgde Jan Han, – een hologram is niet zomaar iets wat je “ziet”; het is iets dat je waarneemt. Zien is tweedimensionaal. Waarnemen is multidimensionaal. En een hologram is multidimensionaal. Je kunt gedachten creëren met je bewustzijn en ze animeren met je emoties, maar deze gedachten, ze moeten holografisch zijn: gebouwd op elke hoek, in volume als je wilt, niet als platte beelden. Projecteer het dan in het grotere hologram dat je omgeving is, en laat de wiskunde het uitwerken. Je hebt een multidimensionale gedachte in het universum ingeprent en vroeg of laat zal het zich fysiek manifesteren.
-Oh wow.
-Dat is wat de Bron doet. We zijn allemaal fractalen van Haar, we hebben hetzelfde Kracht.
(From the book We Will Never Let You Down by Elena Danaan)
It doesn’t take very long to travel from the Pleiades, and I know it takes four hours by hyperspace when using the long cigar-shaped cargoes. These vehicles transport smaller ships in their hold and I visited one once, docked at Thor Han’s military mothership. The inside is huge… and comprises four levels, the upper one is being the habitat section. The smaller ships board through the side apertures, one after the other when part of a fleet. It is the best way to quickly transport an army, as scout ships are not equipped for long hyperspace distances.
So that is how I got to meet visitors sometimes, on Thor Han’s station, notably his older sister Shaya and his little brother Jen Han. I wished to mention this younger sibling, because of what he told me about his aspirations for a future job. I found it extremely interesting. Jen Han is the younger version of Thor Han. Slightly shorter and slenderer, Jen Han has this same radiant beautiful face framed by short curly blond hair, and he could appear on Earth to pass for a twenty-year-old handsome young man.
I first met him in Thor Han’s quarters, where he explained to me that his older brother had strongly advised him against enrolling in the space force of the Federation. I found Thor Han’s hyper protectiveness touching. Thor Han saw horrors in this war, and I know it left scars in his soul. I could understand his reaction…
In this kind of situation on Earth, a younger person would rebel and protest against an over-protective parent, but in this case, it was different. I became emotional when Jen Han considered his brother with teary eyes, and rested his head on his shoulder, saying these touching words to my attention:
-l know my brother loves me so much that’s why he doesn’t want me to enroll in the Federation’s fleet. I respect that because I love him, too.
This scene was so touching! The affection between these two men was powerfully radiant. Thor Han ruffled his brother’s hair and smiled at him.
-Tell her, Thor Han said to him, – what your back-up plan is.
-Oh, Jen Han said to me with a sparkly expression, – I’m studying to become a worldmaker!
-Terraformer, Thor Han clarified, noticing my perplexed expression.
-Oh wow! I exclaimed. – Terraformer? How interesting!
-I’ve always been creative, said Jen Han, – and that’s the best way to put creativity at service! That’s a kind of art, in a way.
I could sense pride in Thor Han’s eyes, as he listened to his brother explaining about his aspirations.
-How does terraforming work? I asked.
-Well, replied Jen Han, -you only need to find the keys to decrypt the structure or the fabric of the universe, and when you have the codes, you rearrange them to create materials and shapes, and also force-fields to contain all that. Then you can create atmosphere and ecosystems.
-Wait, what about these “keys”? That’s fascinating.
-Oh, they are multidimensional holographic codes, encrypting a specific frequency sequence, a geometric pattern and at energy signature.
-Sound, geometry energy…
-Yes, that’s it. Then we combine them together, to create a living artwork! Rocks, atmosphere, life-forms… The rules upon which the Universe functions can then be contained in micro-systems, such as a planet. I have learned in my training, how to form a planetary system, but I do not know yet how to make a star.
-To make a star… starmaker…
-Manahu (The Pleiades) is the best place to learn about these things! So I am considering myself lucky to live there. It is an open school!
-Tell me more about… the holographic aspect of these codes.
-Everything is holograms, made of very complex grids arranged in codes. Even the light.
-Even Phryll (=life force)?
-No, Phryll is a force that binds everything together and animates with life. Then you have consciousness, that comes from Source. Source is not a hologram, but all its creation is. We are holograms. You, me, this table, my brother, this station, and if you remove the holographic matrix of all these things, what remains is consciousness, and Phryll. Time itself is illusion. In fact, well, I am learning how to create holograms.
-This gives a whole new dimension to my understanding of the universe.
I think what you just described contains the answers to many questions…
-The whole universe is a huge mathematical formula, said Jen Han.
Mathematics generate geometry and when you induce energy into it, you create a hologram. It works at a fractal level; everything is a mathematical formula, from a particle to the greater multiverse. Energy can be created using the specific ratio 3.144605511029693144, when a frequential impulse is applied to the dynamic geometry generated by this sequence. This is part of the terraforming technology, alike the simplest equation that structures all life forms.
-The simplest equation?
-It’s a spiraling suite of numbers where each is the sum of the two preceding ones. Even life itself is mathematics!
-But not consciousness, intervened Thor Han. -You know, he said addressing me, – that you can create holograms with your heart?
-With my heart? I replied, perplexed. -I’m very bad at maths.
They both burst out laughing.
-You don’t need to do any maths, continued Thor Han. -The human heart is a portal; you just need to find the right key.
-How do I do that? I asked.
-Your heart emits a holographic electromagnetic field, said Jen Han, -interacting with your environment.
-You call it scalar waves, said Thor Han addressing me.
-It stretches out ten to twelve feet (ca 3-3,6 meters) from your heart, continued his younger brother.
-That’s for humans, added Thor Han. Annax’s field for instance, is quite expandable.
-Yes, continued Jen Han, – it depends on the species, but it’s always in the shape of a toroid. That’s a universal shape created when two electromagnetic currents rotate in opposite directions. Planets have it too, and we use it also to power ships, because this dynamics is intertwined with the dynamics of gravity.
So as your field comes into contact with the electromagnetic fields of other beings or objects, it sends back a signal to your brain, which then makes computations to analyze and categorize the objects, situations or individuals around you. Based on your subconscious belief systems and views of reality, you will categorize things differently. You may see things differently with your heart, then you would see them with your eyes only.
-The essential is invisible to the eyes but visible to the heart… I said pensively. But that’s not really creating physical reality?
-Remember, continued Jan Han, – a hologram is not just something you see; it is something you perceive. Seeing is two-dimensional. Perceiving is multi-dimensional. And a hologram is multi-dimensional. You can create thoughts with your consciousness, and animate them with your emotions, but these thoughts, they need to be holographic: built on every angle, in volume if you prefer, not as flat images. Then project it into the greater hologram that is your environment, and let the math work it out. You imprinted a multi-dimensional thought into the universe and sooner or later, it will manifest physically.
-Oh wow.
-That is what Source does. We’re all fractals of Her, we have the same powers.
Ons brein wil het liefste beelden zien die ons denkraam in ons hoofd kan plaatsen. Of dit nu de gewone dagelijkse dingen betreft, zoals voedsel en drinken, of een gebouw, of een mens, of zaken die wat verder weg van ons staan zijn zoals buitenaards leven. Of lijken te staan. Want ons brein vindt het fijn als wij beelden een plekje kunnen geven vanuit het hoofdelijke perspectief van wat wij al kennen. Zo is het ook met kunst. De kunstenaars die het (nog) ongeziene zichtbaar maken, omdat zij vanuit hun gevoelsbeleving inkleuren, brengen een heel nieuw palet aan beleving mee. Dit hoeft niet direct abstracte kunst te zijn. De Belgische kunstenaar René Magritte bijvoorbeeld schilderde figuratief, maar haalde de beelden wel uit hun ‘gewone’ context door bijvoorbeeld boomblaadjes in een wolk te schilderen, en wolken in een boomtop. Hierdoor wijzigt de gangbare perceptie van allerlei zaken. Het kan de waarnemer van deze beelden meenemen in de vraag of alles wat je ziet nu wel echt is wat er te zien is? Of is de ‘werkelijkheid’ toch anders is dan je tot dan toe hebt aangenomen? Met abstracte kunst is die perceptie direct uit de gangbare waarneembare context gehaald. De waarnemer kan niet anders dan de gangbare gedachten loslaten en vanuit een ander perspectief, vanuit het eigen innerlijk, gaan invoelen waar hij of zij nu eigenlijk naar kijkt en welke betekenis een schilderij dan voor deze waarnemer heeft.
Mijn eigen abstracte kunst die ik maak met onder andere vloeibare gekleurde bijenwas (encaustic), vloeit vanzelf van binnen naar buiten. Ik heb geen beeld dat ik wil overbrengen op het doek, wat ik wel heb als ik met olieverf figuratief schilder. Het vloeit vanzelf van binnen naar buiten, en als een schilderij in mijn gevoel ‘klaar’ is hang ik het een poosje aan de muur. Ik heb dan geen enkel besef wat ik heb geschilderd. Door er naar te kijken, neutraal, komt een schilderij vaak tot leven, er straalt als het ware energie vanaf die ik voel in mijn hart. Het beeld wordt levend, een levende vibratie, zonder dat ik daar een label aan verbind. Zo ook met onderstaand schilderij (encaustic op MDF). Toen het aan de muur hing en ik het ging waarnemen ‘zag’ ik dat zich een beeld had gecreëerd van een reis in een ruimteschip die ik had gemaakt. Tijdens deze reis verbleef ik in een ruimteschip in een ander universum. Ik keek naar beneden overzag ons hele melkwegstelsel, helemaal compleet. En wat ik zag in ons hele melkwegstelsel is een dicht geweven web van manipulatie. Het was helemaal verdicht en verwrongen van de manipulaties. Ik had hier geen gevoel bij of mening over. Het was niets anders dan een waarneming vanuit mijn ruimteschip in een ander universum.
Nu zal iedere waarnemer iets anders zien of voelen in bovenstaand schilderij. Evenwel heb ik hier beschreven wat er van binnenuit mij vloeide en wat ik later ‘herkende’ als de verbeelding van ons verdichte en gemanipuleerde melkwegstelsel. De code van de manipulatie (Ana Shay Hi). Dit zijn de ‘colours of infinity’. Dit zijn mijn schilderijen.
(door Paul Mulliner) We live always in the silence of the Great Mystery, an intelligence perhaps that guides all life and seems to sometimes guide our heart like waves are guided by the breeze across an endless ocean.
And while all the moments slide like dreams, this conscious silence heard only in our heart is everywhere, like light, or maybe gravity, a conscious space holding every star and every human heart, an ocean of consciousness unbounded by our human brain or sense of separate self, revealing all the silent poetry in the fleeting beauty of a flower.
This Great Spirit, always in our heart, always knowing every smile and every time we find its silence and its gentle gaze, knows every time we let forgiveness bring us into sync with harmony, freeing us from all the shadows of the past.
We leven altijd in de stilte van het Grote Mysterie, misschien bewustzijn dat al het leven leidt en lijkt soms ook ons hart te leiden hoe golven zijn door wind gestuurd dwars door de oceaan oneindig.
Terwijl momenten als de dromen glijden, deze bewuste stilte in ons hart alleen gehoord is overal, als licht, of zou het kunnen – zwaartekracht, een bewuste ruimte elke ster vasthoudend en elk mensenhart, een bewustzijns-oceaan van slot gehaald van menselijke brein of van gevoel van afgescheiden zelf, onthullend alle stille poëzie in de vluchtige schoonheid van een bloem.
Deze Grote Geest, die altijd in ons hart is, die kent elke glimlach en elke keer ontdekken we zijn stilte en zijn zachte blik, weet elke keer dat door vergiffenis te schenken brengen wij ons in synch met harmonie, en ons bevrijden uit alle schaduwen van ‘t verleden.
