De Moederboom vinden

Een reactie plaatsen

De inleiding van het mooie boek van Suzanne Simard, een Canadese die haar verwondering en haar bevindingen onthult over het leven, communiceren en verbindingen van bomen in bossen.

Inleiding

VERBINDINGEN

Generaties lang heeft mijn familie de kost verdiend met het kappen van bossen. Ons voortbestaan ​​was afhankelijk geweest van dit nederige beroep.

Het is mijn nalatenschap.

Ikzelf heb ook een behoorlijk aantal bomen gekapt.

Maar niets leeft op onze planeet zonder dood en verval. Hieruit ontspringt nieuw leven, en uit deze geboorte zal nieuwe dood voortkomen. Deze spiraal van leven leerde me ook een zaaier te worden, een planter van zaailingen, een bewaker van jonge boompjes, een onderdeel van de cyclus. Het bos zelf maakt deel uit van veel grotere cycli: de opbouw van de bodem, de migratie van soorten en de wateromloop van oceanen. De bron van schone lucht, zuiver water en goed voedsel.

Er schuilt een nodige wijsheid in het geven en nemen van de natuur – haar stille overeenkomsten en zoektocht naar evenwicht. Er schuilt een buitengewone vrijgevigheid in.

Een boom in Schwarzwald, Duitsland

Het werken aan de ontrafeling van wat het was wat de bossen “doet tikken”, en hoe ze verbonden zijn met de aarde, vuur en water, maakte van mij een wetenschapper. Ik observeerde het bos en ik luisterde. Ik volgde waar mijn nieuwsgierigheid me heen leidde, ik luisterde naar de verhalen van mijn familie en mijn volk, en ik leerde van de onderzoekers. Stapje voor stapje – puzzelstuk na puzzelstuk – stopte ik alles wat ik had in mijn zoektocht naar wat er nodig is om de natuur te genezen.

Ik had het geluk een van de eersten te worden van de nieuwe generatie vrouwen in de houtkapsector, maar wat ik aantrof, was niet te begrijpen. Integendeel, ik ontdekte uitgestrekte landschappen zonder bomen, bodems ontdaan van de complexiteit van de natuur, een aanhoudende hardheid van de elementen, gemeentes ontdaan van oude bomen, waardoor de jonge bomen kwetsbaar waren, en een industriële orde die vreselijk misplaatst aanvoelde. De industrie had de oorlog verklaard aan die delen van het ecosysteem – de bladplanten en loofbomen, de knabbelaars, scharrelaars en teisteraars – die werden gezien als concurrenten en parasieten van handelsgewassen, maar waarvan ik ontdekte dat ze noodzakelijk waren voor het genezen van de aarde. Het hele bos – centraal in mijn bestaan ​​en mijn gevoel voor het universum – leed onder deze verstoring, en daardoor leed al het andere er ook onder.

Ik ging op wetenschappelijke expedities om uit te zoeken waar we zo vreselijk de mist in waren gegaan en om de mysteries te ontrafelen waarom het land zichzelf herstelde wanneer het aan zijn lot werd overgelaten – zoals ik had zien gebeuren toen mijn voorouders bomen begonnen te kapen op wat lichtere manier. Gaandeweg werd het mysterieus, bijna griezelig, hoe mijn werk zich in gelijke tred ontvouwde met mijn persoonlijke leven, net zo nauw verweven als de delen van het ecosysteem die ik bestudeerde.

“Ik ontdekte dat ze zich bevinden in een web van onderlinge afhankelijkheid, verbonden door een systeem van ondergrondse kanalen, waar ze dingen bemerken, verbinden en relaties vormen met zo een oeroude complexiteit en wijsheid ​​dat het niet langer ontkend kan worden. “

De bomen onthulden al snel verbluffende geheimen. Ik ontdekte dat ze zich bevinden in een web van onderlinge afhankelijkheid, verbonden door een systeem van ondergrondse kanalen, waar ze dingen bemerken, verbinden en relaties vormen met zo een oeroude complexiteit en wijsheid ​​dat het niet langer ontkend kan worden. Ik voerde honderden experimenten uit, waarbij de ene ontdekking tot de volgende leidde, en door deze zoektocht ontdekte ik de lessen van boom-tot-boomcommunicatie, van de relaties die een bosgemeenschap creëren. Het bewijs was aanvankelijk zeer controversieel, maar de wetenschappelijke bevindingen staan ​​nu bekend als grondig, peer-reviewed en veelvuldig gepubliceerd. Het is geen sprookje, geen verbeelding, geen magische eenhoorn en geen fictie uit een Hollywoodfilm.

Deze ontdekkingen stellen veel van de beheerpraktijken ter discussie die het voortbestaan ​​van onze bossen bedreigen, vooral nu de natuur worstelt om zich aan te passen aan een opwarmende wereld.

Mijn vragen begonnen vanuit een oprechte bezorgdheid over de toekomst van onze bossen, maar groeiden uit tot een intense nieuwsgierigheid, waarbij de ene aanwijzing de andere opvolgde, over hoe het bos meer was dan alleen wat bomen bij elkaar.

In deze zoektocht naar de waarheid hebben de bomen me laten zien hoe sensitief en ontvankelijk ze zijn, hoe ze verbinden en met elkaar communiceren. Wat begon als een erfenis, en vervolgens als een plek uit mijn jeugd, een soort van troost en avontuur in West-Canada, is uitgegroeid tot een dieper begrip van de intelligentie van het bos en, nog meer, een verkenning van hoe we ons respect voor deze wijsheid kunnen herwinnen en onze relatie met de natuur kunnen helen.

Tree, Syria – (c)Taras Kalapun

Een van de eerste aanwijzingen kwam toen ik de berichten aan het aftappen was die de bomen heen en weer stuurden via een cryptisch ondergronds netwerk van schimmels. Toen ik het verborgen pad van de gesprekken volgde, leerde ik dat dit netwerk doordringt in de hele bosbodem en alle bomen verbindt in een netwerk van boomgroepen met schimmelverbindingen ertussen. Een schematische kaart onthulde, tot mijn verbijstering, dat de grootste, oudste bomen de bron zijn van schimmelverbindingen met opkomende zaailingen. Bovendien staan ​​ze in verbinding met alle buren, jong en oud, en dienen ze als spil in een jungle van draden, synapsen en knooppunten. Ik neem je mee op reis die het meest schokkende aspect van dit patroon onthulde: dat het overeenkomsten vertoont met ons eigen menselijke brein. Daarin nemen oud en jong elkaar waar, communiceren en reageren ze op elkaar door chemische signalen uit te zenden. Chemicaliën die identiek zijn aan onze eigen neurotransmitters. Signalen die ontstaan ​​door ionen die door schimmelmembranen stromen.

De oudere bomen kunnen onderscheiden welke zaailing uit hun familie is.

De oude bomen zorgen voor de jongen boompjes en voorzien hen van voedsel en water, net zoals wij dat met onze eigen kinderen doen. Rede genoeg om erbij stil te staan, diep adem te halen en na te denken over de sociale aard van het bos en hoe cruciaal dit is voor de evolutie. Het schimmelnetwerk lijkt de algemene conditie van bomen te promoten. En meer. Deze oude bomen bemoederen hun kinderen.

Snow capped by Judy Williams

De Moederbomen.

Wanneer Moederbomen – de majestueuze knooppunten in het centrum van communicatie, bescherming en bewustzijn in het bos – sterven, geven ze hun wijsheid door aan hun verwanten, generatie na generatie, en delen ze de kennis van wat helpt en wat schaadt, wie vriend of vijand is, en hoe zich aan te passen en te overleven in een steeds veranderend landschap. Het is wat alle ouders doen.

Hoe is het mogelijk dat ze waarschuwingssignalen, berichten van erkenning en veiligheidsmeldingen net zo snel kunnen versturen als telefoontjes? Hoe helpen ze elkaar door nood en ziekte heen? Waarom vertonen ze menselijk gedrag en waarom functioneren ze als een burgermaatschappij?

Na mijn leven lang bosdetective te zijn geweest, is mijn perceptie van het bos op de kop gezet. Met elke nieuwe onthulling raak ik dieper verankerd in het bos. Het wetenschappelijke bewijs is onmogelijk te negeren: het bos is geprogrammeerd voor wijsheid, bewustzijn en genezing.

Dit is geen boek over hoe we de bomen kunnen redden.

Dit is een boek over hoe de bomen ons zouden kunnen redden.

Bron: https://suzannesimard.com/wp-content/uploads/2021/04/finding-the-mother-tree_introduction_suzanne-simard.pdf

Vertaling uit het Engels door Anna Krasko

Foto-bronnen:

More than 200 year old tree of Silk Cotton (Ceiba pentandra) at Lalbagh, Bangalore door P.L. Tandon https://www.flickr.com/photos/13070711@N03/8603788960/

https://www.flickr.com/photos/judywilliams/5363812681/

https://www.flickr.com/photos/80199236@N03/21555202302/

https://www.flickr.com/photos/anpalacios/14360578462/

Pine door Kamil Chrystman

De schildpadvrouw

Een reactie plaatsen

De schildpadvrouw brengt een offer van wampum aan de planten van de rivier.

“Alsjeblieft”, vraagt ​​ze, “kun je ons helpen?”

Ze legt uit dat we de rivieren schoon moeten maken en ze erkent de planten als de schoonmakers van de rivier.

Ze spreekt met de wampum en bedankt hen ook voor het licht dat ze de wereld brengen.

Ze praat lang met de planten. Ze vertelt ze wat er gebeurt. Ze legt uit dat de tweevoeters hun weg kwijt zijn. Maar er zijn er nog steeds diegene, die het zich herinneren. Ze vertelt ze over de baby’s die eraan komen en die schoon water nodig hebben. Ze huilt om haar kleinkinderen.

De planten, die liefdevol en genereus zijn, wachten tot ze is uitgesproken en dan vertellen ze haar dat ze haar gebeden hebben gehoord. Ze stemmen ermee in om te helpen. Ze zijn zachtaardig. Ze hebben nooit een onaardig woord over iemand te zeggen…

~ Christi Belcourt

Citaat uit essay van David Price “The Two-leggeds Are Lost” https://davidprice-26453.medium.com/the-two-leggeds-are-lost-89c003120838

Wampum

Wampum is de benaming voor witte en paarse kralen gemaakt van de binnenste spiraal van schelpen van een wulkachtige en de Amerikaanse venusschelp. Amerikaanse indianen langs de Atlantische kust tot aan Saskatchewan gaven ze bij ceremonies als beloftes, verdragen en huwelijken.

Turtle woman is making an offering of wampum to the plants of the river.

“Please”, she asks, “can you help us?”

She explains how we need the rivers to be clean and she acknowledges the plants as the cleaners of the river.

She speaks to the wampum and thanks them also for the light they bring the world.

She talks to the plants for a long time. Telling them what is happening. She explains that the two leggeds have lost their ways. But there are still some who remember. She tells them about the babies that are coming who need clean water. She cries for her grandchildren.

The plants, being loving and generous, wait for her to finish speaking and then they tell her they have heard her prayers. They agree to help. They are gentle. They never have an unkind word to say about anyone…

~ Christi Belcourt

Wij zijn niet gescheiden van de Aarde

Een reactie plaatsen

(uit Thich Nhat Hanh’s Walking Meditation)

We denken dat de Aarde de Aarde is en dat wij iets buiten de Aarde zijn. Maar in feite zijn wij in de Aarde. Stel je voor dat de Aarde een boom is en wij een blad. De Aarde is niet de omgeving, iets buiten ons waar we voor moeten zorgen. De Aarde zijn wij. Net zoals je ouders, voorouders en leraren in je zitten, zit de Aarde in je. Door voor de Aarde te zorgen, zorgen we voor onszelf.

Als we zien dat de Aarde niet alleen de omgeving is, dat de Aarde in ons zit, kun je op dat moment echt contact hebben met de Aarde. Maar als we de Aarde alleen als de omgeving zien, met onszelf in het centrum, dan willen we alleen iets voor de Aarde doen om te overleven. Maar dat is niet genoeg. Dat is een dualistische manier van kijken.

We moeten oefenen om naar onze planeet te kijken, niet alleen als materie, maar als een levend en voelend wezen. Het Universum, de Zon en de sterren hebben veel elementen aan de Aarde bijgedragen en als we naar de Aarde kijken, zien we dat het een prachtige bloem is die de aanwezigheid van het hele Universum bevat. Als we naar onze eigen lichaamsvorming kijken, zien we dat we zijn gemaakt van dezelfde elementen als de planeet. Het heeft ons gemaakt. De Aarde en het Universum bevinden zich in ons.

Als we bewuste stappen op de Aarde zetten, verenigen ons lichaam en onze geest zich en verenigen we ons met de Aarde. De Aarde heeft ons voortgebracht en de Aarde zal ons weer ontvangen. Niets gaat verloren. Niets wordt geboren. Niets sterft. We hoeven niet te wachten tot ons lichaam uiteen is gevallen om terug te keren naar Moeder Aarde. We gaan elk moment terug naar Moeder Aarde. Wanneer we ademen, wanneer we lopen, keren we terug naar de Aarde. Zelfs als we onszelf krabben, zullen huidcellen afvallen en terugkeren naar de Aarde.

Bij het inademen, weet ik dat Moeder Aarde in mij is. Bij het uitademen, weet ik dat Moeder Aarde in mij is. <…>

Delphinium, foto door Trish Philip Simpson Boulsbee op Flickr

Wandelmeditatiegedicht

Ik zoek mijn toevlucht bij Moeder Aarde.
Elke ademhaling, elke stap
laat onze liefde manifest, aanwezig zijn.
Elke ademhaling brengt geluk.
Elke stap brengt geluk.
Ik zie de hele kosmos in de aarde.

Thich Nhat Hanh

Thich Nhat Hanh (1926-2022) is een beroemde Zen-leraar en dichter, de oprichter van de Engaged Buddhist-beweging en auteur van vele boeken

Bron: https://www.lionsroar.com/walking-meditation-thich-nhat-hanh/

Photo: Creek by Michael Zhao

We Are Not Separate From the Earth

(from Thich Nhat Hanh’s Walking Meditation)

We think that the earth is the earth and we are something outside of the earth. But in fact we are inside of the earth. Imagine that the earth is the tree and we are a leaf. The earth is not the environment, something outside of us that we need to care for. The earth is us. Just as your parents, ancestors, and teachers are inside you, the earth is in you. Taking care of the earth, we take care of ourselves.

When we see that the earth is not just the environment, that the earth is in us, at that moment you can have real communion with the earth. But if we see the earth as only the environment, with ourselves in the center, then we only want to do something for the earth in order for us to survive. But that is not enough. That is a dualistic way of seeing.

We have to practice looking at our planet not just as matter, but as a living and sentient being. The universe, the sun, and the stars have contributed many elements to the earth, and when we look into the earth we see that it’s a very beautiful flower containing the presence of the whole universe. When we look into our own bodily formation, we are made of the same elements as the planet. It has made us. The earth and the universe are inside of us.

When we take mindful steps on the earth, our body and mind unite, and we unite with the earth. The earth gave birth to us and the earth will receive us again. Nothing is lost. Nothing is born. Nothing dies. We don’t need to wait until after our body has disintegrated to go back to Mother Earth. We are going back to Mother Earth at every moment. Whenever we breathe, whenever we step, we are returning to the earth. Even when we scratch ourselves, skin cells will fall and return to the earth.

Breathing in, I know Mother Earth is in me. Breathing out, I know Mother Earth is in me.

Walking Meditation Poem

I take refuge in Mother Earth.
Every breath, every step
manifests our love.
Every breath brings happiness.
Every step brings happiness.
I see the whole cosmos in the earth.

Thich Nhat Hanh

Thich Nhat Hanh (1926-2022) is a renowned Zen teacher and poet, the founder of the Engaged Buddhist movement and author of many books

Source: https://www.lionsroar.com/walking-meditation-thich-nhat-hanh/

Cow by Esmer Osmanoglu on Flickr

Water, het kroonjuweel van voelen

Een reactie plaatsen

(door Jeroen)

In het spitsuur zat ik in de trein naar huis en las ik op brongenoten.nl het stukje ‘De Kracht van Voelen’ (link), wat Nicola heeft geschreven. Haar foto van een waterval met twee stromen, in combinatie met wat ze schreef over de vele dimensies van voelen, heeft mij geïnspireerd om de volgende tekst op papier te zetten, nog in de trein zittend. Het water nam mij mee naar de wereld van voelen. Ik moest ook denken aan wat Martijn over water heeft gezegd:

“Water kun je programmeren, we hebben het gehad over de frequenties, maar dat is wat er gebeurd. Door de verbondenheid op geestelijk niveau, opent in ons zich een frequentie, die we in het veld [ = water] laten stromen en ook in het water kun je zien, hoe het water aangaat. Dus het geestelijke vermogen van een wereld, wordt ook gemeten, via het water. Water is er een heel groot transdimensionaal hologram, waarin alle beschavingen die open zijn, alle beschavingen kunnen kijken, wat er in die wereld gebeurt. En als je dat ziet is het een dansende waterweg, met allemaal informatie erin – ik ga het even in computertaal zeggen – die heel feitelijk te lezen is. Dat kan gezien worden.

Voelen
Het kristalheldere water borrelt op uit haar Bron
Stil
Rond
Vloeiend
Schoon

Voelen
Zacht klaterend zoekt het haar weg langs dieptes, stenen, bomen, oevers
Het verrijkt zich met lucht, licht en het vuur van de zon, het Leven
Ze ademt in en uit
Ze geeft leven aan de Aarde terug
Geeft het leven in haar bedding beschutting
Ze verandert van vorm, klank, kleur en helderheid
Neemt de energie op van haar ervaringen NU
Slaat het op in haar vorm en wezen
Geeft het door in alle aderen van Gaia
Draagt haar informatie mee met haar leven gevende ZIJN

Voelen
Een lang zilveren lint verrijkt het landschap
Onveranderlijk van begin tot eind
En verbonden met haar bron
Haar zuivere klank, klinkende kristallijne tonen
Gehoord in Stilte
Haar klank wordt geabsorbeerd door de Aarde
Voeding vanuit de Oorsprong
Alleen het hart weet die Bron van Oorsprong te vinden

Voelen
Schuim vormt zich als ze geperst wordt in onnatuurlijke stromen
Bruisend en krachtig reageert ze daarop
Nijdig
Worstelt zich los
Met de Kracht vanuit haar Oorsprong
Versnelling
Ritme
Vrijheid

Voelen
Andere waterstromen voegen zich bij haar
Haar kracht en ervaringsvolheid nemen toe
Vormen een veld van leven geven
Samenkracht
Voortdurend veranderend

Voelen
Het landschap wordt breder en ruimer
Haar stroom rustiger
Ze blijft aldoor Zichzelf in haar essentie
Trouw aan haar bron
De geabsorbeerde en opgebouwde energie geeft ze weg om niet

Voelen
Een levensdans door het landschap
Vruchtbaarheid gevend
Leven gevend
Alléén door haar aanwezigheid
Allesdoordringend
Aanwezigheid

Voelen
Alles verbindend
Samenbrengend
Samenvloeiend
In de Oceaan van Oorsprong
Verbonden in het Nu
Alkracht

Het Lichaam van de Wereld

Een reactie plaatsen

(door David Price)

Dit is je lichaam, je grootste geschenk, zwanger van wijsheid die je niet hoort, verdriet waarvan je dacht dat het vergeten was, en vreugde die je nooit hebt gekend.

– Marion Houtman

 *  

Maar ik zal je vertellen wat kluizenaars beseffen. Als je naar een heel ver bos gaat en heel stil wordt, zul je gaan begrijpen dat je met alles verbonden bent.

– Alan Watts  

*  

Mensen leven met gesloten ogen te midden van magische kliffen.

— Le Paysan de Paris », 1925 door Louis Aragon

*

Je kunt niet van een vrouw of een man houden zonder ze eerst te hebben uitgevonden, je kunt niet van iemand anders houden zonder ze te hebben uitgevonden, ze zich te hebben voorgesteld…

— La Nuit Sera Calme de Romain Gary.

*

Het enige wat we nodig hebben is de wil. De komende decennia bieden een laatste kans om een stabiel huis voor onszelf te bouwen en de rijke, gezonde en prachtige wereld te herstellen die we van onze verre voorouders hebben geërfd. Onze toekomst op deze planeet, voor zover wij weten de enige plek waar leven van welke aard dan ook bestaat, staat op het spel.

– Sir David Attenborough

*

We stellen ons de wereld voor zonder hart, beroofd van familierelaties, in stukken gebroken. Waarom doen we dat? Zou het kunnen zijn omdat wij zelf gebroken en verbannen zijn? Als dat zo is, waarom? Hoe zijn wij wezen geworden die aan de storm werden overgelaten?

Het lijkt verdacht veel alsof we ons deze wereld hebben voorgesteld en gevangen zitten in onze eigen uitvinding, zonder te vermoeden dat we een keuze hebben. Er is een groot verschil tussen jezelf voorstellen dat je met alles verbonden bent, en dat je met niets verbonden bent. Een cultuur die zichzelf in een staat van isolatie waant, is heel anders dan een cultuur die overal familie ziet. Zijn aannames over het leven zijn vol eenzaamheid en dreiging. De kinderen leren hun leven te plannen op basis van overleving in plaats van creativiteit of simpele vreugde.

Zoals de zaken er nu voorstaan, stellen we ons een wereld voor die beperkt wordt door bekrompen eigenbelang, waarbij elke levensvorm met elke andere levensvorm concurreert om zijn fundamentele voortbestaan. Dit is de wereld die we ons voorstellen, uitvinden en onderhouden. En toch bestaat het eigenlijk niet buiten menselijke constructies. Het kan zijn dat we de term ‘levensweb’ horen zonder de implicaties ervan volledig te begrijpen. Het potentieel van het menselijk bewustzijn om over de hele planeet een wederzijds en vrij bloeiende tuin van Eden te creëren, wordt onderdrukt door angst voor aanvallen.

We merken dat te veel of te weinig middelen de creativiteit belemmeren. Het voldoen aan de basisbehoeften die nodig zijn om te leven zonder angst voor ziekte of honger, lijkt voldoende te zijn om de creatieve instincten van de meeste mensen vrij te maken. Gek genoeg is te veel net zo slecht als te weinig, zo blijkt uit de onderzoeken. In de VS is het voor de hand liggende probleem dat van weinig tot geen basisveiligheid, zodat de meeste mensen een leven niet kunnen voorstellen waar ze kunnen spelen en nieuwe dingen te verzinnen. We zijn gedwongen ons te concentreren op overleven.  

Rosso Emerald Crimson, “In The Flow”

De wereld wacht erop dat wij ons bewust worden van wat zij werkelijk is, en dat is niet wat wij ons voorstellen dat het is. Als we de schoonheid en de wonderbaarlijke en speelse vreugde ervan willen opmerken, zullen we moeten zien hoe we een spiegelbeeld blijven bedenken van onze zelfgecreëerde isolatie en hoe dat ons belemmert. Onze relaties worden geplaagd door de manier hoe we anderen in onze mind opnieuw uitvinden, maar nog belangrijker is dat we de wereld waarin we leven op dezelfde manier steeds heruitvinden.

We leven toevallig op een planeet die we nauwelijks kennen, omdat we onszelf nauwelijks kennen. We hebben een fictieve wereld uitgevonden die het heilige web van Leven in de hele plant vernietigt, omdat we de realiteit, de echtheid ervan niet kunnen zien. De kern van deze situatie is hoe we kijken en fantaseren. We hebben een gevaar bedacht dat hoeft niet te bestaan. Onze verzinsels dagen ons uit om er doorheen te kijken en ons weer bij de familie van wezens aan te sluiten.

Julia Whitney Barnes

Bron: https://medium.com/@davidprice-26453/body-of-the-world-527546606cf0

Cover art: Phyllis Shafer, “Her Little Parasol to Lift”

*

Volume two of David’s series Meditations on Living is now published. If you read it, please leave a review. https://www.amazon.com/dp/B0CFD8KQ1Q

Heilige muziek

Een reactie plaatsen

(door David Price)

Het liquideren van volkeren begint door hen het geheugen te ontnemen. Vernietig je boeken, je cultuur, je geschiedenis. Iemand schrijft andere boeken, geeft ze een andere cultuur, verzint een ander verhaal; dan beginnen mensen langzaam te vergeten wat ze zijn en wat ze waren.— Milaan Kundera

*

Het verleden wordt zo snel herschreven dat je niet weet wat er gisteren zal gebeuren.- Sovjet-grap

*

Moeder lag tijdens haar zwangerschap op de aarde. Ze zei dat het een oude Lakota-traditie was, en andere stammen, om de kennis en energie van de aarde naar de kinderen van de Lakota te laten stromen… Ik herinner me dat ze naar de zeer donkere aarde ging om de mineralen te proeven. Ze vertelde het aan niemand, want dat was taboe in de wasicu-wereld die zei dat het kind doodgeboren zou worden.Het bewustzijn van de aarde is waar de wasicu je van probeert af te leiden, zodat je jouw energie zelf niet gebruikt, maar voor hun systeem dat je voedt.

Wij, als kinderen, renden altijd rond zonder schoenen, zelfs in de tijd dat ze ons wasicu-schoenen lieten dragen met hakken en hard leer gemaakt met spijkers, plastic, hout en koeienleer.

Tegenwoordig “bewijst” de westerse wetenschap wat al bekend is bij de inheemse volkeren.— Tiokasin Spookpaard

*

Iedereen wordt geboren met het vermogen om wonderen te zien; je moet ervoor kiezen om het niet te doen.We hebben alle kansen om onszelf te vernietigen.— Cormac McCarthy

*

Want onder die menselijke dans, is er niettemin heilige muziek.— Igor Vasilevitsky

*  

Ons is verteld dat er heilige muziek is, maar omdat we die niet horen, voelen we ons niet verstoken van iets belangrijks of moois. We verbazen ons niet over onze doofheid; in feite kiezen we ervoor om geen wonderen te zien. We leiden onszelf liever af met spelletjes en vluchtige genoegens. We dansen op de deuntjes van onze samenleving, die binnen het bereik van persoonlijk voordeel worden gehouden. We hebben niet eens een vermoeden dat we met opzet van het wonder worden weggedreven door mensen die het nodig hebben dat we ons focussen op wat hun inkomsten dik zal spekken.  

Het is niet gemakkelijk in onze cultuur om je menselijke wortels te kennen en hoe ze gescheiden zijn van de heilige aarde, maar als we opletten kunnen we merken dat we voelen dat er iets ontbreekt. Niet vermoedend dat het pal onder onze voeten ligt, zoeken we onze genezing overal behalve waar het is. Farmaceutica, psychotherapie, romantiek, reizen, zelfs religie en spiritualiteit proberen de leegte op te vullen die is achtergelaten door het ontbreken van een relatie met de energieën van de aarde.  

Als we ons het bestaan van goddelijke muziek voorstellen, zijn we er vrij zeker van dat het ergens ‘daarboven’ vandaan komt. Onze beschaving is gebaseerd op het idee dat goddelijkheid zich op de een of andere manier in de hemel bevindt en de duivel daarbeneden in de diepte. Een spiritualiteit die kracht en vernieuwing vindt in de aarde komt ons heel vreemd voor.   Welke invloed heeft het op ons om van de aarde afgesneden te zijn? Komt daar onze rusteloosheid vandaan? Zorgt onze geïsoleerde staat ervoor dat we er minder om geven dat de wereld van natuur pijn lijdt? Is dit hoe we getraind zijn om onverschillig te blijven voor het lijden van de bewoners van de aarde? Worden we zo gerekruteerd voor het leger van vandalen dat de oceanen en bossen vernietigt?

Tatiana Melendez et Simon J Plant, Studios Rachel Neville

Als we zelfs maar een paar noten van de heilige muziek zouden kunnen horen, zouden we dan doorgaan met wat het “normale leven” wordt genoemd? Natuurlijk niet. Dat is wat het horen van die muziek zo gevaarlijk maakt specifiek voor onze beschaving. De pijlers waarop onze samenleving is gebouwd zouden instorten. In feite lijkt dat nu al te gebeuren, omdat de natuurlijke wereld geen straf meer kan verdragen. Temperaturen doden mensen, wat het moeilijk maakt om door te gaan met “business as usual”, de gewone gang van zaken.  

Misschien veranderen we als we niet langer snel winst kunnen maken over de ruggen van wanhopige mensen. Als we zelf niet kunnen eten of ademen, zullen we misschien instemmen om onze aanpak te veranderen, maar ik vraag me af wat voor verandering er kan komen uit een mensheid die niet van de natuurlijke wereld houdt. Zolang we alleen maar kunnen denken in termen van winst en verlies lopen we uit de pas met de natuur. De kern van de gemanifesteerde wereld is die heilige muziek die we niet horen. Als we weer in staat zijn om het te horen, zijn we allemaal veilig, maar tot die tijd niet.

Max Ernst

*

Mijn eerste boek is een compilatie van selecteerde Medium-artikelen. Je kunt het vinden op Amazon. Als je het leest, laat a.u.b. een review.https://www.amazon.com/dp/B0C9RY2XSX?dplnkId=36fc7dd4-54df-4b5a-9b6b-567e03c345e5&nodl=

Bron: https://davidprice-26453.medium.com/divine-music-c0844515d7d4

Art: Tomas Sanchez

WERELDSPELEN

Een reactie plaatsen

(door Thérèse Jeunhomme) ‘Er zijn al geruime tijd plannen om meer mensen bijeen te brengen om het licht te gaan uitdragen, want het gaat niet goed op aarde. Die tijd is nu gekomen. Er komen veranderingen.’

Bovenstaande informatie kwam voor mij in 2003. Niet via een channeling, want ik channel niet en het menselijk ras die in frequentie samen met mij hier vibreren laat mij uitsluitend informatie ‘zien’ of ‘voelen’ als dat nodig is. Het lijkt alweer een hele tijd geleden, aards gezien, 2003. Wat hebben wij lang gewacht tot groepen mensen het zelf ook gingen zien en voelen en begrijpen. Verheugend dat er steeds meer mensen de ogen openen en letterlijk met andere ogen gaan kijken naar onze realiteit, en steeds meer en dieper gaande verloren gegane en verborgen gehouden informatie kunnen en willen ontvangen. 

Er viel mij vandaag een mooie metafoor binnen. Een metafoor met wereldspelen. Persoonlijk geef ik geen sikkepit om voetbal, evenwel heb ik vaak met verbazing bekeken hoe grote groepen mensen zich met passie inzetten, en zelfs verre reizen maken, om hun favoriete voetbalteam ergens te zien spelen. Tijdens zulke evenementen zie ik grote groepen mensen met enorm veel passie en kracht, en in verbondenheid met elkaar, klaar voor de wedstrijd. 

Wij als mensheid zijn nu ook in een soort van ‘endgame’ aangekomen. Wellicht kan ik hiervoor de metafoor van een WK voetbal gebruiken. Stel je voor dat je enorme voetbalfan bent, en Nederland speelt in de finale van het WK. Voel je de passie van binnen? Sta je te springen en te schreeuwen als er (bijna) een winnend doelpunt wordt geleverd? Val je alle omstanders spontaan in de armen en vallen dan alle (voor)oordelen over elkaar weg? Dat dus. Die energie. Die kracht. 

Diezelfde passie, kracht en verbondenheid is nu nodig in de wereldspelen op aarde. Het gaat alleen niet om voetbal, maar om het inzetten en bekrachtigen van hele hoge frequenties op en in deze wereld. Vanuit jouw passie en kracht. In verbondenheid met elkaar. Laat jij die leeuw in jezelf los? 

20220624 Thérèse Jeunhomme

https://vloeibareliefde.com/2022/06/24/wereldspelen

The Twin-Photon Experiment – Gregg Braden

Een reactie plaatsen

Gregg Braden – Er is geen twijfel dat WIJ allemaal verbonden ZIJN, de vraag is alleen ‘Hoe diep’?

Gregg Braden legt in deze episode van Missing Links series (Gaia.com) hoe precies het experiment over de tweeling fotonen ging en wat het voor wetenschap en voor ons mensen betekent. Ook het holografische principe van het universum is belangrijk en wordt hier uitgelegd. https://www.youtube.com/watch?v=cNdALb5Ha_U (19:47)

“Gedurende driehonderd jaar hebben wetenschappers gewerkt aan een objectief begrip van de natuurlijke wereld en onze verbinding ermee. Onderweg werden enkele valse veronderstellingen gemaakt en deze begrippen werden een onderdeel van de opgelegde doctrine. Naarmate technologie en technieken blijven verbeteren, dagen nieuwe resultaten van oude experimenten deze veronderstellingen uit. We onderzoeken de resultaten van baanbrekende experimenten die bevestigen dat alle dingen zich in een veld bevinden dat kan worden beïnvloed door onze emoties en diepste overtuigingen. Met speciale dank aan onze partner Gaia.”

From Gregg Braden – For three hundred years, scientists have worked to come to an objective understanding of the natural world and our connection to it. Along the way, some false assumptions were made and these notions became a part of the enforced doctrine. As technology and techniques continue to improve, new results to old experiments are challenging these assumptions. We explore the results of cutting edge experiments which confirm that all things are contained within a field which can be influenced by our emotions and innermost beliefs. With Special Thanks to our partner Gaia.

Meer episodes van Missing Links: https://www.youtube.com/watch?v=VA5NomFCn9Y&list=PL3x97UAYyoPVXEgNbOyXwrhkCzhGZSRy1

Van verhouden naar verbinden

Een reactie plaatsen

(door Sirpa van der Steen – Ilsink) We leven in verschillende kleine en grote systemen. Je kunt bijvoorbeeld denken aan relaties, families, vrienden, werk, school, sport, kerk en onze samenleving. In alle systemen creëren we samen een cultuur. Cultuur is het tegenovergestelde van natuur. Het is het geheel van gebruiken en gewoonten die we met elkaar creëren in een systeem. Mensen die ruimte innemen en naar voren stappen, bepalen vaak de cultuur van de groep. Cultuur ontstaat door op elkaar te reageren. Tussen mensen is er een constante wisselwerking en er vindt onderling altijd overdracht plaats. Als iemand zich machteloos voelt, kan een ander gaan redden. Als de één zich groot maakt, is de kans groot dat de ander zich kleiner maakt. Als iemand zich aanvallend opstelt, reageren anderen vaak opstandig of concurrerend. Tegen creëert een tegen reactie en boven meestal onder.

Als we in contact komen met iemand anders of een groep, passen de meesten zich automatisch aan. We doen dat om erbij te horen en niet te worden buitengesloten. Mensen voelen goed aan wat er van ze wordt verwacht. Ze zetten vaak automatisch hun maskers op, zetten delen vooraan die goed in het systeem passen en houden delen van zichzelf verborgen. Feilloos hebben de meesten geleerd het vooral goed te doen. Zich tot hun omgeving en de verschillende systemen te verhouden. Door onze enorme afhankelijkheid van de groep als kind hebben we door ons aanwezige overlevingsinstinct een sterk individueel aanpassingsvermogen ontwikkeld. Ons ego is een product van ons karakter en onze aanpassing aan de verschillende systemen.

Als je binnen ons systeem niet mee kunt, val je sneller buiten de boot. Het aanpassen blijft van cruciaal belang. Dit houdt ons extra afhankelijk. Veel mensen ‘sturen’ zichzelf op deze automatische manier aan. Ons ego leeft eigenlijk nooit in het nu. Het analyseert veel wat er in het verleden is gebeurd of overdenkt wat er in de toekomst zou kunnen gebeuren. Met het gevolg dat onze gevoelens en lichaamssensaties worden weggedrukt, omdat we vooral in ons hoofd leven. Vaak draait daar een bekend verhaal met overtuigingen in dezelfde kringetjes rond. Een verhaal dat voorkomt uit je persoonlijke geschiedenis en waar we ons volledig mee identificeren. Bijvoorbeeld; ‘Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.’, ‘Het is er niet voor mij.’, ‘Als het teveel wordt, sluit ik me af.’, ‘Ik ben waardeloos.’, ‘Als ik heel hard mijn best doe, vind je mij lief.’, ‘Als ik mij kwetsbaar opstel, dan pak je me.’ Eigenlijk voelen we ons allemaal wel ergens niet goed genoeg en leven er automatisch naar. We hebben vaak onvoldoende verbinding met dit gevoel.

Van onze omgeving voelen we ons afhankelijk en hebben we verwachtingen. Het ego probeert ons onprettige gevoel zoals angst te onderdrukken, zich automatisch aan te passen om de situatie/de ander onder controle te houden. Het functioneert het beste in een situatie waarin alles voorspelbaar en comfortabel is. Omdat de omgeving nooit voorspelbaar is, ervaren we altijd wel ergens stress. Hoe meer je stress ervaart, hoe strakker je in het ego-denken komt vast te zitten. Totdat het niet meer voor jou werkt of zelfs destructief wordt. Vaak is een life event (zoals een echtscheiding, ziekte, stevig conflict, verlies van werk of een dierbaar iemand) de aanleiding dat je met jouw pijn wordt geconfronteerd. Door de enorme stress en pijn, is ons ego niet meer in staat de pijn te onderdrukken. Een voorbeeld van zo’n situatie is een burn-out. Dit is vaak de aanleiding om de weg naar binnen te maken. Ik zie het veel om mij heen, heb veel klanten die ermee worstelen en ervaar het natuurlijk ook zelf. Kijk maar eens naar mijn eerste reeks blogs ervaringsverhalen, mijn zoektocht naar vrijheid. Alle onprettige ervaringen hebben mijn bewustzijn verruimd en dichter bij mezelf gebracht. Mijn hele leven ben ik nieuwsgierig naar de waarheid. Ik ben dan ook van mening dat het de bedoeling is dat de mens ontdekt wie hij in essentie is.

Als je je niet meer aanpast, laat het ego stemmetje zich in eerste instantie harder horen. Het doet er echt alles aan om je weer terug te brengen naar jouw bekende situatie. Deze ‘oefenfase’ vinden mensen altijd wel een lastige fase. Je bent bewust en wilt daar anders naar handelen, maar het ego pakt de regie toch nog vaak van je over. Als je het dan weer niet goed genoeg doet, laat het ego graag van zich horen waardoor je aan jezelf gaat twijfelen. Als we dit ego-denken kunnen stoppen door te focussen op onze diepere gevoelens, dan ontstaat er meer vrijheid in plaats van controle. We herstellen hiermee de innerlijke verbinding waardoor er steeds ruimte ontstaat zelf onze onafhankelijke keuzes te maken en meer tot ons recht te komen.

Wanneer individuele mensen hun bewustzijn verruimen, meer vanuit hun hart leven en autonoom zijn, heeft dit effect op jouw directe omgeving. Niet meteen op het grote collectief. Wel als genoeg mensen dit doen en hierin volharden. Als mensen meer autonoom zijn, ontstaat er schuring tussen oude en nieuwe normen en waarden. Dit is eigenlijk een evolutionaire groepsontwikkeling. Net zoals we bij een persoonlijke verandering een reactie krijgen van het ego, komt er in eerste instantie een controle- en machtsreactie terug uit het collectieve ego-veld. Dat wat zich in het klein afspeelt, ziet men terug in het collectief. Het ego drukt onze gevoelens weg en in het collectief zie je een mechanisme waarin onder andere onze natuur en verbinding worden weggedrukt. Kijk maar naar onze maakbare wereld van tegenwoordig. Dat is geen samen. Wanneer het ons lukt door deze fase te komen, ontstaat er collectief meer intimiteit en verbinding.

Het is al een tijdje aan het schuren. Sinds Corona er is, is het voor mij nog veel meer zichtbaar en voelbaar. Inmiddels is het aan het stormen. Met man en macht wordt er getracht angst te zaaien en alles te controleren om mensen terug in hun aanpassing te krijgen. Kijk maar eens heel goed om je heen. We worden opeens meer autoritair en top down aangestuurd. Ze nemen alle beslissingen en trekken verantwoordelijkheden naar zich toe. Leiders baseren zich op macht en worden zelfs aanvallend. We worden als een stel kleine kinderen behandeld. Dit is een meer traditionele manier die mijns inziens toch eigenlijk niet meer in deze tijd past. Leiders en experts laten zich tegenwoordig vooral leiden door rekenmodellen en scenario’s in de toekomst en willen daarmee controle houden.

Vooral door corona en de maatregelen ervaren veel mensen stress, angst en frustratie. Veel mensen hun ego’s worden extra actief en in een reactie gezogen. Wanneer leiders richting geven, volgen automatisch veel anderen. Onbewust, maar ook bewust worden mensen beïnvloed en gemanipuleerd. Leiders weten hoe actie-reactie dynamieken werken en zetten dit in voor hun politieke- en ideologische belangen. In de praktijk worden gedragswetenschappers, marketing, spindoctors en media ingezet om de massa te bespelen. Deze kennis hoe deze beïnvloeding en interventies werken, droeg ik jaren geleden ook over aan mijn studenten. Wel belangrijk om ons daar bewust van te zijn.

De schuring reikt tot diep in alle systemen. We doen het zoals ze zeggen samen. In de praktijk ervaar ik juist meer afstand en het gevoel dat ik mij moet verhouden. Soms zelfs het gevoel dat ik mij moet opofferen voor de behoeften van een ander. Tussen relaties, vrienden, familie en in de samenleving onderling ontstaat er steeds meer afstand. Het ego ervaart een onprettig gevoel bij een afwijkend perspectief van een ander. Het projecteert dit onprettige gevoel op een ander en wijst de ander af. Er stroomt nogal wat donker door ons heen. Wat je ook ziet gebeuren, is dat in de media zelfs bepaalde groepen worden gedehumaniseerd. Dit wordt weer overgenomen door anderen. Bestaande waarden moeten blijven gehandhaafd. Zoals hierboven beschreven komen we terug bij de directieve autoritaire benadering waarin vaak angst wordt ingezet om ons in de juiste richting te krijgen. Of ons ego nu reageert door zich aan te passen of door in opstand te komen. We bevestigen hiermee de macht. Tegen creëert altijd tegen. Samen houden we dit polariserende veld in stand en houden we onszelf gevangen, We laten ons verdelen. 

Ons ego is naar mijn mening de achilleshiel van de mensheid. Als we vanuit ons ego automatisch blijven reageren, is er een kans dat we deze fase niet goed doorkomen. De samenleving valt dan terug en moet opnieuw beginnen. Dat hebben we in de historie vaker gezien. Er is ook grote kans dat we de actie-reactie dynamieken uiteindelijk doorzien en onze onderdrukte gevoelens juist nog meer aan de oppervlakte komen. Waardoor mensen de aandacht naar binnen kunnen richten en we collectief kunnen doorgroeien naar meer verbinding.

We staan allemaal voor persoonlijke uitdagingen. Het kunnen waarnemen van de systemen en de rol die jij erin speelt, is het begin van de verandering. Het systeem verandert pas als wij niet meer in een automatische reactie overgaan. Als we de innerlijke verbinding hebben hersteld, dan kan onze essentie door ons ego heen bewegen. We zorgen voor onszelf, onze eigen behoeften en hebben ook ruimte voor de behoeften van een ander.

Iedereen heeft hierin zijn eigen ervaringen, perspectief. en pad. We zijn allemaal anders. Dat zullen we ook altijd blijven, maar iedereen hoort er wel bij. Alleen vanuit gelijkwaardigheid kunnen mensen echt contact maken en nieuwsgierig naar elkaar zijn. In mijn ogen is dat een gezonde verbinding. We stappen op eigen wijze naar voren en bundelen onze krachten. Waarmee we om ons heen een reactieveld creëren van samen. Samen creëert namelijk altijd samen.

Deze blog was de laatste binnen de reeks Vrijheid in de praktijk. Sommige onderwerpen zijn eerder uitgebreider in deze reeks beschreven. Mocht je geïnteresseerd zijn, kijk dan op mijn blogpagina voor meer informatie of klik op deze link, https://www.devrijekameleon.nl/category/blogreeks-vrijheid-in-de-praktijk/ Een mooie afsluiting van een intense periode. Een afsluiting creëert ook weer ruimte voor een nieuw onderwerp, mijn krachtveld neerzetten. Hoe ik dat met jullie ga delen, weet ik nog niet.

Warme groetjes,

Sirpa van der Steen – Ilsink

De Vrije Kameleon

Praktijk Innerlijke Verbinding & groepsverbinding

Voor Een Moment Diep Verbonden

Een reactie plaatsen

(door Arlette Krol) Bij de supermarkt staat vaak een Afrikaanse Engelstalige jongen met een fonkel in zijn ogen.
Hij verkoopt daklozenkrantjes om iets in zijn onderhoud te kunnen voorzien.
Meestal neem ik een boodschapje voor hem mee.
Hij wil graag brood en dat vul ik aan met fruit en soms iets extra’s.
Vandaag kreeg hij een zak pepernoten met chocolade.
Hij had mij niet naar binnen zien gaan, omdat een mevrouw een krantje bij hem kocht.
Vanachter stelde ik hem de vraag of hij vandaag al gelachen had.
Hij lacht verrast en neemt dankbaar de boodschappen in ontvangst. Hij heeft mij kort wel eens iets verteld over zijn huidige situatie in Nederland.
Als hij over zijn thuisland vertelt stagneert het gesprek als zijn moeder noemt.
Het is niet makkelijk zegt hij dan.
Gelukkig heeft hij een warme plek om te slapen.
Hij eet wat ik voor hem koop.
Met een glimlach zegt hij: “Ik vertrouw er op dat het ooit goed komt”.
Hij zegt dat God het ooit op zal lossen.
Zoveel hoop in zo’n afhankelijke situatie, in afwachting op een verblijfsvergunning.
Mijn uitdaging van elk contact met hem is dat ik de fonkel steeds weer aanzet.

Maar vandaag was het anders.
Nadat hij mijn boodschappen in zijn tas heeft gestopt vertelde ik dat ik mijn hele leven geleerd heb om van andere mensen te houden. Maar afgelopen dagen heb ik mij voorgenomen om vooral van mijzelf te houden.
En dat ik merk, sinds ik dat doe, ik nog meer van andere mensen kan houden.
Ik vertel hem dat ik hem zo goed kan voelen als hij hier bij de supermarkt staat.
En terwijl ik het zeg springen mij de tranen in mijn ogen, omdat ik steeds weer zo geraakt wordt door zijn wezen.
Hij luistert naar wat ik zeg en dan rollen hem ook de tranen over zijn wangen, die hij snel wegveegt.
“Oh my God, you cry for me.
Bless you!”, zegt hij.

Een moment zijn we diep verbonden.
Van mens tot mens.
Van hart tot hart.

Bron: https://joyfulhappening.com/Voor-Een-Moment-Diep-Verbonden/

********************************************

In English

Deeply Connected For A Moment

There is often an African English-speaking boy at the supermarket with a twinkle in his eye.

He sells homeless newspapers to support himself.

I usually bring him some groceries.

He likes bread and I supplement that with fruit and sometimes something extra from the advertising.

Today he got a bag of chocolate cookies.

He hadn’t seen me go in because a lady bought a newspaper from him.

From behind I asked him if he already had laughed today.

He smiles in surprise and gratefully accepts the groceries.

He briefly told me about his current situation in the Netherlands.

When he talks about his homeland, the conversation stagnates when he mentions his mother.

It’s not easy, he says.

Luckily, he has a warm place to sleep.

He says he eats what I buy for him.

With a smile he says: “I trust that it will be okay someday”.

He says God will fix it someday.

So much hope in such a dependent situation, waiting for a residence permit.

My challenge with every contact with him is that I keep turning on the twinkle.

But today it was different.

After he put my groceries in his bag, I told him that I’ve learned to love other people all my life.

But in the past few days I resolved to love myself above all.

And that I notice, since I do that, I can love other people even more.

I tell him I can feel him so well when he’s here at the supermarket.

And as I say it tears well up in my eyes, because I am always so touched by his being.

He listens to what I say and then the tears roll down his cheeks, which he quickly wipes away.

“Oh my God, you cry for me.

Bless you!” he says.

For a moment we are deeply connected. From person to person. From heart to heart.

From: https://joyfulhappening.com/Deeply-Connected-For-A-Moment/