(door David Price)
Verwacht niet dat er iets zal gebeuren. Wacht gewoon. Dit wachten is een diepe aanvaarding van het moment als zodanig. Nietzsche noemde het amor fati – onvoorwaardelijke liefde voor alles wat ervoor heeft gezorgd dat je hier bent. Je bereikt een punt waarop je daar gewoon zit en vraagt: “Wat is dit?” – maar zonder interesse in een antwoord. Het verlangen naar een antwoord ondermijnt de kracht van de vraag. Kun je tevreden zijn met het rusten in deze verwondering, deze verbijstering, op een diep gefocuste en belichaamde manier? Gewoon wachten zonder verwachtingen?
Vraag ‘Wat is dit?’ en stel jezelf dan volledig open voor wat je ‘hoort’ in de stilte die volgt. Sta open voor deze vraag, net zoals je naar een muziekstuk zou luisteren. Schenk totale aandacht aan de polyfonie van de vogels en de wind buiten, het voorbijvliegende vliegtuig boven je hoofd, het gekletter van de regen op een raam. Luister aandachtig en merk op hoe luisteren niet alleen een opening van de geest is, maar een opening van het hart, een vitale aandacht of zorg voor de wereld, de bron van wat wij compassie of liefde noemen.
– Stephen Batchelor
*
Een van de meest kalmerende en krachtige acties die je kunt doen om in te grijpen in een stormachtige wereld is opstaan en je ziel laten zien… De lantaarn van de ziel tentoonspreiden in schimmige tijden als deze – fel zijn en genade tonen naar een ander toe, beide zijn daden van enorme moed en grootste noodzaak. Worstelende zielen vangen licht op van andere zielen die volledig verlicht zijn en bereid zijn het te laten zien. Als u wilt helpen het tumult tot kalmte te brengen, is dit een van de sterkste dingen die u kunt doen.
~Clarissa Pinkola Estes
*
Ik ben geïnteresseerd in hoe we licht ontvangen en hoe we het verder doorgeven aan andere wezens. Het is onmogelijk niet te merken hoeveel duisternis er verspreid wordt door verwarde mensen, die het leven moeilijker maken dan het hoeft te zijn. Beslissingen worden genomen door mensen in machtsposities die geen besef hebben van zichzelf of van de gevolgen die hun beslissingen kunnen en zullen hebben.
De losjes georganiseerde chaos die wij het normale leven noemen, heeft dringend mensen nodig die op een hogere vibratie leven en die een soort baken in de mist kunnen zijn.
We zoeken naar wijsheid omdat we weten dat in wat we om ons heen zien deze ontbreekt, en wij lijden zelf onder dat gebrek. Jezelf ophelderen (“clarifying yourself”) moet gebeuren voordat je zelfs beseft dat je een licht hebt om aan iemand door te geven. Veel mensen denken dat ze licht hebben, terwijl ze alleen maar een knuppel hebben om je mee te slaan.
Een cultuur die ons onderwerpt met religie en ‘onderwijs’ is erop uit alle flikkeringen van licht uit te schakelen die het in ons opmerkt als we jong zijn. Tegen de tijd dat we tieners zijn, zijn we zo onderdrukt, onbewust en heimelijk angstig en boos dat we in feite kleine bommen van duisternis die in ons midden vallen.
Het is behoorlijk moeilijk om erachter te komen wat er echt mis is, omdat we zo overspoeld worden met de logica van de duisternis. Zelfs het vinden van de vragen die een paar deuren naar de waarheid zouden kunnen openen, vergt inspanning, waarvan ons vaak wordt verteld dat het tevergeefs en volkomen nutteloos is.
Een pastoor uit Austin, Jim Rigby, vertelt over parochianen die klagen dat de uitspraken van Jezus over liefde en mededogen ‘ouderwets’ en achterhaald zijn. De moderne manier van leven vereist volgens zulke mensen een veel meer zelfbeschermende en ‘harde’ mentaliteit.
Firelei
Mijn vraag is: willen wij die wereld, de oog-om-oog-wereld? Is dat de enige rationele, mogelijke wereld, of zouden we allemaal de voorkeur geven aan een vriendelijkere, mooiere wereld waarin we daadwerkelijk om andere levens geven, en omdat we zelf daar duidelijkheid over hebben, kunnen we er zelfs een hint van geven.
Duidelijk worden is niet gemakkelijk, dat is niet wat ik beweer. Ik zeg dat het mogelijk is, maar we moeten het op waarde schatten en in onszelf voor werken. Daar begint het, anders worden we agenten van nog meer onheil.
Ik ben op een leeftijd waarop het, terugkijkend, duidelijk is hoe slecht ik met sommige van mijn uitdagingen omging. Ik heb nu de kans gekregen om mijn motieven te herzien en te identificeren. Duisternis is in ons, is mijn observatie, en als we het niet herkennen, worden we in zijn kielzog meegesleurd. Ik ben geen uitzondering.
We zitten allemaal in deze boot en we zouden allemaal in de nacht kunnen zinken als we geen licht hebben om eruit te navigeren. De mensheid heeft licht nodig en de wezens die het kunnen laten schijnen. Het is een keuze, maar we hebben de vragen nodig die een lichtje opsteken in de stilte, en dat vereist moed.
Teis Albers
*
Bron: https://davidprice-26453.medium.com/calming-the-tumult-c81f66fc26a0
Cover image: “Anima Mundi” by Leilani Bustamante
Calming The Tumult
(by David Price)
“Anima Mundi” by Leilani Bustamante
Don’t expect anything to happen. Just wait. This waiting is a deep acceptance of the moment as such. Nietzsche called it amor fati — unquestioning love of whatever has fated you to be here. You reach a point where you’re just sitting there, asking, “What is this?” — but with no interest in an answer. The longing for an answer compromises the potency of the question. Can you be satisfied to rest in this puzzlement, this perplexity, in a deeply focused and embodied way? Just waiting without any expectations?
Ask “What is this?,” then open yourself completely to what you “hear” in the silence that follows. Be open to this question in the same way as you would listen to a piece of music. Pay total attention to the polyphony of the birds and wind outside, the occasional plane that flies overhead, the patter of rain on a window. Listen carefully, and notice how listening is not just an opening of the mind but an opening of the heart, a vital concern or care for the world, the source of what we call compassion or love.
— Stephen Batchelor
*
One of the most calming and powerful actions you can do to intervene in a stormy world is to stand up and show your soul… To display the lantern of soul in shadowy times like these — to be fierce and to show mercy toward others, both, are acts of immense bravery and greatest necessity. Struggling souls catch light from other souls who are fully lit and willing to show it. If you would help to calm the tumult, this is one of the strongest things you can do.
~Clarissa Pinkola Estes
*
I’m interested in how we catch light from and pass light to other beings. We can’t help but notice how much darkness is spread by confused people making life more difficult than it has to be. Decisions are made by people in positions of power who have no understanding of themselves or of what repercussions can and do result from their decisions.
The loosely organized chaos we call normal life desperately needs individuals who live at a higher vibration and who can be some kind of beacon in the fog.
We seek wisdom because we know that what we’re seeing around us lacks it, and we ourselves suffer from that lack. Clarifying yourself has to happen before you can even know you have a light to pass on to anyone. A lot of people think they have a light when they only have a club to beat you with.
A culture that beats us into submission with religion and ‘education’ is intent upon turning out any flickers of light it might notice coming from us when we’re young. By the time we’re teenagers we are so repressed, unconscious, and secretly fearful and angry that we are in effect little bombs of darkness dropping in our midst.
It’s pretty hard to figure out what’s really wrong because we’re so inundated with the logic of darkness. Even finding the questions that might open a few doors to truth requires effort, which we are often told is futile and completely useless.
An Austin pastor named Jim Rigby talks about parishioners who complain that the sayings of Jesus about love and compassion are ‘old fashioned,’ outdated. The modern way of life requires a much more self protective and ‘tough’ mindset, according to such folks.
Firelei
My question is, do we want that world, the eye-for-an-eye world? Is that the only rational, possible world, or would we all prefer a kinder, more beautiful world where we actually care about other lives, and because we’re personally clear we can actually offer a hint of it.
Becoming clear is not easy, I’m not saying it is. I’m saying it’s possible, but we have to value it and work for it within ourselves. It starts there, otherwise we become agents of more mischief.
I’m at an age where, looking back, it’s obvious how badly I dealt with some of my challenges. I’ve now been given the chance to review and identify my motives. Darkness is in us, is my observation, and if we don’t know it, we’re going to be dragged along in its wake. I’m no exception.
We’re all in this boat and we could all sink in the night if we have no light to navigate from. Humanity needs light and the beings who can shine it forth. It’s a choice, but we need the questions that strike a match in the silence, which requires courage.
Teis Albers
*
Source: https://davidprice-26453.medium.com/calming-the-tumult-c81f66fc26a0
Cover image: “Anima Mundi” by Leilani Bustamante